II GZ 172/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zofia Borowicz po rozpoznaniu w dniu 24 maja 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia K. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 30 stycznia 2012 r., sygn. akt VIII SA/Wa 1123/11 w zakresie wstrzymania wykonania decyzji w sprawie ze skargi K. J. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z dnia [...] października 2011 r., nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie przyznania renty strukturalnej postanawia: oddalić zażalenie Postanowieniem objętym zażaleniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odmówił K. J. wstrzymania wykonania zaskarżonej przez niego decyzji Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z dnia [...] października 2011 r. w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie przyznania renty strukturalnej. Sąd I instancji wskazał, że pismem z dnia 23 listopada 2011 r. K. J. złożył skargę na ww. decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia [...] października 2011 r., w której zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania tej decyzji w całości. Wniosku nie uzasadnił. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. uzasadniając odmowę wstrzymania wykonania decyzji stwierdził, że skarżący nie uprawdopodobnił, iż znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki, określone w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), dalej jako: p.p.s.a., mogą zaistnieć w wypadku odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący nie uzasadnił swojego wniosku, nie przytoczył konkretnych argumentów i nie przedstawił żadnych dowodów. Zażalenie na to postanowienie wniósł K. J. Powołując się na art. 61 § 2 pkt 1 i § 3 p.p.s.a. domagał się wstrzymania wykonania decyzji. Uzasadniając zażalenie wskazał, że przez 3 lata pobierał rentę strukturalną w wysokości około 950 zł. Po odebraniu mu jedynego źródła utrzymania nie posiada środków do życia i jest na utrzymaniu żony. Zaprzestał leczenia ze względu na brak środków. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie może być uwzględnione. Zgodnie z zasadą wykonalności decyzji ostatecznych, wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji (art. 61 § 1 p.p.s.a.). Jedynie w wyjątkowych sytuacjach, na wyraźny wniosek skarżącego, sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w przypadku wykonania decyzji, która w wyniku późniejszego uwzględnienia skargi zostanie uchylona lub zostanie stwierdzona jej nieważność. Celem instytucji wstrzymania wykonania aktu/czynności jest tymczasowe ukształtowanie stosunków do czasu merytorycznego rozpoznania sprawy przez sąd. Z powyższego wynika, że sąd wyłącznie bada zaistnienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., przede wszystkim w oparciu o okoliczności wskazane we wniosku. W niniejszej sprawie Sąd I instancji słusznie ocenił, że nie zachodziły podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Zawarty w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie miał odrębnego uzasadnienia. Dopiero w zażaleniu na postanowienie odmawiające wstrzymanie wykonania decyzji skarżący wskazał na przesłanki, które w jego przekonaniu uzasadniały zastosowanie tej formy ochrony tymczasowej. W związku z tym wskazać należy, że mając na uwadze wyjątkowy charakter instytucji wstrzymania wykonania decyzji i ustawowe wymogi z tym związane, określenie dopiero w zażaleniu przesłanek wstrzymania wykonania decyzji nie może prowadzić do uznania zażalenia za zasadne (tak również: postanowienie NSA z dnia 10 listopada 2011 r., sygn. akt II OZ 1074/11, opubl., tak jak pozostałe powołane orzeczenia, w bazie orzeczeń na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Zażalenie nie jest bowiem środkiem służącym do uzupełniania złożonego w sprawie wniosku. Zażalenie jest jednym z dwóch środków odwoławczych od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych, co wynika z treści art. 194 p.p.s.a. Jego istotą jest kontrola legalności wymienionych w przepisach ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnych postanowień i zarządzeń wydanych w toku postępowania (tak: postanowienie NSA z dnia 30 kwietnia 2010 r., sygn. akt II FZ 110/10). Niezależnie od powyższego podkreślenia wymaga, że skarżący może w każdej chwili wystąpić ponownie z wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji. Postanowienia w przedmiocie wstrzymania wykonania aktu lub czynności należą bowiem do tzw. postanowień niekończących postępowania w sprawie, które zgodnie z treścią art. 165 p.p.s.a., mogą być uchylone lub zmienione wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne. Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.