III SA/Łd 630/12

Dnia 12 września 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Ewa Alberciak, Sędzia NSA Janusz Furmanek, , Protokolant ref. staż. Bartosz Adamus, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 września 2012 roku sprawy ze skargi Gminy Miasta [...] na uchwałę Zarządu Województwa [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie oddalenia protestu od etapu oceny formalnej projektu złożonego w konkursie w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Łódzkiego na lata 2007 – 2013 1. stwierdza, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia Zarządowi Województwa [...]; 2. zasądza od Zarządu Województwa [...] na rzecz Gminy Miasta [...] kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem 00/100) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu [...] Gmina Miasto S. złożyła wniosek o dofinansowanie projektu pn. "SIRMAN - Budowa miejskiej sieci światłowodowej w S." nr [...] w konkursie dla naboru nr 1 wniosków o dofinansowanie projektów w ramach Osi Priorytetowej IV Społeczeństwo informacyjne, Działanie IV.1 Infrastruktura społeczeństwa informacyjnego Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Ł. na lata 2007-2013. W wyniku przeprowadzonej przez Instytucję Zarządzającą Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Ł. (dalej w skrócie "IZ RPO WŁ") procedury weryfikacji wniosku uzyskał on negatywną ocenę formalną i został odrzucony ze względu na niespełnienie kryteriów oceny formalnej dotyczących kompletności wniosku o dofinansowanie, a mianowicie w zakresie kompletności załączników zgodnie z listą określoną we wniosku o dofinansowanie oraz przygotowania załączników do wniosku zgodnie z instrukcją wypełniania wniosku o dofinansowanie, zasadami, wytycznymi IZ RPO WŁ / IP II. Na podstawie art. 30a ust. 3 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (t.j. Dz. U. z 2009 r. nr 84, poz. 712 ze zm.), IZ RPO WŁ pismem z [...] poinformowała wnioskodawcę o negatywnej ocenie formalnej projektu wraz z uzasadnieniem wyników oceny projektu oraz pouczeniem o możliwości wniesienia protestu. W dniu [...] Gmina Miasto S. złożyła do IZ RPO WŁ, za pośrednictwem Departamentu ds. RPO UM w Ł., protest dotyczący negatywnej oceny formalnej wniosku o nr: [...], który następnie w dniu [...] został przekazany do Departamentu Polityki Regionalnej UM Ł. wraz z notatką służbową z weryfikacji formalnej protestu, przedmiotowym wnioskiem o dofinansowanie projektu, listami sprawdzającymi oraz korespondencją, dotyczącą oceny wniosku o dofinansowanie projektu. W środku odwoławczym Gmina podniosła zarzuty wobec kryteriów oceny formalnej, a mianowicie w stosunku do kompletności wniosku o dofinansowanie w zakresie: kompletności załączników, zgodnie z listą określoną we wniosku o dofinansowanie oraz przygotowania załączników do wniosku zgodnie z instrukcją wypełniania wniosku o dofinansowanie, zasadami, wytycznymi IZ RPO WŁ / IP II. Uchwałą z [...] nr [...] Zarząd Województwa [...] działając w szczególności na podstawie art. 41 ust. 1, ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (t.j. Dz. U. z 2001 r., nr 142, poz. 1590 ze zm.), art. 30b ust. 1 i 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, oddalił protest Gminy Miasta S. od etapu oceny formalnej projektu nr: [...]. Ustosunkowując się do podniesionych w proteście zarzutów Zarząd stwierdził, że wnioskodawca wskazał, iż przedmiotowy projekt realizowany będzie w systemie "Zaprojektuj i wybuduj", w ramach którego na obecnym etapie realizacji nie trzeba zawierać wiążącej umowy z właścicielem sieci teletechnicznej, która byłaby jednocześnie niepodważalną zgodą na dysponowanie nieruchomością na cele projektu. Organ wskazał, że zgodnie z treścią Instrukcji wypełniania wniosku o dofinansowane projektu w ramach RPO do dokumentacji konkursowej należy dołączyć stosowne oświadczenie o posiadaniu przez wnioskodawcę prawa do dysponowania nieruchomością w miejsce Załącznika Nr 14. Inwestor nie musi dołączać do wniosku wypisów z ksiąg wieczystych lub aktów notarialnych potwierdzających to prawo. Dopuszcza się także posiadanie ograniczonego prawa rzeczowego do nieruchomości. Wnioskodawca może więc przedłożyć przykładowo umowę najmu, której unormowanie pozwala na realizację projektu oraz zachowanie jego trwałości. Wobec powyższych uregulowań zasadny jest - w przekonaniu Zarządu - wniosek, że dokument zawarty w Załączniku Nr 14 wniosku o dofinansowanie projektu stanowi wyłącznie ofertę dzierżawy, nie jest to natomiast dokument świadczący o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane przez wnioskodawcę. Dokument ten ma charakter niewiążący i jako taki nie zawiera jednoznacznie stwierdzenia, co do prawa do dysponowania nieruchomością przez wnioskodawcę. Brak stosownego dokumentu w tym przedmiocie skutkuje wobec tego niespełnieniem przez wniosek kryterium oceny formalnej dotyczącej kompletności wniosku o dofinansowanie w zakresie: kompletności załączników zgodnie z listą określoną we wniosku o dofinansowanie oraz w zakresie przygotowania załączników do wniosku, zgodnie z instrukcją wypełniania wniosku o dofinansowanie, zasadami, wytycznymi IZ RPO WŁ/IP II. Powyższe uchybienia uzasadniały zatem oddalenie protestu. W skardze na powyższą uchwałę wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, Gmina wniosła o stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W motywach skargi wyrażony został pogląd, iż na etapie opracowywania projektu zawieranie umowy dzierżawy, której realizacja nie jest pewna w przyszłości, byłoby działaniem nieuzasadnionym. Samo bowiem złożenie wniosku o dofinansowanie nie gwarantuje powodzenia w ostatecznym rozstrzygnięciu. W dalszej części skargi jej autor wskazał, że strona skarżąca zawarła ustną umowę dzierżawy i wobec istnienia ustawowego uprawnienia wynikającego z art. 139 ustawy z 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. z 2004 r. Nr 171, poz. 1800 ze zm.), żądanie od niej przedstawienia takiej umowy jest zbędne i nie może powodować negatywnych konsekwencji. W tej sytuacji powoływanie się przez stronę na ustną umowę dzierżawy w toku udzielania wyjaśnień dotyczących oferty powinno wystarczyć dla udowodnienia, iż warunek dysponowania nieruchomością został spełniony, tym bardziej, że do wniosku o dofinansowanie załączono dokumentację wskazującą na fakt uzgodnienia z kontrahentami wszelkich istotnych warunków umowy dzierżawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z 11 kwietnia 2012 r., sygn. akt II SA/Łd 178/12 po rozpoznaniu skargi Gminy Miasta S. na oddalenie protestu dokonane uchwałą Zarządu Województwa Ł. z [...] nr [...] w przedmiocie oceny formalnej projektu złożonego w konkursie w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [...] (dalej w skrócie: RPO WŁ) na lata 2007-2013 w pkt 1. stwierdził, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo; w pkt 2. zasądził od Zarządu Województwa Ł. na rzecz Gminy Miasta S. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wskazał, że zgodnie z przepisem art. 30c ust. 1 ww. ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (dodanym na mocy art. 6 pkt 27 ustawy z dnia 7 listopada 2008 r. o zmianie niektórych ustaw w związku z wdrożeniem funduszy strukturalnych i Funduszu Spójności - Dz. U. nr 216, poz. 1370), po wyczerpaniu środków odwoławczych przewidzianych w systemie realizacji programu operacyjnego i po otrzymaniu informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej przewidzianej w systemie realizacji programu operacyjnego, o której mowa w art. 30b ust. 4, wnioskodawca może w tym zakresie wnieść skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego, zgodnie z art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej w skrócie: p.p.s.a. Przepis ten wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 grudnia 2011 r. w sprawie o sygn. akt P 1/11 uznany został za niezgodny z art. 87 Konstytucji RP w zakresie w jakim uzależnia prawo do skorzystania ze skargi do sądu administracyjnego od wyczerpania środków odwoławczych, przewidzianych w aktach niebędących źródłem powszechnie obowiązującego prawa. Za niezgodne z art. 87 Konstytucji RP uznane zostały również przepisy: art. 30b ust. 1 zdanie pierwsze i ust. 2 powołanej ustawy w zakresie w jakim dopuszcza uregulowanie środków odwoławczych przysługujących wnioskodawcy w toku postępowania o dofinansowanie z programu operacyjnego poza systemem źródeł powszechnie obowiązującego prawa oraz art. 5 pkt 11 ustawy przez to, że dopuszcza uregulowanie praw i obowiązków wnioskodawców w trakcie naboru projektów finansowanych z programu operacyjnego poza systemem źródeł powszechnie obowiązującego prawa. Jednocześnie wyrokiem Trybunału, wymienione wyżej przepisy tracą moc obowiązującą z upływem osiemnastu miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw. WSA w Łodzi biorąc pod uwagę wskazane wyżej rozstrzygnięcie Trybunału Konstytucyjnego oraz rozważania, zawarte w jego motywach wskazał na wątpliwość co do konieczności i możliwości dokonania oceny zgodności z prawem przeprowadzonej procedury oceny projektu skarżącego według wzorca sformułowanego w akcie usytuowanym poza systemem źródeł prawa. Zdaniem Sądu, zakwestionowanie konstytucyjności uregulowań, określających prawa i obowiązki wnioskodawców w trakcie naboru projektów finansowanych z programu operacyjnego, podważa sens sądowej kontroli procedury konkursowej, nakładając obowiązek dokonywania jej oceny w odniesieniu do regulacji niemającej charakteru normatywnego. Podkreślono, że sąd administracyjny dokonuje kontroli przeprowadzonej przez instytucję zarządzającą oceny projektu wnioskodawcy. Ocena ta dokonywana jest pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. o ustroju sądów administracyjnych – Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.). W sprawach z zakresu realizacji regionalnych programów operacyjnych, z racji szczątkowej jedynie regulacji ustawowej, kontrola ta w całości opierałaby się zatem na uregulowaniach, określonych w systemach realizacji, nie mających charakteru normatywnego. Zdaniem Sądu odroczenie utraty mocy obowiązującej zakwestionowanych przez Trybunał Konstytucyjny zapisów ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju oceny tej nie zmienia. Nie sytuuje bowiem, owych uregulowań (regulaminów, zarządzań, instrukcji etc.) w systemie źródeł prawa. Tym samym więc brak jest wzorca, w oparciu o który sąd administracyjny władny byłby dokonać kontroli. W istocie więc, zaakceptowanie stanowiska, iż w okresie obowiązywania regulacji, których konstytucyjność została zakwestionowania, sądy administracyjne obowiązane są do jej stosowania, prowadziłaby do swoistej "legalizacji" procedur, pozbawionych oparcia w powszechnie obowiązujących przepisach prawa. Tym niemniej – w ocenie Sądu – nawet biorąc pod uwagę uregulowania zawarte w Regulaminie konkursu, ogłoszonego w ramach Osi Priorytetowej IV Społeczeństwo Informacyjne Działanie IV.1 Infrastruktura Społeczeństwa Informacyjnego Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [...] na lata 2007-2013, dokonana przez instytucję zarządzającą, negatywna ocena projektu skarżącej jest wadliwa. Przedmiotem sporu w rozpoznawanej sprawie była bowiem formalna poprawność przygotowania załączników do wniosku o dofinansowanie oraz ich kompletność w świetle podniesionego przez instytucję zarządzającą zarzutu nienależytego wykazania przez wnioskodawcę zgody na dysponowanie nieruchomością na cele projektu. W tym kontekście podkreślenia wymaga, sygnalizowana również w uchwale oddalającej protest, okoliczność, iż elementem koniecznym, stanowiącym załącznik do wniosku o dofinansowanie jest przede wszystkim oświadczenie wnioskodawcy o posiadanym prawie dysponowania nieruchomością na cele projektu, przy czym inwestor nie musi dołączać odpisów ksiąg wieczystych lub aktów notarialnych potwierdzających to prawo. Skarżąca stosowane oświadczenia złożyła, wezwana zaś do przedłożenia dokumentów potwierdzających wspomniane prawo złożyła m.in. pisma dysponentów nieruchomości, przez które przebiegać ma sieć światłowodowa, co do zasady niewykluczające możliwości ich wykorzystania na cele projektu. Wątpliwości instytucji zarządzającej wzbudziło stanowisko Telekomunikacji Polskiej, określone mianem "warunkowego", prowadzące do konkluzji, iż nie stanowi ono potwierdzenia uprawnienia wnioskodawcy. W ocenie Sądu wspomnianej konkluzji nie można podzielić, już choćby z tego powodu, iż powyższe pismo nie przeczy złożonemu przez skarżącą oświadczeniu (zawiera jedynie odesłanie do szczegółowych uzgodnień i uwarunkowań w przyszłości). Po wtóre, w przypadku inwestycji liniowych, stanowiących, jak w niniejszej sprawie, inwestycję celu publicznego (art. 6 pkt 1 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami – t.j. Dz. U. z 2010 r., nr 102, poz. 651 ze zm.) wykorzystanie nieruchomości dla celów m.in. łączności publicznej możliwe jest również w przypadku braku zgody jej właściciela – art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Tym samym, zakwestionowanie oświadczenia wnioskodawcy w zakresie prawa do dysponowania nieruchomością na cele projektu i związana z tym negatywna ocena formalna złożonego przezeń projektu jest wadliwa. Biorąc pod uwagę powyższe, na podstawie art. 30 ust. 3 pkt 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju stwierdzono, że ocena projektu skarżącego została przeprowadzona w sposób naruszający prawo. Sąd wskazał także, że w związku z treścią wyrażonych wyżej poglądów prawnych, formułowanie wytycznych dla organu nastręcza problemy logicznej natury. Przyjęcie bowiem, iż procedura konkursowa opiera się o regulacje niemieszczące się w systemie źródeł obowiązującego prawa, z natury rzeczy nie pozwoli na uznanie, dokonanej w ramach tych procedur oceny projektów, za zgodną z prawem. Sąd administracyjny nie ma kompetencji do sanowania wad legislacyjnych aktów sprzecznych z Konstytucją RP. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Zarząd Województwa Ł. zarzucając: - naruszenie prawa materialnego (1): a) art. 1 ustawy – Prawo o ustroju sądów administracyjnych przez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, iż kontrola legalności uchwał zarządu, wydawanych w oparciu o obowiązujące normy prawa daje podstawę do dokonywania zmian w obowiązującym ustawodawstwie, co wykracza poza granice właściwości sądów administracyjnych, b) art. 1 ustawy – Prawo o ustroju sądów administracyjnych przez niewłaściwą wykładnię, a polegającą na wykroczeniu poza kryterium dokonywanej kontroli działalności administracji publicznej, a więc sprawowanej pod względem zgodności z prawem przez stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, c) art. 190 ust. 3 Konstytucji RP przez odmowę stosowania obowiązujących przepisów prawa, d) art. 30 ust. 3 pkt 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., polegające na zastosowaniu, jako podstawy prawnej rozstrzygnięcia nieistniejącego przepisu, e) § 4 ust. 3 Regulaminu Konkursu dla naboru nr 1 wniosków o dofinansowanie projektów w ramach Osi Priorytetowej IV, Społeczeństwo informacyjne Działanie IV. 1 Infrastruktura Społeczeństwa Informacyjnego przez błędne przyjęcie, iż wniosek o dofinansowanie złożony przez Gminę Miasto S. był kompletny, podczas gdy podmiot ten nie dysponował nieruchomością na cele budowlane. - naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy (2): a) art. 30c ust. 3 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju przez zaniechanie zastosowania tego przepisu jako podstawy wydanego orzeczenia, b) art. 30c ust. 3 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju przez zaniechanie orzeczenia w zakresie przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Instytucję Zarządzającą i tym samym wydanie rozstrzygnięcia niepełnego, c) art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 30e ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju przez brak w uzasadnieniu wyroku wskazania, co do dalszego postępowania, d) art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 30e ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju przez brak podania podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienia, gdyż nie jest wiadome, jaki przepis prawa został naruszony. W związku z powyższym wnoszący skargę kasacyjną zażądał uchylenia wyroku w całości i oddalenie skargi, względnie uchylenie wyroku i zwrócenie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Łodzi, a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Gmina Miasto S. wniosła o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 13 czerwca 2012r., sygn. akt II GSK 872/12 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę WSA w Łodzi do ponownego rozpoznania. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a. W uzasadnieniu wyroku NSA odnosząc się w pierwszej kolejności do materialnoprawnych podstaw skargi kasacyjnej, skonstruowanych w punkcie 1 a) – e) wskazał, że autor skargi kasacyjnej nie wykazał, na czym miałaby polegać błędna wykładnia lub też niewłaściwe zastosowanie art. 1 Prawa o ustroju sądów administracyjnych, art. 190 ust. 3 Konstytucji RP oraz § 4 ust. 3 Regulaminu Konkursu dla naboru nr 1 wniosków o dofinansowanie projektów w ramach Osi Priorytetowej IV, Społeczeństwo informacyjne Działanie IV, co czyni postawione zarzuty naruszenia prawa materialnego niezasadnymi. Nietrafny jest również, w ocenie NSA zarzut naruszenia art. 30 ust. 3 pkt 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Przepis taki, na co również zwrócił uwagę autor skargi kasacyjnej, nie istnieje, a zatem jego naruszenie nie może stanowić podstawy kasacyjnej. Nie można bowiem dokonać błędnej wykładni lub też niewłaściwie zastosować nieistniejącego przepisu prawa. Na marginesie NSA wskazał, że kanalizacja, w której jak wynika z akt sprawy mają być umieszczone kable światłowodowe, nie stanowi nieruchomości. Instrukcja wypełniania wniosku o dofinansowanie projektu zawiera natomiast informację o konieczności załączenia do wniosku o dofinansowanie oświadczenia, że wnioskodawca posiada prawa do dysponowania nieruchomością. Kanalizacja kablowa stanowi natomiast, zgodnie z postanowieniami art. 3 pkt 3 i 3a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., nr 243, poz.1623 ze zm.), obiekt liniowy zaliczany do szerszego katalogu, a mianowicie, budowli. Odnosząc się w dalszej kolejności do zarzutów dotyczących naruszenia prawa procesowego tj. art. 30c ust. 3 ustawy o zasadach polityki rozwoju, NSA wskazał, że ustęp 3 art. 30c zawiera trzy punkty. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie wskazano natomiast wprost, jaki punkt tego przepisu autor skargi kasacyjnej miał na myśli, jednakże powołując się na wyżej wymieniony przepis prawa wskazano, że Sąd pierwszej instancji zaniechał zastosowania przepisu, zgodnie z którym w wyniku rozpatrzenia skargi, sąd może uwzględnić skargę, stwierdzając, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję zarządzającą lub pośredniczącą. Niewątpliwie zatem autor skargi kasacyjnej zaskarżył naruszenie przez Sąd pierwszej instancji art. 30c ust. 3 pkt 1 wymienionej ustawy i zarzut ten jest trafny oraz uzasadniony. Rozstrzygnięcie sądu administracyjnego przewidziane w art. 30c ust. 3 pkt 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju wiąże się z uwzględnieniem skargi. W takim przypadku sąd pierwszej instancji obligatoryjnie stwierdza, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, a ponadto - również obligatoryjnie - przekazuje jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję zarządzającą lub pośredniczącą. Uwzględnienie skargi wiąże się zatem z koniecznością wydania orzeczenia o charakterze kasacyjnym, eliminującym z obrotu prawnego zaskarżone działanie (tu: ocena projektu), z jednoczesnym przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia przez podmiot którego działanie zostało zaskarżone. Tylko takie kompleksowe rozstrzygnięcie sądu przewidziane w art. 30c ust. 3 pkt 1 daje gwarancję załatwienia sprawy (konkursu) co do istoty. Skoro bowiem sąd administracyjny nie został wyposażony w możliwość orzekania co do istoty sprawy, w tym także rozstrzygania o wynikach konkursu, to w przypadku, gdy sąd ten wyeliminuje z obrotu prawnego rozstrzygnięcie właściwej instytucji, nieodzowne jest zawsze przekazanie sprawy tej instytucji, właśnie w celu rozstrzygnięcia co do istoty, lub zakończenia postępowania w inny sposób. Odnosząc się do realiów niniejszej sprawy należy wskazać, że rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji jest w pewnym sensie niekompletne, gdyż Sąd ten uwzględniając skargę poprzestał na stwierdzeniu, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo. Sąd, wbrew postanowieniom art. 30c ust. 3 pkt 1 ustawy o zasadach polityki rozwoju, zaniechał przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję zarządzającą lub pośredniczącą. Uwzględniając powyższe rozważania NSA za trafny uznał zarzut naruszenia art. 30c ust. 3 pkt 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Odnosząc się do zarzutów naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 30e ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju zawartych w punktach 2 c) i d) skargi kasacyjnej, NSA wskazał, iż wbrew stanowisku autora skargi kasacyjnej Sąd pierwszej instancji podał podstawę prawną rozstrzygnięcia, wskazując na stronie 8 uzasadnienia zaskarżonego wyroku na art. 30 ust. 3 pkt 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Odrębną kwestią jest to, że przepis taki nie istnieje, jednakże tego rodzaju wada skarżonego wyroku nie mogła być skutecznie kwestionowana za pomocą zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Za zasadny NSA uznał natomiast zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 30e ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju wskazując, że zgodnie z postanowieniami art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Wytyczne dla organu administracji są zatem uznawane za obligatoryjny element uzasadnienia wyroku uwzględniającego skargę. W niniejszej sprawie brak wytycznych był także w pewnym sensie konsekwencją nieprzekazania przez Sąd sprawy do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję zarządzającą lub pośredniczącą. Skoro bowiem Sąd nie przekazał sprawy, to również nie zawarł w uzasadnieniu wytycznych. Kwestionowane uregulowania ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju sam Trybunał Konstytucyjny uznał za obowiązujące jeszcze przez 18 miesięcy od daty ogłoszenia wyroku, zatem prawa i obowiązki wnioskodawców mogą być regulowane także postanowieniami Regulaminu Konkursu, mimo że nie należy on do źródeł prawa powszechnie obowiązującego. Pogląd, że kwestionowane przepisy, jako niekonstytucyjne, nie mogą być stosowane, powodowałby konieczność natychmiastowego wstrzymania rozdziału środków rozwojowych pochodzących z Unii Europejskiej z uwagi na brak procedur rozdziału, aż do czasu ustanowienia procedur w formie zgodnej z art. 87 Konstytucji RP. Taki właśnie skutek wyroku jest niemożliwy do zaakceptowania i sam Trybunał Konstytucyjny go wykluczył. Podsumowując NSA wskazał, że jeżeli sąd administracyjny uwzględniając skargę stwierdza na podstawie art. 30c ust. 3 pkt 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i nie przekazuje sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz wbrew postanowieniom art. art. 141 § 4 p.p.s.a. w uzasadnieniu nie zamieszcza wskazań co do dalszego postępowania, to tym samym pozbawia wnioskodawcę prawa do rozstrzygnięcia sprawy (konkursu) co do istoty, także wówczas gdy przepisy regulujące zasady przeprowadzania konkursu są niekonstytucyjne, a Trybunał Konstytucyjny odroczył utratę mocy obowiązującej zakwestionowanych regulacji ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona. Na wstępie zaznaczyć należy, że zgodnie z art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 14 marca 2012 r. poz. 270) - dalej p.p.s.a, sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Takimi przepisami są przepisy ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (tekst jedn. Dz. U. z 2009 r. nr 84, poz. 712 ze zm.)- dalej , u.z.p.p.r. która w art. 30c stanowi, że po wyczerpaniu środków odwoławczych przewidzianych w systemie realizacji programu operacyjnego i po otrzymaniu informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej przewidzianej w systemie realizacji programu operacyjnego, o której mowa w art. 30b ust. 4, wnioskodawca może w tym zakresie wnieść skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego, zgodnie z art. 3 § 3 p.p.s.a. Ustawa o zasadach prowadzenia polityki rozwoju zawiera szczególne uregulowania dotyczące sposobu rozstrzygnięcia przez sąd administracyjny (art. 30c ust. 3 i ust. 5), a także wskazuje (w art. 30 e), że w zakresie nieuregulowanym w ustawie do postępowania przez sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określone dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 z wyłączeniem art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, 146, 150 i 152 tej ustawy. Oznacza to, że sąd administracyjny jest obowiązany dokonać kontroli legalności zaskarżonej formy działania organu administracji z uwzględnieniem źródeł prawa, w rozumieniu art. 87 ust. 1 Konstytucji RP, ustaw, ratyfikowanych umów międzynarodowych, rozporządzeń oraz aktów prawa miejscowego - na obszarach działania organów, które je ustanowiły. Sądowa kontrola obejmuje również zgodność z normami prawa wspólnotowego. Ponadto skoro z art. 184 Konstytucji nie wynika, aby kontrola sprawowana przez sądy administracyjne dotyczyła jedynie zgodności działań administracji publicznej z normami prawa powszechnie obowiązującego i skoro w ustawie o zasadach polityki rozwoju ustawodawca tak postanowił, sąd administracyjny kontroluje też ocenę projektów podlegających dofinansowaniu ze środków publicznych na podstawie kryteriów zawartych w systemie realizacji programów operacyjnych, dokonywaną przez instytucję zarządzającą. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że w sprawach określonych w art. 30c ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, kontroli podlega naruszenie prawa w postaci wszelkich przepisów regulujących prowadzenie oceny projektu, zarówno przepisów wymienionej ustawy, jaki i przepisów wykonawczych do niej zawartych w systemie realizacji programów operacyjnych (por wyrok NSA z 30.03.2010 r. II GSK 315/10, postanowienie NSA z dnia 24 marca 2010 r. II GSK 248/10.). Regulacje zawarte w systemie realizacji programu operacyjnego, nie stanowią wprawdzie, w ocenie Sądu prawa miejscowego, skoro są uchwalane przez Zarząd województwa, który jest organem wykonawczym województwa, a nie przez Sejmik województwa, nie mniej jednak spełniają kryteria źródeł prawa w szerszym znaczeniu. Znajdują bowiem umocowanie w ustawie o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, mają charakter generalny, są skierowane do nieokreślonego indywidualnie kręgu adresatów, określają ich prawa i obowiązki w postępowaniu o dofinansowanie projektu i są dla nich wiążące. W tym miejscu zauważyć należy, że zmiana ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, która z dniem 20 grudnia 2008 roku wprowadziła nowy system procedury odwoławczej oraz szczególną procedurę sądowoadministracyjną, stosowaną w ramach sądowej kontroli postępowania w sprawach finansowania projektów była przedmiotem oceny Trybunału Konstytucyjnego, który wyrokiem z dnia 12 grudnia 2011 r. w sprawie o sygn. P 1/11 orzekł w punkcie I, że : 1/ Art. 5 pkt 11 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r. nr 84, poz. 712 i nr 157, poz. 1241) przez to, że dopuszcza uregulowanie praw i obowiązków wnioskodawców w trakcie naboru projektów finansowanych z programu operacyjnego poza systemem źródeł powszechnie obowiązującego prawa, jest niezgodny z art. 87 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. 2/ Art. 30b ust. 1 zdanie pierwsze i ust. 2 ustawy powołanej w punkcie 1 w zakresie, w jakim dopuszcza uregulowanie środków odwoławczych przysługujących wnioskodawcy w toku postępowania o dofinansowanie z programu operacyjnego poza systemem źródeł powszechnie obowiązującego prawa, jest niezgodny z art. 87 Konstytucji. 3/ Art. 30 c ust. 1 ustawy powołanej w punkcie 1 w zakresie, w jakim uzależnia prawo do skorzystania ze skargi do sądu administracyjnego od wyczerpania środków odwoławczych przewidzianych w aktach niebędących źródłem powszechnie obowiązującego prawa, jest niezgodny z art. 87 Konstytucji. Jednocześnie w punkcie II sentencji, Trybunał postanowił, że przepisy wymienione w części I, w zakresie tam wskazanym, tracą moc obowiązującą z upływem 18 miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw. Argumentując powyższe orzeczenie Trybunał Konstytucyjny podniósł, że realizacja wyroku będzie wymagała systemowej interwencji ustawodawcy, polegającej na unormowaniu w aktach powszechnie obowiązującego prawa tych wszystkich dotychczasowych elementów systemów realizacji, które dotyczą bezpośrednio praw i obowiązków uczestników konkursów prowadzonych w ramach regionalnych programów operacyjnych. W praktyce oznacza to możliwość utrzymania – w drodze wyjątku –dotychczasowych zasad w odniesieniu do wszystkich wdrażanych obecnie regionalnych programów operacyjnych na lata 2007-2013. Odnosząc się natomiast do wpływu odroczenia terminu utraty mocy obowiązującej niekonstytucyjnych przepisów na postępowania sądowoadministracyjne, Trybunał Konstytucyjny wskazał, iż stosownie do art. 190 ust. 3 Konstytucji, przez osiemnaście miesięcy od ogłoszenia wyroku Trybunału Konstytucyjnego w Dzienniku Ustaw zakwestionowane przepisy – o ile wcześniej nie zostaną uchylone bądź zmienione przez ustawodawcę, mimo że obalone w stosunku do nich zostało domniemanie konstytucyjności – winny być stosowane przez wszystkich adresatów, w tym przez sądy orzekające. Sąd uznał, że w niniejszej sprawie, w sytuacji gdy Trybunał Konstytucyjny wyraźnie odniósł utratę mocy obowiązującej aktu normatywnego do określonej daty późniejszej od daty ogłoszenia orzeczenia to akt ten obowiązuje do daty wskazanej przez Trybunał. Pogląd, że kwestionowane przepisy, jako niekonstytucyjne, nie mogą być stosowane, powodowałby konieczność natychmiastowego wstrzymania rozdziału środków rozwojowych pochodzących z Unii Europejskiej z uwagi na brak procedur rozdziału, aż do czasu ustanowienia procedur w formie zgodnej z art. 87 Konstytucji RP. Taki właśnie skutek wyroku jest niemożliwy do zaakceptowania i sam Trybunał Konstytucyjny go wykluczył, co w pełni aprobuje Sąd w składzie orzekającym. Ustawa o zasadach prowadzenia polityki rozwoju zawiera uregulowania mające na celu usprawnienie i przyśpieszenie rozdziału środków przeznaczonych na współfinansowanie celów określonych w jej art. 1 i 2. Zgodnie z art. 25 pkt 1 u.z.p.p.r. za prawidłową realizację projektu operacyjnego w stosunku do regionalnych programów operacyjnych odpowiada zarząd województwa jako instytucja zarządzająca. Z art. 26 ust. 1 u.z.p.p.r. wynika, że instytucja zarządzająca zobowiązana jest do przygotowania i przekazania Komitetowi Monitorującemu do zatwierdzenia propozycji kryteriów wyboru projektów (pkt 3), wyboru, w oparciu o kryteria, o których mowa w pkt 3 projektów, które będą dofinansowane w ramach programu operacyjnego (pkt 4), czy też określenia systemu realizacji programu operacyjnego (pkt 8). Jednocześnie w art. 26 ust. 2 u.z.p.p.r. wskazano, że instytucja zarządzająca, wykonując zadania, o których mowa w ust. 1, powinna uwzględniać zasadę równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów w ramach programu oraz zapewnić przejrzystość reguł stosowanych przy ocenie projektów. Powyższy przepis nakazujący rozpoznanie projektów w sposób rzetelny i bezstronny z uwzględnieniem zasad równego dostępu i przejrzystości reguł stosowanych przy ocenie projektu określa fundamentalne zasady rozpoznania składanych wniosków (por. wyrok NSA z dnia 2 marca 2010 r., sygn. akt II GSK 126/10, Lex nr 596665). Powyższe oznacza więc, że strategiczna ocena projektu opiera się na swobodnej ocenie, ale nie dowolnej, gdyż jej granice wyznaczają zasady: równego dostępu i przejrzystości reguł oceny. Wynik takiej oceny powinien zawierać uzasadnienie, że szczególnym wyjaśnieniem okoliczności które zadecydowały np. o negatywnej ocenie formalnej projektu. Natomiast kontrola sądowoadministracyjna sprowadza się w tym przypadku do zbadania, czy dokonana ocena projektu nie narusza powyższych reguł. Oceniając skargę w niniejszej sprawie Sąd stwierdził, że środek prawny zasługuje na uwzględnienie. W rozpoznawanej sprawie ocena formalna projektu zakończona wynikiem negatywnym, dokonana została w ramach konkursu dla naboru nr 1 Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Ł. na lata 2007- 2013, Osi Priorytetowej IV: Społeczeństwo informacyjne, Działanie IV.1 Infrastruktura społeczeństwa informacyjnego. Regulamin konkursu dla naboru nr 1, stanowi załącznik do Uchwały nr [...] Zarządu Województwa Ł. z dnia [...]. Stosownie do regulaminu konkursu, wniosek podlega ocenie formalnej i merytorycznej. Kryteria wyboru projektów zawarte zostały w Szczegółowym opisie kryteriów wyboru projektów w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Ł. na lata 2007 – 2013, przyjętym uchwałą Nr 3/10 Komitetu Monitorującego Regionalny Program Operacyjny Województwa Ł. na lata 2007-2013 z dnia [...] i zatwierdzonym uchwałą Zarządu Województwa Ł. Nr [...] z dnia [...]. Zasady procedury odwoławczej w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Ł. na lata 2007- 2013 przyjęte zostały natomiast przez Zarząd Województwa Ł. Uchwałą Nr [...] z dnia [...] Zgodnie z § 4 ust. 3 Regulaminu konkursu warunkiem uczestnictwa w Konkursie jest złożenie we wskazanym terminie wypełnionego formularza wniosku o dofinansowanie projektu wraz z załącznikami, zgodnie z zapisami § 6 niniejszego Regulaminu Konkursu. Stosownie zaś do § 6 ust. 1 Regulaminu, pod pięciem wniosku o dofinansowanie projektu w ramach RPO WŁ należy rozumieć dokument podpisany przez Beneficjenta, przygotowany w celu uzyskania dofinansowania na realizację projektu, zgodnie ze wzorem zamieszczonym w załączniku nr I do Regulaminu Konkursu w oparciu o Instrukcję wypełnienia wniosku (załącznik nr II do Regulaminu Konkursu), w którym podane są informacje umożliwiające ocenę kwalifikowalności Beneficjenta, kwalifikowalności rzeczowej i finansowej projektu (umożliwiające pełną identyfikację Beneficjenta, zakresu rzeczowego projektu, wskaźników i budżetu). W przypadku błędów (np. błędy rachunkowe, oczywiste omyłki pisarskie w treści wniosku, zapisy wniosku powodujące rozbieżności interpretacyjne itp.) lub braków we wniosku o dofinansowanie projektu (np. brak wymaganego załącznika, podpisu, pieczątki itp.) na wezwanie pracowników dokonujących oceny formalnej, Wnioskodawca ma możliwość jednokrotnego poprawienia/uzupełnienia wniosku o dofinansowanie projektu na etapie oceny formalnej (§ 7 ust. 3 Regulaminu). W przypadku konieczności uzupełnienia lub poprawienia formularza wniosku o dofinansowanie projektu, formularz wniosku składany jest w całości (§ 7 ust. 4 Regulaminu). W przypadku natomiast konieczności uzupełnienia lub poprawienia załączników do wniosku o dofinansowanie projektu, Wnioskodawca zobowiązany jest przedłożyć poprawiony lub uzupełniony egzemplarz załącznika (§ 7 ust. 5 Regulaminu). W przypadku, gdy w wyznaczonym terminie uzupełniony lub poprawiony wniosek o dofinansowanie projektu nie zostanie dostarczony lub wskazany błąd nie zostanie właściwie poprawiony, wniosek uzyskuje negatywną ocenę formalną i nie podlega dalszej ocenie (§ 7 ust. 8 Regulaminu). W niniejszej sprawie, negatywna ocena wniosku przeprowadzona na etapie oceny formalnej była wynikiem stwierdzenia, że dokument zawarty w załączniku nr 14 do wniosku o dofinansowanie nie jest dokumentem poświadczającym prawo Beneficjenta do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zarząd stwierdził, że zgodnie z wytycznymi Instrukcji wypełniania wniosku o dofinansowane projektu w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Ł. stanowiącą załącznik nr II do Regulaminu Konkursu, do dokumentacji konkursowej należy dołączyć stosowne oświadczenie o posiadaniu przez wnioskodawcę prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Inwestor nie musi dołączać do wniosku wypisów z ksiąg wieczystych lub aktów notarialnych potwierdzających to prawo. Dopuszcza się także posiadanie ograniczonego prawa rzeczowego do nieruchomości. Wnioskodawca może więc przedłożyć przykładowo umowę najmu, której unormowanie pozwala na realizację projektu oraz zachowanie jego trwałości. Dokument zawarty w załączniku nr 14 do wniosku o dofinansowanie projektu tj. pismo Telekomunikacji Polskiej z dnia [...] stanowił w ocenie Zarządu wyłącznie ofertę dzierżawy, nie był to natomiast dokumentem świadczącym o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane przez wnioskodawcę. Dokument ten miał charakter niewiążący i jako taki nie zawierał jednoznacznie stwierdzenia, co do prawa do dysponowania nieruchomością przez wnioskodawcę. Brak stosownego dokumentu w tym przedmiocie skutkował wobec tego niespełnieniem przez wniosek kryterium oceny formalnej dotyczącej kompletności wniosku o dofinansowanie w zakresie: kompletności załączników zgodnie z listą określoną we wniosku o dofinansowanie oraz w zakresie przygotowania załączników do wniosku zgodnie z Instrukcją wypełniania wniosku o dofinansowanie, zasadami, wytycznymi IZ RPO WŁ/IP II. Powyższe uchybienia uzasadniały zatem w ocenie organu oddalenie protestu. Z powyższym stanowiskiem nie można się zgodzić. W pierwszej kolejności należy jednak wskazać, że zgodnie z art. 190 p.p.s.a. Sąd któremu sprawa została przekazana jest związany wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. W rozpoznawanej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Zarządu Województwa Ł., wyrokiem z dnia 13 czerwca 2012r., sygn. akt II GSK 872/12 uchylił zaskarżony wyrok WSA w Łodzi z dnia 11 kwietnia 2012r., sygn. akt II SA/Łd 178/12 i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wyroku NSA odnosząc się do materialnoprawnych podstaw skargi kasacyjnej, wskazał, że kanalizacja, w której jak wynika z akt sprawy mają być umieszczone kable światłowodowe w ramach projektu "SIRMAN - Budowa miejskiej sieci światłowodowej w S." o dofinansowanie, którego ubiega się strona skarżąca, nie stanowi nieruchomości. Instrukcja wypełniania wniosku o dofinansowanie projektu zawiera natomiast informację o konieczności załączenia do wniosku o dofinansowanie oświadczenia, że wnioskodawca posiada prawo do dysponowania nieruchomością. Kanalizacja kablowa stanowi natomiast, zgodnie z postanowieniami art. 3 pkt 3 i 3a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., nr 243, poz.1623 ze zm.), obiekt liniowy zaliczany do szerszego katalogu, a mianowicie, budowli. Przedstawione stwierdzenia zamieszczone w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego wyznaczyły zatem w istocie kierunek postępowania w niniejszej sprawie. Stosownie do treści art. 3 ust. 3a ustawy – Prawo budowlane, pod pojęciem obiektu liniowego należy rozumieć obiekt budowlany, którego charakterystycznym parametrem jest długość, w szczególności droga wraz z zjazdami, linia kolejowa, wodociąg, kanał, gazociąg, ciepłociąg, rurociąg, linia i trakcja elektroenergetyczna, linia kablowa naziemna i, umieszczona bezpośrednio w ziemi, podziemna, wał przeciwpowodziowy oraz kanalizacja kablowa, przy czym kable w niej zainstalowane nie stanowią obiektu budowlanego lub jego części ani urządzenia budowlanego. W niniejszej sprawie strona skarżąca w ramach złożonego projektu o dofinansowanie budowy miejskiej sieci światłowodowej poprzez umieszczenie w kanalizacji teletechnicznej i rurociągach telekomunikacyjnych kabli światłowodowych, w załączniku nr [...] do złożonego oświadczenia dołączyła pismo Telekomunikacji Polskiej z dnia [...] informujące Gminę Miasto S. (wnioskodawcę) o możliwości przygotowania oferty umowy dzierżawy infrastruktury telekomunikacyjnej (kanalizacji kablowej) pod warunkiem posiadania wolnych zasobów. W świetle przedstawionych powyżej okoliczności żądanie przez Zarząd od wnioskodawcy przedłożenia dokumentu potwierdzającego prawo do dysponowania nieruchomością na celu budowlane w zakresie załącznika nr [...] Sąd ocenił jako niedozwoloną nadinterpretację wymogu wynikającego z Instrukcji wypełnienia wniosku. Po pierwsze kanalizacja kablowa, jak stwierdził NSA, nie stanowi nieruchomości. Stanowi obiekt liniowy, a więc żądanie od wnioskodawcy dokumentu potwierdzającego prawo wnioskodawcy do dysponowania nieruchomością na cele budowlane nie wynika z przepisów i stanowi ich niedozwolona nadinterpretację. Po drugie, gdyby nawet uznać, że strona miała obowiązek wykazania się prawem dysponowania obiektem na cele projektu to w objaśnieniach do Instrukcji w przypadku projektów związanych z dostawami lub usługami ( w przypadku przedmiotowego projektu budowa miejskiej sieci światłowodowej w ramach działania Infrastruktura społeczeństwa informacyjnego ma na cele w konsekwencji świadczenie e-usług publicznych) należy załączyć oświadczenie o prawie do dysponowania obiektami na cele projektu. W tym kontekście podkreślenia wymaga, że elementem koniecznym stanowiącym załącznik do wniosku o dofinansowanie jest w tym wypadku co najwyżej oświadczenie wnioskodawcy o prawie do dysponowania obiektami na cele projektu. Stosowne oświadczenie (pod groźbą odpowiedzialności karnej) wnioskodawca złożył. Co do zasady również kwestionowane przez Zarząd pismo Telekomunikacji Polskiej z dnia [...], nie przeczy złożonemu przez skarżącą oświadczeniu. W konsekwencji zarzut organu braku stosownego dokumentu potwierdzającego prawo wnioskodawcy do dysponowania nieruchomością, skutkującego niespełnieniem przez wniosek kryterium oceny formalnej dotyczącej kompletności wniosku o dofinansowanie w zakresie: kompletności załączników zgodnie z listą określoną we wniosku o dofinansowanie oraz w zakresie przygotowania załączników do wniosku zgodnie z Instrukcją wypełniania wniosku o dofinansowanie, należy uznać za bezpodstawny. Tym samym za nieuzasadnione należy uznać rozstrzygnięcie organu o oddaleniu protestu. Reasumując powyższe rozważania, Sąd stwierdził, że ocena formalna projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo. Stanowisko Instytucji Zarządzającej w kwestii niekompletności załączników zgodnie z listą określoną we wniosku o dofinansowanie oraz w zakresie przygotowania załączników do wniosku zgodnie z Instrukcją wypełniania wniosku o dofinansowanie jak wykazano wyżej było nieuzasadnione i błędnie zdyskwalifikowało wniosek z dalszej procedury konkursowej. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 30c ust. 3 pkt 1 u.z.p.p.r., przy odpowiednim zastosowaniu art. 145 § 1 pkt 1 lit.a p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 wyroku. Orzeczenie w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania oparto na przepisie art. 200 p.p.s.a. p.m.