II SA/Ol 474/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Matczak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Hanna Raszkowska Sędzia WSA Zbigniew Ślusarczyk Protokolant St. sekretarz sądowy Grażyna Wojtyszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 września 2012 r. sprawy ze skargi T.R. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]". nr "[...]" w przedmiocie zwrotu wydatków związanych z usunięciem pojazdów, wykonywaniem dozoru i wynagrodzenia za dozór pojazdów 1. uchyla zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej; 2. orzeka, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu. WSA/wyr.1 – sentencja wyroku Wnioskiem z dnia 15 kwietnia 2011 r. T.R. zwrócił się do Naczelnika Urzędu Skarbowego o przyznanie mu wynagrodzenia po stawkach ustalonych przez Radę Powiatu O. i Radę Miasta O., w oparciu o art. 130a ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz.U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) zwanej dalej: u.p.r.d. oraz art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, za usunięcie z drogi i parkowanie dwóch samochodów: Suzuki "[...]" nr "[...]" (za parkowanie od dnia 18 października 2008 r. do 18 kwietnia 2009 r.) i Fiat "[...]" nr rejestracyjny "[...]" (za parkowanie od dnia 16 października 2008 r. do 16 kwietnia 2009 r.). W uzasadnieniu podniósł, że zgodnie z uchwałą NSA z dnia 29 listopada 2010 r., sygn. I OPS 1/10 jednostce wyznaczonej do prowadzenia parkingu strzeżonego (jednostce wyznaczonej do usuwania pojazdów) może być przyznane wynagrodzenie za cały okres wykonywania dozoru nad pojazdem oraz zwrot kosztów związanych z wykonywaniem dozoru, jeżeli właściciel pojazdu usuniętego z drogi, w przypadkach, o których mowa w art. 130a ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym nie odebrał pojazdu w określonym terminie. Można bowiem uznać, że już od chwili usunięcia z drogi pojazdu porzuconego z zamiarem wyzbycia się, wyznaczona jednostka zaczyna sprawowanie nad nim dozoru, a warunkiem właściwego sprawowania dozoru jest przemieszczenie pojazdu na parking strzeżony. Po rozpatrzeniu wniosku, Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniem z dnia "[...]" odmówił przyznania wnioskodawcy zwrotu koniecznych wydatków związanych z usunięciem, wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór od dnia usunięcia z drogi wskazanych pojazdów przez okres wnioskowanych 6 miesięcy. Podstawę rozstrzygnięcia stanowił art. 102 § 2 i 4 w związku z art. 17 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954, ze zm.) zwanej dalej: u.p.e.a. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że wnioskodawca domagał się przyznania zwrotu koniecznych wydatków za sześciomiesięczny okres poprzedzający dzień przejścia przedmiotowych pojazdów na własność Skarbu Państwa, według stawek ustalonych przez Radę Powiatu O. i Radę Miasta O. Jednak z powołanych przepisów nie wynika obowiązek przyznania takiego wynagrodzenia. Terminem początkowym do naliczania wynagrodzenia za parkowanie pojazdów, ewentualnie innych kosztów, jest zgodnie z art. 130a ust. 10 w związku z ust. 1-3 u.p.r.d., dzień przejścia własności pojazdu na rzecz Skarbu Państwa. Bezpodstawnym byłoby zatem przyjęcie, że Skarb Państwa ponosi koszty i wydatki, które ewidentnie obciążają jego poprzednika prawnego tj. właściciela pojazdu. Poza tym w okresie, za który wnioskodawca domaga się wynagrodzenia, pomiędzy nim a Naczelnikiem Urzędu Skarbowego została zawarta w dniu "[...]" 2008 r. umowa o świadczenie usług całodobowego przechowywania pojazdów, z treści której wynika, że wnioskodawca zrzekł się dochodzenia kosztów powstałych za okres przed dniem przejęcia pojazdów na własność Skarbu Państwa (§ 7 ust. 4 umowy). Po rozpatrzeniu zażalenia T.R. na to postanowienie, Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia "[...]" utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Wyrokiem z dnia 29 grudnia 2011 r. (sygn. akt II SA/Ol 962/11) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie uchylił postanowienie z dnia "[...]" wskazując w uzasadnieniu, że fakt zawarcia przez skarżącego umowy z Urzędem Skarbowym w O., która regulowała kwestie wynagrodzenia za dozór i zwrot kosztów związanych z jego wykonywaniem ma istotne znaczenie w rozpatrywanej sprawie. Skoro bowiem w umowie tej strony ustaliły w sposób dla siebie wiążący kwestie związane ze zwrotem kosztów przechowywania pojazdów, w tym określiły moment, od którego zobowiązanie w tym zakresie przejmuje Urząd Skarbowy, to oceniając zasadność żądania skarżącego nie można tego faktu pominąć. W tej sytuacji Sąd podzielił stanowisko organu odwoławczego co do mocy wiążącej zawartej umowy, w szczególności treści jej § 7, oraz konieczności uwzględnienia jej postanowień. Wskazano także, iż określenie warunków przyznawania wynagrodzenia za dozór i zwrotu kosztów związanych z jego wykonywaniem w formie umowy, która jest wiążąca dla obu jej stron, nie stoi bowiem w sprzeczności z postanowieniami powołanej przez skarżącego uchwały z dnia 29 listopada 2010 r., w której Naczelny Sąd Administracyjny jedynie dopuścił możliwość przyznania wynagrodzenia za cały okres wykonywania dozoru nad pojazdem oraz zwrot kosztów związanych z jego wykonywaniem. Jednakże, zdaniem Sądu, należało uchylić postanowienie organu odwoławczego z powodu uchybienia przepisom postępowania w zakresie ustalenia stanu faktycznego sprawy, które to uchybienie nie pozwalało na ustalenie w sposób pełny, czy i w jakim zakresie zawarta pomiędzy stronami umowa ma zastosowanie i czy skarżący jest z tytułu tej umowy w pełni zaspokojony. W aktach brak jest bowiem informacji wskazującej na jakiej podstawie i w jakim zakresie koszty przechowania pojazdów zostały poniesione przez Urząd Skarbowy w O.. Brak jest także informacji, czy i w jakim zakresie poprzedni właściciele pojazdów nie uiścili z tego tytułu kosztu. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy i przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia "[...]", nr "[...]" utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji z dnia "[...]". W uzasadnieniu wyjaśniono, że sformułowana treść § 7 umów zawartych pomiędzy skarżącym a Naczelnikiem Urzędu Celnego z dnia "[...]" 2008 r. i z dnia "[...]" 2008 r., a w szczególności treść ust. 3 i 4 tego paragrafu wskazują, iż skarżący zrzekł się roszczeń finansowych związanych z przechowywaniem pojazdów za wcześniejszy okres przed przejściem tych pojazdów na własność Skarb Państwa. Umowy te jednoznacznie określają prawa strony do uzyskania należnego wynagrodzenia za świadczone usługi z zakresu przechowywania pojazdów, tym niemniej ograniczają okres, za który finansowo odpowiedzialność ponosi Naczelnik Urzędu Skarbowego. I tak w przypadku, gdy ruchomości - pojazdy pozostawiane są u skarżącego przez inne organy tj. sąd, policję lub prokuraturę, koszty przechowania ruchomości ponosi zleceniodawca od daty wpływu pełnej dokumentacji dotyczącej ruchomości od tychże organów do Urzędu Skarbowego. W niniejszej sprawie daty te są bezsporne, gdyż w odniesieniu do pojazdu m-ki Suzuki "[...]" nr rej. "[...]" dokumenty zostały przekazana przy piśmie Komendy Miejskiej Policji w O. z dnia 21 kwietnia 2009 r., zaś pojazdu m-ki Fiat "[...]" nr rej. "[...]" dokumenty wpłynęły w dniu 24 kwietnia 2009 r. Za okresy wiążące Naczelnika Urzędu Skarbowego jako podmiot odpowiedzialny w świetle umowy łączącej strony zostały przez niego w całości uiszczone na rzecz skarżącego poprzez uregulowanie wystawionych faktur VAT - nr "[...]" z dnia "[...]" na kwotę 458,72 zł za pojazd m-ki Suzuki "[...]" oraz nr "[...]" z dnia "[...]" na kwotę 448,96 zł za pojazd m-ki Fiat "[...]". Zatem odmowa przyznania skarżącemu we wskazanym przez niego okresie wynagrodzenia za dozór oraz zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru jest uzasadniona. Nadto wskazano, iż skarżący potwierdził, iż występował przeciwko poprzednim właścicielom pojazdów na drogę cywilną uzyskując dwa nakazy zapłaty lecz w przypadku właściciela pojazdu m-ki Suzuki "[...]" nie wyegzekwowano żadnej wpłaty zaś od właściciela pojazdu m-ki Fiat "[...]" w toku postępowania egzekucyjnego wyegzekwowano tytułem opłaty za parkowanie pojazdu kwotę 455,00 zł brutto, a zatem nie można uznać, że strona wykonująca zlecone jej zadanie publiczne została pozbawiona należnego wynagrodzenia. W niniejszej sprawie organ wyjaśnił również, iż nie znajdują zastosowania regulacje wynikające z treści art. 836 Kodeksu cywilnego z uwagi na fakt, iż norma powyższa reguluje przypadki, gdy wynagrodzenie za przechowanie nie jest określone w umowie, a taka sytuacja nie ma miejsca w tej spawie. Na powyższe postanowienie T.R. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy organowi do ponownego rozpoznania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie jego interesu prawnego poprzez przyjęcie, że nie jest uprawniony do domagania się przyznania mu świadczenia wynikającego z wykonywania funkcji publicznych na podstawie przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym od jednostki organizacyjnej Skarbu Państwa, jeżeli nie otrzymał tych świadczeń w całości od zobowiązanych właścicieli pojazdów. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że jego prawem jest otrzymanie należnego wynagrodzenia za czynności wykonane w interesie publicznym na zlecenie organów państwowych. Skarżący zauważył, że już z chwilą podjęcia czynności w celu usunięcia z drogi pojazdu, w warunkach wskazanych w art. 130a ustawy Prawo o ruchu drogowym, powstaje stosunek publicznoprawny, a nie cywilnoprawny. Nie ma zatem podstaw, aby w okresie poprzedzającym przejście pojazdu na rzecz Skarbu Państwa stosunek prawny powstały wskutek umieszczenia pojazdu w trybie administracyjnym na wyznaczonym parkingu różnie kwalifikować w zależności od tego, czy właściciel odbierze pojazd w terminie 6 miesięcy od jego usunięcia, czy też go nie odbierze. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonym postanowieniu. Organ nie zgodził się ze stanowiskiem skarżącego, że w tej sprawie zawarta umowa pomiędzy stronami nie wyczerpuje jego roszczeń w zakresie wygrodzenia za przechowywanie pojazdów. W piśmie procesowym z dnia 10 września 2012 r. skarżący podniósł, że ewentualne oświadczenia uprawnionego przedsiębiorcy składane w umowach nie mogą mieć zastosowania do łączącego tę stronę z organem stosunku administracyjnego i uprawnień wynikających z władczego podporządkowania organowi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Złożona skarga jest zasadna, choć nie wszystkie podniesione w niej zarzuty zasługują na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, przy czym Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Uchylenie decyzji administracyjnej lub postanowienia, względnie stwierdzenie ich nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku stwierdzenia istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270) zwanej dalej: ustawą ppsa. Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 ustawy ppsa. stanowiący, iż sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (§ 1). Badając zgodność z prawem zaskarżonego postanowienia, Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę miał na uwadze treść art. 153 ustawy ppsa., bowiem w sprawie tej prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 29 grudnia 2011 r. (sygn. akt II SA/Ol 962/11) uchylono poprzednie postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" formułując w uzasadnieniu wyroku ocenę prawną oraz wskazania co do dalszego toku postępowania w tej sprawie. Zgodnie z treścią art. 153 ustawy ppsa., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Przez ocenę prawną należy rozumieć sąd o prawnej wartości sprawy. Ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego oraz kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania rozstrzygnięcia. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencję oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych i wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie (M. Jagielska, J. Jagielski, R. Stankiewicz [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Warszawa 2011 r., s. 544 i 546). Wskazać pozostaje, iż przepis art. 153 ustawy ppsa. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organ administracji publicznej, ani sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. Nieprzestrzeganie tego przepisu w istocie podważałoby obowiązującą w demokratycznym państwie prawnym zasadę sądowej kontroli nad aktami i czynnościami organów administracji i prowadziło do niespójności działania systemu władzy publicznej. Związanie oceną prawną wyrażoną w wyroku (uzasadnieniu orzeczenia) oraz wynikającymi z niej wskazaniami co do dalszego postępowania oznacza, że organ nie może formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się jemu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organem administracji publicznej (por. wyrok NSA z dnia 30 lipca 2009 r., sygn. II FSK 451/08, wyrok NSA z dnia 23 września 2009r., sygn. I FSK 494/09, wyrok NSA z dnia 13 lipca 2010 r., sygn. I GSK 940/09, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W rzeczonej sprawie WSA w Olsztynie w wyroku z dnia 29 grudnia 2011 r., (sygn. akt II SA/Ol 962/11) wskazał na moc wiążącą zawartej pomiędzy stronami umowy o świadczenie usług za całodobowe przechowywanie pojazdów, a w szczególności na treść jej § 7. Organ rozpoznając ponownie sprawę związany był oceną prawną Sądu i w tym zakresie musiał uwzględnić postanowienia umowy nr "[...]" z dnia "[...]" 2008 r. przy rozpatrywaniu wniosku skarżącego dotyczącego przyznania mu wynagrodzenia za usunięcie z drogi i parkowanie wskazanych przez niego samochodów. Z postanowień § 7 umów zawartych w dniu "[...]" 2008 r. i "[...]" 2008 r. pomiędzy skarżącym a Naczelnikiem Urzędu Skarbowego wynika, że określają one datę, od której koszty przechowywania pojazdów ponoszone są przez Naczelnika Urzędu Skarbowego. I tak w ust. 2 wskazano, iż jest to data podpisania protokołu zdawczo-odbiorczego przez obie strony, w sytuacji gdy pojazd zostanie przekazany na przechowanie przez Naczelnika Urzędu Skarbowego natomiast w ust. 3 jest to data wpływu pełnej dokumentacji dotyczącej pojazdów do Urzędu Skarbowego, w sytuacji gdy pojazdy zostaną pozostawione na przechowanie przez inne organy, tj. Sąd, Policję, Prokuraturę. Na podstawie zawartych ze skarżącym umów dotyczących świadczenia usług za całodobowe przechowywanie pojazdów, otrzymał on wynagrodzenie odnośnie dozorowanych przez niego dwóch pojazdów na podstawie wystawionej faktury VAT z dnia "[...]" za pojazd m-ki Suzuki "[...]" oraz faktury VAT z dnia "[...]" za pojazd m-ki Fiat "[...]", które to należności w kwocie 458,72 zł i 448,96 zł zostały uregulowane przez organ. Następnie skarżący, powołując się na uchwałę 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 listopada 2010 r. sygn. I OPS 1/10, dostępna ONSAiWSA 2011/1/3, wystąpił o przyznanie mu także wynagrodzenia za usunięcie z drogi i przechowywanie pojazdów przez sześciomiesięczny okres poprzedzający dzień przejścia tych pojazdów na własność Skarbu Państwa. W uchwale tej NSA stwierdził, że jeżeli właściciel nie odebrał pojazdu w określonym terminie, jednostce wyznaczonej do prowadzenia parkingu strzeżonego (jednostce wyznaczonej do usuwania pojazdów) może być przyznane wynagrodzenie za cały okres wykonywania dozoru nad pojazdem usuniętym z drogi w przypadkach, o których mowa w art. 130a ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz zwrot kosztów związanych z wykonywaniem dozoru, w tym kosztów usunięcia pojazdu z drogi, na podstawie art. 102 § 2 u.p.e.a. w związku z § 3 pkt 1 lit. c rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. Nr 50, poz. 449). Sąd uznał, że istota regulacji dotyczącej usuwania pojazdów z drogi i dalszego postępowania z tymi pojazdami wynika z tego, że jest to wykonywanie zadania publicznego o charakterze administracyjnoprawnym, które jest wykonywane przez organy administracji publicznej, ale w części także przy pomocy (z udziałem) podmiotów spoza administracji publicznej, którymi są jednostki wyznaczone do usunięcia pojazdów z drogi lub prowadzenia parkingów dla takich pojazdów. Skoro zatem jest to zadanie wykonywane przez jednostki wyznaczone przez organy administracji publicznej, to również te jednostki wykonują zadanie z zakresu administracji publicznej, a wobec tego łączy te jednostki także z organami administracji publicznej stosunek prawny o charakterze administracyjnym oparty na założeniu, że otrzymają one wynagrodzenie i zwrot kosztów za wykonywanie nałożonych na nie obowiązków. Jak zostało wcześniej wskazane w rozpoznawanej sprawie, co przesądzono w wyroku WSA w Olsztynie z dnia 29 grudnia 2011 r. (sygn. akt II SA/Ol 962/11) kwestia zapłaty wynagrodzenia za świadczenie usług całodobowego przechowywania pojazdów przez skarżącego została uregulowana w kolejnych umowach zawartych pomiędzy skarżącym a Naczelnikiem Urzędu Skarbowego. Z zapisów tych wiążących obie strony umów nie wynika jednakże, aby wynagrodzenie mogło zostać przyznane za okres poprzedzający dzień przejścia pojazdów na własność Skarbu Państwa. W ust. 4 § 7 zostało bowiem postanowione, że koszty przechowywania pojazdów przed datą wpływu do Naczelnika Urzędu Skarbowego pełnej dokumentacji dotyczącej tych pojazdów ponoszą organy, które pozostawiły u skarżącego pojazdy. Jednakże w ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę wprawdzie, jak wskazano we wcześniejszym wyroku tut. Sądu "określenie warunków przyznawania za dozór i zwrotu kosztów związanych z jego wykonywaniem w formie umowy, która jest wiążąca dla obu jej stron, nie stoi bowiem w sprzeczności z postanowieniami powołanej przez skarżącego uchwały z dnia 29 listopada 2010 r., w której (...) NSA jedynie dopuścił możliwość przyznania wynagrodzenia za cały okres wykonywania dozoru nad pojazdem oraz zwrotu kosztów związanych z jego wykonywaniem. Nie jest zatem niedopuszczalne, aby strony umowy uregulowały tą kwestię w granicach prawa, lecz w sposób zależny od swojej woli, zależnie od okoliczności sprawy", lecz jak już wyżej wskazano zawarte pomiędzy skarżącym a organem kolejne dwie umowy regulowały jedynie kwestię zapłaty wynagrodzenia za świadczenie usług całodobowego przechowywania pojazdów, natomiast skarżący w swoim wniosku z dnia 15 kwietnia 2011 r. poza wynagrodzeniem za parkowanie domagał się także zwrotu kosztów związanych z usunięciem pojazdów z drogi, które to koszty mieszczą się w zakresie wynagrodzenia jednostki wyznaczonej do usuwania pojazdu, o których mowa w art. 130a ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Skarżący przedłożył nawet w piśmie z dnia 16 kwietnia 2012 r. wyliczenie kosztów usunięcia pojazdów z drogi (k. 35 akt administracyjnych). Wprawdzie koszty w tym zakresie zostały ustalone w oparciu o zapisy uchwał: Rady Miasta O. oraz Rady Powiatu O., jednakże nie wynika z przedstawionych akt tej sprawy aby organ w tym zakresie rozpoznawał sprawę oraz ewentualnie wzywał skarżącego do przedstawienia rzeczywistej wysokości kosztu poniesionego na tę usługę poprzez przedstawienie odpowiednich pokwitowań, rachunków oraz wskazania trudu związanego z wykonaną usługą usunięcia pojazdu, czyli związanych z poniesionymi wydatkami na ten cel. W tym zakresie wydatki winny być ustalone stosownie do regulacji wynikającej z art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, który stanowi, iż organ egzekucyjny przyzna, na żądanie dozorcy, zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór, przy czym w orzecznictwie podkreśla się, że wydatki konieczne związane z wykonywaniem dozoru muszą być konkretne i muszą odnosić się do danego dozorcy i określonego pojazdu ( patrz: wyrok NSA z dnia 25 marca 2011r. sygn. IOSK 542/09, wyrok NSA z dnia 17 listopada 2009 r. sygn. I OSK 585/09, wyrok NSA z dnia 2 lipca 2008 r. sygn. I OSK 62/08, dostępne CBOSA). Uwagi dotyczące sprawowanego dozoru w całej rozciągłości należy zastosować także w odniesieniu do usługi związanej z usunięciem pojazdu z drogi. W wyżej wskazanym zakresie sprawa ta nie została jeszcze przez organ rozpatrzona, jak również w tym zakresie nie wypowiadał się jeszcze tut. Sąd zatem w tym zakresie nie poczyniono jakichkolwiek ustaleń, co oznacza, iż przed ostatecznym rozstrzygnięciem tej sprawy naruszone zostały przepisy postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy i w tej sytuacji należało uchylić zaskarżone postanowienie. Stosownie bowiem do art. 18 u.p.e.a., jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy kodeku postępowania administracyjnego, co obliguje organy administracji publicznej w myśl art. 7 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, ze zm) do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a tym samym przeprowadzenia całego postępowania co do wszystkich istotnych okoliczności rozpoznawanej sprawy, a także art. 80 kpa, obligującego organ do oceny na podstawie całokształtu okoliczności sprawy i materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Ponownie rozpoznając sprawę organ uwzględni wyrażone w uchwale NSA z dnia 29 listopada 2010 r., I OPS 1/10 stanowisko, iż skarżący jako podmiot wykonujący zlecone mu zadanie publiczne może skutecznie domagać się przyznania również zwrotu kosztów usunięcia pojazdów z drogi, po ustaleniu wysokości tych kosztów w sposób wskazany wyżej stosownie do zasad postępowania administracyjnego. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji orzeczono na podstawie art. 152 cyt. ustawy. Wobec braku wniosku w przedmiocie przyznania kosztów postępowania sądowego do chwili zamknięcia rozprawy, Sąd nie orzekał o kosztach postępowania sądowego.