I SA/Bd 642/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Halina Adamczewska – Wasilewicz Sędziowie: sędzia WSA Leszek Kleczkowski (spr.) sędzia WSA Urszula Wiśniewska Protokolant: starszy sekretarz sądowy Marcin Frydrych po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 18 września 2012 r. sprawy ze skargi M. W. – J. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie przyznania zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór nad pojazdem oddala skargę Wnioskiem z dnia [...] r. skarżąca wystąpiła do Naczelnika Urzędu Skarbowego w A. jako organu likwidacyjnego o zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór pojazdu O., nr rej. [...] za okres sześciu miesięcy od dnia usunięcia z drogi, tj. od dnia [...] r. do dnia [...] r. (182 dni) w kwocie [...] zł, przyjmując stawkę za pierwszą dobę dozoru w wysokości [...] zł i po [...] zł za każdą następną dobę. W uzasadnieniu strona wskazała, że pojazd nie został odebrany przez właściciela w terminie określonym w art. 130a ust. 10 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym oraz że właściciel pojazdu nie uregulował opłaty za usunięcie pojazdu z drogi i opłaty za parkowanie, w tym opłaty za parkowanie w okresie sześciu miesięcy, który rozpoczął bieg w dniu umieszczenia pojazdu na parkingu strzeżonym. Postanowieniem z dnia [...] r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w A. przyznał dozorcy tytułem zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór pojazdu kwotę [...] zł, przyjmując jako podstawę wyliczenia należności liczbę dni przechowywania pojazdu (182) i ustaloną stawkę [...] zł za każdą dobę dozoru. W złożonym zażaleniu skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia w całości oraz przyznanie kwoty [...] zł tytułem zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór pojazdu lub alternatywnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, zarzucając mu naruszenie art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i w konsekwencji przyznanie wynagrodzenia za dozór w zaniżonej kwocie, nieodpowiadającej wysokości wynagrodzenia za wykonywanie podobnych czynności obowiązującego w warunkach lokalnych. Postanowieniem z dnia [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ przytaczając treść art. 130a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowy, art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz art. 836 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny stwierdził, że organy egzekucyjne (likwidacyjne) nie zostały przez ustawodawcę ograniczone, co do możliwości wyboru metody określenia wydatków i wynagrodzenia za dozór. Dozorca natomiast żądając określonej stawki wynagrodzenia zobowiązany jest wskazać jakimi kryteriami kierował się przy jej określaniu, a występując o zwrot wydatków związanych z dozorem powinien przedstawić również dowody dokumentujące poniesione wydatki. W przedmiotowej sprawie poza powołaniem się na stawki wynikające z przepisów prawa lokalnego (uchwały Rady Miasta Bydgoszczy z dnia 28 listopada 2007 r. Nr XXIIU296/07 i uchwały Rady Powiatu Bydgoskiego z dnia 31 stycznia 2008 r. Nr 105/XVIU08) strona nie wskazała żadnych innych podstaw, na których oparła żądane stawki za dozór pojazdu, nie przedstawiła również dowodów dokumentujących poniesione wydatki związane z dozorem. Wskazała przy tym, że wobec braku umowy pomiędzy organem likwidacyjnym a przechowawcą, stawki wynikające z przywołanych uchwał mogą być uznane za taryfę o której mowa w art. 836 k.c. Organ jednak zauważył, że twierdzenia strony nie pokrywają się ze stanem faktycznym sprawy, albowiem pomiędzy organem dokonującym faktycznej likwidacji pojazdu a przechowawcą zostały zawarte umowy, o których mowa w przywołanym art. 836 k.c. określające szczegółowo stawki wynagrodzenia za przechowanie. Jak wynika bowiem z dokumentacji sprawy, w dniu 16 stycznia 2008 r., a następnie 12 stycznia 2009 r. pomiędzy Naczelnikiem Drugiego Urzędu Skarbowego w B., a stroną jako dozorcą (przechowującym) zawarte zostały umowy (porozumienia) określające zasady i warunki dozoru oraz wysokość wynagrodzenia i zwrotu wydatków związanych z dozorem pojazdów, które na podstawie art. 130a ust. 10 ustawy Prawo o ruchu drogowym przeszły na rzecz Skarbu Państwa. W § 3 pkt 1 obu porozumień przyjęto, że dozorca otrzymywać będzie wynagrodzenie oraz zwrot koniecznych wydatków związanych z dozorem w wysokości [...] zł brutto za jedną dobę przechowywania pojazdu. Wynagrodzenie oraz zwrot kosztów dozoru będzie naliczane od dnia przyjęcia obowiązków dozorcy. Dodatkowo w § 3 pkt 3 zastrzeżono, że poza opisanym powyżej wynagrodzeniem i wydatkami Naczelnik Urzędu nie będzie zobowiązany do pokrywania zwrotu jakichkolwiek innych kosztów, nakładów i wydatków związanych z wykonywaniem dozoru. W końcowej części porozumień wskazano, że zostały one zawarte na czas określony jednego roku oraz, że wchodzą w życie z dniem zawarcia i mają zastosowanie do pojazdów które przeszły na własność Skarbu Państwa. W związku z powyższym, organ stwierdził, że zawierając niniejsze porozumienia skarżąca zaakceptowała sposób naliczania wynagrodzenia i zwrotu kosztów dozoru, jednoznacznie przyjmując warunki zapłaty przez organ likwidacyjny wskazanych należności. Powyższe okoliczności świadczą, że w przedmiotowej sprawie wysokość wynagrodzenia za przechowanie została określona w zawartych pomiędzy składającym na przechowanie, a przechowawcą umowach, tym samym inne metody i uregulowania prawne dotyczące ustalania wysokości wynagrodzenia i kosztów dozoru w niniejszej sprawie zastosowania nie mają. W związku z tym zawarty w zażaleniu zarzut naruszenia art. 102 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, z uwagi na przyznanie zaskarżonym postanowieniem wynagrodzenia za dozór w zaniżonej kwocie nie zasługuje na uwzględnienie. Odnosząc się do zarzutu, iż wysokość wynagrodzenia za dozór powinna być ustalona przy zastosowaniu stawek określonych przepisami prawa lokalnego, albowiem podmioty prowadzące parkingi depozytowe nie mogą pobierać opłat w innej wysokości, organ stwierdził, że twierdzenie to nie zostało w jakikolwiek sposób poparte. Wskazał, że zgodnie z treścią uchwał wymienione w nich stawki mają charakter cen maksymalnych, zatem nie ma przeszkód do zastosowania stawki niższej niż określona w tych uchwałach. Dodatkowo organ podniósł, że przywołane przepisy, a co za tym idzie podjęte na ich podstawie uchwały rady powiatu nie odnoszą się i nie wiążą naczelnika urzędu skarbowego w przedmiocie stawek i wysokości przyznanego wynagrodzenia i kosztów dozoru pojazdu, który na podstawie art. 130a ustawy Prawo o ruchu drogowym przeszedł na własność Skarbu Państwa. Takie stanowisko potwierdza orzecznictwo sądów administracyjnych, zgodnie z którym opłaty za parkowanie, jakie ustala rada powiatu na podstawie art. 130a ust. 6 ustawy Prawo o ruchu drogowym odnoszą się do właścicieli pojazdów usuwanych z dróg publicznych i umieszczanych na parkingach w trybie art. 130a przywołanej ustawy i nie mają zastosowania do Skarbu Państwa, który stał się właścicielem pojazdu z uwagi na wystąpienie przesłanek wymienionych w art. 130a ust. 10. W zakresie twierdzenia strony, że uzgodniona i zaakceptowana przywołanymi porozumieniami stawka [...] zł za jeden dzień dozoru nie dotyczyła pierwszych sześciu miesięcy przechowywania pojazdu i podlegała odrębnym negocjacjom, organ wskazał na § 6 przywołanych porozumień, gdzie wskazano, że zostały one zawarte na czas określony jednego roku. Zatem przyjmując datę początkową ich obowiązywania, tj. dzień 16 stycznia 2008 r. i 12 stycznia 2009 r. organ stwierdził, że ustalone stawki obowiązywały za cały rok 2008 i 2009. Natomiast odrębne negocjacje odnoszące się do pojazdów przed upływem sześciu miesięcy od dnia usunięcia pojazdu z drogi i po tym okresie nie miały miejsca. Tym samym, zawarte porozumienia mają zastosowanie i odnoszą się do całego okresu przechowywania przedmiotowego pojazdu na prowadzonym przez stronę parkingu strzeżonym tj. od dnia [...] r. do dnia [...] r. Ponadto, organ wskazał, że ani z wniosku, ani z zażalenia nie wynika, iż rzeczywisty koszt przechowywania pojazdów wynosił odpowiednio: [...] zł brutto za pierwszy dzień przechowywania i [...] zł brutto, za każdy następny dzień przechowywania, tj. stawki odpowiednio dwudziestokrotnie i ośmiokrotnie wyższej niż stawka wynikająca z porozumienia zawartego pomiędzy skarżącą a Naczelnikiem Drugiego Urzędu Skarbowego. Ponadto pomimo wezwania, strona nie przedłożyła dowodów potwierdzających wysokość wydatków poniesionych w związku ze sprawowaniem dozoru nad pojazdem. Zdaniem organu, nie znajduje zatem uzasadnienia zastosowanie stawek określonych uchwałami Rady Miasta Bydgoszczy i Rady Powiatu Bydgoskiego za dozór pojazdu O., nr rej. [...] w okresie od dnia [...] r. do dnia [...] r., w okolicznościach uprzedniego przyznania i zaakceptowania wynagrodzenia i zwrotu wydatków związanych z wykonywaniem dozoru tego pojazdu, na tym samym parkingu i w tych samych warunkach, w okresie od dnia [...] r. (od dnia przejścia pojazdu na rzecz Skarbu Państwa) do dnia [...] r., tj. daty odbioru pojazdu z parkingu przy zastosowaniu stawki [...] zł za każdy dzień dozoru. Mając na uwadze powyższe, organ odwoławczy stwierdził, że Naczelnik Urzędu Skarbowego wydając zaskarżone postanowienie zasadnie przyznał dozorcy tytułem zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór przedmiotowego pojazdu w okresie sześciu miesięcy od dnia umieszczenia na parkingu strzeżonym do dnia przejścia pojazdu na własność Skarbu Państwa kwotę [...] zł, przyjmując do wyliczenia tej kwoty uzgodnioną stawkę [...] zł brutto za jedną dobę przechowywania pojazdu. W skardze strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości zarzucając mu naruszenie art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zw. z art. 836 k.c., poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie w wyniku przyznania skarżącej wynagrodzenia za wykonywanie dozoru nad pojazdem w kwocie zaniżonej, nieodpowiadającej wysokości wynagrodzenia za wykonywanie podobnych czynności, obowiązującego w warunkach lokalnych oraz naruszenie art. 122 w zw. z art. 187 § 1 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności stanu faktycznego sprawy, brak wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie oraz poprzez dokonanie wadliwej oceny zebranych przez organ dowodów. Uzasadniając skargę, strona podniosła, że przy przyznawaniu wynagrodzenia za wykonywanie dozoru nad pojazdami usuniętymi z drogi, wobec braku umowy pomiędzy organem a przechowawcą, w okresie od dnia usunięcia pojazdu z drogi do upływu okresu sześciu miesięcy przechowywania, stosować należy art. 836 k.c., który nakłada w takich przypadkach wynagrodzenie w danych stosunkach przyjęte. W ocenie strony, stawki opłat za parkowanie pojazdów wynikające z uchwał wydanych na podstawie delegacji ustawowej mogą być uznane za taryfę, o której mowa w art. 836 k.c., co oznacza, że wynagrodzenie za czynności dozoru powinno zostać ustalone w oparciu o wskazane w nich stawki. Natomiast przyjmując, że jeżeli stawki określone w uchwałach właściwych organów samorządu nie będą zakwalifikowane jako taryfa, o której mowa w art. 836 k.c., wysokość wynagrodzenia powinna być ustalona przy uwzględnieniu wynagrodzeń przyjętych w danych stosunkach (tj. z uwzględnieniem zakresu obowiązków przechowawcy, miejsca przechowywania, warunków przechowywania, wielkości przechowywanego przedmiotu i zajętej przez niego powierzchni), a także z uwzględnieniem opłat stosowanych u innych podmiotów prowadzących podobną działalność. Niemniej podmioty prowadzące parkingi depozytowe nie mogą pobierać opłat w innej wysokości niż wynikające ze wskazanych w zażaleniu uchwałach Rady Miasta Bydgoszcz i Rady Powiatu Bydgoskiego. Zatem niezależnie od tego, czy określone tymi uchwałami stawki mogą być potraktowane jako taryfa, o której mowa w art. 836 k.c., powinny być uwzględnione przy ustalaniu wysokości wynagrodzenia należnego stronie w danych stosunkach. Na poparcie swoich twierdzeń skarżąca powołała uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie siedmiu sędziów z dnia 29 listopada 2010 r., sygn. akt I OPS 1/10. Ponadto, strona uznała za błędne zastosowanie stawki [...] zł za jeden dzień dozoru, albowiem stawka ta nie dotyczyła pierwszych sześciu miesięcy przechowywania pojazdu usuniętego z drogi. Była to stawka umowna, podlegająca odrębnym negocjacjom i została zaakceptowana przez stronę wyłącznie w stosunku do pojazdów przechowywanych po upływie okresu sześciu miesięcy od dnia rozpoczęcia okresu przechowywania. W ocenie strony, nie ma zatem podstaw do zastosowania stawki ustalonej dla konkretnej usługi, do innych czynności zwłaszcza w sytuacji, w której wysokość wynagrodzenia wynikała z obowiązujących przepisów prawa lokalnego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonego postanowienia organu odwoławczego z punktu widzenia jego legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., wynika, że zaskarżone postanowienie winno ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Oceniając zaskarżone postanowienie z punktu widzenia jego zgodności z prawem stwierdzić należy, że nie narusza ono prawa. Z akt sprawy wynika, że skarżąca, prowadząc działalność gospodarczą pod nazwą "P. D. i P. H.", wystąpiła do Naczelnika Urzędu Skarbowego w A. z wnioskiem o zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzeniem za dozór pojazdu O. za okres sześciu miesięcy od dnia usunięcia pojazdu z drogi, tj. od dnia [...] r. do dnia [...] r. w kwocie [...] zł, przyjmując stawki wynikające z uchwały nr 105/XVII/08 Rady Powiatu Bydgoskiego z dnia 31 stycznia 2008 r., tj. [...] zł za pierwsza dobę oraz [...] zł za każdą następną dobę. Spór między stronami dotyczy wysokości tego wynagrodzenia, bowiem według organów egzekucyjnych kwota wynagrodzenia została przez stronę zawyżona. Rozstrzygając przedmiotową kwestię w pierwszej kolejności należy podnieść, że błędne jest odwoływanie się do treści art. 836 kodeksu cywilnego. Regulacja prawna problematyki usuwania pojazdów z drogi i dalszego postępowania z tymi pojazdami wskazuje, że jest to zadanie publiczne o charakterze administracyjnoprawnym, które jest wykonywane przez organy administracji publicznej, ale w części także przy pomocy (z udziałem) podmiotów spoza administracji publicznej, którymi są właśnie jednostki wyznaczone do usunięcia pojazdów z drogi lub prowadzenia parkingów dla takich pojazdów. Jeśli więc zadanie z zakresu administracji publicznej jest wykonywane przez jednostki wyznaczone przez organy administracji publicznej, to łączy te jednostki z organami administracji publicznej stosunek prawny o charakterze administracyjnym (por. uchwała NSA z dnia 29 listopada 2010r., I OPS 1/10), co wyklucza możliwość powoływania się na przepisy kodeksu cywilnego regulującego sferę stosunków cywilnoprawnych z tym oczywiście zastrzeżeniem, że właściwe przepisy nie zawierają stosownego odesłania do kodeksu cywilnego. Jak słusznie wskazał organ, zagadnienie przyznania dozorcy zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór zostało uregulowane w ustawie z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (dalej jako u.p.e.a.). Zgodnie z art. 102 § 2 u.p.e.a. organ egzekucyjny przyznaje, na żądanie dozorcy zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór, chyba że dozorcą jest jedna z osób wymienionych w art. 101 § 1. Wykładnia tego przepisu daje podstawę do wyprowadzenia wniosku, że zwrot koniecznych wydatków oraz wynagrodzenia następuje w momencie wykazania poniesienia tych wydatków i wynagrodzenia przez konkretnego dozorcę w stosunku do określonego pojazdu. Podkreślić w tym miejscu należy, że art. 102 § 2 u.p.e.a. nie zakłada ustalenia wydatków czy wynagrodzenia odpowiadających przeciętnym wydatkom, czy wynagrodzeniu związanemu z dozorem rzeczy danego rodzaju. Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie odsyła także do innych regulacji, np. do przepisów kodeksu cywilnego. W ocenie Sądu, nie można zgodzić się z twierdzeniem skarżącej, że podstawą do obliczenia należności za parkowanie obligatoryjne powinny być stawki przyjęte przez radę powiatu (radę miasta) na podstawie art. 130a ust. 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym, bez rozważenia konkretnych okoliczności. Zauważyć należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest pogląd, zgodnie z którym stawki ustalane uchwałą rady dotyczą opłat uiszczanych przez osoby uprawnione do odbioru pojazdu skierowanego na parking, za jego usunięcie i parkowanie, w przypadkach, o których mowa w art. 130a ust. 1 i 2 wskazanej ustawy. Opłaty te nie mają wprost zastosowania do Skarbu Państwa, który stał się właścicielem pojazdu przechowywanego na parkingu z uwagi na wystąpienie przesłanek wymienionych w art. 130a ust. 10 przedmiotowej ustawy (zob.: wyroki NSA o sygn. akt: I OSK 1841/06; I OSK 1768/06; I OSK 464/10). W ocenie Sądu podstawę prawną zwrotu koniecznych wydatków oraz przyznania wynagrodzenia dozorcy (na jego wniosek) stanowi art. 102 § 2 u.p.e.a., który to przepis pozostawia jednocześnie w gestii organów kwestię ustalenia wysokości tego wynagrodzenia. Nie oznacza to jednak dowolności organu. Przyznając zwrot wydatków oraz wynagrodzenie organ musi wykazać w jaki sposób kwoty te zostały wyliczone, co umożliwia weryfikację prawidłowości wyliczenia. W niniejszej sprawie organ I instancji pismem z dnia 12 stycznia 2012 r. (k-15 akt administracyjnych) wezwał stronę do uzupełnienia wniosku poprzez przedłożenie dowodów potwierdzających wysokość poniesionych konkretnych wydatków związanych z dozorem. W odpowiedzi ma to pismo wskazano, iż należności zostały wyliczone na podstawie uchwały nr 105/XVII/08 Rady Powiatu Bydgoskiego z dnia 31 stycznia 2008 r. (k. 20 akt administracyjnych). Poza powołaniem się na stawki wynikające z powyższej uchwał ([...] zł brutto za pierwszy dzień przechowywania i [...] zł brutto za każdy następny) strona nie wskazała żadnych dokumentów potwierdzających poniesione wydatki związane z dozorem, ani nie wykazała, że rzeczywisty koszt poniesionych wydatków odpowiada stawkom wynikającym ze wskazanych uchwał. Organ do wyliczenia należności przypadającej skarżącej przyjął stawkę [...] zł brutto za jedną dobę przechowywania. Stawka ta wynika z porozumienia zawartego pomiędzy Naczelnikiem Pierwszego Urzędu Skarbowego w A. a skarżącą w dniu 16 stycznia 2008 r. i 12 stycznia 2009 r. (k. 23-26 akt administracyjnych). Sąd zgadza się ze stroną skarżącą, iż wskazane porozumienie dotyczy zwrotu należności za okres po upływie sześciu miesięcy, w przypadku nie odebrania pojazdu przez właściciela. Wskazuje na to brzmienie § 1 i § 8 wymienionych porozumień. Niemniej zawarcie przedmiotowego porozumienia świadczy o tym, iż kwota [...] zł za jedną dobę przechowania pojazdu w pełni pokrywa zwrot wydatków i wynagrodzenia za dozór, a strona nie wskazuje, aby faktycznie poniesione wydatki w okresie, za który domaga się zwrotu należności były wyższe. Należy też podkreślić, co trafnie podnosi organ I instancji, że wartość przechowywanego pojazdu – porzuconego, do którego nikt nie rościł sobie praw – odpowiadała wartości złomu, w związku z tym odpowiedzialność dozorcy za ewentualną utratę pojazdu jest znikoma. Trudno również przypuszczać, żeby strona prowadząca działalność gospodarczą m.in. w zakresie prowadzenia strzeżonych parkingów, negocjując z organem, godziła się na stawki nie pokrywające kosztów dozoru i należnego jej wynagrodzenia. Brak jest również podstaw do twierdzenia, że okoliczności przechowywania pojazdu w okresie pierwszych sześciu miesięcy były tak bardzo odmienne od okoliczności przechowywania pojazdu w następnych sześciu miesiącach, aby do wyliczenia wysokości wynagrodzenia nie można było przyjąć wysokości stawki wskazanej w porozumieniu zawartym między stronami. W skardze strona podnosi, że jedną z okoliczności, która miała wpływ na akceptację przez nią powyższej stawki w trakcie negocjacji z organem było jej przekonanie, iż wcześniejszy okres dozoru zostanie rozliczony według stawek wynikających ze wskazanej uchwały Rady Powiatu Bydgoskiego. Z materiału dowodowego nie wynika jednak, aby to swoje przekonanie strona wyraziła wobec organu egzekucyjne i aby organ na żądanie to przystał. Strona dla poparcia swojego stanowiska odwołuje się do uchwały NSA z dnia 29 listopada 2010r., I OPS 1/10. Zdaniem Sądu uchwały tej nie można w całości odnieść do rozpatrywanej sprawy z dwóch powodów. Po pierwsze, stan faktyczny rozpatrywanej sprawy jest odmienny od stanu faktycznego, na tle którego zapadła powyższa uchwała. Przede wszystkim z uchwały tej nie wynika, żeby wynagrodzenie za dozór za następny okres sześciu miesięcy było wynegocjowane między organem a dozorcą, co pozwalało przyjąć za punkt odniesienia, w niniejszej sprawie, stawki ustalone w porozumieniu. Po drugie, zagadnienie prawne przedstawione składowi siedmiu sędziów nie dotyczyło kwestii ustalenia wysokości wynagrodzenia, bowiem dotyczyło, co do zasady, przyznania na żądanie dozorcy zwrotu koniecznych wydatków związanych z dozorem oraz wynagrodzenia za dozór pojazdu usuniętego z drogi w trybie art. 130 a ust. 1 i 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym. W tym kontekście wskazać też należy na ten fragment uzasadnienia, w którym NSA wyjaśnia, że przy określaniu wynagrodzenia, o którym mowa w art. 102 § 2 u.p.e.a. należy uwzględniać zakres obowiązków dozorcy (przechowawcy) i okoliczności towarzyszące przechowaniu, warunki sprawowania pieczy nad zajętą ruchomością oraz wielkość składowanego przedmiotu i powierzchnię niezbędną do jego składowania w sposób zapewniający jego właściwości. Jeżeli - jak twierdzi skarżąca - należałoby zastosować automatycznie stawki wynikające z uchwał rad powiatu, to zbędna byłaby argumentacja NSA w uzasadnieniu uchwały odnosząca się choćby do wykazania przez wnioskodawcę wielkości poniesionych kosztów np. stosownymi rachunkami, pokwitowaniami. Przyjęcie stanowiska strony skarżącej sprowadzałoby się wyłącznie do przyznania wynagrodzenia według ustalonej już z góry stawki bez odniesienia ich do rzeczywistych kosztów w konkretnym przypadku. Oczywiście nie można wykluczyć, że w sytuacji wykazania przez wnioskodawcę, że koszty były znacznie wyższe niż ustalone w porozumieniu, mogłyby zachodzić podstawy do przyznania wynagrodzenia również na poziomie odpowiadającym stawce ustalonej w przywoływanej uchwale Rady Powiatu Bydgoskiego, jednakże w przedmiotowej sprawie z takimi okolicznościami nie mamy do czynienia, a przynajmniej wnioskodawca ich nie wykazuje. W rezultacie, w ocenie Sądu sposób wyliczenia wysokości należności, których strona się domaga został dokonany przez organy prawidłowo. Strona nie przedstawiła żadnych dowodów, które uzasadniałyby przyjęcie stawki dwudziestokrotnie (za pierwszy dzień przechowywania) i ośmiokrotnie (za każdy następny dzień przechowywania) wyższej od stawki przyjętej przez organ administracji. Odnosząc się zaś do zarzutu naruszenie przepisów art. 122 w zw. z art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej, wskazać należy, że organ nie mógł tych przepisów naruszyć, ponieważ w postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej. Wskazać należy, że podobne stanowisko, jak w niniejszej sprawie, zaprezentował tut. Sąd w wyrokach z dnia 30 maja 2012 r., w sprawach I SA/Bd 330/12 oraz I SA/Bd 331/12. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji L. Kleczkowski H. Adamczewska-Wasilewicz U. Wiśniewska