I SA/Bd 331/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zdzisław Pietrasik Sędziowie: Sędzia WSA Izabela Najda-Ossowska Sędzia WSA Urszula Wiśniewska (spr.) Protokolant Asystent sędziego Joanna Jaworska po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 30 maja 2012 r. sprawy ze skargi M. W. – J. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zwrotu wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór pojazdów. oddala skargę I SA/Bd 331/12 UZASADNIENIE Pismem z dnia [...] marca 2011 r. M. W. – J. wystąpiła do Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w B. z wnioskiem o zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór pojazdów w okresie od dnia ich usunięcia z drogi przez okres sześciu miesięcy w kwotach po [...] zł za każdy pojazd. W uzasadnieniu wskazała, że pojazdy nie zostały odebrane przez właścicieli w terminie określonym w art. 130a ust. 10 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym oraz, że właściciele pojazdów nie uregulowali opłat za usunięcie pojazdów z drogi i opłat za parkowanie, w tym opłat za parkowanie w okresie 6 miesięcy, który rozpoczął bieg w dniu umieszczenia pojazdu na parkingu strzeżonym. Do wniosku dołączono trzy wykazy obejmujące łącznie 236 pojazdów odholowanych na parking strzeżony w poszczególnych latach (120 pojazdów odholowanych w roku 2008, 100 pojazdów odholowanych w roku 2009 i 16 pojazdów odholowanych w roku 2010), w których wskazano datę holowania, markę pojazdu, nr rejestracyjny oraz podmiot wydający dyspozycje usunięcia pojazdu. W związku z wniesionym żądaniem Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w B. pismem z dnia [...] kwietnia 2011 r. Nr [...] wezwał Stronę do uzupełnienia wniosku poprzez wskazanie, w jaki sposób zostały wyliczone żądane należności w kwotach po [...] zł za każdy pojazd, i czy jednostka prowadząca parking strzeżony nie otrzymała już zwrotu należności za przechowywanie pojazdów od osób będących właścicielami w dniu wydania dyspozycji ich usunięcia, czy dołączony do wniosku wykaz obejmuje pojazdy przechowywane na parkingu przy ul. [...], bowiem Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w B. prowadził postępowania likwidacyjne jedynie do 79 pojazdów. Odpowiadając, pismem z dnia [...] kwietnia 2011 r. strona wyjaśniła, że wysokość należności ustalona została na podstawie uchwały Rady Miasta B. z dnia [...] listopada 2007 r. Nr [...] oraz uchwały Rady Powiatu B. z dnia [...] stycznia 2008 r. Nr [...]. Ponadto wskazała, że do listy należy wprowadzić korektę, bowiem właściciel [...] nr rej. [...] (poz.39) zapłacił całość należności, natomiast właściciel pojazdu [...] nr rej. [...] (poz. 42) zapłacił za 8 dni parkowania. W pozostałych przypadkach właściciele pojazdów nie uregulowali należności, pomimo pisemnego wezwania do zapłaty. Ponadto przesłany wykaz nie dotyczy 30 pojazdów, które były przechowywane na innym parkingu, natomiast Drugi Urząd Skarbowy istotnie prowadził likwidację 79 pojazdów. Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w B. mając na uwadze wykaz pojazdów załączony do wniosku oraz wydane uprzednio przez siebie decyzje w przedmiocie przejęcia pojazdów na rzecz Skarbu Państwa postanowieniem z dnia [...] maja 2011 r. Nr [...] odmówił przyznania zwrotu wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór pojazdów w okresie od dnia usunięcia z drogi przez okres 6 miesięcy w łącznej kwocie [...] zł. Na powyższe orzeczenie pełnomocnik strony złożył zażalenie, na skutek którego Dyrektor Izby Skarbowej w B. postanowieniem z dnia [...] lipca 2011 roku Nr [...] zaskarżone postanowienie utrzymał w mocy. Na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. pismem z dnia [...] lipca 2011 r. M. W. – J. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy. Wyrokiem z dnia 25 października 2011 r. sygn. akt I SA/Bd 651/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy uchylił zaskarżone postanowienie. Dyrektor Izby Skarbowej w B. po ponownym rozpatrzeniu sprawy postanowieniem z dnia [...] grudnia 2011 r. Nr [...] uchylił zaskarżone postanowienie organu w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, gdyż postanowienie to zostało wydane z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy miał istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Po ponownym przeprowadzeniu postępowania Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w B. postanowieniem z dnia [...] grudnia 2011 r. Nr [...] przyznał dozorcy tytułem zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór 18 pojazdów w okresie od [...] marca 2008 r. do [...] maja 2009 r., kwotę [...]zł. Łączna wysokość tej kwoty stanowi sumę należności za dozór każdego z pojazdów, obliczoną jako iloczyn dni parkowania pojazdu i stawki dziennej 3,05 zł. Na to orzeczenie pełnomocnik Strony, pismem z dnia [...] stycznia 2012 r. złożył zażalenie wnosząc o zmianę zaskarżonego postanowienia w całości oraz przyznanie Stronie kwoty [...] zł tytułem zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór pojazdów lub uchylenie zaskarżonego postanowienia. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i w konsekwencji przyznanie wynagrodzenia za dozór w zaniżonej kwocie. Wskazano też, że przy przyznawaniu wynagrodzenia za wykonywanie dozoru nad pojazdami usuniętymi z drogi, wobec braku umowy pomiędzy organem, a przechowawcą w okresie od dnia usunięcia pojazdu z drogi do upływu 6 miesięcznego okresu przechowywania stosować należy art. 836 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny, zgodnie z którym, jeżeli wysokość wynagrodzenia za przechowanie nie jest określona w umowie albo w taryfie, przechowawcy należy się wynagrodzenie w danych stosunkach przyjęte. W ocenie wnoszącego zażalenie, stawki opłat za parkowanie pojazdów wynikające z uchwał wydanych na podstawie delegacji ustawowej (art. 130a ust. 6 ustawy Prawo o ruchu drogowym) mogą być uznane za taryfę o której mowa w przywołanym art. 836 k.c., co oznacza, że wynagrodzenie za czynności dozoru powinno zostać ustalone w oparciu o wskazane w nich stawki. Natomiast przyjmując, że jeżeli stawki określone w uchwałach właściwych organów samorządu nie będą zakwalifikowane jako taryfa, o której mowa w art. 836 k.c., wysokość wynagrodzenia powinna być ustalona przy uwzględnieniu wynagrodzeń przyjętych w danych stosunkach. Strona uznała za błędne zastosowanie stawki 3,05 zł za jeden dzień dozoru, bowiem stawka ta nie dotyczyła pierwszych sześciu miesięcy przechowywania pojazdu usuniętego z drogi. W wyniku rozpatrzenia zażalenia Dyrektor Izby Skarbowej w B. postanowieniem z dnia [...] lutego 2012 r., Nr [...] zaskarżone postanowienie utrzymał w mocy. Organ wskazał, że zgodnie z § 3 pkt 1 lit. c rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, przepisy działu II rozdziału 6 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji dotyczące przechowywania, oszacowania i sprzedaży ruchomości stosuje się do ruchomości, które stały się własnością Skarbu Państwa na podstawie objęcia w posiadanie rzeczy niczyjej. Zatem w sytuacjach o których mowa w art. 130a ust. 1 i 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym, jeżeli właściciel nie odebrał pojazdu w określonym terminie, jednostce wyznaczonej do prowadzenia parkingu strzeżonego zgodnie z mającym zastosowanie w tego rodzaju sprawach art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, może być przyznane wynagrodzenie za cały okres wykonywania dozoru nad pojazdem usuniętym z drogi oraz zwrot kosztów związanych z wykonywaniem dozoru. Organ wskazał, że zgodnie z art. 102 § 2 organ egzekucyjny (likwidacyjny) przyzna na żądanie dozorcy zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór. Przepis ten nie określa jednak kryteriów ustalania wysokości wynagrodzenia dozorcy. W tym zakresie zastosowanie ma odpowiednio art. 836 k.c. Organ podał, że dozorca żądając określonej stawki wynagrodzenia zobligowany jest wskazać jakimi kryteriami kierował się przy jej określaniu, a występując o zwrot wydatków związanych z dozorem powinien przedstawić również dowody dokumentujące poniesione wydatki. W przedmiotowej sprawie zaś strona nie wskazała podstaw, na których oparła żądane stawki za dozór pojazdów, nie przedstawiła również dowodów dokumentujących poniesione wydatki związane z dozorem. Ponadto, w niniejszej sprawie wysokość wynagrodzenia za przechowanie została określona w zawartych pomiędzy składającym na przechowanie, a przechowawcą umowach, tym samym inne metody i uregulowania prawne dotyczące ustalania wysokości wynagrodzenia i kosztów dozoru w niniejszej sprawie zastosowania nie mają. Zawierając niniejsze porozumienia strona zaakceptowała zatem sposób naliczania wynagrodzenia i zwrotu kosztów dozoru, jednoznacznie przyjmując warunki zapłaty przez organ likwidacyjny wskazanych należności. Tym samym porozumienia mają zastosowanie i odnoszą się do wszystkich pojazdów objętych wnioskiem Strony. Natomiast w świetle § 1 i 8 zawarte porozumienia znajdują zastosowanie do pojazdów usuniętych z drogi i nie odebranych przez właścicieli w terminie sześciu miesięcy od dnia ich usunięcia, które przeszły na własność Skarbu Państwa. Przy czym odrębne negocjacje odnoszące się do pojazdów przed upływem sześciu miesięcy od dnia usunięcia pojazdu z drogi i po tym okresie nie miały miejsca. W związku z tym przywołane porozumienia odnoszą się do całego okresu przechowywania i dozoru pojazdów, w tym pierwszych sześciu miesięcy od dnia usunięcia pojazdu z drogi i umieszczenia go na parkingu strzeżonym. Na rozstrzygnięcie Dyrektora Izby Skarbowej w B. M. W. – J. pismem z dnia [...] marca 2012 r. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy. Zaskarżonemu postanowieniu skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów art. 1, art. 102 § 2 u.p.e.a. w zw. z art. 836 k.c. poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie w wyniku przyznania wynagrodzenia za wykonywanie dozoru nad 18 pojazdami w kwocie zaniżonej, nieodpowiadającej wysokości wynagrodzenia za wykonywanie podobnych czynności obowiązujących w warunkach lokalnych. Ponadto zarzucono naruszenie przepisów art. 122 w zw. z art. 187 § 1 i art. 191 ustawy - Ordynacja podatkowa poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności stanu faktycznego sprawy, brak wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego w sprawie oraz wadliwą ocenę zebranych przez organ dowodów. W uzasadnieniu skargi wskazano, że przy przyznawaniu wynagrodzenia za wykonywanie dozoru nad pojazdami usuniętymi z drogi, wobec braku umowy pomiędzy organem, a przechowawcą w okresie od dnia usunięcia pojazdu z drogi do upływu 6 miesięcznego okresu przechowywania stosować należy art. 836 k.c. W ocenie strony, stawki opłat za parkowanie pojazdów wynikające z uchwał wydanych na podstawie delegacji ustawowej (art. 130a ust. 6 ustawy Prawo o ruchu drogowym) mogą być uznane za taryfę o której mowa w przywołanym art. 836 k.c., co oznacza, że wynagrodzenie za czynności dozoru powinno zostać ustalone w oparciu o wskazane w nich stawki. Natomiast, jeżeli stawki określone w uchwałach właściwych organów samorządu nie będą zakwalifikowane jako taryfa o której mowa w art. 836 k.c., wysokość wynagrodzenia powinna być ustalona przy uwzględnieniu wynagrodzeń przyjętych w danych stosunkach, a także z uwzględnieniem opłat stosowanych u innych podmiotów prowadzących podobną działalność. Strona wskazała na treść uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie siedmiu sędziów z dnia 29 listopada 2010 r. w sprawie I OPS 1/10. Dodatkowo skarżąca wskazała na błędne zastosowanie stawki 3,05 zł za jeden dzień dozoru. Podkreślając, że to stawka umowna, podlegająca odrębnym negocjacjom i została zaakceptowana przez Stronę wyłącznie w stosunku do pojazdów przechowywanych po upływie okresu sześciu miesięcy od dnia rozpoczęcia okresu przechowywania. Dyrektor Izby Skarbowej w B. w odpowiedzi na skargę podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje. Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonego postanowienia organu odwoławczego z punktu widzenia jego legalności, tj. zgodności tego postanowienia z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej p.p.s.a) wynika, że zaskarżona decyzja (postanowienie) winna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Oceniając zaskarżone postanowienie z punktu widzenia jego zgodności z prawem stwierdzić należy, że postanowienie to nie narusza prawa. Na wstępie należy wskazać, iż w niniejsza sprawa była już przedmiotem rozstrzygania przed tut. Sądem, który wyrokiem z dnia 25 października 2011 r. (sygn. akt I SA/Bd 651/11) uchylił postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] lipca 2011r. nr [...]. W uzasadnieniu Sąd odwołał się do uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 listopada 2010r. w sprawie I OPS 1/10 w której postawiono tezę zgodnie z którą jeżeli właściciel pojazdu usuniętego z drogi w przypadkach o których mowa w art. 130 a ust. 1 Prawa o ruchu drogowym nie odebrał pojazdu w określonym terminie, jednostce wyznaczonej do prowadzenia parkingu strzeżonego (jednostce wyznaczonej do usuwania pojazdów) może być przyznane wynagrodzenie za cały okres wykonywania dozoru, w tym kosztów usunięcia pojazdu z drogi na podstawie art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w związku z § 3 pkt 1 lit c) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Skład orzekający tut. Sądu podzielając w całości stanowisko NSA przyjął, że nie ma racjonalnych przesłanek aby w okresie poprzedzającym przejście pojazdu na rzecz Skarbu Państwa stosunek prawny powstały wskutek umieszczenia pojazdu w trybie administracyjnym na wyznaczonym przez starostę parkingu różnie kwalifikować w zależności od tego czy właściciel odbierze go w terminie 6 miesięcy od dnia usunięcia z drogi. Zaznaczyć w tym miejscu należy, że podstawie art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Związanie samego wojewódzkiego sądu administracyjnego w rozumieniu art. 153 p.p.s.a. oznacza, iż nie może on formułować nowych ocen prawnych sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem. Tym samym sąd pierwszej instancji, który rozpoznaje skargę podatnika od ponownego orzeczenia organu podatkowego winien prezentować stanowisko, które odpowiada ocenie prawnej tegoż sądu wyrażonej w poprzednim orzeczeniu. Sąd ten nie może formułować ocen prawnych nowych, które pozostawałyby w sprzeczności z wyrażonym wcześniej poglądem (por. wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2006 r., sygn. akt I FSK 506/05, LEX nr 187499 oraz z dnia 16 kwietnia 2010r. sygn. akt II FSK 1285/09). Te natomiast kwestie, które były już przedmiotem oceny Sądu, i co do których Sąd nie dopatrzył się uchybień w działaniu organu administracji, ponownie oceniane być nie mogą (por. orzeczenie WSA we Wrocławiu z dnia 24 czerwca 2008 r., sygn. akt I SA/Wr 1890/07 LEX nr 397665). Zatem Sąd rozpatrujący przedmiotową sprawę jest związany wyrokiem WSA w Bydgoszczy z dnia 25 października 2011r. w zakresie stwierdzenia, iż stronie należy się wynagrodzenie i zwrot poniesionych kosztów. Zaskarżone obecnie rozstrzygnięcie Dyrektora Izby Skarbowej w B. utrzymuje w mocy postanowienie organu pierwszej instancji w przedmiocie przyznania zwrotu wydatków związanych z wykonywaniem, dozoru oraz wynagrodzenia za dozór za okres 6- miesięcy od dnia usunięcia z drogi pojazdów. Spór miedzy stronami dotyczy wysokości tego wynagrodzenia. Rozstrzygając przedmiotową kwestię w pierwszej kolejności, należy podnieść, błędne jest odwoływanie się do treści art. 836 kodeksu cywilnego. Jak słusznie wskazał, już tut. Sąd w wyroku z dnia 25 października 2011 r. regulacja prawna problematyki usuwania pojazdów z drogi i dalszego postępowania z tymi pojazdami wskazuje, że jest to zadanie publiczne o charakterze administracyjnoprawnym, które jest wykonywane przez organy administracji publicznej, ale w części także przy pomocy (z udziałem) podmiotów spoza administracji publicznej, którymi są właśnie jednostki wyznaczone do usunięcia pojazdów z drogi lub prowadzenia parkingów dla takich pojazdów. Jeśli więc zadanie z zakresu administracji publicznej jest wykonywane przez jednostki wyznaczone przez organy administracji publicznej, to łączy te jednostki z organami administracji publicznej stosunek prawny o charakterze administracyjnym co wyklucza możliwość powoływania się na przepisy kodeksu cywilnego regulującego sferę stosunków cywilnoprawnych z tym oczywiście zastrzeżeniem, że właściwe przepisy nie zawierają stosownego odesłania do kodeksu cywilnego. Jak słusznie wskazał organ, co zresztą wynikało z uzasadnienia wyroku Sądu z dnia 25 października 2011r., zagadnienie przyznania dozorcy zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór zostało uregulowane w ustawie z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (dalej jako u.p.e.a.). Zgodnie z art. 102 § 2 u.p.e.a. organ egzekucyjny przyznaje, na żądanie dozorcy zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór, chyba że dozorcą jest jedna z osób wymienionych w art. 101 § 1. Wykładnia tego przepisu daje podstawę do wyprowadzenia wniosku, że zwrot koniecznych wydatków oraz wynagrodzenia następuje w momencie wykazania poniesienia tych wydatków i wynagrodzenia przez konkretnego dozorcę w stosunku do określonego pojazdu. Podkreślić w tym miejscu należy, że art. 102 § 2 u.p.e.a. nie zakłada ustalenia wydatków czy wynagrodzenia odpowiadających przeciętnym wydatkom czy wynagrodzeniu związanemu z dozorem rzeczy danego rodzaju. Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie odsyła także do innych regulacji np. do przepisów kodeksu cywilnego. W ocenie Sądu nie można zgodzić się z twierdzeniem Skarżącej, że podstawą do obliczenia należności za parkowanie obligatoryjne powinny być stawki przyjęte przez radę powiatu (radę miasta) na podstawie art. 130a ust. 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym. Zasadnie organ wskazuje, że stawki ustalane tą uchwałą dotyczą opłat uiszczanych przez osoby uprawnione do odbioru pojazdu skierowanego na parking, za jego usunięcie i parkowanie w przypadkach o których mowa w art. 130 a ust. 1 i 2 ustawy prawo o ruchu drogowym. Natomiast podstawę prawną zwrotu koniecznych wydatków oraz przyznania wynagrodzenia dozorcy (na jego wniosek) stanowi art. 102 § 2 u.p.e.a., który to przepis pozostawia jednocześnie w gestii organów kwestię ustalenia wysokości tego wynagrodzenia. Nie oznacza to jednak dowolności organu. Przyznając zwrot wydatków oraz wynagrodzenie organ musi wykazać w jaki sposób kwoty te zostały wyliczone co umożliwia weryfikację prawidłowości wyliczenia. W niniejszej sprawie organ pismem z dnia [...] kwietnia 2011 r. (k-16 akt administracyjnych) wezwał stronę do złożenia wyjaśnień w jaki sposób zostały wyliczone należności wskazane we wniosku z dnia [...] marca 2011r. W odpowiedzi wskazano, iż należności zostały naliczone na podstawie uchwały Rady Miasta Nr [...] z dnia [...] listopada 2007r. oraz Uchwały Rady Powiatu Nr [...] z dnia [...] stycznia 2008r. (k-20 akt administracyjnych). Jak słusznie podniesiono w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia poza powołaniem się na stawki wynikające z uchwał (61 zł brutto za pierwszy dzień przechowywania i 24,40 zł za każdy następny) strona nie wskazała żadnych dokumentów potwierdzających poniesione wydatki związane z dozorem ani nie wykazała, że rzeczywisty koszt poniesionych wydatków odpowiada stawkom wynikającym ze wskazanych uchwał. Organ do wyliczenia należności przyjął stawkę 3,05 brutto za jedną dobę przechowywania. Stawka ta wynika z porozumienia zawartego pomiędzy Naczelnikiem Drugiego Urzędu Skarbowego w B. a skarżącą w dniu [...] stycznia 2008r. (k-2 akt administracyjnych). Sąd zgadza się ze stroną skarżącą, iż wskazane porozumienie dotyczy zwrotu należności za okres po upływie sześciu miesięcy, w przypadku nie odebrania pojazdu przez właściciela. Nie mniej jak trafnie podnosi organ zawarcie przedmiotowego porozumienia świadczy, iż kwota 3,05 zł za jedną dobę przechowania pojazdu w pełni pokrywa zwrot wydatków i wynagrodzenia za dozór a strona nie wskazuje aby faktycznie poniesione wydatki w okresie za który domaga się zwrotu należności były wyższe. Brak jest również podstaw do twierdzenia, że okoliczności przechowywania uległy tak zmianie aby do wyliczenia wysokości wynagrodzenia nie można było przyjąć stawki wskazanej w porozumieniu zawartym między stronami. Skarżąca dla poparcia swojego stanowiska odwołuje się fragmentu uzasadnienia uchwały NSA z dnia 29 listopada 2010r. Pomijając już to, iż zagadnienie prawne przedstawione składowi siedmiu sędziów nie dotyczyło kwestii ustalania wysokości wynagrodzenia, dotyczyło bowiem przyznania (co do zasady) na żądanie dozorcy zwrotu koniecznych wydatków związanych z dozorem oraz wynagrodzenia za dozór pojazdu usuniętego z drogi w trybie art. 130 a ust. 1 i 2 ustawy prawo o ruchu drogowym, to wskazać należy na ten fragment uzasadnienia w którym NSA wyjaśnia, że przy określaniu wynagrodzenia, o którym mowa w art. 102 § 2 należy więc uwzględniać zakres obowiązków dozorcy (przechowawcy) i okoliczności towarzyszące przechowaniu, warunki sprawowania pieczy nad zajętą ruchomością oraz wielkość składowanego przedmiotu i powierzchnię niezbędną do jego składowania w sposób zapewniający jego właściwości. W ocenie Sądu sposób wyliczenia wysokości należności, których strona się domaga został dokonany przez organy prawidłowo. Odnosząc się zaś do zarzutu naruszenia przepisów art. 122 w zw. z art. 187 § 1 i art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa to wskazać należy, że przepisy tej ustawy nie miały w sprawie zastosowania. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.