II GSK 1091/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Korycińska Sędziowie NSA Ludmiła Jajkiewicz Anna Robotowska (spr.) Protokolant asystent sędziego Elżbieta Jabłońska-Gorzelak po rozpoznaniu w dniu 9 września 2014 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej J. R. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 listopada 2012 r. sygn. akt VI SA/Wa 981/12 w sprawie ze skargi J. R. W. na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie obowiązków informacyjnych 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od J. R. W. na rzecz Komisji Nadzoru Finansowego 2400 (dwa tysiące czterysta) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 30 listopada 2012 r. oddalił skargę J. R. W. na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] marca 2012 r. w przedmiocie kary pieniężnej za rażące naruszenie obowiązków informacyjnych. I Z uzasadnienia wyroku wynika, że Sąd pierwszej instancji przyjął za podstawę rozstrzygnięcia następujące ustalenia. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2011 r. wszczęto z urzędu postępowanie administracyjne w przedmiocie nałożenia na J. R. W. (dalej: skarżący) kary pieniężnej za rażące naruszenie obowiązków informacyjnych przez spółkę I. S.A. w upadłości likwidacyjnej z siedzibą w Warszawie (dalej: Spółka, I.), o których mowa w art. 56 ust. 1 pkt 1 w zw. z ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych (Dz. U. Nr 185, poz. 1439 z późn. zm., dalej: "ustawa o ofercie"), w okresie pełnienia przez niego funkcji Prezesa zarządu tej Spółki. Wszczęcie postępowania było skutkiem nałożenia przez Komisję Nadzoru Finansowego ostateczną decyzją z dnia [...] listopada 2010 r. wydaną na podstawie art. 96 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie kary pieniężnej na Spółkę I. S.A. w wysokości 40.000 zł w związku ze stwierdzeniem, iż I. S.A. w upadłości likwidacyjnej z siedzibą w Warszawie dopuściła się rażącego naruszenia art. 56 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 56 ust. 2 pkt 1 ustawy o ofercie, poprzez niewykonanie obowiązku przekazania w terminie (tj. niezwłocznie po zajściu tego zdarzenia) do KNF, spółki prowadzącej rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości informacji poufnej o podpisaniu w dniu 7 kwietnia 2010 r. przez I. , B. S.A. z siedzibą w Warszawie oraz M. Fundusz Inwestycyjny Zamknięty z siedzibą we W. listu intencyjnego, którego przedmiotem była wzajemna współpraca na rzecz opracowania i wdrożenia planu restrukturyzacji Spółki (wraz z jej spółkami zależnymi i powiązanymi) dalej: "List Intencyjny". Decyzją z dnia [...] maja 2011 r. KNF na podstawie art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie nałożyła na skarżącego karę pieniężną w wysokości 70.000 zł za rażące naruszenie obowiązków informacyjnych przez Spółkę w okresie pełnienia przez niego funkcji członka zarządu. Skarżący kwestionując zasadność nałożenia kary pieniężnej we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, wniósł o uchylenie decyzji i umorzenie postępowania. Decyzją z dnia [...] marca 2012 r. Komisja Nadzoru Finansowego utrzymała w mocy decyzję z dnia [...] maja 2010 r., a w uzasadnieniu wskazała, że w dniu 7 kwietnia 2010 r. o godz. 19:39 Spółka opublikowała raport bieżący nr [...], w którym poinformowała, iż w tym samym dniu podpisała wraz z B. Bank oraz M. FIZ List Intencyjny, którego przedmiotem jest wzajemna współpraca na rzecz opracowania i wdrożenia planu restrukturyzacji I. wraz z jej spółkami zależnymi. W toku postępowania Komisja ustaliła, iż przed podpisaniem Listu Intencyjnego toczyły się dwuetapowe negocjacje, prowadzone w przedmiocie ustalenia zakresu wzajemnej współpracy na rzecz opracowania i wdrożenia programu restrukturyzacyjnego Spółki. List podpisano w dniu 7 kwietnia 2010 r. około godziny 10:00, w trakcie spotkania w siedzibie B. Bank, na którym obecny był skarżący jako Prezes Zarządu Spółki. Następnie, około godziny 11:30 J. R. W. spotkał się z przedstawicielem spółki zależnej, a po zakończeniu spotkania, tj. około godziny 14:00, przekazał informację o podpisaniu Listu Dyrektorowi Biura Zarządu Spółki – A.S., polecając mu przygotowanie raportu w tej materii. J. R. W. otrzymał projekt raportu o godz. 15:00, a po przedstawieniu uwag do projektu, uzyskał jego ostateczną wersję około godz. 15:30-16:00. Następnie, pomiędzy godz. 16:00, a 16:30, projekt raportu został zaakceptowany przez wiceprezesa Spółki – R. R. i wówczas J. W. podjął próbę telefonicznego kontaktu z operatorem Elektronicznego Systemu Przekazywania Informacji, dalej "ESPI"- T. N., celem zlecenia publikacji raportu. Z uwagi na okoliczność, że operator ESPI przebywał poza siedzibą Spółki, około godz. 17:00 przyjął telefonicznie polecenie publikacji raportu, zobowiązując się dotrzeć do siedziby Spółki w ciągu 2 godzin. Skarżący nakazał operatorowi ESPI potraktowanie polecenia publikacji priorytetowo. Wówczas o godz. 19:15, operator ESPI przystąpił do publikacji raportu, który został przekazany o godz. 19:39 (wyjaśnienia B. Bank z dnia 4 maja 2010 r., wyjaśnienia Spółki z dnia 13 września 2010 r., zeznania Strony z dnia 17 marca 2011 r.). W ocenie KNF z uwagi na fakt, iż w dniu 7 kwietnia 2010 r. około godz. 10:00 złożono ostatni podpis pod przedmiotowym Listem, Spółka miała obowiązek opublikować informację o jego zawarciu niezwłocznie po zajściu tego zdarzenia. Spółka spełniła powyższą powinność w dniu 7 kwietnia 2010 r. o godzinie 19:39, poprzez publikację raportu bieżącego nr [...]. W ocenie KNF Spółka naruszyła art. 56 ust. 1 pkt 1 w zw. z ust. 2 pkt 1 ustawy o ofercie, w związku z nieprzekazaniem Komisji Nadzoru Finansowego, spółce prowadzącej rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości informacji poufnej o podpisaniu Listu Intencyjnego, niezwłocznie po zajściu tego zdarzenia. Tym samym działanie I. wypełniło przesłanki określone w art. 96 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie. Uzasadniając rozstrzygnięcie w części dotyczącej wysokości nałożonej kary pieniężnej Komisja wskazała, iż z uwagi na okoliczność, że wartość profitów ekonomicznych, jakie skarżący uzyskał w 2010 r. z racji pełnienia funkcji członka zarządu Spółki oraz wartość posiadanych przez skarżącego akcji I. wynoszących łącznie 7.256.504,40 zł (cena na dzień 19 marca 2012 r. 12.299.160 akcji Spółki), wysokość kary jest zasadna. Skarżący pismem z dnia 20 kwietnia 2012 r. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję z dnia 20 marca 2012 r. Wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, jak i decyzji KNF z dnia 10 maja 2011 r. W odpowiedzi na skargę Komisja Nadzoru Finansowego podtrzymała stanowisko w sprawie. Jednocześnie uznała zarzuty skargi za niezasadne. Wskazała, iż na skarżącym jako Prezesie Zarządu Spółki, której akcje notowane są na rynku regulowanym, spoczywał obowiązek dołożenia należytej staranności, by realizacja obowiązków informacyjnych przez spółkę przebiegała prawidłowo. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał skargę za nieuzasadnioną. Sąd pierwszej instancji wskazał, że materialnoprawną podstawą rozstrzygnięcia jest art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie. Stosownie do tego przepisu, w przypadku rażącego naruszenia obowiązków, o których mowa w ust. 1, Komisja może nałożyć na osobę, która w tym okresie pełniła funkcję członka zarządu spółki publicznej lub towarzystwa funduszy inwestycyjnych będącego organem funduszu inwestycyjnego zamkniętego, karę pieniężną do wysokości 100.000 zł. Rażące naruszenie obowiązków, jak prawidłowo zauważa KNF odnosi się do emitenta co wynika z treści art. 96 ust. 1 ustawy o ofercie w powiązaniu z art. 96 ust. 6 tego aktu. Sąd podkreślił, iż naruszenie obowiązku przekazania informacji poufnej polegało na tym, że Spółka nie przekazała równocześnie KNF, spółce prowadzącej rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości informacji poufnej o podpisaniu w dniu 7 kwietnia 2010 r. Listu Intencyjnego przez tę Spółkę, B. Bank S.A. i M., niezwłocznie po zajściu tego zdarzenia. WSA w Warszawie wskazał, iż kwestią sporną w rozpoznawanej sprawie jest odpowiedz na pytanie czy Spółka z obowiązku przekazania informacji poufnej wywiązała się w terminie, o którym mowa w art. 56 ust. 2 pkt 1 ustawy o ofercie. W myśl bowiem art. 56 ust. 2 pkt 1 ustawy o ofercie, emitent jest obowiązany, z zastrzeżeniem art. 57 ust. 1 przekazać niezwłocznie po zajściu zdarzeń lub okoliczności, które uzasadniają ich przekazanie, lub po powzięciu o nich wiadomości, nie później jednak niż w terminie 24 godzin. W ocenie Sądu pierwszej instancji Komisja prawidłowo zinterpretowała cezurę czasową przekazania informacji poufnej wyrażoną w art. 56 ust. 2 pkt 1 ustawy o ofercie. Zasadą jest, że informacja powinna zostać przekazana niezwłocznie po zajściu zdarzeń lub okoliczności, które uzasadniają ich przekazanie lub po powzięciu o nich wiadomości, nie później jednak niż w ciągu 24 godzin. Upublicznienie informacji poufnej w terminie 24 godzin od zdarzeń wyżej opisanych nie oznacza, że informacja została przekazana niezwłocznie. Sąd pierwszej instancji wskazał, że nie można interpretować art. 56 ust. 2 pkt 1 ustawy o ofercie, jak proponuje skarżący, że podstawowym terminem przekazania informacji jest okres 24 godzin a nie jak przyjęty przez KNF sposób wykładni art. 56 ust. 2 pkt 1 ustawy o ofercie wskazuje konstrukcja tego przepisu: "niezwłocznie (...), nie później jednak niż w terminie 24 godzin". WSA w Warszawie uznał, iż kierując się wytycznymi interpretacyjnymi zawartymi w dyrektywach mający zastosowanie w sprawie, należało w pełni zaakceptować stanowisko KNF co do rozumienia terminu przekazania informacji poufnej. Wobec powyższego Sąd pierwszej instancji nie znalazł podstaw do uwzględnienia stanowiska skarżącego, powołującego się na odmienne stanowisko doktryny, gdyż w ocenie Sądu nie znajduje ono oparcia w obowiązujących uregulowaniach. Zdaniem Sądu pierwszej instancji Organ szczegółowo przedstawił i ocenił czynności J. R. W. – ówczesnego Prezesa Spółki, zajmującego się kontaktami z inwestorami i odpowiadającego za publikację omawianej informacji poufnej i słusznie nie dopatrzył się w działaniach skarżącego z dnia 7 kwietnia 2010 r. żadnych okoliczności usprawiedliwiających tak późne przekazanie informacji poufnej i do tego tak istotnej dla dalszych losów Spółki. Sąd pokreślił również, że Komisja wyjaśniła, jakie okoliczności zadecydowały o uznaniu, że naruszenie obowiązku informacyjnego przez Spółkę miało rażący charakter. Informacja o podpisaniu Listu była istotna, gdyż dotyczyła planowanej restrukturyzacji zobowiązań Spółki, co miało szczególne znaczenie zważywszy na ówczesną sytuację finansową tego podmiotu. Spowodowało to brak zapewnienia uczestnikom rynku kapitałowego pełnego dostępu do informacji. Ponadto opublikowanie raportu nastąpiło po ponad 9 godzinach od podpisania Listu, na koniec dnia i pracy Giełdy, choć nie wystąpiły żadne szczególne okoliczności uzasadniające tak późne upublicznienie tej informacji. Podsumowując - Sąd pierwszej instancji wskazał, iż decyzja uznaniowa (a taki charakter, ma decyzja wydana na podstawie art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie) może być uchylona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w wypadku stwierdzenia, że została wydana z takim naruszeniem przepisów o postępowaniu administracyjnym, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.). O tego rodzaju naruszeniach można by mówić, gdy np. organ pozostawił poza swoimi rozważaniami argumenty podnoszone przez stronę, pominął istotne dla sprawy materiały dowodowe lub dokonał oceny tych materiałów wbrew zasadom logiki lub doświadczenia życiowego. W ocenie Sądu takie uchybienia w rozpoznawanej sprawie nie miały miejsca, organ nadzoru przeprowadził wnikliwe postępowanie dowodowe, zaś wydaną decyzję należycie uzasadnił. II. Skargę kasacyjną złożył J. R.W.. Wyrok zaskarżył w całości i wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów według norm prawem przepisanych. Skarżący wnosząc skargę kasacyjną zarzucił naruszenie następujących przepisów: 1) przepisów prawa materialnego polegające na: a) art. 56 ust. 2 pkt 1 w związku z art. 56 ust.l pkt 1 i art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych poprzez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji jego niewłaściwe zastosowanie (Zarzut I) b) art. 96 ust.6 ustawy o ofercie poprzez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji jego niewłaściwe zastosowanie (Zarzut II) 2) przepisów postępowania tj. a) art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 56 ust. 2 pkt 1 i art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie poprzez niedokonanie w sposób należyty kontroli wydanych przez KNF skarżonych decyzji administracyjnych i niedostrzeżenie przez WSA, że KNF wydając zaskarżone decyzje administracyjne nakładające na Skarżącego surową karę pieniężną dopuścił się naruszenia przepisów prawa materialnego tj. art. 56 ust. 2 pkt 1 i art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie poprzez ich błędną wykładnię i następnie niewłaściwie zastosowanie. Konsekwencją niedostrzeżenia przez WSA naruszenia przez KNF wskazanych powyżej przepisów ustawy o ofercie, które miały wpływ na wydanie przez KNF skarżonych decyzji administracyjnych, było oddalenie przez WSA skargi Skarżącego, a tym samym pozostawienie w obrocie prawnym wadliwych decyzji administracyjnych (brak ich uchylenia) (Zarzut III) b) art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a. w zw. z art. 6 k.p.a i art. 7 Konstytucji RP, poprzez niedokonanie w sposób należyty kontroli wydanych przez KNF skarżonych decyzji administracyjnych i niedostrzeżenie przez WSA, że KNF wydając zaskarżone decyzje administracyjne nakładające na Skarżącego surową karę pieniężną dopuścił się naruszenia przepisów prawa procesowego tj. art. 6 k.p.a. w związku z art. 7 Konstytucji RP, który nakazuje organowi administracji publicznej działać w granicach prawa i na podstawie prawa. KNF wydając zaskarżone decyzje administracyjne przekroczył granice prawa przyjmując, że decyzja nakładająca na Skarżącego surową karę pieniężną wydana na podstawie art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie może być wydana w ramach szerokiego uznania administracyjnego organu mimo represyjnego charakteru tego przepisu. Naruszenie przepisu art. 6 k.p.a. było konsekwencją naruszenia przez KNF wskazanych powyżej przepisów prawa materialnego. Konsekwencją niedostrzeżenia przez WSA naruszenia przez KNF wskazanego powyżej przepisu art. 6 k.p.a. w związku z art. 7 Konstytucji RP, które miało istotny wpływ na wydanie przez KNF skarżonych decyzji administracyjnych, było oddalenie przez WSA skargi Skarżącego, a tym samym pozostawienie w obrocie prawnym wadliwych decyzji administracyjnych (brak ich uchylenia) (Zarzut IV) c) art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a, art. 77 § 1 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niedokonanie w sposób należyty kontroli wydanych przez KNF skarżonych decyzji administracyjnych i niedostrzeżenie przez WSA, że KNF wydając zaskarżone decyzje administracyjne nakładające na Skarżącego surową karę pieniężną dopuścił się naruszenia przepisów prawa procesowego tj. art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a., które zakazują organowi administracji publicznej poprzez wydanie decyzji administracyjnych w oparciu o fakty i okoliczności nieudowodnione. KNF wydając zaskarżone decyzje administracyjne nie wykazał, żeby Skarżący naruszył obowiązek, o którym mowa w art. 56 ust. 2 pkt 1 ustawy o ofercie. Naruszenie wskazanych powyżej przepisów postępowania administracyjnego było konsekwencją naruszenia przez KNF wskazanych powyżej przepisów prawa materialnego z ustawy o ofercie. Konsekwencją niedostrzeżenia przez WSA naruszenia przez KNF wskazanych powyżej przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wydanie przez KNF skarżonych decyzji administracyjnych, było oddalenie przez WSA skargi Skarżącego, a tym samym pozostawienie w obrocie prawnym wadliwych decyzji administracyjnych (brak ich uchylenia) (Zarzut V) d) art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lite p.p.s.a. w zw. z art. 11 k.p.a, poprzez niedokonanie w sposób należyty kontroli wydanych przez KNF skarżonych decyzji administracyjnych i niedostrzeżenie przez WSA, że KNF wydając zaskarżone decyzje administracyjne nakładające na Skarżącego surową karę pieniężną dopuścił się naruszenia przepisów prawa procesowego tj. wyrażonej w art. 11 k.p.a. zasady przekonywania poprzez niewystarczające wyjaśnienie stronie zasadności przesłanek, którymi kierował się przy wydawaniu Decyzji. Naruszenie przepisu art. 11 k.p.a. było konsekwencją naruszenia przez KNF wskazanych powyżej przepisów prawa materialnego. Konsekwencją niedostrzeżenia przez WSA naruszenia przez KNF wskazanego powyżej przepisu art. 11 k.p.a., które miało istotny wpływ na wydanie przez KNF skarżonych decyzji administracyjnych, było oddalenie przez WSA skargi Skarżącego, a tym samym pozostawienie w obrocie prawnym wadliwych decyzji administracyjnych (brak ich uchylenia) (Zarzut VI) e) art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a. w zw. z art. 8 k.p.a, poprzez niedokonanie w sposób należyty kontroli wydanych przez KNF skarżonych decyzji administracyjnych i niedostrzeżenie przez WSA, że KNF wydając zaskarżone decyzje administracyjne nakładające na Skarżącego surową karę pieniężną dopuścił się naruszenia przepisów prawa procesowego tj. wyrażonej w art. 8 k.p.a. zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa. Naruszenie przepisu art. 8 k.p.a. było konsekwencją naruszenia przez KNF wskazanych powyżej przepisów prawa materialnego. Konsekwencją niedostrzeżenia przez WSA naruszenia przez KNF wskazanego powyżej przepisu art. 8 k.p.a., które miało istotny wpływ wydanie przez KNF skarżonych decyzji administracyjnych, było oddalenie przez WSA skargi Skarżącego, a tym samym pozostawienie w obrocie prawnym wadliwych decyzji administracyjnych (brak ich uchylenia) (Zarzut VII) f) art. 141 ust. 4 p.p.s.a poprzez pominięcie przez WSA przy rozpoznaniu skargi przedstawionych w skardze argumentów dotyczących stanowiska Trybunału Konstytucyjnego odnoszącego się do sposobu prowadzenia wykładni przepisów, nakładających na określone podmioty obowiązki ustawowe, z których naruszeniem wiąże się surowa sankcja o charakterze represyjnym (tu: wykładnia art. 56 ust.2 pkt 1 ustawy o ofercie), co miało wpływ na rozszerzenie zakresu stosowania przez KNF sankcji z art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie i jej zastosowanie wobec Skarżącego. - poprzez bezpodstawne przyjęcie, że podanie w prasie informacji o wycieku informacji poufnej przed jej upublicznieniem wystarczy, aby uznać ewentualne opóźnienie w jej upublicznieniu, jako rażące naruszenie obowiązku informacyjnego. (Zarzut VIII). W uzasadnieniu skargi kasacyjnej, kasator szczegółowo ustosunkował się do postawionych zarzutów. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Komisja Nadzoru Finansowego wniosła o jej oddalenie. III. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie jest zasadna i jako taka podlega oddaleniu. Wskazać na wstępie należy, że istotną cechą postępowania wywołanego wniesieniem skargi kasacyjnej jest związanie sądu odwoławczego granicami skargi kasacyjnej, o czym stanowi art. 183 § 1 p.p.s.a. Powyższe oznacza, że przytoczone w tym środku odwoławczym przyczyny wadliwości zaskarżonego orzeczenia determinują zakres jego kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego nie bada całokształtu sprawy, tylko weryfikuje zasadność postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów. Istota zarzutu sformułowanego w pkt 1 petitum skargi kasacyjnej sprowadza się do interpretacji określonego w art. 56 ust. 2 pkt 1 ustawy o ofercie terminu wykonania obowiązku przekazywania informacji poufnych. Zgodnie z art. 56 ust. 2 pkt 1 ustawy o ofercie, informacje, o których mowa w ust. 1 pkt 1, emitent jest obowiązany, z zastrzeżeniem art. 57 ust. 1, przekazać niezwłocznie po zajściu zdarzeń lub okoliczności, które uzasadniają ich przekazanie, lub po powzięciu o nich wiadomości, nie później jednak niż w terminie 24 godzin. W związku z powyższym wskazać należy, że art. 56 ust. 1 pkt 1, do którego odwołuje się ustawodawca w ust. 2 tego przepisu, reguluje obowiązek upubliczniania informacji poufnej. Natomiast w ust. 2 art. 56 ustawy o ofercie dokonano uszczegółowienia tego obowiązku poprzez określenie terminu jego wykonania – niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 24 godzin. W omawianym art. 56 ust. 2 pkt 1 ustawy o ofercie ustawodawca na określenie terminu wykonania obowiązku informacyjnego użył zwrotu "niezwłocznie", który jednakże nie został zdefiniowany w tej ustawie. Należy zauważyć, że przepis art. 56 ust. 2 ustawy o ofercie jest konsekwencją wdrożenia dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2003/6/WE z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie wykorzystywania poufnych informacji i manipulacji na rynku (Dz. Urz. UE L 2003/96/16 z 12.04.2003 r. – dalej dyrektywa 2003/6/WE). Zgodnie z art. 6 ust. 1 zd. pierwsze dyrektywy 2003/6/WE Państwa Członkowskie zapewniają, że emitenci instrumentów finansowych podają możliwie szybko do wiadomości publicznej informacje wewnętrzne bezpośrednio ich dotyczące. Natomiast w pkt 24 Preambuły dyrektywy 2003/5/WE stwierdzono, że szybkie i rzetelne ujawnienie informacji do wiadomości publicznej wzmacnia integralność rynku, podczas gdy selektywne ujawnianie wewnętrznych informacji przez emitentów może prowadzić do utraty zaufania inwestorów do integralności rynków finansowych. Dodać też należy, że w art. 2 ust. 2 dyrektywy Komisji 2003/124/WE z dnia 22 grudnia 2003 r. wykonującej dyrektywę 2003/6/WE (Dz.U.UE.L 339, s. 70 ze zm., wydanej na podstawie art. 6 ust. 10 dyrektywy 2003/6/WE) stwierdzono, iż Państwa Członkowskie zapewniają, aby emitenci stosowali się do przepisów art. 6 ust. 1 akapit pierwszy dyrektywy 2003/6/WE, które przewidują, że w razie zaistnienia zestawu okoliczności lub wydarzenia, nawet w sposób nieformalny, emitenci natychmiast udzielają stosownych informacji. Trybunał Sprawiedliwości w Luksemburgu w wyroku z dnia 28 czerwca 2012 r. w sprawie C-19/11 (zbiór lex 1167651, publ. www.eur-lex.europa.en z glosą P. Chybickiego, opubl. GPS 2013/4/43-48) wprost stwierdził, że dyrektywa wymaga podawania informacji najszybciej jak to możliwe (pkt 24 wyroku). Istotne jest bowiem to, że inwestorzy opierają swoje decyzje inwestycyjne na informacjach dla nich dostępnych w danej chwili, czyli dostępnych ex ante. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że trafne jest stanowisko Sądu pierwszej instancji, iż realizacja terminu "niezwłocznie" użytego w art. 56 ust. 2 pkt 1 ustawy o ofercie oznacza, że emitent dokonuje publikacji informacji poufnych w dniu ich pozyskania w pierwszym możliwym terminie, nie później niż w terminie 24 godzin od pozyskania informacji. Uwzględnia ono wytyczne interpretacyjne zawarte w powołanych wyżej dyrektywach, a także stanowisko Trybunału Sprawiedliwości co do rozumienia zawartego w dyrektywie 2003/6/WE terminu "możliwie szybko". W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego użyty przez ustawodawcę w art. 56 ust. 2 pkt 1 ustawy o ofercie niedookreślony zwrot "niezwłocznie" należy rozumieć jako: bez zbędnej zwłoki, nieuzasadnionej zwłoki – czyli tak szybko jak tylko to jest możliwe, możliwie szybko, czy też w pierwszym możliwym terminie. W przepisie tym chodzi o to, aby mając na względzie szybkie i rzetelne ujawnienie informacji poufnej, jej przekazanie nastąpiło w bardzo krótkim czasie po zdarzeniu, o którym mowa w art. 56 ust. 2 pkt 1 ustawy o ofercie. Musi to więc nastąpić niezwłocznie po tak oznaczonym zdarzeniu, czyli bez zbędnej zwłoki, stosownie do konkretnych okoliczności, indywidualnego przypadku, jednak w krótkim czasie. Wskazany natomiast w art. 56 ust. 2 pkt 1 ustawy o ofercie termin 24-godzin jest terminem maksymalnym, w ramach którego powinno nastąpić wykonanie obowiązku informacyjnego, gdy w danych okolicznościach nie jest możliwe wykonanie obowiązku niezwłocznie. Nie ma więc racji skarżący, gdy twierdzi, że zwrot "niezwłocznie" użyty w art. 56 ust. 2 pkt 1 ustawy o ofercie oznacza, iż emitent zawsze wykonuje obowiązki informacyjne, gdy realizuje je przed upływem 24 godzin po zajściu zdarzeń lub okoliczności, które uzasadniają ich przekazanie, lub po powzięciu o nich wiadomości. Wykonywanie przez emitenta obowiązku informacyjnego określonego w art. 56 ust. 2 pkt 1 ustawy o ofercie jest realizacją obowiązku publicznoprawnego, zatem podmiot ten musi uwzględniać w swej organizacji pracy, że ciąży na nim z mocy ustawy tego rodzaju obowiązek, którego niewykonanie lub nienależyte wykonanie zagrożone jest sankcją administracyjną przewidzianą w art. 96 ust. 1 tej ustawy. Trybunał Konstytucyjny wypowiadając się w kwestii stosowania administracyjnych kar pieniężnych stwierdził, że nie budzi wątpliwości prawna możliwość ich stosowania, jako reakcji na naruszenie ustawowych obowiązków, gdyż stosowane automatycznie, z mocy ustawy, mają przede wszystkim znaczenie prewencyjne. Ich istotą jest przymuszenie do respektowania nakazów i zakazów (por. wyroki TK z dnia 2 lipca 2002 r., sygn. akt P 12/01). Nie może budzić wątpliwości, że emitenci, o których mowa w art. 56 ust. 2 pkt 1 ustawy o ofercie, w prowadzonej przez siebie działalności muszą uwzględniać ciążące na nich obowiązki ustawowe. Sąd pierwszej instancji w ocenie legalności zaskarżonej decyzji w całości zaakceptował pogląd Komisji, która wskazała, że pojęcie "niezwłocznie" należy rozumieć jako bez zbędnej zwłoki, bez niepotrzebnych czynności i przeszkód, w pierwszym możliwym terminie w danych okolicznościach faktycznych. Komisja podkreśliła, że termin "niezwłocznie" oznacza więc termin realny, uwzględniający okoliczności miejsca i czasu. W praktyce czas na wykonanie danej czynności, podjęcie określonego działania, będzie się kształtować niejednolicie, zależnie od okoliczności danej sprawy. Powyższe oznacza, że nietrafny jest zarzut skarżącego, iż przy wykładni zwrotu "niezwłocznie" użytego w art. 56 ust. 2 pkt 1 ustawy o ofercie Sąd pierwszej instancji oraz Komisja nie uwzględnili, że termin ten powinien oznaczać termin realny, uwzględniający okoliczności miejsca i czasu. To zaś, czy w konkretnej sytuacji (stanie faktycznym) termin realizacji obowiązku informacyjnego nastąpił niezwłocznie, czyli w pierwszym możliwym terminie, to już jest kwestia ustaleń faktycznych, a nie błędnej wykładni. Dlatego zarzut błędnej wykładni art. 56 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 56 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie jest całkowicie chybiony. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie wskazać należy, że w przypadku rażącego naruszenia obowiązków przewidzianych w art. 96 ust. 1 ustawy o ofercie Komisja może nałożyć na osobę, która w tym okresie pełniła funkcję członka zarządu spółki publicznej, karę pieniężną do wysokości 100.000 zł (art. 96 ust. 6). Użyte w tym przepisie pojęcie rażącego naruszenia obowiązków stanowi klauzulę generalną. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela w całości stanowisko zawarte w wyroku NSA z dnia 1 lipca 2014 r. sygn. akt II GSK 656/13, dotyczące oceny rażącego naruszenia obowiązku o którym mowa a art. 56 ust. 2 pkt 1 ustawy o ofercie przez spółkę I. S.A., które był przedmiotem oceny w tej sprawie. Niezasadny jest zarzut, iż Sąd pierwszej instancji przyjął wadliwie, że decyzja administracyjna wydana na podstawie art. 96 ust. 6 w zw. z art. 96 ust. 1 ustawy o ofercie ma charakter uznaniowy. Sąd prawidłowo przyjął, że decyzja wydana na podstawie art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie ma charakter decyzji uznaniowej co nie może jednak oznaczać dowolności w podejmowaniu rozstrzygnięć, gdyż organ jest zobowiązany do działania w granicach prawa, przy uwzględnieniu interesu społecznego i słusznego interesu strony (art. 7 k.p.a.). Regulacje zawarte w Kodeksie postępowania administracyjnego zobowiązują więc organ, działający w granicach uznania administracyjnego, do wszechstronnego zbadania stanu faktycznego (art. 7 i 77 § 1 k.p.a.), oceny zebranego materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.) i wypełnienia przez organ obowiązków wynikających z art. 107 § 3 k.p.a. Kontrola działań organu w tym zakresie sprowadza się więc zasadniczo do prawidłowości zastosowania przez organ przepisów postępowania administracyjnego (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.). Przede wszystkim należy zwrócić uwagę, że w przepisie art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie chodzi o nałożenie kary pieniężnej na członka zarządu spółki publicznej, który pełnił tę funkcję, w sytuacji gdy emitent w sposób rażący naruszył obowiązki, o których mowa w art. 96 ust. 1 tej ustawy. Decyzja wydana na podstawie tego przepisu ma charakter uznaniowy co pozwala organowi w okolicznościach danej sprawy mimo rażącego naruszenia obowiązku o jakim mowa w art. 56 ust. 2 pkt 1 przez emitenta, nie nakładać kary na członka zarządu jeżeli nie miał on wpływu na takie naruszenie. W niniejszej sprawie skarżący nie podniósł okoliczności które, wskazywałyby, iż nie miał wpływu na takie naruszenie. Sąd pierwszej instancji prawidłowo ocenił stanowisko Komisji, że naruszenie obowiązków przez spółkę I. S.A. było rażące, gdyż publikując raport bieżący po ponad 9 godzinach od podpisania Listu Intencyjnego, postąpiła w sposób oczywiście sprzeczny z obowiązującymi przepisami. W ocenie Komisji przebieg zdarzeń z dnia 7 kwietnia 2010 r. nie uprawniał do przyjęcia, że w Spółce wystąpiły szczególne okoliczności usprawiedliwiające nieprzekazanie informacji o podpisaniu listu niezwłocznie, a Spółka miała możliwość podania tej informacji bez zbędnej zwłoki. Odnosząc się do zarzutów naruszenia wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę uznał zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. za niezasadny. Naruszenia tego przepisu Skarżący upatruje w braku odniesienia się przez Sąd pierwszej instancji do argumentów przedstawionych przez Skarżącego w skardze, a dotyczących stanowiska Trybunału Konstytucyjnego wskazującego sposób prowadzenia wykładni przepisów nakładających na określone podmioty obowiązki ustawowe, z których naruszeniem wiąże się surowa sankcja o charakterze represyjnym, a także, iż WSA przyjął, iż podanie w prasie informacji poufnej przed jej upublicznieniem stanowi rażące naruszenie obowiązku informacyjnego. Nieodniesienie się przez Sąd pierwszej instancji do argumentów podniesionych przez skarżącego w związku ze stanowiskiem Trybunały Konstytucyjnego wyrażonym w wyroku o sygnaturze P 10/02 nie miało wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Wyrok Trybunału Konstytucyjnego dotyczył zgodności art. 54 Kodeksu wykroczeń z art. 42 ust 1 Konstytucji RP. Skarżący podnosząc zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nieodniesienie się do argumentów związanych z podanym wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego nie wskazuje, jakie miało to znaczenie dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Za pomocą zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. skarżący usiłuje zwalczać prawidłowość przyjętego przez Sąd stanu faktycznego, a to jest możliwe jedynie w przypadku podniesienia zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w powiązaniu z odpowiednimi przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego. Skarżący zarzuca naruszenie przepisów art. 77 § 1 i 107 § 3 poprzez wydanie decyzji w oparciu o fakty i okoliczności nieudowodnione. Skarżący jednak nie wskazuje jakich czynności organ nie podjął celem dokładnego wyjaśnienia sprawy, w czym upatruje niezebranie przez organ i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego. Reasumując powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za niezasadną i na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.