VII SA/Wa 1940/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska, , Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska (spr.), Protokolant Ref. staż. Piotr Czyżewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 stycznia 2012r. sprawy ze skargi E. L. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej skargę oddala Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny [...] decyzją z [...]czerwca 2011r. (nr [...]), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze. zm.), dalej k.p.a., art. 2351 i art. 2352 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (t.j. Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 ze zm.) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. z 2009 r. Nr 105 poz. 869), po rozpatrzeniu odwołania E. L. - utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z [...] maja 2011 r. (nr [...]) o braku podstaw do stwierdzenia u E. L. choroby zawodowej: zatrucia ostre albo przewlekłe lub ich następstwa wywołane przez substancje chemiczne. Organ przedstawił stan faktyczny sprawy wskazując, że [...] Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w [...] [...] września 2007 r. wydał orzeczenie lekarskie o braku podstaw do rozpoznania ww. choroby zawodowej. Instytut Medycyny Pracy w [...] - jednostka orzecznicza II st. wystawiła [...] marca 2008 r. orzeczenie lekarskie o tej samej treści. Organ powiatowy [...] kwietnia 2008r. wydał decyzję (Nr ,[...]) o braku podstaw do stwierdzenia u E. L. ww. choroby zawodowej, którą organ st. wojewódzkiego decyzją z [...] czerwca 2008 r. (nr [...]) utrzymał w mocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 22 października 2008 r. (VII SA/Wa 1312/08), po rozpatrzeniu skargi E. L., uchylił ww. decyzje. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ powiatowy uzupełnił ocenę narażenia zarodowego oraz zebrał informacje o stanie zdrowia zainteresowanego, które przesłał do jednostki orzeczniczej I st. [...] Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w [...], po przeanalizowaniu całości dokumentacji, przeprowadzeniu badania lekarskiego oraz na podstawie wyników badań dodatkowych i konsultacji specjalistycznych nie znalazł podstaw do rozpoznania ww. choroby zawodowej. Jednostka orzecznicza II stopnia wystawiła 30 kwietnia 2010 r.orzeczenie lekarskie (nr [...]) również nie znajdując podstaw do rozpoznania wyżej opisanej choroby zawodowej. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] [...] lipca 201 Or. wydał decyzję (nr [...]) o braku podstaw do stwierdzenia u E. L. ww. choroby zawodowej. Decyzją z [...] września 201 Or. organ wojewódzki uchylił powyższą decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia podnosząc, że wyjaśniono przyczyny niewykonania pomiarów czynników szkodliwych dla zdrowia w latach 1987, 1989 i 1992. Nie wyjaśniono jednak przyczyn rozebrania instalacji butadienowej w 1992 r. Ponadto, mając na uwadze zastrzeżenia zainteresowanego zalecił uzupełnienie oceny narażenia zawodowego w zakresie ewentualnych prac, w których występował podwyższony poziom węglowodorów oraz substancji smolistych. Następnie wystąpił o zweryfikowanie orzeczeń lekarskich w świetle dodatkowej dokumentacji medycznej z 2010 r. oraz uzupełnionej oceny narażenia zawodowego. Obie jednostki orzecznicze podtrzymały wcześniej zajęte stanowisko. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] wydał w [...] maja 2011 r. decyzję (nr [...]) o braku podstaw do stwierdzenia u E. L. cyt. choroby zawodowej. Organ odwoławczy przytoczył art. 2351 Kodeksu pracy i wyjaśniając przesłanki konieczne do stwierdzenia choroby zawodowej wskazał, że u E. L. przesłanki te nie zostały spełnione. Podkreślił, że sprawę sześciokrotnie rozpatrywały jednostki orzecznicze. Specjaliści medycyny pracy, posiadają kwalifikacje i kompetencje do oceny wpływu czynników chemicznych na organizm ludzki. Obydwie jednostki orzecznicze wydały orzeczenia o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Orzeczenie lekarskie z [...] kwietnia 201 Or. wydano po analizie dokumentacji medycznej, wywiadu zawodowego, wyników badań oraz dostępnego piśmiennictwa o toksyczności węglowodorów aromatycznych nie znajdując podstaw do ustalenia związku przyczynowego otępienia czołowo-skroniowego - wariant czołowy (FTD) z narażeniem zawodowym. Zgodnie z § 8 ust. 1 ww. rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych, decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika. Odnosząc się do zarzutu, iż lekarz orzecznik jednostki II st. nie uwzględnił całej dokumentacji medycznej, w tym rozpoznania z Kliniki Psychiatrycznej dla Dorosłych w [...] organ poinformował, iż z orzeczenia lekarskiego z [...] listopada 2009r. wynika, że lekarz wydał opinię po analizie dokumentacji, przeprowadzeniu badań lekarskich oraz na podstawie wyników dodatkowych i konsultacji specjalistycznej. Organ podkreślił, że zgodnie z § 5 ust. 1 ww. rozporządzenia, właściwy do orzekania w sprawie chorób zawodowych jest lekarz spełniający wymagania kwalifikacyjne określone w przepisach wydanych na podstawie art. 9 ust. 3 ustawy o służbie medycyny pracy zatrudniony w jednej z jednostek orzeczniczych, o których mowa w ust. 2 i 3. Klinika Psychiatryczna dla Dorosłych w [...] nie jest taką jednostką, dlatego jej opinia nie jest wiążąca dla jednostek służby zdrowia uprawnionych do orzekania jak i organów. Ponadto, rozpoznanie ww. Kliniki zostało zweryfikowane przez jednostkę orzeczniczą II st., co wynika z orzeczenia lekarskiego z [...].04.2010r., zgodnie z którym podczas hospitalizacji w Klinice Instytutu Medycyny Pracy w [...] po przeprowadzeniu badań neurologicznych rozpoznano otępienie czołowo- skroniowe - wariant czołowy. Nie stwierdzono obecności ewidentnych objawów ogniskowych uszkodzenia ośrodkowego układu nerwowego oraz obwodowego układu nerwowego Powołując się na orzecznictwo organ podał, że rozpoznawanie choroby zawodowej stanowi zagadnienie medyczne, a orzeczenie w sprawie chorób ma walor opinii biegłego. Organ Inspekcji Sanitarnej podejmując decyzję w sprawie choroby zawodowej jest związany orzeczeniem lekarskim wydanym w tej sprawie. Nie ma uprawnień do weryfikacji orzeczeń lekarskich, prowadzących do odmiennego, niż to uczynili lekarze orzecznicy, rozpoznania schorzenia. Skargę na to rozstrzygnięcie złożył E. L. wnosząc o jego uchylenie i stwierdzenie ww. choroby zawodowej: Podniósł, że w latach 1978-2007 był zatrudniony w P[...] w systemie trzy-zmianowym i 29 lat wykonywał pracę w narażeniu na mieszaniny węglowodorów aromatycznych (toluen, n-heksan, benzen, ksyleny), siarkowodór, amoniak, wodorotlenek sodu. Sprawa była już rozpatrywana przez WSA, który wyrokiem z 22 października 2008r. uchylił kontrolowane decyzje. Zdaniem skarżącego wyniki z lat 80-tych nie powinny były znaleźć się w dokumentacji, ponieważ różnie mówiono i pisano na temat ich wiarygodności. [...] Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w [...] w orzeczeniu lekarskim nr [...] nie uwzględnił, mimo zaleceń Sądu, rozpoznania z Kliniki Psychiatrycznej w [...], w dalszym ciągu nie ustosunkował się do badań laboratoryjnych zawartych w dokumentacji medycznej (skróconego czasu przeżycia krwinek czerwonych oraz podwyższonych wartości ALA i Koproporfiryn w moczu mogących sugerować poekspozycyjne skutki zatrucia). Ocena orzecznicza po konsultacji neurologicznej wskazuje, że "Na podstawie badania i dokumentacji, głównie opisu MRI głowy z zanikami mózgu, mogą potwierdzić jego uszkodzenie głównie z zaburzeniami psychicznymi, których tło nie jest w pełni potwierdzone, bo takie same zaburzanie i uszkodzenia mogą być na tle chorób zwyrodnieniowych układu nerwowego jak i ewentualnego pochodzenia toksycznego." Pozostali konsultanci również kategorycznie nie wykluczyli ewentualnego uszkodzenia toksycznego OUN. Nadto, błędne jest stanowisko, że w przypadku zatrucia przewlekłego (chronicznego) stężenia substancji chemicznych nie mogą mieścić się w normatywach higienicznych, istotne jest bowiem ciągłe narażenie na działanie małych dawek przez dłuższy czas. Skarżący stwierdził, że z Kliniki Chorób Zawodowych [...] został wypisany w stanie bezpośrednio zagrażającym życiu (brak w rozmazie krwi granulocytów obojętnochłonnych), z zaleceniem pilnej diagnostyki w kierunku megaloblastozy. W uzasadnieniu decyzji wskazuje się, że podczas hospitalizacji w ww. Klinice w badaniu neurologicznym rozpoznano otępienie czołowo-skroniowe - wariant czołowy (FTD). W badaniu psychiatrycznym rozpoznano organiczne zaburzenia nastroju oraz zespół psychoorganiczny otępienno-charakteropatyczny. Wydaje się więc logiczne, że w takim przypadku badania laboratoryjne potwierdzają rozpoznanie kliniczne i pozwalają na ocenę stanu pacjenta, ujawniają skutki w ustroju specyficzne dla danej substancji chemicznej. Skarżący podkreślił, że przez cztery lata nie ustosunkowano się do badań laboratoryjnych (bilirubina, oporność osmotyczna krwinek oraz ALA i koproporfiryny w moczu wykraczające poza wartości referencyjne), żadna jednostka nie zleciła sprawdzenia wydalania porfiryn i ich prekursorów w moczu, nie zleciła wykonania równowagi kwasowo-zasadowej, nie powiązała gwałtownego chudnięcia z wystąpieniem bezsenności, zmian w zachowaniu i pamięci w odniesieniu do pracy w narażeniu na mieszaniny węglowodorów aromatycznych (ich właściwości fizykochemiczne). Skarżący wskazał, że na Oddziale Wewnętrznym [...] (19.06.2010-23.06.2010 r.), stwierdzono limfocytozę do obserwacji oraz zalecono zgłoszenie się do Instytutu Hematologii i Transfuzjologii [...], dla ewentualnej dalszej diagnostyki w kierunku porfirii. W Instytucie Hematologii i Transfuzjologii [...] stwierdzono zespół psychoorganiczny, prawdopodobnie jako efekt ekspozycji na substancje toksyczne...W dobowej zbiórce moczu stwierdzono niewielkie stężenia uroporfiryn i koproporfiryn, nie mogące być podstawą do rozpoznania porfirii, a będące prawdopodobnie efektem kontaktu z substancjami toksycznymi. Nie można jednak całkowicie wykluczyć początkowego stadium porfirii, dlatego wskazana jest dalsza obserwacja. Skarżący nie otrzymał żadnego z pism [...].03.2011r., [...].03.2011 r., [...].11.2009r., gdyby otrzymał napisałby odwołanie. Zdaniem skarżącego PPIS w [...] myli się, że przeprowadzone specjalistyczne badania wykluczają zawodową etiologię choroby, bo nie uwzględniają wszystkich specjalistycznych badań, wykluczają wyniki badań laboratoryjnych. Pismem z [...].05.2011r. pp. L. skierowanym do Kierownika Działu Diagnostyczno-konsultacyjnego [...] i Kierownika Oddziału Chorób Zawodowych Kliniki Chorób Zawodowych [...] jeszcze raz złożyli dokumentację i wyniki badań, prosząc o wydanie opinii. W odpowiedzi MWOMP w [...] poinformował, że wzrosty ALA i koproporfiryn były incydentalne, a aktualnie niewielki wzrost stężenia Uro ([...] przy normie [...]) i koproporfiryn ([...]) nie może być skutkiem pracy zawodowej, bowiem w marcu 2007 r. uległa rozwiązaniu. Zdaniem skarżącego bezsporne jest, że podczas wykonywania obowiązków zawodowych był narażony na oddziaływanie substancji chemicznych (toksycznych i narkotycznych), które figurują w wykazie chorób zawodowych. E. L. ma uszkodzony OUN (rozlane zaniki kory mózgowej), niedokrwistość, do obserwacji limfocytozę, porfirię, zdiagnozowaną w lutym 2011 r, osteopenię (osteomalację). Rozpoznanie przez Specjalistyczny Psychiatryczny ZOZ Szpital [...], Klinika Psychiatrii Dorosłych [...] Zespół psychoorganiczny otępienno-charakteropatyczny o etiologii przewlekłego zatrucia środkami ropopochodnymi jest diagnozą postawioną przez specjalistę-naukowca, który prowadził badania (współpraca między Wojskową Akademią Medyczną a [...]) wśród pracowników kombinatu. Wyniki badań były publikowane w Biuletynie WAM i innych informatorach. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) Sąd sprawuje kontrolę działalności administracji, obejmującą badanie zaskarżonych aktów pod względem ich zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli określa art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) dalej p.p.s.a., stanowiący, że Sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem niniejszej sprawy była odmowa stwierdzenia u E. L. choroby zawodowej - zatrucia ostrego albo przewlekłego lub ich następstw wywołanych przez substancje chemiczne, wymienionej w poz. nr 1 wykazu chorób zawodowych określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. (Dz. U. Nr 105, poz. 869). Postępowanie w tej sprawie miało więc na celu ustalenie charakteru schorzenia zdiagnozowanego u skarżącego w kontekście choroby wymienionej w ww. wykazie chorób zawodowych, ustalenie i opisanie warunków pracy w świetle narażenia zawodowego oraz związku przyczynowego między chorobą zawodową, a tymi warunkami. Zgodnie z art. 2351 Kodeks pracy, za chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy, albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Z przepisu tego wynika zatem, że aby określone schorzenie mogło być uznane za chorobę zawodową muszą być spełnione łącznie dwie przesłanki. Po pierwsze rozpoznane schorzenie musi odpowiadać chorobie ujętej w wykazie chorób zawodowych, a po drugie, winno ono być spowodowane czynnikami szkodliwymi dla zdrowia występującymi na stanowisku pracy osoby zainteresowanej albo w związku ze sposobem wykonywania pracy. W związku z powyższym istotne dla rozpoznania choroby zawodowej jest nie tylko wystąpienie objawów chorobowych wymienionych w ww. wykazie chorób zawodowych, ale również ich związek z narażeniem na szkodliwe czynniki występujące w środowisku pracy. Podstawą do stwierdzenia choroby zawodowej jest więc wykazanie ścisłego związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy charakterem wykonywanej pracy, a powstałymi objawami chorobowymi. Sąd stwierdza, że zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja zostały wydane po wyczerpującym i dogłębnym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i są prawidłowe. Bezspornym jest, że skarżący pracował przez 29 lat w warunkach narażających go na kontakty z węglowodorami aromatycznymi, substancjami smolistymi. Właściwy lekarz w związku z podejrzeniem choroby zawodowej skierował skarżącego na badania w celu rozpoznania choroby zawodowej toksycznego uszkodzenia ośrodkowego układu nerwowego w przebiegu przewlekłego narażenia na węglowodory. W niniejszej sprawie właściwe instytucje medyczne stwierdziły brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej u skarżącego. [...] Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w [...] wydał w dniu [...] września 2007 r. orzeczenie lekarskie nr [...] o braku podstaw do rozpoznania u E.L. choroby zawodowej związanej z narażeniem na substancje chemiczne. Następnie Instytut Medycyny Pracy w [...] jako jednostka orzecznicza II stopnia wystawił w dniu [...] marca 2008 r. orzeczenie lekarskie nr [...], w którym również stwierdził brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. W związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 października 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 1312/08 uchylającym poprzednio wydane decyzje o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej, ponownie wystąpiono do jednostek medycznych o przeanalizowanie dokumentacji medycznej. [...] Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy [...] w orzeczeniu nr [...] z dnia [...] listopada 2009 r. nie stwierdził choroby będącej następstwem przewlekłego narażania zawodowego na substancje toksyczne w środowisku pracy i orzekł o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Uprawniony lekarz Instytutu Medycyny Pracy [...] w orzeczeniu nr [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. orzekł, że w listopadzie 2007 r. zdiagnozowano u skarżącego otępienie czołowo-skroniowe stan zaawansowany. Nie stwierdzono jednak związku przyczynowego między zdiagnozowanym schorzeniem, a narażaniem zawodowym. Organ I instancji w toku postępowania wyjaśnił również przyczyny rozebrania instalacji [...] I w 1991 r., przy której pracował skarżący. W piśmie z dnia 6 grudnia 2010 r. były pracodawca skarżącego wyjaśnił, że przyczyną rozbiórki instalacji było jej techniczne zużycie i nieopłacalność produkcji [...]. Wyjaśniono również użycie zwrotu "podwyższone stężenie węglowodorów" zawarte w karcie oceny narażenia zawodowego skarżącego. Z protokołu z uzupełnienia informacji do karty oceny narażenia zawodowego w związku z podejrzeniem choroby z dnia [...] lutego 2011 r. wskazano, że pojęcie to oznacza możliwy okresowy wzrost wartości stężeń czynników chemicznych powyżej wartości wykazanych przez laboratorium, mogący wystąpić okresowo podczas prac remontowych (pomiary nie były wykonywane). W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że zgromadzony materiał dowody ma kompletny charakter i został przeanalizowany z zachowaniem zasad wynikających z art. 7 i 77 k.p.a. Sprawa E. L. była bowiem sześciokrotnie rozpatrywana przez jednostki orzecznicze. Jednostki orzecznicze I i II stopnia wydały orzeczenia o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej pod postacią zatrucia ostrego albo przewlekłego lub ich następstwa wywołane przez substancje chemiczne. Uprawnieni lekarze nie znaleźli związku przyczynowego między zdiagnozowanym schorzeniem - otępieniem czoło-skroniowym, a narażaniem zawodowym. Słusznie wskazał organ odwoławczy, powołując się na utrwalone orzecznictwo sądów administracyjnych, że warunkiem koniecznym dla stwierdzenia przez organ inspekcji sanitarnej choroby zawodowej jest uprzednie jej lekarskie rozpoznanie przez właściwe medyczne jednostki organizacyjne, a orzeczenie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej wskazanych jednostek jest wiążące dla organów inspekcji sanitarnej. Oznacza to, że organ inspekcji sanitarnej nie może orzec o chorobie zawodowej w sytuacji, gdy opinie lekarskie mówią o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. Ponadto, ani organ ani sąd administracyjny nie są uprawnione do weryfikacji treści merytorycznej orzeczeń lekarskich (por. wyrok NSA z 5 stycznia 2007 r., II OSK 1078/06, wyrok WSA w Warszawie z dnia 19 marca 2007 r. VII SA/Wa 2429/06, LEX nr 334113). Sąd kontrolując pod względem zgodności z prawem decyzję organu sanitarnego, może zakwestionować ustalenia stanu faktycznego dokonane przez organ, co może prowadzić do zakwestionowania pod względem formalnym orzeczenia lekarskiego, np. że zostało wydane w niewłaściwej formie, bez uzasadnienia lub przez nieuprawnioną jednostkę orzeczniczą w rozumieniu § 7 ww. rozporządzenia, jednak nie może to dotyczyć merytorycznej treści orzeczenia lekarskiego. Możliwe jest również zakwestionowanie orzeczeń lekarskich przez Sąd, jeżeli w materiale dowodowym znajdują się orzeczenia lekarskie uprawnionych do rozpoznawania chorób zawodowych jednostek organizacyjnych, które zawierają różne ustalenia (rozpoznania chorobowe). Jednak i w takiej sytuacji ani organ ani sąd administracyjny, nie są uprawnione do weryfikacji treści merytorycznej orzeczeń lekarskich. Zarzuty skarżącego zawarte w skardze oraz piśmie procesowym z dnia [...] września 2011 r. sprowadzają się do kwestionowania wyników badań i orzeczeń lekarskich uprawnionych do rozpoznawania chorób zawodowych jednostek orzeczniczych , które to orzeczenia, nie są aktami (administracyjnymi), wymienionymi w art. 3 § 2 p.p.s.a. w związku z czym jako takie, nie podlegają kontroli działalności administracji publicznej, sprawowanej przez sądy administracyjne. Nie znajdują również potwierdzenia w materiale dowodowym zarzuty skarżącego o nieinformowaniu go o stanie sprawy. Skarżący był wielokrotnie informowany o zebraniu materiału dowodowego, przeglądał akta i składał wnioski dowodowe. Miał więc możliwość zapoznania się z nadsyłanymi do sprawy uzupełniającymi orzeczeniami lekarskimi i zajęcia stanowiska. Reasumując, zdaniem Sądu, organy orzekające w sprawie prawidłowo przeprowadziły postępowanie administracyjne. Materiał dowodowy został zebrany i oceniony zgodnie z wymogami procedury. Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów prawa materialnego, bądź przepisów postępowania administracyjnego. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę.