I SA/Wa 1596/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Skiba po rozpoznaniu w dniu 27 września 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi G. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z [...] czerwca 2012 r., nr [...], utrzymało w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] orzekającą o odmowie przyznania G. S. świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką sprawowaną nad córką. Zaskarżona decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym: G. S. wnioskiem z dnia 16 marca 2012 r. zwrócił się do Prezydenta [...] o ustalenie świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad córką A.S. urodzoną [...] stycznia 2010 roku., zaliczoną do osób niepełnosprawnych orzeczeniem Miejskiego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w [...] z dnia [...] marca 2012 r. Do wniosku skarżący dołączył zaświadczenie z Ewidencji Działalności Gospodarczej z dnia [...] lutego 2011 r., z którego wynika, że wnioskodawca od dnia [...] marca 2001 r. prowadzi działalność gospodarczą, co do której zgłoszono w dniu [...] stycznia 2012 r. informację o zawieszeniu jej wykonywania do dnia [...] października 2013 roku. Decyzją z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] Prezydent [...] odmówił G.S. przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu opieki nad córką. W uzasadnieniu organ wskazał, że co prawda skarżący zawiesił działalność gospodarczą jednakże, nadal jest wpisany do ewidencji przedsiębiorców, co z zgodnie z aktualnie obowiązującymi przepisami jednoznacznie świadczy o dalszym prowadzeniu działalności gospodarczej. Od decyzji powyższej skarżący wniósł odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] wskazując, że spełnia warunki do otrzymania świadczenia pielęgnacyjnego, gdyż zawieszenie działalności gospodarczej jest tożsame z zaprzestaniem jej wykonywania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r., nr [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta [...]. Organ podzielił stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i uznał, że skarżący nie spełniła przesłanki wskazanej w art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2006 r., Nr 139, poz. 992 ze zm.), dotyczącej rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Kolegium w oparciu o przepisy ustawy o swobodzie działalności gospodarczej wskazało jednocześnie, że zawieszenie działalności gospodarczej nie oznacza zaprzestania jej wykonywania, co w konsekwencji nie mogło zostać uznane za rezygnację z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. G. S. nie zgodził się z takim stanowiskiem organu i pismem z dnia 19 lipca 2012 r. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając SKO błędną wykładnię art. 17 ustawy z dnia 28 listopad 2003 r. o świadczeniach rodzinnych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie jako bezzasadnej, podtrzymując argumenty przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd administracyjny w zakresie swej właściwości ocenia zaskarżony akt z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Stosownie do przepisu art. 119 pkt 2 w zw. z art. 120 ppsa sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym jeżeli strona zgłosi taki wniosek, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy – co ma miejsce w niniejszej sprawie. Dokonując oceny zakwestionowanego rozstrzygnięcia Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wskazać należy, że materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji stanowił art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. – o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 992 ze zm.), który ten stanowi, że świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce albo ojcu, 2) innym osobom, na których, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. Nr 9, poz. 59, z późn. zm.), ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności, 3) opiekunowi faktycznemu dziecka - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji, albo osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. W niniejszej sprawie kwestią sporną jest fakt odmowy G. S. przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z uwagi na brak spełnienia przesłanki określonej w przepisie art. 17 ustawy o świadczeniach rodzinnych, czyli rezygnacji z zatrudnienia lub inne pracy zarobkowej w związku koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawnym dzieckiem. Przyjęta przez organ interpretacja niniejszego przepisu zdaniem Sądu jest nieprawidłowa. Wskazać bowiem należy, że zgodnie z przepisami ustawy świadczenie pielęgnacyjne przysługuje z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Definicja pracy zarobkowej zawarta jest w przepisie art. 3 pkt 22 ustawy, który stanowi, że zatrudnienie lub inna praca zarobkowa - oznacza wykonywanie pracy na podstawie stosunku pracy, stosunku służbowego, umowy o pracę nakładczą oraz wykonywanie pracy lub świadczenie usług na podstawie umowy agencyjnej, umowy zlecenia, umowy o dzieło albo w okresie członkostwa w rolniczej spółdzielni produkcyjnej, spółdzielni kółek rolniczych lub spółdzielni usług rolniczych, a także prowadzenie pozarolniczej działalności gospodarczej. Rezygnacja z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej jest zatem rezygnacją z wykonywania pracy na podstawie stosunku pracy lub innych stosunków prawnych bez konieczności rozwiązania stosunku pracy (patrz: wyrok WSA w Warszawie I SA/Wa 1683/10). Analogicznie uznać zatem należy, iż zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej jest tożsame z rezygnacją z pracy zarobkowej o jakiej mówi przepis art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych. W tym miejscu wskazać również należy na przepis art. 14a ust. 3 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2010 r., Nr 220, poz. 1447 ze zm.), który stanowi, że w okresie zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej przedsiębiorca nie może wykonywać działalności gospodarczej i osiągać bieżących przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej. Zawieszenie działalności gospodarczej można zatem uznać jako faktyczną rezygnację z jej wykonywania. Jak wskazuje literatura "zawieszenie działalności gospodarczej traktować należy najogólniej jako przerwę w jej prowadzeniu wymuszoną okolicznościami, które uniemożliwiają prowadzenie tej działalności w sposób zorganizowany i ciągły dla realizacji celu zarobkowego" (patrz: Waligórski Michał A., artykuł PUG.2009.8.2, Prawo przedsiębiorcy do zawieszania i wznawiania wykonywania działalności gospodarczej, Teza nr 1). W przedmiotowej sprawie skarżący G. S. składając wniosek o ustalenie świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad córką, załączył wniosek z dnia [...] stycznia 2012 r. kierowany Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, z którego wynika, że w okresie od [...] stycznia 2912 r. do dnia [...] października 2013 r. zawiesza prowadzenie działalności gospodarczej, wykazując tym samym – zdaniem Sądu - rezygnację z zatrudnienia. W związku z powyższym skargę uznać należy za uzasadnioną. Wskazać przy tym należy, że rozpoznając sprawę organy obu instancji wydały decyzje z naruszeniem art. 17 ust. 1 w zw. z art. 3 pkt 22 ustawy o świadczeniach rodzinnych, co miało wpływ na wynik sprawy. Przy ponownym rozpoznaniu sprawę organy uwzględnią wykładnię tych przepisów przedstawioną w niniejszym uzasadnieniu. Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 119 pkt 2 i art. 120 oraz z art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.