II OSK 415/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Arkadiusz Despot - Mładanowicz (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Marzenna Linska – Wawrzon Sędzia del. NSA Jerzy Solarski Protokolant asystent sędziego Katarzyna Ślizak po rozpoznaniu w dniu 6 sierpnia 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej E. R. i R. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 września 2012 r. sygn. akt VII SA/Wa 1113/12 w sprawie ze skargi E. R. i R. R. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2012 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 28 września 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 1113/12 oddalił skargę E. R. i R. R. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2012 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. Wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy: Decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r., znak: [...] Z. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając na podstawie art. 157 § 1, art. 158 § 1 w związku z art. 156 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), dalej "k.p.a.", odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] maja 2006 r., znak: [...], nakazującej E. i R. R., zam. [...]: 1) dokonać rozbiórki przybudówki do budynku mieszkalnego w [...], na działce nr [...]; 2) rozbiórkę ww. obiektu dokonać na swój koszt. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. po rozpoznaniu sprawy dotyczącej samowoli budowlanej polegającej na wybudowaniu bez wymaganego pozwolenia na budowę przybudówki do budynku mieszkalnego, decyzją z dnia [...] maja 2006 r., na podstawie art. 48 ust. 1 i 4 oraz art. 52 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2003r., nr 207, poz. 2016 z późn. zm.), nakazał inwestorowi – E. i R. R., rozbiórkę na własny koszt przybudówki. Podstawę orzeczenia o nakazie rozbiórki przybudówki stanowiła okoliczność, że inwestorzy nie wykonali obowiązków wynikających z postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] stycznia 2006 r. i nie przedłożyli dokumentów umożliwiających wszczęcie postępowania legalizacyjnego. Inwestorzy spornej samowoli budowlanej w dniu 15 września 2011 r. wnieśli do Z. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] maja 2006 r. wskazując we wniosku, że strony nie wykonały robót budowlanych obejmujących dobudowę ganku, gdyż ganek stanowił element budynku mieszkalnego usytuowanego w [...] i wybudowany został przed kilkudziesięcioma latami, a roboty budowlane wykonane przez strony obejmowały jedynie jego remont i docieplenie. Rozpoznając wniosek E. R. i R. R. o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] maja 2006 r. Z. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, iż decyzja o nakazie rozbiórki nie jest dotknięta wadą rażącego naruszenia prawa. Organ wskazał, że zgodnie z przyjętą linią orzecznictwa, z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) mamy do czynienia wtedy, gdy treść decyzji jest jednoznacznie sprzeczna z treścią określonego przepisu prawa i gdy rodzaj tego naruszenia powoduje, że decyzja taka nie może być zaakceptowana jako rozstrzygnięcie wydane przez organ praworządnego państwa, co nie miało miejsca w niniejszej sprawie. Zarówno z protokołu z oględzin przeprowadzonych w dniu 30 sierpnia 2005 r. (podpisanego bez uwag zarówno przez E. R. jak i przez R. R. w dniu jego sporządzenia), jak i z oświadczenia złożonego przez R. R. do protokołu przesłuchania strony z dnia 30 sierpnia 2005 r. wynika, że zarówno przedmiot samowoli jak i data jej powstania jest bezsporna. Organ nadzoru stopnia powiatowego niewadliwie ustalił, że inwestorzy dobudowali do istniejącego budynku ganek wejściowy prowadzący do lokalu mieszkalnego nr [...] znajdującego się w tym budynku, a nie dokonali jego remontu. Ganek jest jednokondygnacyjny, w stanie wykończonym, o konstrukcji murowanej otynkowanej od strony zewnętrznej i ocieplonej styropianem od strony wewnętrznej, z dwuspadowym dachem o konstrukcji drewnianej pokrytym betonową dachówką zakładkową, posiadający 4 stopnie wejściowe. Wewnątrz pomieszczenia ganku wbudowano komin murowany, korytarz, pomieszczenie kotłowni z piecem c.o. na paliwo stałe oraz łazienkę. Ponieważ inwestorzy nie uzyskali decyzji o pozwoleniu na budowę, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wobec nieprzedstawienia dokumentów umożliwiających wszczęcie postępowania legalizacyjnego orzekł rozbiórkę. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lutego 2012 r., znak: [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania E. i R. R., utrzymał w mocy decyzję Z. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2011 r. Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji wskazał, że w sprawie bezsporne jest, że E. i R. R. wykonali w warunkach samowoli budowlanej w latach 1994 r. i 1995 r. przybudówkę do budynku mieszkalnego jednorodzinnego nr [...], w [...], na działce nr [...]. Następnie skarżący nie wykonali obowiązków nałożonych postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] stycznia 2006 r. i nie przedłożyli żądanych dokumentów rezygnując tym samym z procedury legalizacji samowoli budowlanej. Jak wynika z akt sprawy, w tym oświadczenia R. R. złożonego pod rygorem odpowiedzialności karnej, do protokołu przesłuchania w dniu 30 sierpnia 2005 r., budowę ganku rozpoczęto w kwietniu 1994 r., a zakończono w 1995 r. Z postanowienia Prokuratora Rejonowego w B. z dnia [...] lipca 2007 r., sygn. akt [...] wynika ponadto, że "w toku dochodzenia ustalono w oparciu o zeznania świadków: T. W., A. K., R. R. i E. R., iż ganek został dobudowany w 1995 r. " Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego przytoczył treść art. 156 § 1 k.p.a. i wyjaśnił instytucję stwierdzenia nieważności decyzji. Podniósł, że właściwy organ orzeka o stwierdzeniu nieważności decyzji administracyjnej tylko wtedy, jeżeli stwierdzi, iż wystąpiła przynajmniej jedna z podstaw stwierdzenia nieważności, wyczerpująco wyliczonych w art. 156 § 1 k.p.a. oraz gdy nie zachodzi żadna z negatywnych przesłanek stwierdzenia nieważności. Decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] maja 2006 r. orzekająca w trybie art. 48 ust. 1 i 4 Prawa budowlanego nakaz rozbiórki przybudówki do budynku mieszkalnego w [...], na działce nr [...] nie jest w ocenie organu obarczona żadną wadą prawną. Realizując sporne zamierzenie budowlane inwestor nie legitymował się decyzją o pozwoleniu na budowę przybudówki do budynku mieszkalnego nr [...] w m. [...]. Ponadto inwestorzy nie wykonali także obowiązków umożliwiających legalizację obiektu. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego przytoczył treść art. 48 ust. 1 - 4 Prawa budowlanego, w brzmieniu na dzień orzekania przez organ powiatowy. Zgodnie z ww. przepisem właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Natomiast tryb legalizacji samowolnie posadowionego obiektu budowlanego można przeprowadzić, jeżeli budowa : 1. jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności: a) ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo b) ustaleniami ostatecznej, w dniu wszczęcia postępowania, decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, 2. nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem. - właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych. W postanowieniu, o którym mowa w ust. 2, ustala się wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie: 1) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej w dniu wszczęcia postępowania, decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego; 2) dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3; do projektu architektoniczno-budowlanego nie stosuje się przepisu art. 20 ust. 3 pkt 2. W przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w ust. 3, stosuje się przepis ust. 1 (nakaz rozbiórki). Tym samym niezłożenie przez inwestorów wymaganych dokumentów stanowiło rezygnację z postępowania legalizacyjnego i stanowiło podstawę do orzeczenia o nakazie rozbiórki. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2012 r. wnieśli E. R. i R. R. Skarżący zarzucili decyzji naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. polegające na niezebraniu w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego w sprawie, w tym w szczególności nieprzesłuchanie zawnioskowanych przez stronę świadków, art. 7 k.p.a., polegające na niepodjęciu kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w tym w szczególności kroków mających na celu ustalenie, czy część obiektu budowlanego wykonana została w warunkach samowoli budowlanej, art. 156 § 1 pkt 2 k.p.c. poprzez jego niezastosowanie podczas gdy okoliczności sprawy wskazują, iż spełnione zostały wszystkie przesłanki uzasadniające wznowienie postępowania. Nadto zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego: art. 48 w zw. z art. 29 ust. 2 pkt. 1 i 4 Prawa budowlanego. Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W skardze wskazano ponadto, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. błędnie zakwalifikował inwestycję stron jako wymagającą pozwolenia na budowę. Roboty wykonane w odniesieniu do ganku (przybudówki) obejmowały jedynie roboty, o których mowa w art. 29 ust. 2 pkt 1 i 4 ustawy Prawo budowlane, a więc remont istniejącego obiektu budowlanego oraz docieplenie obiektu o wysokości do 12 m. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Oceniając legalność zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że organy administracji prawidłowo przeprowadziły postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] maja 2006 r., a następnie wydały rozstrzygnięcie odpowiadające przepisom prawa. Na wstępie Sąd wskazał, że postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji tworzy możliwość prawną eliminacji z obrotu prawnego decyzji dotkniętych przede wszystkim wadami materialnoprawnymi, a zatem wadami powodującymi nieprawidłowe ukształtowanie stosunku materialnoprawnego zarówno pod względem podmiotowym jak i przedmiotowym. Jedną z przesłanek zastosowania trybu stwierdzenia nieważności decyzji jest rażące naruszenie prawa - art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W orzecznictwie przyjmuje się, że o rażącym naruszeniu prawa decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa, polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - gospodarcze lub społeczne, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji, jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa (por.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lutego 2005 r., sygn. akt OSK 1134/04, publikowany zbiór Lex Nr 165717). W ocenie Sądu prawidłowo zarówno Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego jak i Z. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego przyjęły, że decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] maja 2006 r. o nakazie rozbiórki przybudówki do budynku mieszkalnego w [...] jest zgodna z prawem. Sąd wskazał, że badana w postępowaniu nieważnościowym decyzja o nakazie rozbiórki wydana została na podstawie art. 48 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, który po zmianie dokonanej ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz zmianie niektórych ustaw (Dz. U Nr 80, poz.718) umożliwia odstąpienie od obowiązku nakazania bezwarunkowej rozbiórki samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego, który swym istnieniem nie narusza przepisów prawa. Możliwość legalizacji takiego obiektu uzależniona jest od ustalenia, czy budowa jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz przepisami określanymi warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane. W celu ustalenia spełnienia powyższych warunków organy wydają postanowienie o którym mowa w art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego. W niniejszej sprawie, jak wynika z akt sprawy, inwestorzy nie wykonali obowiązków nałożonych postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] stycznia 2006 r. i nie przedłożyli żądanych dokumentów rezygnując tym samym z legalizacji budynku. Prawidłowo więc Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. orzekł o nakazie rozbiórki spornej dobudówki zrealizowanej w warunkach samowoli budowlanej. Niewywiązanie się przez inwestorów z obowiązku przedłożenia dokumentacji żądanej postanowieniem z dnia [...] stycznia 2006 r. obligowało organ nadzoru budowlanego I instancji do orzeczenia o nakazie rozbiórki. Sąd podkreślił, że art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego przewidujący zastosowanie sankcji rozbiórki wobec niewykonania obowiązków nałożonych na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 ma charakter bezwzględnie obowiązujący i nie przewiduje odstępstw w tym zakresie. W związku z powyższym, za niezasadne Sąd uznał zarzuty zawarte w skardze, co do naruszenia przez organy nadzoru budowlanego art. 7 i 77 § 1 k.p.a. W postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nie rozstrzyga się ponownie o istocie sprawy, ale dokonuje oceny legalności decyzji pod katem wystąpienia jednej z przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a. Z przyczyn wyżej wskazanych, Sąd oddalił skargę, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), dalej "p.p.s.a." Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyli E. R. i R. R., zaskarżając wyrok w całości, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżący kasacyjnie zaskarżonemu wyrokowi zarzucili: 1. naruszenie przepisów o postępowaniu w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 174 pkt 2 p.p.s.a., tj. a. art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez przyjęcie, iż decyzja której stwierdzenia nieważności domagali się skarżący nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa; b. art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a., które polegało na błędnym przyjęciu, iż organ administracji nie miał obowiązku podjęcia kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w tym w szczególności kroków mających na celu ustalenie, czy część obiektu budowlanego wykonana została w warunkach samowoli budowlanej; c. art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a które polegało na przyjęciu, iż organ administracji nie miał obowiązku zebrania w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego w sprawie, w tym w szczególności obowiązku przesłuchania zawnioskowanych przez stronę świadków. 2. Naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj. art. 48 w zw. z art. 29 ust. 2 pkt 1 i 4 ustawy prawo budowlane poprzez uznanie, iż organy administracji miały obowiązek zastosowania w stosunku do strony postępowania sankcji wynikającej z art. 48 ust. 1 ustawy prawo budowlane, podczas gdy prawidłowa interpretacja przepisu winna prowadzić do wniosku, iż obiekt zbudowany przez skarżących, nie został wykonany w ramach samowoli budowlanej, co z kolei wyłączało sankcję w postaci nakazu rozbiórki. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. W niniejszej sprawie przedmiotem kontroli Sądu I instancji były decyzje wydane w ramach postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji. Celem tego postępowania nie jest analizowanie merytorycznej zasadności podjęcia badanej decyzji, ale ustalenie czy jest ona dotknięta jedną z tzw. wad kwalifikowanych, wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od zasady trwałości decyzji ostatecznych i nie może stanowić trybu konkurencyjnego w stosunku do postępowania administracyjnego prowadzonego w trybie zwykłym, w którym doszłoby do ponownego badania sprawy od strony faktycznej. W postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji przedmiotem rozstrzygnięcia jest kwestionowana decyzja według stanu faktycznego i prawnego w dniu jej wydania, co oznacza, że organ prowadzący postępowanie o stwierdzenie nieważności takiej decyzji nie prowadzi dodatkowego postępowania dowodowego w celu ustalenia stanu faktycznego, na podstawie którego została wydana kwestionowana decyzja (zob. wyroki NSA: z dnia 28 listopada 2012 r., sygn. akt II OSK 1345/11, z dnia 16 maja 2014 r., sygn. akt II OSK 2992/12, z dnia 7 maja 2014 r., sygn. akt II OSK 2894/12, orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślenia zatem wymaga, że postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] maja 2006 r. nie mogło prowadzić do ponownego przeprowadzenia postępowania dowodowego i ponownego ustalania okoliczności faktycznych sprawy, mających znaczenie dla oceny, czy organ ten prawidłowo zakwalifikował sporną inwestycję jako wymagającą pozwolenia na budowę. Stąd nie mogły odnieść zamierzonego skutku zarzuty skargi kasacyjnej wskazujące na brak przeprowadzenia przez organ dodatkowego postępowania dowodowego i kwestionujące poczynione przez organ ustalenia, że obiekt został zrealizowany w ramach samowoli budowlanej. W niniejszej sprawie organy, a następnie Sąd I instancji prawidłowo uznały, że decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] maja 2006 r. orzekająca w trybie art. 48 ust. 1 i 4 Prawa budowlanego nakaz rozbiórki przybudówki do budynku mieszkalnego w [...], na działce nr [...] nie jest dotknięta wadą rażącego naruszenia prawa. Z protokołu oględzin przeprowadzonych w dniu 30 sierpnia 2005 r., podpisanego bez uwag zarówno przez E. R., jak i przez R. R., wynika, że inwestorzy dobudowali do ściany bocznej budynku ganek wejściowy prowadzący do lokalu mieszkalnego znajdującego się w tym budynku, a nie dokonali jego remontu. W protokole przesłuchania strony z dnia 30 sierpnia 2005 r. R. R. oświadczył zaś, że nie uzyskał pozwolenia na budowę ganku, którą rozpoczęto w kwietniu 1994 r., a zakończono w 1995 r. Z powyższych dokumentów bezspornie wynika zatem zarówno okoliczność dokonania samowoli budowlanej, jak i data jej powstania. Skoro inwestorzy nie wykonali obowiązków wynikających z postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] stycznia 2006 r. i nie przedłożyli dokumentów umożliwiających wszczęcie postępowania legalizacyjnego, organ nadzoru budowlanego zobligowany był, stosownie do art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego do orzeczenia o nakazie rozbiórki. Dlatego brak jest podstaw, aby kwestionować zarówno wykładnię jak i zastosowanie art. 48 w zw. z art. 29 ust. 2 pkt 1 i 4 Prawa budowlanego, tym bardziej, że autor skargi kasacyjnej całkowicie pomija okoliczność, iż przedmiotem kontroli Sądu pierwszej instancji była decyzja wydana w postępowaniu nieważnościowym a nie zwykłym. Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny, uznając podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty za niezasadne, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji wyroku.