III SA/Wr 460/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Ryszard Pęk po rozpoznaniu w dniu 28 września 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" sp. z o.o. w D. na uchwałę Rady Miejskiej D. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia przebiegu istniejących dróg gminnych w granicach administracyjnych miasta D. postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] r. "A" sp. z o.o. w D. wniosła skargę na opisaną w osnowie postanowienia uchwałę Rady Miejskiej w D. z dnia [...] r. W odpowiedzi na skargę Gmina Miejska D. wniosła o jej oddalenia oraz podniosła, że zarówno w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa jak i skardze do Sądu, strona skarżąca zarzuca, że zaskarżona uchwała stanowi akt prawa miejscowego, a zatem powinna podlegać ogłoszeniu w wojewódzkim dzienniku urzędowym. Tymczasem, jak wywodził organ, w pierwotnej wersji zaskarżonej uchwały, w § 3 aktu, zapisano, że wchodzi on w życie po upływie 14 dnia od ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Województwa D. Rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia [...] r. Wojewoda D. stwierdził nieważność przytoczonego § 3 uchwały, wywodząc, że akt w przedmiocie ustalenia przebiegu dróg, w przeciwieństwie do uchwały o zaliczeniu dróg do określonej kategorii, nie jest aktem prawa miejscowego i nie podlega ogłoszeniu w dzienniku urzędowym. Dodatkowo Gmina podniosła, że strona skarżąca już trzykrotnie wnosiła skargę na przedmiotową uchwałę (sprawy o sygnaturach akt [...],[...] oraz [...]) i wszystkie te skargi zostały przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucone. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1980 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. W myśl natomiast art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr z 2012 r. Nr 270, zwanej dalej "p.p.s.a.") skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. sąd odrzuca postanowieniem skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z ugruntowanym już stanowiskiem wyrażonym w orzecznictwie sądów administracyjnych, instytucji wezwania do usunięcia naruszenia prawa nie można traktować jako czynności nie wywołującej żadnych skutków prawnych, która może być powtarzana wielokrotnie, bez ograniczeń. Takie rozumienie wezwania stawiałoby wnoszących skargi na podstawie przepisów przewidujących skierowanie wezwania do usunięcia naruszenia prawa w uprzywilejowanej pozycji, wobec podmiotów wnoszących skargi na podstawie innych przepisów. Traktując wezwanie do usunięcia naruszenia jako surogat środka odwoławczego, nie ma jednocześnie podstaw, by je traktować inaczej, niż określają to przepisy w stosunku do klasycznych środków odwoławczych w administracyjnym postępowaniu jurysdykcyjnym. Należy wyraźnie podkreślić, że żadne przepisy nie przewidują wielokrotnego skutecznego wnoszenia zażaleń czy odwołań. Przyjęcie odmiennego poglądu byłoby sprzeczne z konstytucyjną zasadą równości wszystkich podmiotów wobec prawa. Tym samym wezwanie do usunięcia naruszenia prawa jest czynnością prawną przysługującą konkretnemu podmiotowi jednokrotnie (celowe podkreślenie Sądu) w stosunku do określonej uchwały (por. postanowienie NSA z dnia 20 września 2006 r., sygn. akt II GSK 212/06, postanowienie NSA z dnia 13 czerwca 2008 r., sygn. akt II OSK 754/08, postanowienie WSA w Szczecinie z dnia 25 czerwca 2010 r., sygn. akt II SA/Sz 523/10). W niniejszej sprawie strona skarżąca złożyła po raz pierwszy wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w dniu [...] r. Kolejne wezwanie Spółka złożyła w tej samej sprawie dniu [...] r., przy czym należy podkreślić, że skarga wywiedziona do Sądu w konsekwencji nieuwzględnienia wezwania przez organ Gminy, została odrzucona przez Sąd, z powodu nieskuteczności powtórnie złożonego w tej samej sprawie administracyjnej wezwania. Kolejny, trzeci już raz, strona wywiodła wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w tej samej sprawie, w dniu [...] r. Wezwanie to, tożsame w treści z poprzednimi wezwaniami do usunięcia naruszenia prawa, stanowiło podstawę wniesienia skargi do Sądu, w sprawie o sygn. akt [...]. W rozpoznawanej sprawie, jako podstawę wniesienia skargi, strona skarżąca ponownie wskazuje wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia [...] r. Poza okolicznością, iż wobec przedstawionych poglądów orzecznictwa i literatury, wezwanie to, jako kolejne już w tej samej sprawie, nie wywarło skutku prawnego, skarga jako wniesiona po upływie roku od jego złożenia, musi zostać przez Sąd uznana za spóźnioną. Stosownie bowiem do art. 53 § 2 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Bez znaczenia w tym kontekście jest zaś podnoszone przez stronę uprawnienie do wniesienia skargi, oparte na udowodnieniu jej zdolności sądowej i posiadanie przez nią przymiotu strony. Dotychczasowe wywody prowadzą do ostatecznej konkluzji, że skarga wniesiona w następstwie kolejnego wezwania do usunięcia naruszenia prawa, jest niedopuszczalna i z tego powodu podlega odrzuceniu. W tym stanie rzeczy – na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. – postanowiono, jak w sentencji.