I FSK 323/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Artur Mudrecki, Sędzia NSA Roman Wiatrowski (sprawozdawca), Sędzia WSA del. Alojzy Skrodzki, Protokolant Katarzyna Nowik, po rozpoznaniu w dniu 7 marca 2014 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej O. sp. z o.o. z siedzibą w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 5 października 2012 r. sygn. akt I SA/Rz 571/12 w sprawie ze skarg O. sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w R. z dnia 20 kwietnia 2012 r. nr [...], w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń 2006 r. z dnia 20 kwietnia 2012 r. nr [...], w przedmiocie podatku od towarów i usług za luty 2006 r. z dnia 20 kwietnia 2012 r. nr [...], w przedmiocie podatku od towarów i usług za marzec 2006 r. z dnia 20 kwietnia 2012 r. nr [...], w przedmiocie podatku od towarów i usług za kwiecień 2006 r. z dnia 20 kwietnia 2012 r. nr [...], w przedmiocie podatku od towarów i usług za maj 2006 r. z dnia 20 kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za czerwiec 2006 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od O. sp. z o.o. z siedzibą w K. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w R. kwotę 450 (czterysta pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 1. Wyrok Sądu pierwszej instancji i przedstawiony przez ten Sąd tok postępowania przed organami podatkowymi. 1.1. Wyrokiem z 5 października 2012 r., sygn. akt I SA/Rz 571/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargi O. spółka z o.o. z siedzibą w K. (dalej: "spółka", "skarżąca") na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w R. z dnia 20 kwietnia 2012 r., nr od [...] do [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od stycznia do czerwca 2006 r. 1.2. Przedstawiając stan sprawy Sąd pierwszej instancji podał, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w R. decyzjami z dnia 28 listopada 2011 r. określił spółce nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za styczeń 2006 r. w kwocie 176.826 zł, za luty 2006 r. w kwocie 120.313 zł, za marzec 2006 r. w kwocie 92.224 zł, za kwiecień 2006 r. w kwocie 43.689 zł, za maj 2006 r. w kwocie 32.316 zł oraz zobowiązanie w podatku od towarów i usług za czerwiec 2006 r. w wysokości 20.443 zł. 1.3. Na skutek wniesionego przez stronę odwołania, Dyrektor Izby Skarbowej decyzjami z 20 kwietnia 2012 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy opierając się na materiale dowodowym zgromadzonym w ramach postępowania kontrolnego ustalił, że skarżący w rejestrze zakupów inwestycyjnych za styczeń 2006 r. wykazał 4 faktury VAT z dnia 19 grudnia 2005 r. wystawione przez H. w U. (nr [...] wartość netto 1.140 zł i podatek VAT w kwocie 250,80 zł; nr [...] wartość netto 3.085 zł, podatek w kwocie 678,70 zł; nr [...] wartość netto 4.700 zł, podatek w kwocie 1.034 zł; nr [...] wartość netto 666,50 zł, podatek w kwocie 146,63 zł). Zdaniem organu materiał ten jednoznacznie potwierdził, że spółka nie posiadała zarówno oryginałów jak i duplikatów tych faktur. Ponadto ustalono, że kopii tych faktur nie posiadał także w swojej dokumentacji ich wystawca. W związku z powyższym organ, powołując się na art. 86 ust. 1 i 2 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm. - dalej: "ustawa o VAT") zakwestionował prawo skarżącego do odliczenia podatku VAT naliczonego z kserokopii ww. faktur. Konsekwencją tego było nienależne – zdaniem organu – pomniejszenie przez spółkę podstawy opodatkowania o podatek naliczony wynikający z ww. faktur, a tym samym zawyżenie w styczniu 2006 r. kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 2.110 zł. Nadto organ zwrócił uwagę, że spółka pomimo wiedzy o braku przedmiotowych faktur nie podjęła starań o uzyskanie ich duplikatów. Odnosząc się zaś do biegu terminu przedawnienia zobowiązania, Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że został on zawieszony przez wszczęcie w dniu 12 października 2011 r. dochodzenia w sprawie o popełnienie przestępstwa skarbowego. 2. Skarga do Sądu pierwszej instancji. 2.1. W skargach do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie spółka zarzuciła organowi naruszenie art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 123 § 1, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188, art. 191, art. 193 § 1-4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm – dalej: "O.p."), art. 86 ust. 1, ust. 2 pkt 1 lit. a, art. 87 ust. 1 ustawy o VAT. W ich uzasadnieniu podała m. in. że wszystkie dokumenty związane z realizacją usług wykonywanych przez H. były w posiadaniu spółki aż do dnia 12 sierpnia 2010 r., kiedy to zostały zabezpieczone przez funkcjonariuszy ABW "wraz z Inspektorem Kontroli Skarbowej z Urzędu Kontroli Skarbowej w R.". 2.2. W odpowiedziach na skargi Dyrektor Izby Skarbowej wniósł ich oddalenie, podtrzymując tym samym dotychczasowe stanowisko w sprawie. 3. Uzasadnienie rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji. 3.1. Po połączeniu ww. skarg do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia na rozprawie w dniu 5 października 2012 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uznając, że zaskarżone decyzje odpowiadają prawu oddalił te skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm. - dalej: "P.p.s.a."). W pisemnych motywach rozstrzygnięcia Sąd w pierwszej kolejności wskazał, że na gruncie przedmiotowej sprawy termin przedawnienia zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do czerwca 2006 r., zgodnie z art. 70 § 1 O.p. upływał 31 grudnia 2011 r., zaś decyzje organu pierwszej instancji zostały wydane 28 listopada 2011 r., a zatem przed upływem powyższego terminu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zwrócił bowiem uwagę, że w aktach sprawy znajduje się postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. z dnia 12 października 2011 r. o wszczęciu dochodzenia w sprawie nierzetelnego prowadzenia w 2006 r. ksiąg rachunkowych spółki poprzez posługiwanie się nierzetelnymi fakturami zakupu a także postanowienie z dnia 13 października 2011 r. o przedstawieniu S. O. - prezesowi zarządu spółki O. odpowiedzialnemu za sprawy gospodarcze (finansowe) - zarzutu: że w okresie od 1 stycznia 2006 r. do 25 stycznia 2011 r. posłużył się kserokopiami faktur zakupu i fakturami zakupu stwierdzającymi czynności, które nie zostały faktycznie dokonane. Wobec tego Sąd pierwszej instancji podkreślił, że zawieszenie biegu terminu przedawnienia następuje z dniem wszczęcia postępowania, czyli z dniem wydania (sporządzenia) postanowienia o jego wszczęciu. Powołując się na wyrok Trybunał Konstytucyjnego z dnia 17 lipca 2012 r., sygn. akt P 30/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny zaznaczył, że spółka, której reprezentantem jako prezes zarządu był w przedmiotowym okresie S. O. uzyskała w znaczeniu prawnym wiedzę o wszczętym dochodzeniu w zakresie związanym z treścią rozstrzygnięć zawartych w zaskarżonych decyzjach co do podatku od towarów i usług za okresy od stycznia do grudnia 2006 r. najpóźniej 23 listopada 2011r. (kiedy to wystąpił skutek prawny doręczenia wezwania z dnia 7 listopada 2011 r. skierowanego do prezesa spółki do stawiennictwa w celu przesłuchania go w charakterze podejrzanego), a wiec przed upływem terminu przedawnienia tych zobowiązań. Tym samym Sąd uznał, że bieg terminu przedawnienia (tj. przed 31 grudnia 2011 r.) został skutecznie zawieszony a więc organ odwoławczy uprawiony był do wydania w dniu 20 kwietnia 2012 r. przedmiotowych decyzji. Odnosząc się zaś do odliczenia przez skarżącą podatku naliczonego z kserokopii spornych faktur, Wojewódzki Sąd Administracyjny powołując się na obowiązujące - w okresie istotnym dla niniejszych spraw - Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 25 maja 2005 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, zaliczkowego zwrotu podatku, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz.U. nr 95 poz. 798 z 2005 r. z późn. zm. – dalej: " rozporządzenie MF z 2005 r.") wskazał, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wskazanego w fakturach "otrzymanych" od ich wystawcy przysługuje na podstawie oryginałów faktur albo też oryginałów duplikatów tychże faktur. Jednocześnie podkreślił, że ani w przepisach ww. rozporządzenia, ani w ustawie o VAT czy też O.p. nie przewidziano możliwości zastąpienia takich oryginałów faktur czy też oryginałów duplikatów innymi dowodami. Nadto podkreślił, że podatnik ma obowiązek posiadania oryginałów (duplikatów) faktur, na podstawie których za dany okres dokonał rozliczenia podatku od towarów i usług w stosownej deklaracji, a także przechowywania ewidencji prowadzonych dla celów rozliczania tego podatku a także wszelkich dokumentów z tym związanych. Sąd uznał zatem, że skoro skarżąca prowadziła ewidencję podatku od towarów i usług i w ewidencjach tych począwszy od stycznia do czerwca 2006 r., powielała kwotę 2.110 zł podatku naliczonego wynikającą z kserokopii faktur nie stanowiących podstawy do jego odliczenia, to wszczęcie dochodzenia w tym zakresie pozostaje w związku z niewykonaniem zobowiązania w tymże podatku. Jednocześnie Wojewódzki Sąd Administracyjny zwrócił uwagę, że wskazanie w postanowieniu z dnia 12 października 2011 r. o wszczęciu dochodzenia, czy też w postanowieniu z dnia 13 października 2011 r. o przedstawieniu zarzutów prezesowi zarządu skarżącej - tylko określonych miesięcy 2006 r. nie ma przesądzającego znaczenia, gdyż dla podatku od towarów i usług istotne są kwoty podatku naliczonego oraz należnego. W ocenie Sądu, w niniejszych sprawach organy podatkowe (a w szczególności organ pierwszej instancji) podjęły czynności w celu ewentualnego "odszukania" oryginałów oraz umożliwienia spółce uzyskania duplikatów, natomiast skarżąca tychże dokumentów nie przedłożyła, a nawet nie wykazała, by podjęła czynności w celu ich uzyskania. 4. Skarga kasacyjna. 4.1. Spółka zaskarżyła powyższy wyrok w całości zarzucając Sądowi pierwszej instancji naruszenie: I. prawa materialnego, tj.: - art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że podatnikowi nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego od podatku należnego udokumentowanego fakturą posiadaną w momencie dokonywania odliczenia ze względu na fakt, iż po zabezpieczeniu dokumentów podatnika przez organy ścigania faktura zaginęła; - art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy o VAT, poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przez przyjęcie, że podatnikowi nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego od podatku należnego udokumentowanego fakturą otrzymaną i posiadaną w momencie dokonywania odliczenia ze względu na fakt, iż po zabezpieczeniu dokumentów podatnika przez organy ścigania faktura zaginęła; II. przepisów postępowania, tj.: - art. 141 § 4 i art. 145 § 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 120, 121 § 1, 191 O.p.; - art. 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt. 1 lit a-c P.p.s.a., poprzez brak dokładnego wskazania podstawy prawnej nie uwzględnienia skargi oraz błędny opis stanu faktycznego. 4.2. Przy tak sformułowanych zarzutach strona wniosła o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. 4.3. Pełnomocnik Dyrektora Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. 5. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. 5.1. Przed merytorycznym ustosunkowaniem się do zarzutów skargi kasacyjnej należy przypomnieć pewne istotne i oczywiste kwestie. Bez wątpienia skarga kasacyjna jest środkiem odwoławczym wysoce sformalizowanym. Zgodnie bowiem z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. Granice skargi kasacyjnej są wyznaczone przez podstawy i wnioski. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zatem sam autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma obowiązku ani prawa do domyślania się i uzupełniania argumentacji autora skargi kasacyjnej. Przytoczenie podstawy kasacyjnej oraz jej uzasadnienie musi więc być precyzyjne, gdyż z uwagi na związanie sądu kasacyjnego granicami skargi kasacyjnej - sąd nie może bowiem zastępować strony i precyzować czy uzupełniać przytoczonych podstaw kasacyjnych, czy też ich uzasadnienia. Obowiązkiem kasatora jest sprecyzowanie zarzutów kasacyjnych, tj. wskazanie, które przepisy prawa materialnego i w jaki sposób zostały naruszone oraz które przepisy prawa procesowego zostały naruszone i jaki to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest powołany do uzupełniania ani interpretowania niejasno sformułowanych zarzutów kasacyjnych (por. wyrok NSA z dnia 22 lutego 2012 r., sygn. akt: II GSK 20/11, publ.LEX nr 1121149). 5.2. Autor skargi kasacyjnej oparł ją na obu podstawach kasacyjnych wymienionych w art. 174 P.p.s.a. zarzucając zarówno naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie jak i naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W takiej sytuacji, co do zasady, w pierwszej kolejności rozpatrzeniu podlegają zarzuty procesowe, gdyż dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo, że nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumpcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd przepis prawa materialnego. 5.3. Sformułowanymi zarzutami kasacyjnymi w zakresie prawa procesowego autor środka zaskarżenia w pierwszej kolejności odwołał się do naruszenia art. 141 § 4 i art. 145 § 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 120, 121 § 1, 191 O.p. 5.4. Powiązanie przepisów art. 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt 1 lit c P.p.s.a. z odpowiednimi przepisami Ordynacji podatkowej oraz treść uzasadnienia skargi kasacyjnej wskazuje, że powołując powyższe przepisy autor skargi kasacyjnej kwestionuje ustalony przez organy podatkowe a przyjęty przez Sąd pierwszej instancji stan faktyczny. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor podniósł, że spółka nie tylko otrzymała oryginały faktur stanowiących podstawę do odliczenia podatku naliczonego w stosownym terminie ale była również w ich posiadaniu w momencie odliczenia tego podatku. Natomiast do zaginięcia tych dokumentów miało dojść po ich zabezpieczeniu przez funkcjonariuszy ABW w dniu 12 sierpnia 2010 r. Dokonując oceny powyższego zarzutu w pierwszej kolejności wskazać należy, że organy podatkowe po uprzednim ustaleniu, że zabezpieczone dokumenty skarżącej zostały przekazane do Urzędu Kontroli Skarbowej w R. dokonały ich sprawdzenia stwierdzając, że w znajdują się tam wyłącznie kserokopie spornych faktur. Natomiast z akt sprawy wynika, że spółka na żadnym etapie postępowania nie przedstawiła oryginałów dokumentów, nie wystąpiła również do wystawcy faktur o sporządzenie ich duplikatów a oryginałów tychże faktur nie zawierała również dokumentacja zabezpieczona przez ABW. Nie ulega także wątpliwości, że skarżąca nie podjęła też żadnych innych kroków w celu uzyskania oryginałów czy duplikatów faktur zaś na wezwanie o dostarczenie tych faktur (oryginałów) odpowiedziała jedynie, że dokumenty zabrane zostały przez Agencję Bezpieczeństwa Wewnętrznego a niewątpliwie - do czasu wydania decyzji - mogła podjąć starania o odzyskanie oryginałów lub uzyskanie duplikatów. Z powyższego wynika zatem, że w toku całego postępowania podatkowego skarżąca ograniczyła swoją inicjatywę jedynie do zajęcia stanowiska, że oryginały dokumentów zostały zabrane przez Agencję Bezpieczeństwa Wewnętrznego. Wpływu na wynik sprawy nie mogła mieć również zawarta w skardze kasacyjnej argumentacja o rzekomych dowodach poświadczających, że spółka dysponowała oryginałami faktur. Dowodami tymi miały być według skarżącej dowody złożone do Agencji Restrukturyzacji w M. oraz protokół kontroli przeprowadzonej przez pracowników Urzędu Skarbowego w R. Zajętego stanowiska skarżąca jednak w żaden sposób nie uprawdopodobniła pomimo, że wcześniej w toku postępowania podatkowego i sądowego nie odwoływała się do tej argumentacji. Wobec tego nie ulega wątpliwości, że poza ogólnikowym odwołaniem się do tych dowodów skarżąca nie podała żadnych bliższych danych, które pozwoliłyby na zweryfikowanie jej twierdzeń. W tym miejscu zauważyć także należy, że na wniosek organu pierwszej instancji została przeprowadzona kontrola u S. H., w trakcie której organ pierwszej instancji poszukiwał danych o tychże fakturach. Danych tych organ podatkowy poszukiwał również w Urzędzie Skarbowym w U., w Prokuraturze Okręgowej w K., w Urzędzie Kontroli Skarbowej w R. lecz działania te nie przyniosły pozytywnych skutków. W konsekwencji powyższego stwierdzić należy, że w toku postępowania podatkowego organy podatkowe podjęły liczne czynności mające na celu uzyskanie oryginałów faktur, gdy tymczasem skarżąca ograniczyła swoją inicjatywę do zajęcia stanowiska, że oryginały dokumentów zostały zabrane przez Agencję Bezpieczeństwa Wewnętrznego. 5.5. Nie zasługuje również na uwzględnienie drugi zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego, tj. art. 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt. 1 lit a-c P.p.s.a., poprzez brak dokładnego wskazania podstawy prawnej nie uwzględnienia skargi oraz błędny opis stanu faktycznego. Tak sformułowanego zarzutu skargi kasacyjnej jej autor w żaden sposób nie uzasadnił. Tymczasem w myśl art. 141 § 4 P.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a w razie gdy w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno zawierać wskazania co do dalszego postępowania. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wszystkie te elementy zawiera uzasadnienie wyroku Sądu pierwszej instancji. W szczególności w uzasadnieniu wyroku wskazano podstawę prawną braku uwzględnienia skarg. Sąd jako podstawę oddalenia skarg wskazał art. 151 P.p.s.a. zgodnie z którym "w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala". Nie można natomiast skutecznie stawiać Sądowi pierwszej instancji samodzielnego zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit a-c P.p.s.a. z tego tylko powodu, że Sąd ten oddalił skargę w sytuacji gdy nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa. Podkreślić bowiem należy, że w przypadku oddalenia skargi na decyzję lub postanowienie organu administracji Sądowi pierwszej instancji można zarzucić naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 tylko wówczas, gdy Sąd ten stwierdzi naruszenie prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, prawa materialnego jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, a mimo to nie spełnił dyspozycji tej normy prawnej i nie uchyli zaskarżonej decyzji lub postanowienia. W rozpatrywanej natomiast sprawie skoro Sąd pierwszej instancji nie dopatrzył się naruszenia jakichkolwiek przepisów prawa w związku z tym Naczelny Sąd Administracyjny nie może zarzucić oddalającemu skargę Sądowi pierwszej instancji naruszenia art. 145 § 1 pkt. 1 P.p.s.a., gdyż rozstrzygnięcie to jest zgodne z dyspozycją stosowanej przez ten Sąd normy prawnej. 5.6. W sprawie nie mógł zostać również uwzględniony zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. : - art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że podatnikowi nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego od podatku należnego udokumentowanego fakturą posiadaną w momencie dokonywania odliczenia ze względu na fakt, iż po zabezpieczeniu dokumentów podatnika przez organy ścigania faktura zaginęła; - art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy o VAT, poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przez przyjęcie, że podatnikowi nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego od podatku należnego udokumentowanego fakturą otrzymaną i posiadaną w momencie dokonywania odliczenia ze względu na fakt, iż po zabezpieczeniu dokumentów podatnika przez organy ścigania faktura zaginęła. Takie sformułowanie zrzutów naruszenia prawa materialnego wskazuje, że za ich pomocą strona skarżąca kwestionuje ustalony w sprawie stan faktyczny. Tymczasem w orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest pogląd, że zarzutami naruszenia prawa materialnego nie można zwalczać ustaleń faktycznych (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 października 2004 r., sygn. akt GSK 811/04, opubl. w ONSAiWSA z 2005 r., nr 4, poz.68 i z dnia 14 października 2004 r., sygn. akt FSK 568/04, opubl. tamże pod poz. 67). Ponadto przypomnieć należy, że zgodnie z art. 86 ust.1 ustawy o VAT w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Z art. 86 ust.2 wynika, że kwotę podatku naliczonego stanowi m.in. suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług. W § 21 rozporządzenia MF z 2005 r. zawarto natomiast uregulowanie, iż faktury wystawiane są co najmniej w dwóch egzemplarzach, oryginał faktury oznaczony jest wyrazem "ORYGINAŁ", zaś kopia wyrazem "KOPIA", oryginał faktury otrzymuje nabywca towaru (usługi) kopię zatrzymuje sprzedawca - wystawca. W przypadku zniszczenia albo zaginięcia oryginału faktury, wystawca tejże faktury ma obowiązek ponownego wystawienia - na wniosek nabywcy - faktury z zaznaczeniem daty jej wystawienia oraz z umieszczeniem na niej wyrazu "DUPLIKAT"; taki duplikat wystawiany jest tylko w dwóch egzemplarzach i jego oryginał otrzymuje nabywca a kopia pozostaje u sprzedawcy (§ 22 rozporządzenia MF z 2005 r.). Przepisy te potwierdzają stanowisko Sądu pierwszej instancji, że podatnik ma prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wskazanego w fakturach "otrzymanych" od ich wystawcy, to znaczy, że prawo to przysługuje mu na podstawie oryginałów faktur (bo takie podatnik-nabywca "otrzymuje") albo też oryginałów duplikatów tychże faktur. 6. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznając, iż przedmiotowa skarga kasacyjna nie dostarcza uzasadnionych podstaw do uwzględnienia zawartych w niej żądań, działając na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono zgodnie z art. 204 pkt 1 P.p.s.a. w związku z art. 205 § 2 P.p.s.a., § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a w zw. z § 6 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (j.t. Dz. U. z 2013r., poz. 490).