II SA/Ol 455/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Jezielska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Marzenna Glabas Sędzia WSA Ewa Osipuk Protokolant specjalista Karolina Hrymowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 października 2012 r. sprawy ze skargi Parku Krajobrazowego A na decyzję Wojewody z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie pozwolenia na budowę – umorzenia postępowania odwoławczego oddala skargę. Decyzją z dnia "[...]" Starosta M. po rozpoznaniu wniosku T. L. zatwierdził projekt budowlany i udzielił wnioskodawcy pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego (zabudowa zagrodowa) wraz z infrastrukturą techniczną na działce o nr ewid. "[...]", obręb P., gmina M. W uzasadnieniu wskazano, iż projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy z dnia "[...]" wydanej przez Wójta Gminy M. oraz posiada wymagane decyzje, opinie i uzgodnienia. Projekt budowlany uwzględnia też wymogi ochrony środowiska zawarte w decyzji Wójta Gminy M. z dnia "[...]", w której określono środowiskowe uwarunkowania realizacji planowanego przedsięwzięcia, uzgodnione z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w O. oraz Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym w M. Wskazano, iż z decyzji tej wynika, iż mimo położenia planowanej inwestycji na obszarze Natura 2000 "Puszcza P." (kod obszaru "[...]") oraz na terenie Obszaru Chronionego Krajobrazu Otuliny Mazurskiego Parku Krajobrazowego – Zachód, nie przewiduje się ujemnego wpływu przedsięwzięcia, zarówno w fazie realizacji, jak i eksploatacji obiektu na elementy środowiska przyrodniczego, szczególnie na faunę. W związku z powyższym, stwierdzono, że zaprojektowana budowa budynku mieszkalnego nie będzie negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000. Odwołanie od powyższej decyzji złożył Mazurski Park Krajobrazowy w K., podnosząc iż planowana inwestycja położona jest na terenie objętym ochroną prawną i znajdować się będzie na otwartym terenie łąk i gruntów rolnych. Brak zabudowy w odległości ok. 400m powoduje, że zamierzenie inwestycyjne nie spełnia warunku przewidzianego w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, skoro w bezpośrednim sąsiedztwie nie istnieje zabudowa pozwalająca na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji. Wskazano, że rejon przedsięwzięcia zajmuje w części ekstensywnie wykorzystywane pastwiska, a w części żyzne łąki, które są ważnymi terenami żerowiskowymi i stanowią miejsca lęgowe dla lokalnych populacji rzadkich ptaków chronionych. Przedmiotowa działka znajduje się też na szlaku migracji i bytowania ssaków, gadów i płazów. Ochrona tego terenu powinna być więc respektowana, zgodnie z art. 117 ust. pkt 2 i art. 119 ustawy o ochronie przyrody i art. 10 Dyrektywy Siedliskowej. Odwołujący się zarzucił również, że realizacja inwestycji, która wychodzi poza wieś "[...]", stworzy precedens do zabudowy poza wsią i doprowadzi do stopniowego, nadmiernego wydłużania się tej wsi wzdłuż zachodniego brzegu jeziora P. Niesie to ze sobą realne zagrożenie otoczenia tego terenu zwartą zabudową osiedla letniskowego. Natomiast w ochronie Mazurskiego Parku Krajobrazowego istotna jest ochrona walorów krajobrazowych tego obszaru. Lokalizacja planowanych budynków w otwartej przestrzeni bezpowrotnie zniszczy walory otwartego krajobrazu polnego w pobliżu jeziora P., co narusza art. 5 pkt 8 i art. 23 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody. Odwołujący się podniósł, że w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu należy uwzględnić w szczególności ograniczenia wynikające z ustanowienia obszaru chronionego krajobrazu i otuliny parku krajobrazowego. Zarzucił ponadto, że uzyskanie pozwolenia na budowę w powyższej sprawie byłoby formą legalizacji istniejącej na przedmiotowej działce nielegalnej zabudowy letniskowej. Decyzją z dnia "[...]" Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazano, że inwestor spełnił wszystkie wymagania określone przepisami Prawa budowlanego, a organ pierwszej instancji przed wydaniem pozwolenia na budowę prawidłowo skontrolował projekt budowlany. Zaprojektowany budynek mieszkalny odpowiada ustaleniom dotyczącym warunków i wymagań kształtowania ładu przestrzennego zawartym w decyzji o warunkach zabudowy z dnia "[...]". Inwestor złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Natomiast Wójt Gminy M. decyzją z dnia "[...]" ustalił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego i budynku gospodarczego. Wskazano, iż projekt budowlany jest kompletny, posiada odpowiednie oświadczenia właściwych jednostek organizacyjnych o zapewnieniu dostaw energii, wody oraz o warunkach przyłączenia obiektu do sieci wodociągowych, elektroenergetycznych i dróg lądowych, zaś projekt zagospodarowania działki odpowiada wymaganiom określonym rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Wojewoda wyjaśnił, że zarzuty odwołania dotyczą postępowania rozstrzygniętego ostatecznymi decyzjami Wójta Gminy M. o warunkach zabudowy i o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Wojewoda nie jest zaś organem właściwym do kwestionowania prawidłowości tych aktów. Wyjaśniono, że zgodnie z art. 61 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dla zabudowy siedliskowej wymóg dostosowania do zabudowy na działkach sąsiednich, przewidziany w ust. 1 pkt 1, nie musi być spełniony. W decyzji o warunkach zabudowy wskazano, że inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu art. 51 ustawy Prawa ochrony środowiska, obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Podniesiono także, iż przedmiotowa inwestycja nie narusza zakazów określonych w § 4 ust. 1 rozporządzenia Wojewody Warmińsko-Mazurskiego nr 158 z dnia 19 grudnia 2008 r. oraz w § 5 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 21 lipca 2004 r. Na realizację przedmiotowej inwestycji inwestor uzyskał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia i jest ona zlokalizowana poza pasem szerokości 100m od linii brzegowej jeziora P. Wojewoda wyjaśnił ponadto, że interes prawny Mazurskiego Parku Krajobrazowego w K. w tym postępowaniu wynika z art. 16 ust. 2, art. 17 ust. 1 pkt 1, 5, art. 23 ust. 2, art. 24 ust. 1 pkt 2 i 5 ustawy o ochronie przyrody. Wojewoda Warmińsko-Mazurki rozporządzeniem z dnia 26 stycznia 2006r. utworzył Mazurski Park Krajobrazowy i jego otulinę, a rozporządzeniem z dnia 19 grudnia 2008 r. wyznaczył Obszar Chronionego Krajobrazu Otuliny Mazurskiego Parku Krajobrazowego - Zachód. Przedmiotowa działka położona jest na terenie otuliny Mazurskiego Parku Krajobrazowego i na terenie Obszaru Chronionego Krajobrazu Otuliny Mazurskiego Parku Krajobrazowego – Zachód. Ze Statutu Mazurskiego Parku Krajobrazowego w Krutyni, nadanego przez Sejmik Województwa Warmińsko-Mazurskiego uchwałą z dnia 25 sierpnia 2009r., wynika, że Parkiem kieruje dyrektor Parku, a do jego zadań należy realizacja zadań wynikających z art. 17 ust. 1 pkt 1, 5 i art. 24 ust. 1 pkt 2, 5 ustawy o ochronie przyrody. Na skutek skargi wniesionej przez Mazurski Park Krajobrazowy w Krutyni wyrokiem z dnia 28 kwietnia 2011r. (sygn. akt II SA/Ol 110/11) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie uchylił zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że organ odwoławczy obowiązany jest ustalić istnienie przesłanek formalnych dopuszczalności odwołania. Przesłanką taką jest m.in. wniesienie środka zaskarżenia przez uprawniony podmiot. Przed rozpoznaniem środka zaskarżenia niezbędnej jest więc dokonanie ustaleń pozwalających na zbadanie legitymacji procesowej podmiotu wnoszącego odwołanie. Podniesiono, iż kwestia prawa do udziału w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę została uregulowana w art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane. Przepis ten stanowi, że stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Legalna definicja pojęcia obszaru oddziaływania obiektu zawarta została w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, zgodnie z którym przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Przez przepisy odrębne w niniejszej sprawie należy rozumieć również regulacje z zakresu ochrony środowiska, zawarte w ustawie z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody oraz aktach wykonawczych do tej ustawy. Wskazano, iż ustawodawca zawęził krąg stron postępowania w sprawie pozwolenia na budowę wyłącznie do podmiotów, dla których planowana inwestycja może powodować ograniczenia w zagospodarowaniu ich nieruchomości, przy czym ograniczenie to, wynikające z przepisów odrębnych, musi godzić w konkretne uprawnienia tych podmiotów do zagospodarowania ich nieruchomości. Wobec powyższego, prawidłowe ustalenie, komu przysługuje przymiot strony w konkretnym postępowaniu w sprawie z wniosku o wydanie pozwolenia na budowę musi być poprzedzone ustaleniem obszaru oddziaływania spornej inwestycji, wyznaczonego z uwzględnieniem rodzaju i charakterystyki tej inwestycji w świetle przepisów odrębnych. Wskazano w związku z tym, iż rozpoznanie odwołania skarżącego należało poprzedzić analizą czy legitymuje się on prawem własności, użytkowania wieczystego lub jest zarządcą nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji i czy inwestycja ta narusza jego uzasadniony interes prawny. Podniesiono, iż Wojewoda przyjął, że interes prawny Mazurskiego Parku Krajobrazowego w Krutyni w kontrolowanym postępowaniu wynika z przepisów ustawy o ochronie przyrody. Z zaskarżonego rozstrzygnięcia nie wynika jednak, aby Wojewoda - stosownie do art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego - zbadał i wyjaśnił czy Mazurski Park Krajobrazowy jest właścicielem, użytkownikiem wieczystym lub zarządcą nieruchomości sąsiadującej z działką inwestora lub nieruchomości, na które planowana inwestycja mogłaby w jakikolwiek sposób oddziaływać. Jednocześnie Sąd zaznaczył, że samo gospodarowanie parkiem krajobrazowym nie musi być równoznaczne z pełnieniem trwałego zarządu, o którym mowa w powołanym przepisie. W wyniku ponownego rozpoznania odwołania skarżącego decyzją z dnia "[...]" Wojewoda Warmińsko – Mazurski ponownie utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podniósł, że obszar oddziaływania przedmiotowej działki mieści się w granicach działki inwestora. Roboty budowlane również nie wykraczają poza granice działki. Z decyzji Wójta Gminy M. z dnia "[...]" o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia wynika, że przedmiotowe przedsięwzięcie nie jest związane ze stwarzaniem zagrożenia poważną awarią przemysłową, nie będzie transgranicznie oddziaływać na środowisko, ponadto w decyzji tej nie stwierdzono konieczności utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania. Jednocześnie Mazurski Park Krajobrazowy nie udokumentował, że posiada prawo władania nieruchomością będącą w obszarze oddziaływania inwestycji. Odwołujący wykazał jedynie, że został powołany do ochrony przyrody na terenie Mazurskiego Parku Krajobrazowego oraz Obszaru Chronionego Krajobrazu Otuliny Mazurskiego Parku Krajobrazowego. Na skutek ponownej skargi Mazurskiego Parku Krajobrazowego w Krutyni wyrokiem z dnia 13 grudnia 2011r. (sygn. akt II SA/Ol 868/11) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie uchylił zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wyroku Sąd podniósł, iż zgodnie z ustaleniami organu odwoławczego skarżący nie wykazał posiadania prawa władania nieruchomością znajdującą się w obszarze oddziaływania inwestycji. Zatem organ ten uznał, iż skarżący nie jest stroną. Wskazano, iż w takim wypadku organ winien umorzyć postępowanie odwoławcze w myśl art. 138 § 1 pkt 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, a nie utrzymywać w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Ponadto podniesiono, iż stosując się do wskazań co do dalszego postępowania zawartych w wyroku WSA w Olsztynie z dnia 28 kwietnia 2011r. należało ustalić, czy Park jest właścicielem, użytkownikiem wieczystym lub zarządcą nieruchomości w obszarze oddziaływania spornej inwestycji oraz wyjaśnić w oparciu o jakie przepisy odrębne z uwzględnieniem rodzaju i charakterystyki inwestycji organ ustalił obszar oddziaływania spornej tejże inwestycji. Tymczasem organ odwoławczy po otrzymaniu powołanego wyroku Sądu nie przeprowadził żadnych czynności wyjaśniających w sprawie, nie zawiadomił nawet stron o zakończeniu postępowania. Organ winien zatem zobowiązać Mazurski Park Krajobrazowy do wskazania, czy jest stroną w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, tj. czy Park w rozumieniu tego przepisu może wykazać, że włada nieruchomościami znajdującymi się w obszarze oddziaływania inwestycji. Jednocześnie Sąd wyjaśnił, iż skarżący może podnosić zarzuty dotyczące merytorycznych kwestii związanych z wydanym pozwoleniem na budowę dopiero po wykazaniu w postępowaniu odwoławczym, że przysługuje mu przymiot strony w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Ponadto wskazano, że skarżący nie może skutecznie powoływać się, że uprawnienie do bycia stroną w niniejszym postępowaniu wynika z treści art. 28 ust. 4 Prawa budowlanego, gdyż Sąd w wydanym wyroku z dnia 28 kwietnia 2011r. wskazał, że w sprawie zastosowania ma art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, nie zaś ust. 4 tego artykułu. W wyniku ponownego rozpatrzenia przedmiotowej sprawy decyzją z dnia "[...]" Wojewoda Warmińsko – Mazurski umorzył postępowanie odwoławcze na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu podniesiono, iż przedmiotowa inwestycja oddziałuje wyłącznie na działkę, na której będą prowadzone roboty budowlane, tj. na działkę nr "[...]", obręb P., gmina M. Jednocześnie z załączonego do akt sprawy skróconego wypisu ze skorowidzu działek wynika, że Mazurski Park Krajobrazowy nie właścicielem wskazanej działki. Odwołujący się nie udokumentował także - mimo wezwania - że posiada prawo władania nieruchomością będącą w obszarze oddziaływania inwestycji. Wskazał jedynie, że został powołany do ochrony przyrody, walorów krajobrazowych oraz wartości historycznych i kulturowych na terenie Mazurskiego Parku Krajobrazowego oraz Obszaru Chronionego Krajobrazu Otuliny Mazurskiego Parku Krajobrazowego. Jednakże w ocenie organu odwoławczego samo gospodarowanie parkiem krajobrazowym nie jest równoznaczne z pełnieniem trwałego zarządu, o którym mowa w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Zgodnie ze wskazaniami Sądu podkreślono, iż przesłanką formalną dopuszczalności odwołania jest m.in. wniesienie środka zaskarżenia przez uprawniony podmiot. Stosownie do treści art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane ustawodawca zawęził krąg stron postępowania w sprawie pozwolenia na budowę wyłącznie do podmiotów, dla których planowana inwestycja może powodować ograniczenia w zagospodarowaniu ich nieruchomości, przy czym ograniczenie to, wynikające z przepisów odrębnych, musi godzić w konkretne uprawnienia tych podmiotów do zagospodarowania ich nieruchomości. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie wniósł Mazurski Park Krajobrazowy z siedzibą w K., żądając uchylenia zaskarżonej decyzji. Podniesiono, iż przedmiotowa inwestycja planowana jest w otulinie Mazurskiego Parku Krajobrazowego, która zgodnie z definicją zawartą w ustawie o ochronie przyrody jest strefą ochronną, graniczącą z formą ochrony przyrody i wyznaczoną indywidualnie dla formy ochrony przyrody w celu zabezpieczenia przed zagrożeniami zewnętrznymi, wynikającymi z działalności człowieka. W ocenie strony skarżącej oczywiste jest, iż niektóre przedsięwzięcia budowlane lokalizowane na terenie otuliny parku krajobrazowego nie pozostają bez wpływu na jego sytuację, stąd też dyrektor Parku ma w tym przypadku przymiot strony w postępowaniu administracyjnym na etapie ustalenia warunków zabudowy terenu wnioskowanej działki. Podkreślono, iż pismem z dnia 9 lipca 2007r. dyrektor Parku wypowiedział się negatywnie w kwestii zabudowy wnioskowanej działki, zwracając uwagę na odrębność planowanej inwestycji od zwartej zabudowy istniejącego budownictwa wsi "[...]", zaś kolejnym pismem z dnia 13 września 2010r. wskazano, że przedmiotowa lokalizacja inwestycji koliduje z zakazami rozporządzenia nr 158 Wojewody Warmińsko – Mazurskiego z dnia 19 grudnia 2008r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu Mazurskiego Parku Krajobrazowego – Zachód, zakazującego lokalizowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych służących racjonalnej gospodarce rolnej, leśnej lub rybackiej. Zauważono również, iż to strona skarżąca pismem z dnia 12 maja 2010r. powiadomiła organ o nielegalnej zabudowie na przedmiotowej działce. Wydanie przedmiotowej decyzji jest w tym przypadku usankcjonowaniem nielegalnej zabudowy na tej działce. Ponadto realizacja wnioskowanej inwestycji pozwoli na zabudowę sąsiednich działek, gdzie również stwierdzono nielegalną zabudowę letniskową, z uwagi na ominięcie art. 61 ust.1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zwrócono również uwagę na fakt, iż przedmiotowa lokalizacja wnioskowanego przedsięwzięcia jest niespójna z zapisami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy M. przyjętego w 2000r., gdzie zapisano zakaz wyznaczania nowych siedlisk i działek budowlanych poza terenami zwartej zabudowy wsi: K. i P. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Warmińsko – Mazurski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Jednocześnie podniesiono, iż wskazana przez Mazurski Park Krajobrazowy niezgodność planowanej inwestycji z zapisami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Mrągowo oraz powstała, zdaniem strony skarżącej, nielegalna zabudowa nie są przedmiotem tego postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Rozpoznając zatem skargę na decyzję Sąd dokonuje jedynie oceny, czy przy jej wydaniu nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego bądź też procesowego, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W niniejszej sprawie Sąd uznał, iż wniesiona skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy wskazać, iż stosownie do treści art. 153 ustawy dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r. poz. 270) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Przepis ten ma charakter bezwzględnie obowiązujący co oznacza, że zarówno organ administracji publicznej, jak i sąd orzekający ponownie w tej samej sprawie zobowiązane są uwzględnić ocenę prawną i wskazania wyrażone we wcześniejszym orzeczeniu sądu w danej sprawie, gdyż są nimi związane. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego ciążący na organie i na sądzie może być wyłączony tyko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego, czyniącej pogląd prawny nieaktualnym, a także w razie wzruszenia wyroku w trybie przewidzianym prawem (por. wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2000r., sygn. akt I SA/Ka 2408/98, LEX nr 44392). Zatem skład orzekający w niniejszej sprawie związany jest zarówno wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 28 kwietnia 2011r. (sygn. akt II SA/Ol 110/11), jak i wyrokiem z dnia 13 grudnia 2011r. (sygn. akt II SA/Ol 868/11). W wyroku z dnia 28 kwietnia 2011r. wskazano zaś, iż kwestia prawa do udziału w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę została uregulowana w art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2010r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.). Przepis ten stanowi, że stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. W związku z tym nakazano, aby przed rozpoznaniem odwołania organ przeprowadził analizę czy odwołujący się legitymuje się prawem własności, użytkowania wieczystego lub jest zarządcą nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji i czy inwestycja ta narusza jego uzasadniony interes prawny, zaznaczając iż samo gospodarowanie parkiem krajobrazowym nie musi być równoznaczne z pełnieniem trwałego zarządu, o którym mowa w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Z kolei w wyroku z dnia 13 grudnia 2011r. podniesiono, iż w przypadku uznania przez organ, iż odwołujący się nie jest stroną postępowania, organ winien umorzyć postępowanie odwoławcze. Mając na uwadze powyższe wskazania organ odwoławczy wezwał stronę skarżącą do wykazania, iż posiada prawo władania nieruchomością znajdującą się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji. W odpowiedzi Dyrektor Mazurskiego Parku Krajobrazowego w K. wskazał, iż jego uprawnienie do bycia stroną w przedmiotowym postępowaniu wynika z ustawy o ochronie przyrody. Mając jednak na względzie wskazania zawarte w poprzednich wyrokach tut. Sądu, a zwłaszcza w wyroku z dnia 28 kwietnia 2011r. organ odwoławczy zasadnie uznał, iż skarżący nie jest legitymowany do wniesienia odwołania i umorzył postępowanie odwoławcze. Skoro bowiem z powołanego wyroku tut. Sądu wynika jednoznacznie, iż w niniejszej sprawie legitymację strony należy wywodzić wyłącznie z treści art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, to brak tytułu prawnego do nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania inwestycji pozbawia stronę skarżącą legitymacji prawnej do występowania w przedmiotowym postępowaniu w charakterze strony. Musi to skutkować umorzeniem postępowania odwoławczego. Wyjaśnić przy tym należy, iż wobec związania wcześniejszymi wyrokami Sądu, zapadłymi w niniejszej sprawie, nieskuteczne jest powoływanie się przez stronę skarżącą na przepisy ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody (Dz.U. z 2009r. Nr 151 poz. 1220 ze zm.). Skład orzekający w niniejszej sprawie nie może bowiem dokonywać odmiennej wykładni przepisów, jakie winny mieć zastosowanie w niniejszej sprawie. Skoro zaś Mazurski Park Krajobrazowy nie posiada legitymacji procesowej do wniesienia odwołania od przedmiotowej decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę, to nie może skutecznie podnosić zarzutów dotyczących kwestii merytorycznych związanych z wydanym pozwoleniem na budowę. W konsekwencji skład orzekający w niniejszej sprawie nie może dokonać oceny słuszności tych zarzutów. Wobec powyższego należy stwierdzić, iż zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa i dlatego na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U z 2012r. poz. 270 ze zm.) skargę należało oddalić.