I OZ 868/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Lech po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 10 października 2012 r. sygn. akt III SO/Lu 10/12 oddalające wniosek K. S. w przedmiocie wymierzenia grzywny Prezesowi Sądu Rejonowego w Z. za nieprzekazanie skargi do sądu postanawia: 1. uchylić zaskarżone postanowienie i odrzucić wniosek o wymierzenie grzywny; 2. zwrócić K. S. z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu wpisu od wniosku o wymierzenie kary grzywny. K. S. złożył wniosek w przedmiocie wymierzenia grzywny Prezesowi Sądu Rejonowego w Zamościu za nieprzekazanie do sądu jego skargi z dnia 29 czerwca 2012 r. na postanowienie Sądu Rejonowego w Zamościu z dnia 19 czerwca 2012 r., sygn. akt II Kp 85/12, w części dotyczącej utrzymania w mocy postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela. W odpowiedzi na wniosek Prezes Sądu Rejonowego w Zamościu wniósł o jego oddalenie, wskazując, że skarga z dnia 29 czerwca 2012 r. dotyczy sprawy II KP 85/12, w której w dniu 19 czerwca 2012 r. wydano postanowienie prawomocnie kończące postępowanie odwoławcze. K. S. w dniu 2 lipca 2012 r. złożył w Sekretariacie II Wydziału Karnego Sądu Rejonowego w Zamościu pismo z dnia 29 czerwca 2012 r., stanowiące skargę na postanowienie Sądu Rejonowego w Zamościu z dnia 19 czerwca 2012 r., II Kp 85/12, w części dotyczącej utrzymania w mocy postanowienia w sprawie zajęcia stanowiska wierzyciela. Powyższe pismo potraktowano jako środek odwoławczy od prawomocnego postanowienia Sądu z dnia 19 czerwca 2012 r. i zarządzono złożenie go do akt sprawy. Skarżącego pouczono, że postanowienie Sądu z 19 czerwca 2012 r. jest już prawomocne i wyczerpano drogę instancyjną. Skarżący pouczenie odebrał 10 lipca 2012 r. Prezes Sądu poinformował dodatkowo, że skarga K. S. z dnia 29 czerwca 2012 r. wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy II Kp 85/12 została przesłana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie 1 października 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z dnia 10 października 2012 r., sygn. akt III SO/Lu 10/12, oddalił wniosek K. S. w przedmiocie wymierzenia grzywny Prezesowi Sądu Rejonowego w Zamościu za nieprzekazanie skargi do sądu wyjaśniając, że sprawa ze skargi skarżącego należy do kognicji sądu powszechnego – Sądu Rejonowego w Zamościu II Wydział Karny. Działalność sądów powszechnych nie jest objęta właściwością wojewódzkich sądów administracyjnych, ponieważ nie wymienia jej art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Sąd wskazał, że skarga, o której mowa, podlegała odrzuceniu odrębnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 10 października 2012 r., sygn. akt III SA/Lu 698/12, jako nieobjęta zakresem właściwości sądu administracyjnego. Na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie o oddaleniu wniosku o wymierzenie grzywny K. S. złożył zażalenie argumentując, że właściwość tegoż Sądu obejmowała orzeczenie w sprawie skargi na postanowienie Sądu Rejonowego w Zamościu z dnia 8 lutego 2012 r. w sprawie o sygn. akt II Kp 85/12. Zdaniem skarżącego nie ma też znaczenia okoliczność, że odrębnym postanowieniem z dnia 10 października 2012 r. w sprawie o sygn. akt III SA/Lu 682/12 Wojewódzki Sad Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę na postanowienie Sądu Rejonowego w Zamościu z dnia 8 lutego 2012 r. w sprawie o sygn. akt II Kp85/12. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zgodnie z art. 54 § 1 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Natomiast w myśl art. 55 § 1 wskazanej ustawy, w razie niezastosowania się do tego obowiązku, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 ustawy, a więc do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Uznać zatem należy, że powołane wyżej przepisy przewidują wyłącznie dwa warunki, których spełnienie pozwala sądowi na wymierzenie grzywny, to jest stwierdzenie uchybienia przez organ terminowi do przekazania sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę oraz złożenie przez stronę wniosku o wymierzenie grzywny. Oznacza to, że przesłanką do wymierzenia grzywny jest fakt nieprzekazania skargi sądowi administracyjnemu, bez względu na powody. Natomiast wymierzając grzywnę, sąd powinien wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności danej sprawy, w tym między innymi przyczyny niewypełnienia przez organ ciążącego na nim obowiązku. W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że organ nie wypełnił obowiązków z art. 54 § 2 powołanej ustawy w terminie określonym w tym przepisie. Zauważyć jednak należy, że wniosek o wymierzenie grzywny organowi za nieprzekazanie w terminie skargi wraz z aktami sprawy oraz odpowiedzią na skargę może być rozpoznany jedynie wówczas, gdy skarga dotyczy spraw, o których mowa w art. 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Katalog zawarty w art. 3 § 2 powołanej ustawy jest katalogiem zamkniętym, zaś odesłanie do przepisów szczególnych zamieszczone w § 3 ma zastosowanie jedynie wówczas, gdy przepisy te w sposób wyraźny wskazują, że dla rozpoznania sprawy właściwym będzie sąd administracyjny. W niniejszej sprawie uznać należy, że skarga na postanowienie Sądu Rejonowego w Zamościu z dnia 19 czerwca 2012 r., II Kp 85/12, w części dotyczącej utrzymania w mocy postanowienia Prokuratora Okręgowego w Zamościu z dnia 8 lutego 2012 r. w sprawie zajęcia stanowiska wierzyciela, nie jest objęta zakresem właściwości sądów administracyjnych. Wskazać ponadto należy, że jak z akt sprawy wynika skarga K. S. z dnia 29 czerwca 2012 r. została odrzucona odrębnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 10 października 2012 r., sygn. akt III SA/Lu 698/12. Uznać zatem należy, że ze względu na przedmiot skargi nie podlegała ona następnie przekazaniu na podstawie art. 54 § 2 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wniosek o wymierzenie grzywny w takim przypadku jako niedopuszczalny podlegał odrzuceniu. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 w związku z art. 197, art. 3 § 2 i art. 193 oraz na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił, jak w sentencji.