II SA/Wa 1347/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Andrzej Góraj Sędzia WSA – Adam Lipiński Sędzia WSA – Stanisław Marek Pietras (spraw.) Protokolant – sekretarz sądowy Sylwia Mikuła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 października 2012 r. sprawy ze skargi D. M. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyjęcia na aplikację ogólną 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. Dyrektor Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury decyzją z [...] listopada 2010 r. nr [...], działając na podstawie art. 23 ust. 2 ustawy z 23 stycznia 2009 r. o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury (Dz. U. Nr 26, poz. 157 ze zm.), odmówił przyjęcia D. M. na aplikację ogólną rozpoczynającą się w dniu [...] listopada 2010 r. W uzasadnieniu stwierdził, że o przyjęciu na aplikację ogólną decyduje miejsce kandydata na liście kwalifikacyjnej przy uwzględnieniu limitu miejsc na aplikacji, zaś zarządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 marca 2010 r. w sprawie zarządzenia naboru na aplikację ogólną w 2010 r. (Dz. Urz. MS Nr 2, poz. 12), wyznaczono limit 300 miejsc na tej aplikacji. Tymczasem skarżący otrzymał z pierwszego etapu konkursu na aplikację, tj. z testu sprawdzającego wiedzę z poszczególnych dziedzin prawa [...] pkt, a z drugiego etapu, tj. z pracy pisemnej [...] pkt, a zatem łącznie z obu etapów konkursu otrzymał [...] pkt i znalazł się na [...] pozycji listy kwalifikacyjnej. W odwołaniu z dnia [...] listopada 2010 r. do Ministra Sprawiedliwości, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz orzeczenie o przyjęciu go na aplikację ogólną zarzucając, że: – w uzasadnieniu oceny kazusu z prawa karnego – oznaczenie IV B, założono przyznanie przez każdego z oceniających jednego punktu za "dostrzeżenie nieorzeczenia obligatoryjnego przepadku podrobionych pieniędzy". Mimo jednoznacznego wyartykułowania w tekście swojej pracy sformułowania "Sąd zaniechał orzeczenia przepadku stosownie do postanowień art. 316 k.k..." należny punkt przyznany został jedynie przez Członka Komisji Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w [...] i przy tak jasno sformułowanym kryterium nie sposób zaaprobować rozbieżności w ocenie zadania zaprezentowanego przez członków Komisji, – w uzasadnieniu oceny kazusu z prawa karnego założono przyznanie do 2 punktów przez każdego oceniającego za "zwrócenie uwagi na brak niektórych znamion przestępstwa w opisie czynu dotyczącego oszustwa (art. 286 § 1 k.k.), zakwestionowanie przyjętej kwalifikacji z art. 310 § 1 k.k., art. 312 k.k.". Tymczasem pomimo zakwestionowania przez niego żądanej kwalifikacji dotyczącej art. 310 § 1 k.k. i art. 312 k.k., nie przyznano za uwzględnienie powyższego nawet po 1 punkcie, – w pkt VB uzasadnienia oceny kazusu z prawa karnego przewidziano przyznanie punktacji za "poprawność językową, prawniczą", jednak za ten składnik pracy nie został przyznany mu żaden punkt mimo, iż wykonując zadanie z prawa karnego posługiwał się terminologią prawniczą oraz poprawnie językowo przedstawiał argumenty, – w uzasadnieniu oceny zadania z prawa karnego członek Komisji Konkursowej zawarł sformułowanie: "Wprawdzie autor pracy dobrze wskazał sąd rejonowy, jako właściwy, ale w dalszej części pracy stanowczo zmienił swoje stanowisko. Dowodzi to braku rozeznania co do właściwości sądu". Powyższe znalazło wyraz w dokonanej ocenie, przy czym początkowo przyznano dwa punkty za dokonanie analizy problemu, a w konsekwencji jednak zmieniono punktację na niekorzyść. Uważna analiza treści jego pracy, w tym powołanych wszystkich przepisów dotyczących omawianego zagadnienia przemawia za przyjęciem, iż potrafi prawidłowo określić właściwości sądu. Powyższy zarzut odnieść należy również do stanowiska zaprezentowanego przez drugiego członka Komisji Konkursowej, który ocenił zaprezentowaną argumentację w ten sposób, że nie przyznał za nią żadnego punktu, – w punkcie 2Ba uzasadnienia oceny z prawa publicznego "wskazanie konieczności rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu (kwestia zachowania terminu)" zadanie zostało ocenione w sposób odmienny przez oceniających je członków Komisji Konkursowej. Jeden z oceniających nie zauważył wszystkich zawartych w pracy sformułowań odnoszących się do udzielenia odpowiedzi na powyższe zagadnienie, co też determinowało kolejny ubytek punktowy. – Nie przyznano punktu wobec ustalenia właściwej odpowiedzi na pytanie testowe nr 133, które sformułowane zostało następująco: 133. Zgodnie z ustawą o samorządzie gminnym, przepisy porządkowe może wydawać: a) przewodniczący rady gminy b) wyłącznie wójt, burmistrz, prezydent miasta c) rada gminy lub wójt d) tylko rada gminy. Klucz odpowiedzi jako prawidłową określa odpowiedź "b", podczas gdy analiza treści przepisów art. 40 ust. 3 oraz art. 41 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym jednoznacznie wyklucza odpowiedź "b" z grona prawidłowych. Stosownie bowiem do postanowień art. 40 ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym "rada gminy może wydawać przepisy porządkowe, jeżeli jest to niezbędne dla ochrony życia lub zdrowia obywateli oraz dla zapewnienia porządku, spokoju i bezpieczeństwa publicznego". Natomiast zgodnie z treścią art. 41 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym "W przypadku niecierpiącym zwłoki przepisy porządkowe może wydać wójt, w formie zarządzenia". Biorąc pod uwagę powyższą kwestię, brak jest jakichkolwiek wątpliwości, iż wskazana przez niego odpowiedź "c" jest prawidłowa. Minister Sprawiedliwości decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu stwierdził, że tryb i zasady naboru na aplikację ogólną regulują przepisy ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury oraz rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 29 kwietnia 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przeprowadzania naboru dla kandydatów na aplikację ogólną oraz trybu powoływania i działania zespołu konkursowego i komisji konkursowej (Dz. U. Nr 67, poz. 566). Zgodnie z powołanymi przepisami, oceny każdej pracy pisemnej dokonują, niezależnie od siebie, dwaj członkowie komisji konkursowej. Każdy z nich wystawia ocenę w systemie punktowym przy zastosowaniu skali od 0 do 25 punktów za każde zadanie i sporządza pisemne uzasadnienie oceny, które dołącza się do protokołu z posiedzenia komisji. Liczba punktów przyznanych kandydatowi za pracę pisemną jest średnią ocen wystawionych przez obu członków komisji konkursowej (§ 18 ust. 1 rozporządzenia). Komisja konkursowa po zakończeniu konkursu ustala listę kwalifikacyjną kandydatów na aplikantów aplikacji ogólnej (z podaniem liczby punktów uzyskanych przez każdego kandydata i liczby porządkowej wskazującej jego miejsce na tej liście). O kolejności na liście kwalifikacyjnej decyduje suma punktów uzyskanych przez kandydatów z obu etapów konkursu. Kolejnym etapem postępowania jest ustalenie przez Dyrektora Krajowej Szkoły, na podstawie listy kwalifikacyjnej ustalonej przez komisję konkursową, listy kandydatów zakwalifikowanych na aplikację ogólną. Na liście tej kandydaci są umieszczeni według kolejności miejsc zajmowanych na liście kwalifikacyjnej, w liczbie odpowiadającej limitowi przyjęć na aplikację ogólną wyznaczonemu w danym roku. Po przeprowadzeniu czynności określonych w art. 19 ust. 2 i art. 20 ust. 1, Dyrektor Krajowej Szkoły wydaje decyzję w sprawie przyjęcia na aplikację ogólną (art. 23 ust. 1 ustawy). Dalej organ stwierdził, odnosząc się do zarzutów podniesionych przez skarżącego oraz powołując się na treść wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 maja 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 241/10, że zarówno Dyrektor Krajowej Szkoły, jak i Minister Sprawiedliwości nie zostali upoważnieni przez ustawodawcę do merytorycznej oceny prac. Nie mogą zatem kontrolować sposobu oceny prac pisemnych. Komisja konkursowa jako niezależne ciało powołane przez Ministra Sprawiedliwości na czas przeprowadzenia konkursu, składające się z wybitnych prawników i specjalistów z poszczególnych dziedzin prawa, jest jedynym i wyłącznym podmiotem uprawnionym do merytorycznej oceny prac osób ubiegających się o przyjęcie na aplikację ogólną. Przepisy rozdziału 3 ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury oraz powołanego rozporządzenia wskazują na takie ukształtowanie naboru, aby zagwarantować kandydatom jak najwyższy profesjonalizm przygotowania i przeprowadzenia egzaminu przez organ niezależny od władzy publicznej oraz to, że będą oceniani wedle posiadanej wiedzy. W dalszej części uzasadnienia Minister Sprawiedliwości wskazał, że Komisja Konkursowa ustaliła wynik dla pracy pisemnej D. M. na [...] punktu: [...] punktów z testu sprawdzającego wiedzę z poszczególnych dziedzin prawa i [...] punktu z pracy pisemnej. Po rozkodowaniu prac Komisja ustaliła listę kandydatów według liczby punktów uzyskanych przez nich z testu. Analiza akt naboru D. M. wskazuje, że ustalona przez komisję liczba punktów uzyskanych przez skarżącego została prawidłowo podliczona. Zarządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 marca 2010 r. w sprawie zarządzenia naboru na aplikację ogólną w 2010 r., wyznaczony został limit 300 miejsc, a uzyskany przez skarżącego wynik spowodował umieszczenie go na [...] pozycji listy kwalifikacyjnej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący D. M. podniósł, że pomimo, iż w toku postępowania odwoławczego mogą być poprawiane błędy rachunkowe oraz weryfikowana zgodność formalna ocen komisji z kluczem rozwiązań i kryteriami oceny pracy pisemnej, zarówno Dyrektor Krajowej Szkoły, jak i Minister Sprawiedliwości pozostali obojętni na szczegółowo wskazane przez niego elementy wymagające sprostowania bądź właściwego przyporządkowania do ustalonego klucza rozwiązań. Wskazał, że obecnie brakuje mu zaledwie [...] punktu, by znaleźć miejsce na liście kandydatów zakwalifikowanych na aplikację, przy czym wyeliminowanie większości uchybień w żaden sposób nie wiąże się z merytoryczną oceną pracy przez członków komisji, lecz wymaga jedynie właściwego przyporządkowania udzielonych odpowiedzi do szczegółowo ustalonego klucza rozwiązań. Dalej podał, że twierdzenia zawarte w kwestionowanej decyzji stanowią wypaczenie treści uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 241/10, na które to orzeczenie autor decyzji bardzo wybiórczo się powołuje, bowiem uzasadnienie wskazanego wyroku zawiera dalszą argumentację odnoszącą się do treści art. 16 ust. 1 ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury, z którego wynika, że Minister Sprawiedliwości sprawuje ogólny nadzór nad przebiegiem postępowania w sprawie naboru na aplikację. W dalszej części podał, że pojęcie nadzoru obejmuje kontrolę (i związane z nią środki) oraz środki umożliwiające korygowanie działalności. W tej sytuacji wyartykułowano w konsekwencji, iż w toku postępowania odwoławczego mogą być poprawiane błędy rachunkowe oraz weryfikowana zgodność formalna ocen komisji z kluczem rozwiązań i kryteriami oceny pracy pisemnej. Zatem zaskarżona decyzja zredagowana została z naruszeniem obowiązujących przepisów oraz w zupełnym oderwaniu od argumentów przedstawionych w odwołaniu. Pozostałe kwestie przedstawione w decyzji nie odnoszą się do meritum sprawy, mając charakter drugorzędny. Podniósł, że został faktycznie pozbawiony prawa do kwestionowania wyniku egzaminu ustalonego przez komisję konkursową z uzasadnieniem, iż ewentualne błędy komisji są w zasadzie nieusuwalne i analiza treści zaskarżonej decyzji prowadzi do jednoznacznych wniosków, iż naruszone zostały fundamentalne zasady postępowania administracyjnego. W piśmie procesowym z dnia [...] maja 2011 r. skarżący sprecyzował swoje stanowisko zarzucając wadliwie wystawione oceny z pracy dotyczącej prawa karnego, wadliwość pytania nr 133 testu konkursowego oraz nieprawidłowość uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 12 maja 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 465/11, uchylił zaskarżoną decyzję i w uzasadnieniu podał m.in., że: "Minister Sprawiedliwości może jedynie badać w toku postępowania odwoławczego, czy w toku oceny prac nie popełniono błędów rachunkowych oraz weryfikować zgodność formalną ocen komisji z kluczem rozwiązań i kryteriami oceny pracy pisemnej. Niemniej jednak skarżący w pkt IV odwołania postawił konkretny zarzut dotyczący niezaliczenia mu w teście pisemnym prawidłowej odpowiedzi. Zdaniem D. M. w świetle art. 40 ust. 3 i art. 41 ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) odpowiedź, którą zaznaczył w teście jest prawidłowa. Tymczasem z klucza zaznaczonego w teście wynika, że komisja uznała za prawidłową inną odpowiedź. Organ II instancji w ogóle nie odniósł się do tej części odwołania skarżącego i jak wynika z treści zaskarżonej decyzji nie dokonał w tym zakresie żadnych ustaleń. Takie działanie Ministra Sprawiedliwości powoduje, iż została złamana wspomniana już i wyrażona w art. 11 kpa zasada prawdy materialnej, jak i wskazana w art. 7 kpa zasada wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy. Zatem badając ponownie sprawę, organ powinien odnieść się do wskazanego zarzutu skarżącego dotyczącego niezaliczenia mu w teście pisemnym prawidłowej odpowiedzi oraz dokonać ustaleń w zakresie możliwości poddania kontroli organu odwoławczego oceny pracy D. M. w części dotyczącej przedmiotowego zarzutu". W wyniku skargi kasacyjnej wniesionej przez Ministra Sprawiedliwości, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił ją wyrokiem z dnia 2 marca 2012 r. sygn. akt I OSK 1461/11. W uzasadnieniu stwierdzono m.in., że "Dla wyznaczenia granic odwołania podstawowe znaczenie ma art. 16 ust. 1 ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury, który stanowi, że "Minister Sprawiedliwości sprawuje nadzór merytoryczny nad aplikacjami: ogólną, sędziowską i prokuratorską". Ta kompetencja do sprawowania nadzoru merytorycznego ma znaczenie prawne dla rozpoznania odwołania przez rozważenie stawianych zarzutów merytorycznych. Nie do zaakceptowania w demokratycznym państwie prawnym jest interpretacja przepisów prawa prowadzących do fikcji prawa odwołania. Fikcja rozpoznania odwołania to przytoczenie przepisów prawa i stwierdzenie braku kompetencji do merytorycznego rozpoznania odwołania. Zaskarżona do sądu decyzja Ministra Sprawiedliwości jest decyzją podjętą bez rozpoznania odwołania. O ile Minister Sprawiedliwości nie jest właściwy do zmiany oceny, to podjęcie wyjaśnienia przez członków komisji prawidłowości przez ustosunkowanie się do zarzutów w odwołaniu daje podstawy do rozpoznania odwołania. Zarówno z przepisów ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury, jak i z rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 29 kwietnia 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przeprowadzania naboru dla kandydatów na aplikację ogólną oraz trybu powoływania i działania zespołu konkursowego i komisji konkursowej (Dz. U. Nr 67, poz. 566 ze zm.), nie ma podstaw prawnych do wyprowadzenia ograniczeń co do kontroli zasadności przyjętej oceny przez członków komisji konkursowej. W pełni zasadnie przyjęto w zaskarżonym wyroku, że jest naruszeniem przepisów postępowania mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy nierozpoznanie odwołania, przy czym nie ma znaczenia ilość punktów, które w wyniku jego pełnego rozpoznania doliczonoby kandydatowi. Dla kandydata rzetelne wyliczenie punktów ma istotne znaczenie i to nie tylko z uwagi na prawo jednostki do rzetelnego działania organów państwa ale też na przyjęte rozwiązania. Według art. 19 ust. 3 ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury "W przypadku niezłożenia w terminie oświadczenia, o którym mowa w ust. 2 lub nieusprawiedliwionego niepodjęcia aplikacji ogólnej w terminie 30 dni od dnia jej rozpoczęcia, Dyrektor Krajowej Szkoły uzupełnia listę kandydatów zakwalifikowanych na aplikację ogólną o kandydata umieszczonego na kolejnym miejscu na liście kwalifikacyjnej (...)". Nie do przyjęcia jest zatem stanowisko, że w pełni rzetelne wyliczenie punktów nie ma znaczenia dla sprawy". W tej sytuacji Minister Sprawiedliwości decyzją z dnia [...] maja 2012 r. nr [...], mając za podstawę art. 23 ust. 2 cytowanej już wyżej ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...]. W uzasadnieniu – powołując się na opisany powyżej stan faktyczny – podał, że tryb i zasady przeprowadzenia naboru na aplikację ogólną regulują przepisy ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury (Dz. U. Nr 26, poz. 157 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 29 kwietnia 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przeprowadzania naboru dla kandydatów na aplikację ogólną oraz trybu powoływania i działania zespołu konkursowego i komisji konkursowej (Dz. U. Nr 67, poz. 566 ze zm.). Jak wynika z treści art. 17 ustawy, nabór na aplikację ogólną odbywa się w drodze konkursu składającego się z 2 etapów, tj. testu sprawdzającego wiedzę z poszczególnych dziedzin prawa oraz z pracy pisemnej sprawdzającej umiejętność stosowania argumentacji prawniczej, zasad wykładni oraz kwalifikowania stanów faktycznych. Test oraz zadania w ramach pracy pisemnej opracowuje zespół konkursowy. Z kolei stosownie do treści § 5 ust. 2 rozporządzenia, zespół konkursowy przygotowuje również zestaw prawidłowych rozwiązań zadań zawartych w teście konkursowym ("klucz rozwiązań") oraz kryteria oceny pracy pisemnej, a konkurs przeprowadzają komisje konkursowe powoływane przez Ministra Sprawiedliwości (art. 17 ust. 11 ustawy). Warunkiem dopuszczenia do drugiego etapu konkursu (pracy pisemnej), jest uzyskanie z testu minimum punktów określonego przez Ministra Sprawiedliwości. Minimum to określone zostało w konkursie na aplikację ogólną przeprowadzanym w 2010 r. na 110 punktów (zarządzenie Ministra Sprawiedliwości nr 134/10/DK z dnia 14 lipca 2010 r.). Oceny zaś każdej pracy pisemnej dokonują, niezależnie od siebie, dwaj członkowie komisji konkursowej. Każdy z nich wystawia ocenę w systemie punktowym, przy zastosowaniu skali od 0 do 25 punktów za każde zadanie i sporządza pisemne uzasadnienie oceny, które dołącza się do protokołu z posiedzenia komisji. Liczba punktów przyznanych kandydatowi za pracę pisemną jest średnią ocen wystawionych przez obu członków komisji konkursowej (§ 18 ust. 1 rozporządzenia). Komisja konkursowa po zakończeniu konkursu ustala listę kwalifikacyjną kandydatów na aplikantów aplikacji ogólnej (z podaniem liczby punktów uzyskanych przez każdego kandydata i liczby porządkowej wskazującej jego miejsce na tej liście). O kolejności na liście kwalifikacyjnej decyduje suma punktów uzyskanych przez kandydatów z obu etapów konkursu. Kolejnym etapem postępowania naborowego jest ustalenie przez Dyrektora Krajowej Szkoły, na podstawie listy kwalifikacyjnej ustalonej przez komisję konkursową, listy kandydatów zakwalifikowanych na aplikację ogólną. Na liście tej kandydaci są umieszczeni według kolejności miejsc zajmowanych na liście kwalifikacyjnej, w liczbie odpowiadającej limitowi przyjęć na aplikację ogólną wyznaczonemu w danym roku. Zarządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 marca 2010 r. w sprawie naboru na aplikację ogólną w 2010 r. (Dz. Urz. MS Nr 2, poz. 12), wyznaczony został limit 300 miejsc na aplikację ogólną. Po przeprowadzeniu czynności określonych w art. 19 ust. 2 i art. 20 ust. 1 ustawy, Dyrektor Krajowej Szkoły wydaje decyzję w sprawie przyjęcia na aplikację ogólną (art. 23 ust. 1 ustawy). Przenosząc dotychczasowe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy stwierdzono, że przygotowanie egzaminu konkursowego i jego przeprowadzenie było zgodne z przepisami. W szczególności ustalono kryteria ocen do każdego kazusu (przygotowanych przez zespół konkursowy), opracowano wzory uzasadnienia oceny kazusów: z prawa karnego, z prawa prywatnego i z prawa publicznego. We wzorach tych wskazano, jakie odpowiedzi są prawidłowe oraz skalę możliwych do uzyskania punktów. Ustalenie jednoznacznych i bardzo szczegółowych kryteriów ocen wiążących wszystkich członków komisji konkursowej zapewniło równość szans wszystkim uczestnikom konkursu. W ten sposób została zagwarantowana ochrona interesów strony uczestniczącej w procedurze konkursowej. Odnosząc się do zarzutów podniesionych przez skarżącego w zakresie konieczności weryfikacji oceny jego pracy pisemnej (pkt l-V odwołania) wskazano, że zarówno Dyrektor Krajowej Szkoły, jak i Minister Sprawiedliwości nie zostali upoważnieni przez ustawodawcę do merytorycznej oceny prac, nie mogą zatem kontrolować sposobu oceny prac pisemnych. Komisja konkursowa jako niezależne ciało powołane przez Ministra Sprawiedliwości na czas przeprowadzenia konkursu, składające się z wybitnych prawników, specjalistów z poszczególnych dziedzin prawa jest jedynym i wyłącznym podmiotem uprawnionym do merytorycznej oceny prac osób ubiegających się o przyjęcie na aplikację ogólną. Komisja konkursowa rozpoczyna pracę z chwilą powołania jej przez Ministra Sprawiedliwości, a kończy funkcjonowanie przedstawiając listę kandydatów na aplikację ogólną. Zapisy rozdziału 3 ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury oraz powołanego rozporządzenia wskazują na takie ukształtowanie naboru, aby zagwarantować kandydatom jak najwyższy profesjonalizm przygotowania i przeprowadzenia egzaminu przez organ niezależny od władzy publicznej oraz to, że będą oceniani wedle posiadanej wiedzy (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 maja 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 241/10). Zauważono dalej, że tryb odwoławczy od decyzji Dyrektora Krajowej Szkoły przyjmującej albo odmawiającej przyjęcia na aplikację ogólną, przewidziany w ustawie o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury, różni się w istotny sposób od regulacji dotyczących przeprowadzania naboru na aplikację radcowską, adwokacką i notarialną. Stosownie bowiem do przepisów regulujących przeprowadzanie wyżej wskazanych naborów, odwołanie do Ministra Sprawiedliwości przysługuje kandydatowi od uchwały komisji kwalifikacyjnej ustalającej wynik egzaminu wstępnego, czyli podmiotu przeprowadzającego egzamin. A zatem istotą odwołania jest kwestionowanie wyniku egzaminu. Tymczasem w postępowaniu związanym z naborem na aplikację ogólną możliwość wniesienia odwołania została przewidziana jedynie do decyzji Dyrektora Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury, który nie przeprowadza i nie ustala ocen z obu etapów konkursu. Ponadto ani ustawa o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury, ani rozporządzenie nie zawiera uregulowań dotyczących trybu zażaleniowego i odwoławczego od rozstrzygnięć komisji. Przepis art. 16 ust. 1 ustawy statuuje, że Minister Sprawiedliwości sprawuje ogólny nadzór merytoryczny nad aplikacją ogólną. Przypomniano, iż wedle teorii prawa administracyjnego "pojęcie nadzoru obejmuje kontrolę (i związane z nią środki) oraz środki umożliwiające korygowanie działalności (M. Stahl (red.) Prawo administracyjne, pojęcia, instytucje, zasady w teorii i orzecznictwie, Warszawa 2009, str. 423). W tej sytuacji przyjąć należy, że w toku postępowania odwoławczego mogą być poprawiane błędy rachunkowe oraz weryfikowana zgodność formalna ocen wystawionych przez komisję, o której mowa w rozporządzeniu. Minister Sprawiedliwości kontroluje także błędy w decyzji Dyrektora Krajowej Szkoły, np. w kwestii błędnego ustalenia, że kandydat nie zostaje przyjęty na aplikację ogólną, mimo wysokiej pozycji na liście kwalifikacyjnej, ale nie ma, podobnie jak Dyrektor, uprawnień do merytorycznego podważenia ocen wystawionych przez komisję, o której mowa w rozporządzeniu. Badając sprawę odwołującego nie stwierdzono, aby ocena jego pracy pisemnej była niezgodna z regułami określonymi w kryteriach oceny pracy pisemnej, znajdującej się w aktach administracyjnych sprawy. Jeden z egzaminatorów ocenił kazus z prawa prywatnego na [...] punktów, kazus z prawa publicznego na [...] punktów, kazus z prawa karnego [...] punktów i ogółem kandydat uzyskał [...] punktów. Drugi z egzaminatorów ocenił kazus z prawa prywatnego na [...] punktów, kazus z prawa publicznego na [...] punktów i kazus z prawa karnego na [...] punktów i ogółem kandydat uzyskał [...] punktów. Zatem średnia liczba punktów wyniosła [...] punktu. Zwrócono ponadto uwagę, że każdy z egzaminatorów uzasadnił w sposób wyczerpujący ocenę do każdego ocenianego kazusu z poszczególnych dziedzin prawa i nie stwierdzono nieprawidłowości w tym zakresie. Odnosząc się do kolejnego zarzutu odwołującego (pkt VI) nieprzyznania mu 1 (jednego) punktu za pytanie nr 133 z testu, stwierdzono, że pytanie to brzmiało następująco – "Zgodnie z ustawą o samorządzie gminnym, przepisy porządkowe może wydawać: A. przewodniczący rady gminy, B. wyłącznie wójt, burmistrz, prezydent miast, C. rada gminy lub wójt, D. tylko rada gminy. W kluczu rozwiązań testu opracowanego przez zespół konkursowy na pierwszy etap konkursu na aplikację ogólną w 2010 r., jako prawidłową odpowiedź wskazano "B" i powołano podstawę prawną art. 41 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym. Skarżący jako prawidłową odpowiedź zaznaczył "C", co wynika z jego arkusza odpowiedzi. Zdaniem skarżącego jego odpowiedź była prawidłowa i z tego powodu powinien on otrzymać 1 (jeden) punkt. Podstawę prawną poprawnej odpowiedzi na pytanie nr 133 stanowi art. 41 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym, w myśl którego, w przypadku niecierpiącym zwłoki przepisy porządkowe może wydać wójt, w formie zarządzenia. Wobec powyższego, nie sposób się zgodzić ze stanowiskiem odwołującego, że poprawna jest jego odpowiedź (C). Konstrukcja pytania była prawidłowa, a propozycja odpowiedzi opierała się na wyraźnym brzmieniu treści powołanego wyżej przepisu art. 41 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym. Wskazując na niezasadność zarzutów odwołującego podniesiono, że Komisja Konkursowa ustaliła wynik dla pracy pisemnej D. M. na [...] punktu: [...] punktów z testu sprawdzającego wiedzę z poszczególnych dziedzin prawa i [...] punktu z pracy pisemnej. Po rozkodowaniu prac Komisja ustaliła listę kandydatów według liczby punktów uzyskanych przez nich z testu (Protokół z ustalenia wyników testu konkursowego na aplikację ogólną w roku 2010). Analiza akt naboru D. M. wskazuje, że ustalona przez komisję liczba punktów uzyskanych przez skarżącego została prawidłowo podliczona. Uzyskany przez skarżącego wynik spowodował umieszczenie go na [...] pozycji listy kwalifikacyjnej. Mając na uwadze miejsce skarżącego na liście kwalifikacyjnej i limit wyznaczony przez Ministra Sprawiedliwości (300 miejsc), Dyrektor Krajowej Szkoły wydał zasadną decyzję odmawiającą przyjęcia skarżącego na aplikację ogólną. Wobec powyższego, po ponownym rozpoznaniu sprawy, zgodnie z wytycznymi zawartymi w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 marca 2012 r., jak i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 maja 2011 r. oraz braku innych zarzutów, stwierdzono, że nie ma podstaw do uwzględnienia odwołania D. M. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący D. M. zaskarżył "w całości decyzję Ministra Sprawiedliwości Nr [...] z dnia [...] maja 2012 r." wnosząc o jej uchylenie z uwagi na wydanie jej z rażącym naruszeniem prawa, bowiem organ uruchomił nowy tok postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej ostatecznie przed sądami administracyjnymi i wymaga jedynie kontynuacji postępowania w celu wydania orzeczenia w formie przewidzianej w art. 23 ust. 4 ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury. W uzasadnieniu wskazał, że stosownie do treści art. 23 ust. 3 ustawy, od decyzji Ministra Sprawiedliwości w sprawie przyjęcia na aplikację ogólną, przysługuje skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji. W ustępie czwartym przewidziano natomiast, iż w przypadku uwzględnienia skargi, Dyrektor Krajowej Szkoły wydaje niezwłocznie decyzję o przyjęciu na aplikację ogólną, którą aplikant odbywa zgodnie z indywidualnym programem ustalonym przez Dyrektora Krajowej Szkoły. Tymczasem w jego sprawie – powołując się na opisany powyżej stan faktyczny – skarga została uwzględniona i w tej sytuacji doszło do wydania nowego rozstrzygnięcia w sprawie. Tym bardziej jego stanowisko jest zasadne, że w skardze na "decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] maja 2012 r. Nr [...] nie zawarłem żądania przekazania sprawy do ponownego rozpoznania" i takie wskazanie nie płynie też z treści prawomocnych rozstrzygnięć zapadłych w sprawach II SA/Wa 465/11 oraz I OSK 1461/11, które w sprawie pozostają wiążące stosownie do treści art. 170 P.p.s.a., zaś ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia (art. 153 P.p.s.a.). Decyzja administracyjna jest kwalifikowaną czynnością konwencjonalną, toteż kompetencja do jej wydania powinna być wyraźnie przewidziana. Zatem w sytuacji, gdy nie obowiązuje żaden przepis prawa materialnego uprawniający Ministra Sprawiedliwości do wydania skarżonej decyzji, nie można domniemywać, że możliwe jest wydanie tego rodzaju aktu. Aby wydać decyzję administracyjną, trzeba dysponować wyraźną podstawą prawną i to w niewątpliwy sposób wynikającą z ustawy, a nie wyinterpretowaną w drodze wykładni. Skoro tej podstawy w obowiązującym ustawodawstwie nie można odnaleźć, to Minister Sprawiedliwości nie miał podstaw do ponownego wydania rozstrzygnięcia w sprawie, która została ostatecznie zakończona przed sądami administracyjnymi i której rozstrzygnięciem jest związany. Jedynym uprawnieniem organu, tj. Dyrektora Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury było więc kontynuowanie postępowania administracyjnego mającego na celu zakończenie sprawy decyzją o przyjęciu na aplikację ogólną na podstawie art. 23 ust. 4 ustawy. Tymczasem Minister Sprawiedliwości, jako organ sprawujący nadzór nad Krajową Szkolą w zakresie zgodności jej działań z przepisami ustawowymi i statutem, w reakcji na jego prośbę o podjęcie stosownych działań nadzorczych (pismo z dnia [...] marca 2012 roku), wydał nową decyzję, rażąco łamiąc przy tym obowiązujące prawo. Przyjmując nawet, że Dyrektor KSSiP czy Minister Sprawiedliwości powzięli wątpliwość, co do stosowania obowiązujących przepisów, to organy administracji publicznej nie mogą obarczać jednostki skutkami popełnionych przez siebie błędów. Niezależnie od powyższego zwrócił się z wnioskiem o wydanie – w trybie art. 155 § 1 P.p.s.a. – postanowienia sygnalizacyjnego, bowiem uzasadnia to zwłoka nastawiona na "odwlekanie" sprawy. Niezależnie od powyższego podał, że organy administracji publicznej podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy mając na względzie słuszny interes obywateli oraz obowiązane są w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Organ może odmówić wiary określonym dowodom, jednakże dopiero po wszechstronnym ich rozpatrzeniu, wyjaśniając przyczyny takiej oceny. Uzasadnienie powinno wyjaśniać zatem wszystkie okoliczności sprawy i podniesione zarzuty. Braki w uzasadnieniu powodują, iż nie można określić przesłanek, którymi kierował się organ wydając rozstrzygnięcie. Natomiast Naczelny Sąd Administracyjny w cytowanym już w stanie faktycznym wyroku, zawarł jednoznaczne wskazania co do sposobu rozpoznania odwołania, dalekie od formy przyjętej przez organ, bowiem w przeważającej części rozstrzygnięcia ponownie przybliżył szczegółowo tryb i zasady naboru na aplikację ogólną co stanowi kwestię drugorzędną w realiach rozpoznania sprawy i było przy tym wielokrotnie przytaczane. Natomiast odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, w zakresie pkt I-V organ dowolnie przyjął, że nie stwierdzono, aby ocena pracy pisemnej była niezgodna z regułami określonymi w kryteriach oceny pracy pisemnej znajdującej się w aktach administracyjnych oraz przytoczył ilość punktów przyznanych przez członków komisji z poszczególnych dziedzin prawa. Wyrażone zapatrywanie prawne na kwestie związane ze standardami rozpoznania odwołania przez organ pozostawały w oczywistej sprzeczności z przytoczonym w treści wiążącego organ uzasadnienia wyroku w sprawie I OSK 1461/11. Natomiast odnosząc się do zarzutu dotyczącego nieprzyznania jednego punktu za pytanie nr 133 testu (pkt 6 odwołania), organ w sposób ogólny i zupełnie nieprzekonywujący wskazał na prawidłowość przyjętego przez siebie rozwiązania, zatem należy zakwestionować nieprzyznanie punktu wobec udzielenia prawidłowej odpowiedzi, zaś dalej powołał się na stosowne przepisy ustawy o samorządzie gminnym konstatując, iż udzielił prawidłowej odpowiedzi. Niezależnie od powyższego podtrzymał wszystkie zarzuty zawarte w odwołaniu (punkty I-VI). W odpowiedzi na skargę Minister Sprawiedliwości wniósł o jej oddalenie, a wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne podał, że nie każde naruszenie prawa powodujące uwzględnienie skargi jest tego rodzaju, że skarżący zostanie przyjęty na aplikację ogólną. Ponadto Minister Sprawiedliwości po uchyleniu decyzji administracyjnej zobowiązany jest ponownie przeprowadzić postępowanie odwoławcze. Zatem "użyte w art. 23 ust. 4 ukssip wyrażenie "dyrektor Krajowej Szkoły wydanie niezwłocznie decyzję o przyjęciu na aplikację ogólną" należy rozumieć jako dyrektor Krajowej Szkoły wydanie niezwłocznie decyzję w sprawie przyjęcia na aplikację ogólną". Natomiast pozostałe zarzuty uznać należy za polemikę z organem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie, jednakże z innych powodów, aniżeli podniesione przez skarżącego. Zezwala na to treść art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), w myśl którego, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, lecz nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (§ 2). Na samym wstępie wyjaśnić zatem należy skarżącemu, że Minister Sprawiedliwości wydając zaskarżoną decyzję z dnia [...] maja 2012 r. nr [...], nie uruchomił – jak twierdzi się w skardze – nowego toku postępowania administracyjnego, jak również mija się on z prawdą, iż takie wskazania nie płyną z treści wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 maja 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 465/11. Stosownie do brzmienia art. 153 cytowanej już wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, zaś w myśl art. 170 tej ustawy, orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Zatem wskazania sądu co do dalszego postępowania dotyczą sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i muszą mieć na względzie uniknięcie popełnionych wcześniej błędów. Innymi słowy mówiąc, winny wskazywać kierunki co do przyszłego postępowania w celu uniknięcia poprzednich wadliwości. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie we wskazanym już wyżej wyroku z dnia 12 maja 2011 r. i który stał się prawomocny po wydaniu wyroku przez Naczelny Sąd Administracyjny z dnia 2 marca 2012 r. sygn. akt I OSK 1461/11, uchylając zaskarżoną decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] wskazał, że: "Organ II instancji w ogóle nie odniósł się do tej części odwołania skarżącego i jak wynika z treści zaskarżonej decyzji nie dokonał w tym zakresie żadnych ustaleń. (...) Zatem badając ponownie sprawę, organ powinien odnieść się do wskazanego zarzutu skarżącego dotyczącego niezaliczenia mu w teście pisemnym prawidłowej odpowiedzi oraz dokonać ustaleń w zakresie możliwości poddania kontroli organu odwoławczego oceny pracy D. M. w części dotyczącej przedmiotowego zarzutu". Reasumując, zaskarżona decyzja organu z dnia [...] maja 2012 r. nr [...], jest kontynuacją sprawy administracyjnej po wydaniu przez Dyrektora Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury decyzji z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] i w konsekwencji nie jest nowym postępowaniem administracyjnym. Tym bardziej, że organ był związany wyrokiem Sądu, co do zbadania tej sprawy ponownie. Natomiast według art. 23 ust. 4 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury (Dz. U. Nr 26, poz. 157 ze zm.), w przypadku uwzględnienia skargi, o której mowa w ust. 3, Dyrektor Krajowej Szkoły wydaje niezwłocznie decyzję o przyjęciu na aplikację ogólną, którą aplikant odbywa zgodnie z indywidualnym programem ustalonym przez Dyrektora Krajowej Szkoły, zaś w myśl art. 23 ust. 3, od decyzji Ministra Sprawiedliwości, o której mowa w ust. 2, przysługuje skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego, w terminie 14 dni od dnia doręczenia tej decyzji. Zatem wydanie decyzji w tej sytuacji nie jest kontynuacją tego samego postępowania administracyjnego w przypadku uwzględnienia skargi na decyzję o odmowie przyjęcia na aplikację ogólną, lecz nową sprawą administracyjną i jeśli – jak podnosi skarżący – złożył on wniosek o zastosowanie wobec niego powyższego trybu administracyjnego, to w przypadku bezczynności organu w tym względzie, przysługuje stosowny środek zaskarżenia do Sądu. Ponadto wyjaśnić należy, że niniejszy Sąd, na podstawie cytowanego już wyżej art. 170 ustawy, jest również związany prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 maja 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 465/11, zaś ten badał kwestię zarzutów zawartych w pkt I – IV odwołania i nie podzielił ich wskazując: "Przechodząc na grunt rozpatrywanej sprawy wskazać należy, iż w swoim odwołaniu z dnia [...] listopada 2010 r. skarżący podniósł dwa rodzaje zarzutów: zarzuty odnoszące się do sposobu oceny rozwiązania przez niego kazusów w pracy pisemnej (pkt I – III odwołania), zarzuty dotyczące braku przyznania punktu mimo zaznaczenia przez niego prawidłowej odpowiedzi w teście. W decyzji z dnia [...] grudnia 2010 r. Minister Sprawiedliwości odnosi się jedynie do zarzutów dotyczących sposobu rozwiązania przez skarżącego kazusów. Stanowisko to jest prawidłowe, bowiem jak słusznie zauważył organ II instancji ustawodawca w ustawie z dnia 23 stycznia 2009 r. o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury oraz w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 29 kwietnia 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przeprowadzania naboru dla kandydatów na aplikację ogólną oraz trybu powoływania i działania zespołu konkursowego tak skonstruował sposób merytorycznej oceny prac osób ubiegających się o przyjęcie na aplikację, aby wykluczyć pozamerytoryczny wpływ czynnika administracyjnego, jakim jest Minister Sprawiedliwości na sposób oceny prac przez wybitnych specjalistów z gałęzi prawa, będących podstawą kazusów. W tym wypadku Minister Sprawiedliwości może jedynie badać w toku postępowania odwoławczego, czy w toku oceny prac nie popełniono błędów rachunkowych oraz weryfikować zgodność formalną ocen komisji z kluczem rozwiązań i kryteriami oceny pracy pisemnej". Wobec takiego stanu rzeczy, Sąd nie może ponownie kontrolować owej kwestii. Na koniec zaś stwierdzić należy, że wniosek o wydanie postanowienia sygnalizacyjnego nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem w myśl art. 155 § 1 P.p.s.a., w razie stwierdzenia w toku rozpoznawania sprawy istotnych naruszeń prawa lub okoliczności mających wpływ na ich powstanie, skład orzekający sądu może, w formie postanowienia, poinformować właściwe organy lub ich organy zwierzchnie o tych uchybieniach. Tymczasem, co już wyżej wyjaśniono, przedmiotem niniejszej sprawy nie jest brak rozstrzygnięcia właściwego organu w trybie art. 23 ust. 4 ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury, lecz odmowa przyjęcia na aplikację ogólną w trybie art. 23 ust. 2 tej ustawy. Wobec powyższego kwestia ta nie podlegała badaniu przez Sąd. Uchylając natomiast zaskarżoną decyzję Sąd kierował się również wskazanymi już wyżej i cytowanymi przepisami art. 153 i 170 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym. Mianowicie Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 2 marca 2012 r. sygn. akt I OSK 1461/11 stwierdził m.in., że: "O ile Minister Sprawiedliwości nie jest właściwy do zmiany oceny, to podjęcie wyjaśnienia przez członków komisji prawidłowości przez ustosunkowanie się do zarzutów w odwołaniu daje podstawy do rozpoznania odwołania. (...) nie ma podstaw prawnych do wprowadzenia ograniczeń co do kontroli zasadności przyjętej oceny przez członków komisji konkursowej. (...) Dla kandydata rzetelne wyliczenie punktów ma istotne znaczenie i to nie tylko z uwagi na prawo jednostki do rzetelnego działania organów państwa ale też na przyjęte rozwiązania. (...) Nie do przyjęcia jest zatem stanowisko, że w pełni rzetelne wyliczenie punktów nie ma znaczenia dla sprawy". Zatem Sąd wyraźnie wskazał organowi, że podjęcie wyjaśnienia przez członków komisji prawidłowości przez ustosunkowanie się do zarzutów w odwołaniu daje podstawy do rozpoznania odwołania i że nie ma podstaw prawnych do wprowadzenia ograniczeń co do kontroli zasadności przyjętej oceny przez członków komisji konkursowej. Tymczasem Minister Sprawiedliwości, mimo wyraźnego stanowiska Sądu o braku podstaw prawnych do wprowadzenia ograniczeń, co do kontroli zasadności przyjętej oceny przez członków komisji konkursowej, w żadnym stopniu w prowadzonym przez siebie postępowaniu nie uwzględnił powyższych wskazań, a mianowicie przed wydaniem decyzji nie podjął się wyjaśnienia przez członków komisji owych zarzutów i w konsekwencji pominął całkowicie tę kwestię w zaskarżonej decyzji. Stąd też dopuścił się on naruszenia przepisów postępowania, mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) w zw. z art. 152 i art. 132 cytowanej już wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji wyroku.