I SA/Łd 855/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Wiktor Jarzębowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Cisowska – Sakrajda Sędzia WSA Paweł Kowalski Protokolant asystent sędziego Anna Dębowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 października 2012r. sprawy ze skargi B. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji organu I instancji w sprawie ustalenia wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego na 2012r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz skarżącej B. K. kwotę 500,00 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. I SA/Łd 855/12 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] Wójt Gminy Nowosolna ustalił B.K. wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego na 2012 rok w kwocie 315 zł, przyjmując za przedmiot opodatkowania powierzchnię: 50 m2 budynków mieszkalnych, 20 m2 budynków pozostałych oraz 883 m2 pozostałych gruntów. Nie zgadzając się z powyższą decyzją, podatniczka złożyła odwołanie, w którym zawarła argumenty wskazujące, jej zdaniem, na zmianę powierzchni należącej do niej działki. Stwierdziła przy tym, że zostały "sfałszowane", przesunięte i zmienione granice geodezyjne w obecnych mapach geodezyjnych, niezgodne z granicami i mapami ze scalenia, pomiędzy działką nr 145 a działkami o numerach: 146 i 148. Ponadto wskazała, że powinna posiadać zwiększony metraż powierzchni działki nr 145/1, tymczasem w posiadaniu zwiększonego metrażu powierzchni kosztem jej działki jest działka nr 146 należąca do F. B. Podatniczka stwierdziła również, że zgłaszała i występowała z wnioskami o dopisanie jej minimum 334 m2 gruntów klasy V, jak i doprowadzenie granic do zgodności ze scaleniem. Spotkało się to jednak z odmową. W konkluzji wskazała, że nie chce, aby ktoś inny płacił za nią podatki (F. B.). Decyzją z dnia [...], wydaną po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., działając na podstawie art. 233 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), uchyliło decyzję organu I instancji w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że stosownie do art. 12 ustawy o podatku rolnym wszystkie grunty orne objęte decyzją organu I instancji podlegają ustawowemu zwolnieniu od podatku rolnego. Klasa gruntu wynika z wypisu z Rejestru Gruntów znajdującego się w aktach sprawy, w którym należące do podatniczki grunty orne wchodzące w skład nieruchomości położonej w D. zakwalifikowano jako użytki rolne klasy V i VI. Jednocześnie organ podkreślił, że zgodnie z art. 6c ust. 1 ustawy o podatku rolnym, osobom fizycznym, na których ciąży obowiązek podatkowy w zakresie podatku rolnego oraz jednocześnie w zakresie podatku od nieruchomości lub podatku leśnego dotyczący przedmiotów opodatkowania położonych na terenie tej samej gminy, wysokość należnego zobowiązania podatkowego pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego ustala organ podatkowy w jednej decyzji (nakazie płatniczym), z zastrzeżeniem ust. 2. Kierując się tymi ustaleniami organ odwoławczy wskazał, że grunty orne położone w D. (działka nr 145/5) z uwagi na klasę gruntu są zwolnione z podatku rolnego. Okoliczność ta powoduje, że nie można było wydać decyzji ustalającej wysokość "łącznego" zobowiązania pieniężnego, bowiem łączne zobowiązanie pieniężne mogą opłacać tylko podatnicy podatku rolnego, którzy płacą ponadto podatek od nieruchomości albo podatek leśny, albo oba te podatki. Skoro przedmiotowe grunty podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, a nie podlegają opodatkowaniu podatkiem rolnym, to zdaniem organu, w sprawie nie mogło mieć miejsca wydanie łącznego zobowiązania pieniężnego w formie nakazu płatniczego. Mając na uwadze powyższe, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wyjaśniło, że zgodnie z art. 187 § 1 ustawy Ordynacja podatkowej organ podatkowy jest zobowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Przepis ten stanowi regułę typową dla postępowania administracyjnego, według której to organ prowadzący postępowanie ma podstawową inicjatywę w zbieraniu dowodów. Organ odwoławczy podkreślił przy tym, że na zasadę tę wielokrotnie zwracał uwagę w swoich orzeczeniach Naczelny Sąd Administracyjny (np. w wyroku z dnia 26 października 1984 r., II SA 1205/84, ONSA 1984, Nr 2, poz. 98). Jednocześnie organ podniósł, że uchylenie zaskarżonej decyzji stwarza możliwość naprawienia przez organ I instancji popełnionego błędu, a więc podjęcia rozstrzygnięcia zgodnie z prawem materialnym i procesowym. Wychodząc z powyższych przesłanek organ odwoławczy stwierdził, że był uprawniony do zastosowania w sprawie art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej, czyli uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, ponieważ sprawa wymaga przeprowadzenia postępowania podatkowego od początku, w tym postępowania dowodowego w całości lub w znacznej części. Ponadto odnosząc się do zarzutów odwołania, Kolegium wyjaśniło, że podstawą do wymiaru podatków, zgodnie z art. 21 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, powinny być dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Dane zawarte w ewidencji mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z tym przepisem, stanowią one dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. W związku z tym organ podatkowy nie ma podstaw do pomijania tych danych w postępowaniu podatkowym. Podatnik kwestionujący prawidłowość danych zawartych w ewidencji gruntów powinien wszcząć procedurę ich zmiany w organie prowadzącym ewidencję. Danych tych nie może zmienić organ podatkowy. Na powyższą decyzję podatniczka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, wskazując, że jest ona niepełna i niekompletna. Podniosła przy tym, że zaskarżona decyzja została wydana bez jej udziału. Ponadto decyzji tej zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, gdyż w jej ocenie sprawa powinna być rozpatrzona na posiedzeniu jawnym z udziałem wszystkich stron (a nie tylko Wójta), co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Jednocześnie, w ocenie podatniczki, Samorządowe Kolegium Odwoławcze z własnej inicjatywy powinno uchylić decyzję podatkową wydaną względem nieruchomości oznaczonej jako działka nr 146 we wsi D., należącej do F. B.. Działka ta sąsiaduje z jej nieruchomością i ze względu na przesunięte, zmienione i "sfałszowane" granice zwiększyła swoją powierzchnię o 339 m2. Przywołując przy tym wskazane wcześniej w odwołaniu argumenty dotyczące powstałych, w jej ocenie, nieprawidłowości w zakresie powierzchni działek sąsiadujących, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji dotyczącej podatku od nieruchomości oznaczonej jako działka nr 146 we wsi D., należącej do F. B., i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, przeprowadzenie postępowania podatkowego od początku, a ponadto do doprowadzenia do granic zgodnych ze scaleniem, jak i rejestrem gruntów i budynków, przy uwzględnieniu prawomocnego postanowienia Sądu w B. oraz aktu notarialnego wraz z mapą z 1990 r. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi w dniu 10 października 2012 roku skarżąca poparła skargę i wniosła o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Stwierdziła przy tym, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego jest błędna, gdyż organ ten nie uchylił jednocześnie decyzji podatkowej jej sąsiadki F. B., a przecież mógł i powinien to zrobić. Oświadczyła także, iż decyzje podatkowe organów obu instancji są o tyle błędne, że podatek jest obliczony od za małej powierzchni gruntu. Przyjęte do obliczeń przy wymiarze podatku dane z rejestru gruntów są nieprawidłowe, bo "rejestry są pisane z sufitu". W konkluzji wskazała, że wnosi również o uchylenie decyzji podatkowej swojej sąsiadki F. B.. Natomiast pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skargę należało uwzględnić, aczkolwiek z innych powodów niż w niej zostały podniesione. Na wstępie należy zauważyć, że sądowa kontrola administracji realizowana przez sady administracyjne, zgodnie z treścią art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sprawowana jest na podstawie kryterium legalności, co oznacza, że sąd administracyjny bada, czy zaskarżona decyzja organu administracji publicznej narusza konkretny przepis prawa. Stosownie zaś do treści art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej w skrócie "p.p.s.a.", skarga na działanie organu podlega uwzględnieniu, jeżeli w sprawie doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, lub też naruszenia przepisów postępowania dającego podstawę do wznowienia postępowania bądź też innego naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto sąd stwierdza nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 ww. ustawy). Jednocześnie podkreślić należy, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Powołany przepis daje zatem podstawę do uwzględnienia skargi także wtedy, gdy strona nie podniosła w trakcie toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego zarzutów będących podstawą wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego indywidualnego aktu administracyjnego. Sąd może więc uwzględnić skargę z powodu innych uchybień niż te, które przytoczono w skardze, jak również stwierdzić nieważność aktu mimo, że strona skarżąca wnosiła o jego uchylenie (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Kraków 2006, str. 299). Oznacza to, że sąd bierze pod uwagę każde naruszenie prawa, także to nieobjęte zarzutami skargi. Badając w ramach tak zakreślonej kognicji zaskarżoną decyzję wydaną w przedmiocie ustalenia skarżącej wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego na 2012 rok, Sąd doszedł do przekonania, że decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisu art. 233 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), dalej jako "Ordynacja podatkowa", które miało istotny wpływ na wynik sprawy. W tym kontekście przede wszystkim wskazać należy, że zgodnie z treścią przepisu art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej organ odwoławczy może uchylić w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości lub w znacznej części. Przekazując sprawę, organ odwoławczy wskazuje okoliczności faktyczne, które należy zbadać przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Ponadto na podstawie art. 229 Ordynacji podatkowej organ odwoławczy może przeprowadzić, na żądanie strony lub z urzędu, dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Jednocześnie Sąd podziela w całej rozciągłości prezentowany w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd, że wykładnia powołanego przepisu prowadzi do wniosku, iż decyzja powodująca przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia jest wyjątkiem od zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez organ II instancji i jest dopuszczalna tylko w przypadku zaistnienia przesłanki ustawowej (por. np. wyrok WSA w Poznaniu z 15.10.2011 r., sygn. akt I SA/Po 746/11, Lex nr 1118005, a także wyrok WSA w Warszawie z dnia 7 czerwca 2010 r., sygn. akt III SA/Wa 409/10, Lex nr 674985). Podkreślić przy tym należy, że powyższa regulacja, tworząca podstawę uprawnienia orzeczniczego organu odwoławczego, nie powinna być interpretowana rozszerzająco, albowiem ustanowiona w Ordynacji podatkowej zasada dwuinstancyjności (art. 127 tej ustawy) oznacza, iż co do zasady organ odwoławczy zobligowany jest do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy już raz rozstrzygniętej decyzją organu I instancji. Innymi słowy, powołany przepis art. 233 Ordynacji podatkowej nadaje organowi odwoławczemu status organu merytorycznego, a nie kasacyjnego. W konsekwencji organ ten winien dążyć do załatwienia sprawy już raz załatwionej przez organ pierwszej instancji we własnym zakresie i to bez względu na rodzaj stwierdzonych mankamentów postępowania pierwszoinstancyjnego. Wydanie decyzji kasacyjnej i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia jest możliwe wyłącznie wówczas, gdy postępowanie przeprowadzone w pierwszej instancji wymaga znacznego poszerzenia materiału dowodowego w sprawie. Ma to miejsce wtedy, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. W takich wypadkach organ odwoławczy dokonując oceny prawidłowości ustaleń faktycznych dokonanych przez organ I instancji, musiałby przeprowadzić postępowanie wyjaśniające albo w całości, albo w znacznej części, a nie jest do tego uprawniony, bowiem wykracza to poza zakres jego kompetencji. Inne wady postępowania ani wady decyzji organu I instancji nie mogą stanowić podstawy do wydania decyzji przewidzianej w art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej. Organ II instancji ma ponadto uprawnienie na gruncie art. 229 Ordynacji podatkowej do prowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego, w ramach którego nie obowiązuje wyłączenie dopuszczalności nowych dowodów i nowych okoliczności faktycznych, ani też jakikolwiek zakaz ich uwzględnienia. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie wskazane warunki nie zostały spełnione. Organ odwoławczy wydał zatem decyzję kasacyjną mimo braku ku temu przesłanek. Z lakonicznego uzasadnienia decyzji wynika bowiem jedynie, że grunty orne położone w D. (działka nr 145/5) z uwagi na klasę gruntu są zwolnione z podatku rolnego. W konsekwencji okoliczność ta skutkuje brakiem możliwości wydania decyzji ustalającej wysokość "łącznego" zobowiązania pieniężnego, bowiem łączne zobowiązanie pieniężne może dotyczyć tylko podatników podatku rolnego, którzy płacą ponadto podatek od nieruchomości albo podatek leśny, albo oba te podatki. Skoro zatem przedmiotowe grunty podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, a nie podlegają opodatkowaniu podatkiem rolnym, to w sprawie nie mogło mieć miejsca wydanie łącznego zobowiązania pieniężnego w formie nakazu płatniczego. Następnie w dalszej części uzasadnienia organ, przywołując treść art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, wywiódł, że uchylenie zaskarżonej decyzji stwarza możliwość naprawienia przez organ I instancji popełnionego błędu, a więc podjęcie rozstrzygnięcia zgodnie z prawem materialnym, a także procesowym i na tej podstawie przyjął, że w rozpoznawanej sprawie był uprawniony do wydania decyzji kasacyjnej, stosownie do art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej. Podkreślił przy tym, że sprawa wymaga przeprowadzenia postępowania podatkowego od początku, w tym postępowania dowodowego w całości lub w znacznej części. Z powyższych wskazań organu odwoławczego nie wynika, jakie de facto okoliczności miałyby zostać zbadane przez organ I instancji, ani też czy postępowanie dowodowe ma zostać przeprowadzone w całości, czy w części. Analiza uzasadnienia decyzji skłania jednak do wniosku, że intencją organu odwoławczego było jedynie doprowadzenie do przyjęcia przez organ I instancji oceny prawnej w zakresie braku możliwości ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego w formie nakazu płatniczego, o którym stanowi art. 6c ust. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 126, poz. 969), w związku z faktem, że grunty orne objęte decyzją organu I instancji z uwagi na klasę gruntu nie podlegają opodatkowaniu podatkiem rolnym. Niewątpliwie Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego w kwestii braku możliwości wydania w niniejszej sprawie nakazu płatniczego obejmującego łączne zobowiązanie podatkowe (z tytułu podatku rolnego i podatku od nieruchomości) Wszakże pobieranie należnego zobowiązania podatkowego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego, ustalonego w jednej decyzji (nakazie płatniczym), jest możliwe wyłącznie w stosunku do osób fizycznych, na których ciąży obowiązek w podatku rolnym oraz jednocześnie w podatku od nieruchomości lub podatku leśnym. Jednocześnie przedmioty opodatkowania (np. grunt – użytek rolny i budynki) muszą być położone na terenie tej samej gminy. Nie można zatem wydać i doręczyć decyzji na tzw. łączne zobowiązanie pieniężne, jeśli nie występuje podatek rolny i co najmniej jeden z podatków - od nieruchomości lub leśny albo oba na raz (por. S. Presnarowicz, Komentarz do art. 6c ustawy o podatku rolnym [w:] G. Dudar, L. Etel, S. Presnarowicz, Podatki i opłaty lokalne. Podatek rolny. Podatek leśny. Komentarz, wyd. ABC 2008, Lex nr 38516). Aczkolwiek przedstawiona przez organ ocena prawa dotycząca braku możliwości zastosowania w sprawie art. 6c ust. 1 ustawy o podatku rolnym w żadnej mierze nie może być zakwalifikowana jako przesłanka warunkująca wydanie decyzji kasacyjnej, o której mowa w art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej. Dokonując zatem powyższej oceny prawnej organ odwoławczy powinien był rozpoznać sprawę merytorycznie, z uwzględnieniem uprawnień orzeczniczych wynikających z art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) Ordynacji podatkowej, wykorzystując przy tym dowody zgromadzone w sprawie przez organ I instancji, bez narażania się na zarzut naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania. A w konsekwencji powyższych ustaleń powinien był wydać decyzję uchylającą decyzję organu I instancji w całości i wydać nową decyzję ustalającą wymiar podatku od nieruchomości z uwzględnieniem zasad określonych w ustawie z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz.U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm.). Powyższe naruszenie wskazanych przepisów postępowania, w ocenie Sądu, miało zatem istotny wpływ na wynik sprawy. Z tego względu w ramach ponownego rozpatrzenia sprawy organ zobowiązany będzie rozstrzygnąć sprawę co do istoty, wydając w tej kwestii decyzję merytoryczną w wyżej wskazanym trybie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) Ordynacji podatkowej, z uprzednim dokonaniem oceny dowodów zgromadzonych w postępowaniu przed organem I Instancji oraz zapewnieniem stronie możliwości czynnego udziału w tym postępowaniu, zgodnie z art. 123 § 1 Ordynacji podatkowej. Analiza akt sprawy pod tym kątem budzi bowiem poważne zastrzeżenia w kwestii wywiązania się organu z powyższego obowiązku. Jednocześnie Sąd nie znalazł podstaw do uznania za zasadne zarzutów poniesionych przez skarżącą w kwestii obowiązku organu odwoławczego uchylenia także decyzji podatkowej dotyczącej nieruchomości sąsiadki skarżącej F. B.. Wskazany wyżej art. 233 Ordynacji podatkowej, na który powołała się skarżąca w treści skargi, nie uprawnia organu odwoławczego do podejmowania czynności orzeczniczych z urzędu, a tym bardziej do weryfikowania w tym trybie decyzji wydanej w sprawie dotyczącej innego podatnika. Uwzględnienie zatem żądania podatniczki prowadziłoby do rażącego naruszenia prawa przez organ odwoławczy, który związany jest granicami rozpoznawanej sprawy w znaczeniu podmiotowym i przedmiotowym. Sąd podziela przy tym w pełni stanowisko organu odwoławczego, że podstawą wymiaru podatków, stosownie do art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r., Nr 240, poz. 2027 ze zm.), powinny być dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Dane zawarte w ewidencji mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z tym przepisem, stanowią one dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. W związku z tym organ podatkowy nie ma podstaw do pomijania tych danych w postępowaniu podatkowym. Jednocześnie nie można odmówić słuszności twierdzeniu organu, że to podatnik kwestionujący prawidłowość danych zawartych w ewidencji gruntów, powinien wszcząć procedurę ich zmiany w organie prowadzącym ewidencję. Natomiast organ podatkowy, w tym także organ II instancji, danych tych nie może zmienić z urzędu. Organ ten nie może bowiem zastępować ani organu prowadzącego ewidencję gruntów i budynków w zakresie weryfikacji danych wskazanych w tej ewidencji, ani też podatnika w zakresie wystąpienia z wnioskiem o wszczęcie takie postępowania. Zadaniem organu podatkowego jest bowiem wyłącznie prawidłowy wymiar podatku, a nie rozwiązywanie wszystkich kwestii spornych podatników dotyczących posiadanych przez nich gruntów, stanowiących podstawę opodatkowania właściwym podatkiem (od nieruchomości, czy też podatkiem rolnym). Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję. Na podstawie art. 152 tej ustawy Sąd określił zaś, że decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. W kwestii zwrotu kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. (MSi)