II SA/Bd 651/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz Sędziowie: Sędzia WSA Anna Klotz (spr.) Sędzia WSA Grzegorz Saniewski Protokolant: Krzysztof Olczak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 października 2012 r. sprawy ze skargi K. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie nakazu usunięcia odpadów z działki oddala skargę. Decyzją znak: [...] z dnia [...] marca 2012 r., na podstawie art. 34 w zw. z art. 3 ust. 3 pkt 13 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach z (Dz. U. z 2010 r. Nr 185, poz. 1243 z późn. zm.) oraz art. 104 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) Wójt Gminy [...], działając z urzędu, nakazał S. R. i K. R., zam. [...]: 1. usunięcie około [...] m3 eternitu z działki nr ewid. [...] położonej w [...] (wykonanie nakazu powinno nastąpić przez zawarcie umowy na usunięcie odpadów wskazanych w pkt 1 i ich transport do miejsca składowania lub unieszkodliwiania odpadów z przedsiębiorcą, posiadającym odpowiednie zezwolenie); 2. usunięcie pozostałych odpadów w ilości około [...] m3 takich jak gruz ceglany, gruz budowlany, kamienie oraz papa z działki nr ewid. [...] położonej w [...] (wykonanie nakazu powinno nastąpić przez zawarcie umowy na usunięcie odpadów wskazanych w pkt 2 i ich transport do miejsca składowania lub unieszkodliwiania odpadów z przedsiębiorcą, posiadającym odpowiednie zezwolenie lub przez zagospodarowanie odpadów zgodnie z art. 25 i 33 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach - Dz. U. z 2010 r. Nr 185, poz. 1243 z późn. zm. i rozporządzeniami wykonawczymi do tej ustawy, które udokumentowane zostanie umową lub kartą przekazania odpadów). Wskazane odpady składowane są wzdłuż granicy działki nr [...] z działką [...] w [...]. Jak podniósł organ, powyższa decyzja wydana została po ponownym rozpoznaniu sprawy, wskutek uchylenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] poprzedniej decyzji w tym samym przedmiocie. W związku z powyższym, Wójt Gminy [...], ponownie rozpoznając sprawę, w dniu [...] stycznia 2012 r. przeprowadził rozprawę administracyjną, a w dniu [...] lutego 2012 r. oględziny działki nr ewid. [...] w [...]. Następnie organ pismem z dnia [...] marca 2012 r. zgodnie z art. 10 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej zwanej K.p.a.) zawiadomił strony o zebraniu materiału dowodowego i o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. W dniu [...] i [...] marca 2012 r. strony postępowania zapoznały się z zebranymi aktami sprawy i nie wniosły żadnych uwag. Po przeanalizowaniu całości zgromadzonego materiału dowodowego Wójt Gminy [...] wskazał, że fakt znajdowania się na przedmiotowej nieruchomości odpadów jest bezsporny, podobnie jak to, że działka ta nie może być miejscem ani składowania odpadów ani ich magazynowania. Jednocześnie stwierdził, że na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie jest w stanie ustalić, kto faktycznie włada ww. odpadami, zatem domniemywa, że to władający powierzchnią ziemi, jej właściciele – S. i K. R. są posiadaczami odpadów znajdujących się na przedmiotowej nieruchomości i to ich, zgodnie z art. 34 ustawy o odpadach, należało zobowiązać do ich usunięcia. Odwołanie od tej decyzji w ustawowym terminie złożył K. R., wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, celem przeprowadzenia dalszego postępowania wyjaśniającego w postaci przeprowadzenia dowodu z akt sprawy Sądu Rejonowego w [...], sygn. akt [...], w której R. R. występuje jako obwiniony popełnienia czynu z art. 154 K.w., czyli zaśmiecania należącego do niego gruntu. K. R. jest natomiast pokrzywdzonym w tej sprawie. Ponadto skarżący wniósł o zobowiązanie R. R. do złożenia oświadczenia w przedmiocie przedłożenia przez niego ofert cenowych Zakładu [...], co do ich prawdziwości i sposobu, w jaki wszedł w ich posiadanie, bowiem odwołujący nigdy ich nie widział. Odwołanie w ustawowym terminie złożyła również S. R., wnosząc o "uchylenie sprawy wywozu śmieci". W uzasadnieniu wskazała, że utrzymuje się z emerytury [...] zł miesięcznie, a to wystarcza jedynie na wykupienie leków i żywność. Podniosła również, że nie wywiozła odpadów na nieruchomość, gdyż nie posiada żadnego środka transportu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], po dokonanej analizie odwołań, decyzją znak [...] z dnia [...] maja 2012 r. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Organ odwoławczy podzielił stanowisko Wójta Gminy [...], że na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie można jednoznacznie ustalić, kto faktycznie władał konkretnymi odpadami złożonymi na działce nr ewid. [...], położonej w m. [...]. W ocenie składu orzekającego nie budził jednak wątpliwości fakt, że przynajmniej część znajdujących się na tej nieruchomości odpadów złożona została przez K. R. lub za jego wiedzą. Przyznał to sam odwołujący podczas oględzin nieruchomości przeprowadzonych w dniu [...] maja 2011 r. oświadczając, że "z [...] przywoził tylko drzwi, szkło, okna". Fakt przywożenia na działkę odpadów z prac wykonywanych przez K. R. w ramach prowadzonej działalności gospodarczej potwierdził również świadek T. D. - pracownik K. R. Ponadto, jak ustalił organ I instancji, nawiezione odpady pochodzą z różnych okresów czasu, od kilku do ponad 20 lat, a niektóre z nich zostały porośnięte już roślinnością. Gdyby wszystkie te odpady były wożone przez R. R. na przedmiotową nieruchomość bez zgody K. R., powinien on podjąć stosowne działania, w tym powiadomić policję odpowiednio wcześniej, celem przeprowadzenia postępowania i ukarania sprawcy. Ponadto K. R., w toku prowadzonego przez Wójta Gminy [...] postępowania, jak również w odwołaniu podnosił, że odpady nawiózł jego syn R. R. z obory w gospodarstwie w [...]. W tym miejscu organ odwoławczy zwrócił uwagę, że podczas oględzin nieruchomości przeprowadzonych w dniu [...] marca 2011 r. K. R. oświadczył, że odpady z gospodarstwa w [...] nawiezione zostały przez R. R. we wrześniu i październiku 2010 r., a oborę zakupił on w miesiącach sierpień-wrzesień 2010 r. Tym samym R. R. nie mógł władać odpadami nawiezionymi w latach wcześniejszych. Również zeznania J. M. nie potwierdziły, jakoby R. R. wcześniej wywoził na przedmiotową nieruchomość odpady z rozbiórki trzech dachów oraz gruz z zakupionej przez J. M. działki. Natomiast fakt jednorazowego wywożenia odpadów przez R. R. z prac porządkowych w gospodarstwie, o którym zeznał świadek Z. Z., dotyczył odpadów z nieruchomości położonej w [...], a zatem z gospodarstwa S. i K. R. Organ przyjął zatem, że prace te były wykonywane przez R. R. w uzgodnieniu z rodzicami – S. i K. R. Na podstawie zebranych w sprawie materiałów dowodowych Kolegium stwierdziło, że również S. R. wiedziała o nawożeniu na teren nieruchomości stanowiącej jej współwłasność odpadów i nie sprzeciwiała się temu. Fakt ten potwierdzają chociażby pytania dotyczące odpadów konkretnego pochodzenia zadawane przez nią świadkom i K. R. podczas rozprawy administracyjnej, prowadzonej przez Wójta Gminy [...] w dniu [...] sierpnia 2011 r. Z treści zadawanych pytań wynikało, że wie o tym, że jej mąż przywoził odpady na nieruchomość oznaczoną jako działka [...], położoną w m. [...]. Domniemywać można, że w związku z zaistniałym w rodzinie konfliktem postanowiła fakt ten wykorzystać przeciwko mężowi. W związku z tym, że w niniejszym postępowaniu nie ma możliwości ustalenia, która z osób faktycznie władała konkretnymi odpadami nawożonymi przez wiele lat na działkę nr [...] położoną w m. [...], a zatem jest ich posiadaczem w rozumieniu art. 3 ust. 3 pkt 13 ustawy o odpadach, w ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], obowiązek usunięcia odpadów z tej nieruchomości należało nałożyć, zgodnie z tym przepisem, na władających powierzchnią ziemi, tj. współwłaścicieli przedmiotowej działki – S. i K. R. Domniemanie, że władający powierzchnią ziemi jest posiadaczem odpadów znajdujących się na nieruchomości nie zostało bowiem obalone. Wobec powyższych ustaleń, za bezprzedmiotowy uznano wniosek K. R. o zobowiązanie R. R. do złożenia oświadczenia w przedmiocie przedłożonych przez niego do akt sprawy ofert cenowych Zakładu [...]. Ustosunkowując się do odwołania S. R., skład orzekający wskazał, że dla wydania decyzji administracyjnej na podstawie art. 34 ustawy o odpadach nie ma znaczenia sytuacja finansowa strony. Po stwierdzeniu złożenia odpadów w miejscu nieprzeznaczonym do ich składowania lub magazynowania, organ administracyjny jest bowiem zobowiązany do nakazania posiadaczowi odpadów ich usunięcia. W takiej decyzji wskazuje również na sposób jej wykonania. W oparciu zatem o przeprowadzoną analizę akt sprawy, Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, że organ I instancji właściwie ustalił stan faktyczny sprawy i orzekł na podstawie całokształtu materiału dowodowego. Podjął bowiem wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy oraz w sposób wyczerpujący zebrał, a następnie rozpatrzył materiał dowodowy celem prawidłowego ustalenia podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, przez co zrealizował obowiązującą w postępowaniu administracyjnym zasadę prawdy obiektywnej, wyrażoną w art. 7 K.p.a., a skonkretyzowaną w treści przepisu art. 77 § 1 K.p.a. i art. 80 K.p.a. Mając powyższe na względzie, organ II instancji orzekł zatem jak wyżej. Na powyższe rozstrzygnięcie, pismem z dnia [...] lipca 2012 r., K. R. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, stawiając zarzuty: 1. sprzeczności istotnych ustaleń faktycznych z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego poprzez stwierdzenie, że władający powierzchnią ziemi jest posiadaczem odpadów znajdujących się na nieruchomości; 2. nieprzeprowadzenie dowodu z akt sprawy Sądu Rejonowego w [...], sygn. akt [...], w której R. R. występuje jako obwiniony popełnienia czynu z art 154 K.w., czyli zaśmiecania należącego do skarżącego gruntu, w której to sprawie skarżący występuje jako pokrzywdzony; 3. nieprzeprowadzenie dowodu z prawdziwości ofert cenowych Zakładu [...] i sposobu, w jaki R. R. wszedł w ich posiadanie, podczas gdy skarżący nigdy nie widział przedłożonych przez R. R. ofert cenowych, a tym bardziej takich ofert nigdy nie sporządzał. W oparciu o powyższe, skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania celem przeprowadzenia dalszego postępowania wyjaśniającego w postaci przeprowadzenia powyższych dwóch dowodów, stwierdzających kto był odpowiedzialny za składowanie wszystkich odpadów na nieruchomości należącej do skarżącego i jego żony, a tym samym faktycznie włada wszystkimi odpadami. W uzasadnieniu, skarżący podniósł, że w jego ocenie można ustalić, kto faktycznie władał konkretnymi odpadami, złożonymi na działce nr ewid. [...] w miejscowości [...] - zdecydowana ich część została bowiem złożona przez R. R. Ponownie podkreślił, że nie składował żadnych odpadów czy nieczystości na swojej nieruchomości, poza kamieniem polnym w celu utwardzenia dojazdu do niej. Powołał się również na zeznania świadków M. R., T. D. oraz Z. Z. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoją decyzję i argumenty zawarte w jej uzasadnieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) dalej zwanej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontrolę zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. W myśl art. 134 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przeprowadzone przez Sąd badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że nie jest ona dotknięta uchybieniami uzasadniającymi jej wzruszenie. Na wstępie należy zaznaczyć, że kontrola zgodności z prawem ostatecznej decyzji administracyjnej dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania tej decyzji. Podstawę materialno-prawną kontrolowanej decyzji oraz decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] marca 2012 r. znak: [...] stanowiły przepisy art. 34 ust. 1 w związku z art. 3 ust. 3 pkt 13 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. z 2010 r. Nr 185, poz. 1243 ze zm.) – zwanej dalej: "ustawą". Kontrola legalności ww. decyzji odpowiada zgodności z przepisami prawa materialnego i procesowego. Organy administracji obu instancji, rozstrzygając sprawę, dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych, prowadziły postępowanie w zgodzie z przepisami wskazanej wyżej ustawy o odpadach oraz ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) – zwanej dakej: "kpa", a w oparciu o poczynione ustalenia sformułowały prawidłowe wnioski i zastosowały właściwe przepisy prawa materialnego. Zgodnie z art. 34 ust. 1 ustawy o odpadach wójt, burmistrz lub prezydent miasta, w drodze decyzji, nakazuje posiadaczowi odpadów usunięcie ich z miejsc nieprzeznaczonych do składowania lub magazynowania, wskazując sposób wykonania tej decyzji. Przepisy ustawy zawierają definicję legalną pojęcia "posiadacza odpadów" wyrażoną w art. 3 ust. 3 pkt 13 ustawy. Powyższy przepis stanowi, że za "posiadacza odpadów" należy rozumieć każdego, kto faktycznie włada odpadami (wytwórcę odpadów, inną osobę fizyczną, osobę prawną lub jednostkę organizacyjną), z wyłączeniem prowadzącego działalność w zakresie transportu odpadów; domniemywa się, że władający powierzchnią ziemi jest posiadaczem odpadów znajdujących się na nieruchomości. Ustawa zatem bardzo szeroko nakazuje traktować posiadacza odpadów, dopuszczając również domniemanie prawne, wedle którego władający powierzchnią ziemi jest posiadaczem odpadów znajdujących się na nieruchomości. Zgodnie z tym domniemaniem prawnym należy przyjąć, że posiadaczem odpadów jest osoba władająca nieruchomością, na której zgromadzone są odpady. Domniemanie to wprowadzone zostało przez ustawodawcę w celu uniknięcia sytuacji, gdy brak jest podmiotu odpowiedzialnego za umieszczenie odpadów na nieruchomości. Tym samym domniemanie to może być obalone w przypadku, kiedy możliwe jest ustalenie podmiotu odpowiedzialnego za składowanie odpadów. Oznacza to, że władający powierzchnią ziemi może się zwolnić z odpowiedzialności za odpady tylko w jeden sposób - wykazując, że odpadem włada lub władał faktycznie inny podmiot, czyli wskazać wyraźnie na innego posiadacza odpadów (vide: Radecki W., Ustawa o odpadach. Komentarz, Warszawa 2008, s. 327). Decyzja wydawana na podstawie art. 34 ustawy jest konsekwencją nadzoru sprawowanego przez wójta (burmistrza lub prezydenta miasta) nad prawidłowością składowania lub magazynowania odpadów co do miejsca takiego magazynowania lub składowania. Stwierdzenie prowadzenia wskazanych działań w miejscu do tego nie przeznaczonym zobowiązuje wójta do zastosowania środka nadzorczego w postaci decyzji nakazującej usunięcie odpadów. Nadzór dotyczy wszelkich odpadów znajdujących się na jakiejkolwiek nieruchomości. Do zastosowania środka nadzorczego w postaci decyzji nakazującej usunięcie odpadów wymagane jest ustalenie następujących okoliczności: 1. istnienia odpadów, 2. składowania tych odpadów w miejscu nie przeznaczonym do składowania i magazynowania odpadów, 3. podmiotu zobowiązanego do usunięcia nielegalnie składowanych odpadów. Wystąpienie ww. okoliczności zobowiązuje organ do zastosowania odpowiedzialności wynikającej z art. 34 ustawy o odpadach. Bezsporne w przedmiotowej sprawie jest, że na nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] w miejscowości [...] składowane są odpady w miejscu nie przeznaczonym do ich składowania i magazynowania. Powyższe ustalenia faktyczne potwierdzają oględziny nieruchomości, dokonane przez organ I instancji w dniu 1 lutego 2012 r. oraz dokumentacja fotograficzna. Sam skarżący na wstępie uzasadnienia skargi również potwierdził składowanie i magazynowanie odpadów na należącej do niego nieruchomości. Na wskazanej powyżej nieruchomości składowane są odpady: eternitu, gruzu ceglanego, gruzu budowlanego, kamieni, papy. Niekwestionowany jest zatem fakt składowania odpadów na przedmiotowej działce, jak również bezsporne jest składowanie odpadów w miejscu nie przeznaczonym do magazynowania i składowania odpadów. Nieruchomość nie jest objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Ewidencja gruntów potwierdza, że w skład działki wchodzą grunty orne, użytki zielone, rowy, tereny zakrzaczone oraz nieużytki. Przedmiotowa nieruchomość nie jest zatem przeznaczona do składowania lub magazynowania odpadów, jak prawidłowo ustaliły organy. Spór w przedmiotowej sprawie dotyczy prawidłowości ustalenia podmiotu zobowiązanego do usunięcia odpadów. W ocenie Sądu organy obydwu instancji własciwie oparły się o domniemanie prawne, że posiadaczem odpadów w tym przypadku jest władający powierzchnią ziemi, czyli współwłaściciele nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] w miejscowości [...]. Organy wykazały w postępowaniu dowodowym, że nie można dokładnie ustalić, kto jest właścicielem wszystkich odpadów zlokalizowanych na nieruchomości stanowiącej współwłasność skarżącego. Istniejący konflikt rodzinny i brak wzajemnego porozumienia nie podlega ocenie Sądu oraz nie ma wpływu na wynik sprawy. Organy administracji bez względu na to jak długo będzie toczyło się postępowanie przed Sądem Rejonowym w [...], sygn. akt [...] w przedmiocie popełnienia wykroczenia z art. 154 k.w. przez R. R., miały obowiązek zastosowania środka nadzorczego poprzez wydanie decyzji nakazującej posiadaczowi ich usunięcie. Spełnione zostały bowiem przesłanki wynikające z art. 34 ustawy. Z akt sprawy wynika, że istnieje spór co do wytwórcy części odpadów. Nie ma natomiast wątpliwości, kto na dzień wydania decyzji obydwu instancji faktycznie odpadami włada. W ocenie Sądu całkowicie nieuprawnione są argumenty podnoszone przez skarżącego co do R. R., jako posiadacza odpadów. Postępowanie dowodowe nie potwierdziło, że jest on podmiotem faktycznie władającym odpadami. Stanowisko skarżącego w tym stanie rzeczy nie może doprowadzić do skutecznego obalenia domniemania prawnego. Akta administracyjne sprawy (ewidencja gruntów), potwierdzają, że władającym powierzchnią ziemi, na której są nielegalnie składowane odpady, jest skarżący wraz z małżonką – S. R. Powyższych okoliczności nie podważa ani skarżący, ani też świadkowie, których on wskazał. Okoliczność powyższa nie została również podważona w trakcie rozprawy administracyjnej, przeprowadzonej przez organ. Skarżący wraz z małżonką są właścicielami nieruchomości, na której organy ustaliły, że są składowane odpady w miejscu niedozwolonym. Spełniają zatem oni ustawową definicję posiadacza odpadów, jako władający powierzchnią ziemi, gdyż są posiadaczami odpadów znajdujących się na nieruchomości. Z ustaleń organów, oraz dokumentacji fotograficznej wynika, że odpady zostały przemieszane ze sobą. Gromadzone były na działce stanowiącej współwłasność skarżącego latami. Z ustaleń organu wynika, że nie ma podmiotu, który chciałby przejąć odpowiedzialność za składowane odpady. Słusznie organy wywiodły jednak, że nawet w sytuacji, gdy nie można ustalić, kto faktycznie włada konkretnymi odpadami zlokalizowanymi na działce stanowiącej współwłasność skarżącego, a nie ma wątpliwości, że przynajmniej część znajdujących się na niej odpadów złożona została przez skarżącego lub za jego wiedzą, to należało decyzję oprzeć na domniemaniu prawnym i uznać właściciela nieruchomości za posiadacza odpadów. Sam skarżący potwierdził podczas oględzin w dniu [...] maja 2011 r., że "z [...] przywoził drzwi, szkło, okna". Pracownicy skarżącego potwierdzili, że fakt przywożenia odpadów na działkę z prac prowadzonych dla niego miał miejsce. Organy wykazały, że syn skarżącego – R. R., odpady na nieruchomość mógł nawieźć najwcześniej w momencie zakupu gospodarstwa w [...], w miesiącu sierpniu i wrześniu 2010 r. Zeznania świadków w tym zakresie wzajemnie się wykluczają. Nie ulega wątpliwości, że o przywożeniu odpadów i ich składowaniu skarżący wiedział. Mając zatem świadomość, że osoby nieuprawnione składują odpady na nieruchomości stanowiącej jego współwłasność, powinien podjąć odpowiednie działania prawne, czego nie uczynił. Wiedzę o przywożeniu odpadów na ww. nieruchomość przez skarżącego miała również S. R. Nie ma znaczenia w przedmiotowej sprawie, że wytwórcą przedmiotowych odpadów mogły być osoby trzecie, oraz kto je naprawdę złożył na działce skarżącego. Brak możliwości ustalenia tych osób powoduje, że niemożliwe jest obalenie domniemania z art. 3 ust. 3 pkt 13 ustawy o odpadach, że posiadaczem odpadów w rozumieniu ustawy jest skarżący oraz S. R., jako współwłaściciele nieruchomości, na której odpady te się znajdują. Nałożenie więc obowiązku usunięcia tych odpadów na skarżącego i małżonkę było w pełni zgodne z art. 34 ustawy o odpadach, gdyż w świetle prawa są oni posiadaczami odpadów. Treść tego przepisu jest jasna, gdyż stanowi on podstawę do nakazania posiadaczowi odpadów obowiązku usunięcia ich z miejsc nieprzeznaczonych do składowania lub magazynowania. Skoro więc, zgodnie z obowiązującym prawem, skarżący został uznany za posiadacza takich odpadów, to nałożenie na niego odpowiedniego obowiązku było całkowicie prawidłowe. Bez wpływu na legalność kwestionowanego rozstrzygnięcia pozostają argumenty skargi, odnoszące się do nie przeprowadzenia dowodu z prawdziwości ofert cenowych Zakładu [...] i sposobu, w jaki R. R. wszedł w ich posiadanie. Nie są to bowiem dowody, które przesądziły o uznaniu skarżącego za posiadacza odpadów w rozumieniu przepisów ustawy. Nie ma wpływu również na wynik sprawy ustalenie osób odpowiedzialnych za złożenie odpadów na działce skarżącego, w sytuacji, gdy skarżący sam przywoził te odpady i je składował, a te, które rzekomo przywiózł jego syn, przywiezione zostały za wiedzą skarżącego i jego żony. Prawidłowo również organ odwoławczy wywiódł, że nie zachodziły podstawy do obligatoryjnego zawieszenia postępowania administracyjnego, w związku ze sprawą prowadzoną przed Sądem Rejonowym w [...], w sprawie, w której obwinionym o popełnienie wykroczenia z art. 154 k.w. został syn skarżącego. W sprawie zakończonej zaskarżoną decyzją skarżący wraz z małżonką nie zostali uznani za właścicieli odpadów, lecz za posiadaczy odpadów. Nie zachodził zatem związek przyczynowy, który wprowadzałby ustawowe ograniczenie do nałożenia obowiązku na skarżącego i małżonkę. W świetle powyższego na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny skargę, jako niezasadną oddalił.