I SA/Wa 1832/12

Przewodniczący Sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.) po rozpoznaniu w dniu 15 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi J.P. w przedmiocie wymierzenia grzywny w związku z niewykonaniem wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 marca 2012 r., sygn. akt I SAB/Wa 69/12 1. wymierza Prezydentowi [...] grzywnę w wysokości 2000 (dwa tysiące) złotych płatną w terminie jednego miesiąca od daty uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 2. zasądza od Prezydenta [...] na rzecz skarżącego J.P. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu 23 maja 2012 r. J.P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę o wymierzenie grzywny Prezydentowi [...] w związku z niewykonaniem przez ten organ wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 marca 2012 r., sygn. akt I SAB/Wa 69/12. Wyrokiem tym sąd zobowiązał Prezydenta [...] do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia [...] maja 2010 r. o przyznanie odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...], ozn. hip. "[...]" [...], w terminie dwóch miesięcy od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że wyrokiem z dnia 28 marca 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nakazał organowi wydanie decyzji w terminie dwóch miesięcy od zwrotu akt. Zwrot ten nastąpił w dniu 25 maja 2012 r., jednakże termin ten nie został dotrzymany. Skarżący ponadto podał, że pismem z dnia 14 sierpnia 2012 r. bezskutecznie wezwał Prezydenta [...] do wykonania wyroku. Jednocześnie wniósł o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. W odpowiedzi na przedmiotową skargę Prezydent [...] wniósł o jej oddalenie wskazując przy tym, że pismem z dnia 21 września 2012 r. poinformowano pełnomocnika skarżącego, iż z uwagi na dużą ilość spraw z zakresu odszkodowań nie było możliwe załatwienie sprawy w terminie określonym w wyroku z dnia 28 marca 2012 r. Podniósł także, że jako datę zakończenia postępowania wskazano dzień 31 grudnia 2012 roku. Poinformowany o wniosku skarżącego dotyczącym trybu rozpoznania skargi, Prezydent [...] nie wniósł w tym przedmiocie sprzeciwu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W ocenie Sądu skarga jest uzasadniona, co skutkować musi wymierzeniem Prezydentowi [...] grzywny. Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym nastąpiło na zasadzie art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012 r., poz. 270) zwanej dalej: "p.p.s.a.", zgodnie z którym Sąd rozpoznaje sprawę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym jeżeli jedna ze stron złoży taki wniosek, a żadna ze stron w terminie 14 dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. Zgodnie z treścią art. 154 § 1 p.p.s.a., w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania oraz w razie bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Z powołanego wyżej przepisu wynikają dwie przesłanki, które muszą być spełnione łącznie, aby sąd mógł wymierzyć organowi grzywnę. Po pierwsze, organ musi pozostawać w bezczynności w zakresie wykonania wyroku sądowego, a ponadto strona przed wniesieniem skargi musi wystąpić do właściwego organu z pisemnym wezwaniem do wykonania wyroku. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie obie przesłanki zostały spełnione. W rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 28 marca 2012 r. sygn. akt I SAB/Wa 69/12 zobowiązał Prezydenta [...] do rozpoznania wniosku J.P. o przyznanie odszkodowania za nieruchomość [...] położoną przy ul. [...] w terminie dwóch miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Bezsporne jest, że akta sprawy wraz z prawomocnym wyrokiem sądu wpłynęły do organu w dniu 29 maja 2012 r. Termin zatem do zakończenia sprawy – zgodnie z treścią wyroku - upływał z dniem 29 lipca 2012 roku. Niekwestionowaną okolicznością jest również to, że we wskazanym terminie sprawa nie została zakończona. Także do dnia wniesienia skargi, czyli do dnia 24 sierpnia 2012 r., Prezydent [...] nie rozstrzygnął sprawy objętej wnioskiem J.P. W tym miejscu podkreślić należy, że zgodnie z treścią art. 154 § 3 p.p.s.a., załatwienie sprawy po wniesieniu skargi, o której mowa w art. 154 § 1 p.p.s.a. nie stanowi podstawy do umorzenia postępowania lub oddalenia skargi. Zaznaczenia jednak wymaga, że w niniejszej sprawie sytuacja taka nie miała miejsca, gdyż organ nie zakończył sprawy nawet po wniesieniu skargi. W ocenie Sądu został także spełniony drugi warunek dotyczący uprzedniego pisemnego wezwania organu do wykonania wyroku sądu, bowiem pismem z dnia 14 sierpnia 2012 r. skarżący wystąpił z wezwaniem do wykonania prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 marca 2012 r. W związku z powyższym skarżącemu przysługiwało prawo złożenia skargi w trybie określonym w art. 154 § 1 p.p.s.a. Skoro więc Prezydent [...] w terminie wyznaczonym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 marca 2012 r. sprawy nie załatwił, to w tym stanie rzeczy wniosek o wymierzenie mu grzywny jest niewątpliwie uzasadniony. Zważyć bowiem należy, że niewykonywanie wyroków sądów administracyjnych nie może być tolerowane w demokratycznym państwie prawnym. W szczególności nie można zaakceptować, czy też usprawiedliwiać sytuacji, gdy wyroki sądów nie są respektowane przez organy władzy publicznej. Taka sytuacja wszak prowadzić musi nieuchronnie do podważania zaufania jednostek do tych organów, jak też szerzej do samej władzy publicznej. Świadczy przy tym o braku poszanowania prawa przez organy, które same zobowiązane są do jego stosowania. Ponadto podkreślenia wymaga, że kwestie związane z trudnościami organu wynikającymi z dużej ilości spraw nie mają znaczenia dla sprawy, albowiem okoliczności zwalniające organ administracji z zarzutu bezczynności muszą mieć charakter prawny i proceduralny, a nie faktyczny. Pogląd ten jest zgodny z powszechnie uznawaną zasadą, że realizacja kompetencji organu administracji jest jego prawnym obowiązkiem, od którego nie zwalniają go tzw. trudności obiektywne w postaci kumulacji spraw, braku etatów czy też środków pieniężnych. Poza tym strona nie może ponosić negatywnych skutków braku działań leżących po stronie organu, przede wszystkim w zakresie dotrzymywania terminów załatwienia sprawy, a zatem odpowiedzialności za bezczynność administracji. Wobec powyższego uznać należy, iż spełnione zostały przesłanki do wymierzenia organowi grzywny. Zgodnie z brzmieniem przepisu art. 154 § 6 p.p.s.a. grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim (w tym przypadku z roku 2011), ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Wymierzenie grzywny na podstawie przepisu art. 154 § 1 p.p.s.a. ma za zadanie nie tylko skłonienie organu do wywiązania się z nałożonego na niego w prawomocnym wyroku obowiązku, ale zawiera też element represyjny stanowiący w istocie karę za ignorowanie przez zobowiązany organ orzeczeń sądowych (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 stycznia 2008 r., sygn. akt I SA/Wa 1672/07 Lex nr 459927). W realiach niniejszej sprawy w ocenie Sądu przyjąć należy, iż wystarczająco represyjną funkcję spełni grzywna w wysokości 2000 złotych, która to kwota mieści się w wymiarze grzywny określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. i jest adekwatna z punktu widzenia wielkości przekroczenia terminu załatwienia sprawy wyznaczonego przez sąd. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 154 § 1 w zw. z art. 154 § 6 i art. 119 pkt 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji wyroku. O kosztach sądowych orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.