II OSK 195/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Miładowski Sędziowie: Sędzia NSA Barbara Adamiak /sp./ Sędzia WSA del. Grzegorz Czerwiński Protokolant: Agnieszka Majewska po rozpoznaniu w dniu 8 maja 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej H. S. i J. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 15 października 2012 r. sygn. akt II SA/Kr 893/12 w sprawie ze skargi H. S. i J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania oddala skargę kasacyjną Decyzją z [...] marca 2011 r. nr [...] Prezydent Miasta Krakowa po rozpatrzeniu wniosku H. S. i J. H. umorzył postępowanie wznowione postanowieniem z [...] stycznia 2011 r. w sprawie zakończonej wydaniem decyzji nr [...] z [...] listopada 2008 r., którą na wniosek W. N. ustalono warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn. "Budowa dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej z garażami na działce nr [...] obr. 9 K. wraz z infrastrukturą techniczną na dz. nr [...], [...] oraz wjazdami z dz. [...] i [...] obr. jw. przy Al. [...] w K.". Jako podstawę rozstrzygnięcia wskazano art. 105 § 1 w związku z art. 149 § 3 w związku z art. 147, art. 148 § 2 oraz art. 28 k.p.a. W uzasadnieniu organ wskazał, że we wniosku opartym o art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. H. i J. S. zażądali wznowienia opisanego powyżej postępowania, podnosząc, że pominięcie ich w postępowaniu stanowiło naruszenie prawa i uniemożliwiło im obronę interesu prawnego. O decyzji z [...] listopada 2008 r. dowiedzieli się w dniu 20 kwietnia 2010 r., kiedy to w ramach dostępu do informacji publicznej otrzymali jej kopię. Analiza zgromadzonych materiałów prowadzi jednak do wniosku, iż twierdzenia wnioskodawców, że dopiero w dniu 20 kwietniu 2010 r. dowiedzieli się o decyzji nie są wiarygodne, a tym samym nie została spełniona przesłanka warunkująca dopuszczalność prowadzenia postępowania wznowionego. W piśmie z 5 marca 2010 r., pełnomocnik wskazał, iż wnioskodawcy dowiedzieli się o treści decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z [...] sierpnia 2009 r., znak: [...] w dniu 23 lutego 2010 r., kiedy otrzymali kserokopię przedmiotowej decyzji na podstawie wniosku o udzielenie informacji w trybie dostępu do informacji publicznej. Co istotne dla rozpatrzenia kwestionowanej sprawy łącznie z ww. decyzją z [...] sierpnia 2009 r. udostępniono wnioskodawcom kserokopię decyzji o pozwoleniu na budowę nr [...] z [...] sierpnia 2009 r. W treści tej drugiej decyzji wskazano, iż "Wniosek o wydanie pozwolenia na budowę został złożony w okresie ważności decyzji o ustaleniu warunków zabudowy nr [...] z [...] listopada 2008 r., znak [...]". Tak więc już w przywołanej przez pełnomocnika dacie 23 lutego 2010 r. wnioskodawcy byli w posiadaniu informacji o fakcie wydania kwestionowanej decyzji. Tym samym nie pozwala to na uznanie twierdzeń wnioskodawców za prawdziwe, bowiem byłoby to stanowisko wbrew logice oraz doświadczeniu życiowemu, skoro już w tym dniu dysponowali dokumentem, z którego wyraźnie wynikał fakt wydania decyzji oraz wskazano wszystkie konieczne informacje do uzyskania jego treści, w tym podjęcia działań zmierzających do jej wzruszenia. Stwierdzając zatem, że złożenie wniosku o wznowienie postępowania nastąpiło po terminie organ umorzył wznowione wcześniej postępowanie, jako bezprzedmiotowe. Odwołanie od tej decyzji wnieśli H. i J. S. Podnieśli, że z uwagi na okoliczność, iż rozpoczęciu na działce nr [...] robót budowlanych nie towarzyszyło zamieszczenie w widocznym miejscu tablicy informacyjnej, zawierającej informacje o wydanym pozwoleniu na budowę, zwrócili się do Wydział Architektury i Urbanistyki Urzędu Miasta Krakowa o udzielenie informacji, w oparciu o jakie zezwolenia przedmiotowe roboty budowlane są prowadzone. Na spotkaniu z dyrektorem Wydział Architektury i Urbanistyki Urzędu Miasta Krakowa powzięli informację, że dla działki nr [...] została wydana decyzja o ustaleniu warunków zabudowy z [...] sierpnia 2009 r. znak: [...] oraz decyzja o pozwoleniu na budowę z [...] sierpnia 2009 r. znak: [...]. O istnieniu innych decyzji ustalających warunki zabudowy dla działki nr [...] dowiedzieli się w trakcie kolejnego spotkania w dniu 19 kwietnia 2010 r., kiedy poinformowano ich o trzech innych decyzjach ustalających warunki zabudowy, tj. nr [...] z [...] sierpnia 2009 r., nr [...] z [...] sierpnia 2009 r. oraz nr [...] z [...] listopada 2008 r. W dniu 20 kwietnia 2010 r. otrzymali kopie tych decyzji. W świetle tych okoliczności, twierdzenie organu l instancji, że termin do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem decyzji z [...] listopada 2008 r., biegnie od dnia 23 lutego 2010 r. jest całkowicie bezzasadne. W tym dniu odwołujący mieli co najwyżej potencjalną możliwość o dowiedzeniu się o numerze i dacie wydania przedmiotowej decyzji. Nie mieli natomiast żadnej możliwości dowiedzenia się o treści rozstrzygnięcia decyzji. Z uwagi na wielość postępowań i niewielkie różnice między nazwami planowanych na działce nr [...] zamierzeń budowlanych, dla identyfikacji konkretnego rozstrzygnięcia niezbędny jest nie tylko numer i data wydania decyzji, ale przede wszystkim wskazanie nazwy i zakresu terenu inwestycji, dla której decyzja zostaje wydana, a także podanie ustalonych przez organ parametrów przyszłej zabudowy. Zdaniem odwołujących, aby zaczął biec termin do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania, wnioskodawca ma posiadać wiedzę nie o tym, że "jakaś" decyzja danego dnia zapadła, ale ma mieć wiedzę o zawartym w niej rozstrzygnięciu. Z treści art. 148 § 2 k.p.a. wynika wprost, że dla oceny zachowania wskazanego tam terminu liczy się dzień, w którym strona dowiedziała się o decyzji, a nie dzień, w którym miała taką możliwość. Przez "dowiedzenie się o decyzji" należy przy tym rozumieć powzięcie wiadomości o fakcie istnienia decyzji i o zawartym w niej rozstrzygnięciu. Decyzją z [...] marca 2012 r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie działając na podstawie art. 105 § 1 w związku z art. 148 § 2 oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ podzielił stanowisko Prezydenta Miasta Krakowa, zgodnie z którym odwołujący dowiedzieli się o objętej wnioskiem o wznowienie postępowania decyzji z [...] listopada 2008 r. – w dniu 23 lutego 2010 r. Twierdzenie to jest uprawnione w świetle załączonej do akt sprawy kserokopii wniosku pełnomocnika skarżących z 22 lutego 2010 r. oraz wydruków korespondencji mailowej prowadzonej pomiędzy pełnomocnikiem a organem I instancji. Organ wyjaśnił, że w wyniku rozpoznania wniosku o wznowienie postępowania, przy uwzględnieniu zaakceptowanej przez wnioskodawców formy przekazania żądanych dokumentów, w dniu 23 lutego 2010 r. organ I instancji przekazał drogą elektroniczną pełnomocnikowi skarżących m.in. zeskanowaną kopię decyzji o pozwoleniu na budowę z [...] sierpnia 2009 r. zatwierdzają projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu powołanej decyzji wskazano, że wniosek o wydanie pozwolenia na budowę został złożony w okresie ważności decyzji o ustaleniu warunków zabudowy z [...] listopada 2008 r. Stwierdzono też, że projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy. W oparciu o powyższe okoliczności Kolegium przyjęło, iż istotnie skarżący powzięli pierwszą informację o wydaniu decyzji ustalającej warunki zabudowy z [...] listopada 2008 r. w oparciu o pozyskaną z Urzędu Miasta Krakowa (na podstawie wniosku o udzielenie informacji w trybie dostępu do informacji publicznej) decyzję o pozwoleniu na budowę. Kolegium podkreśliło, że skoro w pozwoleniu na budowę wyraźnie zaznaczono, że postępowanie w sprawie zainicjował wniosek złożony w okresie ważności oznaczonej decyzji ustalającej warunki zabudowy, już z samego oznaczenia zakresu inwestycji w decyzji o pozwoleniu na budowę wynikała treść rozstrzygnięcia decyzji o warunkach zabudowy. Z tego powodu nie sposób dać wiarę skarżącym w zakresie twierdzenia o powzięciu wiedzy o decyzji dopiero w dniu 20 kwietnia 2010 r., kiedy to otrzymali oni w Wydziale Architektury i Urbanistyki UMK kserokopię tej decyzji. Bez wpływu na tę ocenę pozostaje także fakt, iż dla działki nr [...] organ I instancji wydał trzy ostateczne decyzje ustalające warunki zabudowy dla trzech różnych inwestycji, których zakres różnił się ilością projektowanych do realizacji budynków bądź wjazdów. Faktem bowiem jest, że skarżący mieli wiedzę o zakresie poszczególnych inwestycji, co wynika chociażby z wniosku o udzielenie informacji publicznej, gdzie zażądano informacji o treści decyzji ustalającej warunki zabudowy i decyzji o pozwoleniu na budowy dla konkretnie wskazanych przedsięwzięć. W konsekwencji powyższego, złożenie żądania w dniu 28 kwietnia 2010 r. znacznie przekracza ustawowy termin miesięczny uprawniający do żądania wznowienia postępowania. To zaś, wobec wcześniejszego wznowienia postępowania, skutkować musiało wydaniem decyzji o umorzeniu wznowionego postępowania jako bezprzedmiotowego po myśli art. 105 § 1 k.p.a. Skargę na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wnieśli H. S. i J. S. podnosząc, że dla identyfikacji konkretnego rozstrzygnięcia o ustaleniu warunków zabudowy niezbędny jest nie tylko numer i data wydania decyzji, ale koniecznej jest przede wszystkim wskazanie nazwy i zakresu terenu inwestycji, dla której decyzja zostaje wydana oraz podanie ustalonych przez organ parametrów przyszłej zabudowy. Skarżący zwrócili uwagę, że zgodnie z treścią decyzji nr [...] Prezydent Miasta Krakowa ustalił warunki zabudowy dla inwestycji pn. "Budowa dwóch budynków mieszkalnych, jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej z garażami na działce nr [...] obr. 9 K. wraz z infrastrukturą techniczną na dz. nr [...], [...] oraz wjazdami z dz. [...] i [...] przy al. [...] w K.", natomiast decyzja o pozwoleniu na budowę nr [...] została wydana dla zamierzenia budowlanego pn. "Budowa dwóch budynków jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej z garażami i wewnętrznymi instalacjami: wod.-kan., c.o., gaz i elektr. Wraz z rozbiórką piwnic na działce nr [...] obr. 9 K. przy ul. [...] w K. oraz zjazdem indywidualnym z dz. nr [...] obr. j.w." Z powyższego wynika wyraźnie, że zakres inwestycyjny tych zamierzeń jest różny. W szczególności inwestor dokonał ograniczenia terenu przewidzianego pod inwestycję oraz zakresu planowania robót poprzez wyłączeniu z przedmiotu pozwolenia na budowę budowy infrastruktury technicznej na działce nr [...] oraz zjazdu indywidualnego z tejże działki. Nie można zatem przekładać automatycznie zakresu decyzji o pozwoleniu na budowę na zakres decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, ponieważ mogą one być znacząco różne. W związku z powyższym należy uznać, że skarżący o decyzji z [...] listopada 2008 r. dowiedzieli się w dniu 20 grudnia 2010 r. podczas spotkania z dyrektorem Wydziału Architektury i Urbanistyki Urzędu Miasta Krakowa, kiedy poinformowano ich o przedmiotowej decyzji i udostępniono kopie. Umorzenie wznowionego postępowania stanowi wiec naruszenie art. 148 § 2 k.p.a. Ponadto skarżący zarzucili naruszenie art. 10 k.p.a. poprzez niezawiadomienie ich o możliwości zapoznania się z całością zgromadzonej w sprawie dokumentacji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 15 października 2012 r. sygn. akt II SA/Kr 893/12, po rozpoznaniu sprawy ze skargi H. S. i J. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania, skargę oddalił. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że zasadniczą kwestią wymagającą rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie jest to, czy skarżący zachowali ustawowy termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Zgodnie z art. 148 § 1 k.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Stosownie do § 2 tego artykułu termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 – która to przyczyna była w rozpoznawanej sprawie podana jako uzasadnienie wystąpienia o wznowienie postępowania – biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. W ocenie Sądu stanowisko przyjęte przez organy prowadzące postępowanie, iż skarżący uchybili powyższemu terminowi, zasługuje na uwzględnienie. Z akt sprawy wynika, że wnioskiem z 22 lutego 2010 r. pełnomocnik skarżących zwrócił się do Urzędu Miasta Krakowa o udzielenie informacji o treści decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z [...] sierpnia 2009 r. ustalającej warunki zabudowy dla planowanej inwestycji oraz decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z [...] sierpnia 2009 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dla tej inwestycji. W odpowiedzi na powyższe, w dniu 23 lutego 2010 r. pełnomocnikowi przesłano drogą mailową zeskanowane kopie ww. decyzji. Podkreślić należy, że w decyzji o pozwoleniu na budowę z [...] sierpnia 2009 r. zawarto informację, że wniosek o wydanie pozwolenia na budowę został złożony w okresie ważności decyzji o ustaleniu warunków zabudowy nr [...] z [...] listopada 2008 r. znak: [...]. W świetle powyższego przyjąć należy, że skarżący dowiedzieli się o decyzji objętej wnioskiem o wznowienie postępowania w dniu 23 lutego 2010 r. Z treści przesłanej im decyzji z [...] sierpnia 2009 r. wynika bowiem wyraźnie, że wydana została decyzja ustalająca warunki zabudowy, wskazano także jej datę oraz numer. Sąd rozpoznający przedmiotową sprawę podzielił pogląd, że jednomiesięczny termin do żądania wznowienia postępowania administracyjnego biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się w jakikolwiek sposób o istnieniu decyzji. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że powzięcie wiadomości o wydaniu decyzji nie jest pojęciem tożsamym z zawiadomieniem o pełnej treści decyzji, co mogłoby nastąpić dopiero po doręczeniu decyzji. W pierwszym przypadku chodzi tylko o informację o wydaniu decyzji, w drugim o czynność jej doręczenia. Artykuł 148 § 2 k.p.a. nie wymaga do otwarcia biegu terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. dopełnienia wymogu doręczenia decyzji, której dotyczy żądanie wznowienia. Istotne jest to, aby do strony dotarła wiadomość o wydaniu decyzji i o zawartym w niej rozstrzygnięciu, niezależnie od źródła, z którego pochodzi informacja (tak m.in. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 30 listopada 2010 r. sygn. akt II OSK 39/10, a także w powołanych tam wyrokach tego Sądu z 10 marca 2006 r. sygn. akt II OSK 622/05, ONSAiWSA 2006, nr 5, poz. 133 i z 7 sierpnia 2008 r. sygn. akt II OSK 931/07, Lex nr 516817). Podobny pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 6 maja 2009 r. sygn. akt II OSK 714/08 wskazując, że zwrot "strona dowiedziała się o decyzji" należy rozumieć, że strona uzyskała informacje pozwalające zidentyfikować decyzję, której jej nie doręczono, w stopniu pozwalającym na sformułowanie żądania wznowienia postępowania. Chodzi więc tu o takie dane, jak nazwa organu, który decyzję wydał oraz sposób rozstrzygnięcia sprawy. Jeśli chodzi o tą ostatnią informację, to nie jest tu konieczne, aby strona dokładnie poznała treść rozstrzygnięcia, wystarczy, jeżeli posiadła informację, czego dana decyzja dotyczy. Z kolei w wyroku z 19 sierpnia 2010 r. sygn. akt II OSK 1296/09 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że powzięcie wiadomości o wydaniu decyzji nie jest tożsame z zawiadomieniem o pełnej treści decyzji, co mogłoby nastąpić dopiero po doręczeniu decyzji. W pierwszym przypadku chodzi tylko o informację o wydaniu decyzji, w drugim o czynność jej doręczenia. Artykuł 148 § 2 k.p.a. nie wymaga dla otwarcia biegu terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. dopełnienia wymogu doręczenia decyzji, której dotyczy żądanie wznowienia. Bieg tego terminu rozpoczyna się w dacie powzięcia przez stronę wiadomości o istnieniu danej decyzji. Przyjmując więc, że bieg terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania rozpoczyna się w dacie powzięcia przez stronę jakiejkolwiek wiadomości o istnieniu decyzji, Sąd stwierdził, że w stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy wniosek skarżących z 28 kwietnia 2010 r. o wznowienie postępowania został złożony z uchybieniem jednomiesięcznego terminu do jego wniesienia. Bez znaczenia dla wydanego rozstrzygnięcia jest przy tym to, że zakres inwestycyjny określony decyzji o pozwoleniu na budowę z [...] sierpnia 2009 r. różni się nieznacznie od zakresu podanego w kwestionowanej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy z [...] listopada 2008 r. Istotne jest bowiem to, że skarżący uzyskali pierwsze informacje o fakcie wydania kwestionowanej już w dniu 23 lutego 2010 r., kiedy to otrzymali kopię decyzji o pozwoleniu na budowę z [...] sierpnia 2009 r. Istotny jest sam fakt wiedzy o wydaniu decyzji a nie o pełnej jej streści. Z tego samego powodu niezasadne są zarzuty skargi co do tego, iż istotne dla nich były parametry przyszłej inwestycji określone decyzją o warunkach zabudowy. O okolicznościach tych mogli dowiedzieć się w zasadzie jedynie otrzymując pełną decyzję. Okoliczność ta jednak nie wpływa na zachowanie terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania, który liczy się od daty kiedy strona dowiedziała się o wydaniu decyzji a nie o jej pełnej treści. Na uwzględnienie nie zasługuje także zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. poprzez niezawiadomienie skarżących o możliwości zapoznania się z całością zgromadzonej w sprawie dokumentacji. Skarżący nie wskazali bowiem w jaki sposób to uchybienie wpłynęło na wynik sprawy. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1c sąd uwzględnia skargę na decyzję i uchyla decyzję jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania (inne niż dające podstawę do wznowienia postępowania) jeżeli mogły one wpłynąć na wynik sprawy. Niepowiadomienie stron o możliwości zapoznania się z aktami sprawy administracyjnej i wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego przed wydaniem decyzji jest niewątpliwym uchybieniem procesowym organu administracji, ale stanowiło by podstawę do uchylenia decyzji jedynie w sytuacji, kiedy skarżący wykazał by, że uchybienie to mogło wpłynąć na rozstrzygnięcie lub, że na skutek tego uchybienia nie brała udziału w postępowaniu (przesłanka wznowieniowa). Okoliczności takie jednak w niniejszym postępowaniu nie zachodzą. W orzecznictwie sądowym aktualnie dominującym jest pogląd, iż zarzut naruszenia przepisu art. 10 § 1 k.p.a. może odnieść skutek wówczas, gdy strona wykaże, iż zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych i to na stronie stawiającej zarzut spoczywa ciężar wykazania istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy. Reasumując, Sąd stwierdził, że organy orzekające w sprawie wnikliwie rozpatrzyły stan faktyczny sprawy, szczegółowo wyjaśniły motywy, jakimi się kierowały przy rozstrzyganiu sprawy oraz uzasadniły przekonująco swoje decyzje. Fakt, że organ wydał postanowienie o wznowieniu postępowania, a następnie decyzję o jego umorzeniu jako bezprzedmiotowego na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., pomimo tego, że w sytuacji kiedy podanie o wznowienie zostało wniesione po upływie miesięcznego terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a. (tak jak w niniejszej sprawie) – organ administracji powinien wydać postanowienie o odmowie wznowienia postępowania – zgodnie z art. 149 § 3 k.p.a. – nie ma decydującego znaczenia. Skutek, jaki wywołują oba te rozstrzygnięcia jest bowiem praktycznie taki sam (zamknięcie drogi do merytorycznego rozpoznawania sprawy). Także z uwagi na fakt, iż organ wcześniej wznowił postępowanie, stwierdzenie na dalszym etapie postępowania, iż istnieje negatywna przesłanka wznowieniowa (niezachowanie przez podmiot domagający się wznowienia terminu do złożenia podania o wznowienie), decyzja o umorzeniu postępowania jest procesowo poprawna. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł o oddaleniu skargi. H. S. i J. S. wnieśli od wyroku skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości. Skargę oparli na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, mającego wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez błędne przyjęcie przez Sąd I instancji, że w sprawie nie doszło do naruszenia przez organy administracyjne przepisów art. 148 § 1 i 2 oraz art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: k.p.a.), w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, podczas gdy do takiego naruszenia doszło, co powinno skutkować uwzględnieniem skargi przez Sąd I instancji i uchyleniem zaskarżonych decyzji, 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez błędne uznanie przez Sąd I instancji, że naruszenie przez organy administracyjne art. 149 § 2 i art. 105 § 1 k.p.a. w związku z art. 10 k.p.a., polegające na prawidłowym rozstrzygnięciu o wznowieniu postępowania w sytuacji nierozpatrzenia sprawy co do istoty, w powiązaniu z oczywistym naruszeniem zasady czynnego udziału, nie miało żadnego wpływu na wynik sprawy. Mając na uwadze powyższe zarzuty wnosili o uchylenie zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Sąd I instancji oraz o zasądzenie na rzecz skarżących zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę W. N. wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie jest zasadny. Artykuł 145 § 1 pkt 1 lit. c/ reguluje podstawę uwzględnienia skargi na decyzję w razie ustalenia, że przy rozpoznaniu sprawy doszło do naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Istotny wpływ na wynik sprawy wystąpi w razie gdy w wyniku naruszenia przepisów postępowania ustalono stan faktyczny nieprawidłowo. W sprawie stan faktyczny do ustalenia wyznacza art. 148 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, ustanawiając przesłankę dopuszczalności wznowienia postępowania – zachowanie ustawowego terminu złożenia żądania wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia postępowania. Zgodnie z art. 148 § 2 "Termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji". W zaskarżonym wyroku Sąd prawidłowo zastosował art. 148 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego co do daty, od której biegnie termin do złożenia podania o wznowienie postępowania. Nie można prawidłowości tych ustaleń podważyć przez wielość decyzji w sprawie warunków zabudowy, czy brakiem pełnej znajomości treści rozstrzygnięcia. Przedmiotem wznowienia postępowania jest konkretna sprawa rozstrzygnięta decyzją ostateczną, nie ma zatem znaczenia dla zachowania terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania rozbieżność pomiędzy decyzją o ustaleniu warunków zabudowy a decyzją o pozwoleniu na budowę. W oparciu o ustalenia organu I i II instancji, Sąd zasadnie nie wywiódł naruszenia przepisów postępowania, które przesadziły o wadliwym ustaleniu zachowania terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania. Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 149 § 2 i art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Artykuł 149 § 2 otwiera drogę do przeprowadzenia ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, rozstrzygniętej decyzją ostateczną. Przesłanką jednak dopuszczalności jest ustalenie zachowania terminu ustawowego do złożenia podania o wznowienie postępowania, którego uchybienie powoduje niedopuszczalność wznowienia postępowania, prowadząc do bezprzedmiotowości postępowania w sprawie wznowienia postępowania, co stanowi podstawę do jego umorzenia. Wadliwe ustalenie zachowania ustawowego terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania i wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania nie wyłącza dopuszczalności zakończenia tego postępowania decyzją o umorzeniu postępowania (art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego). Postępowanie w sprawie wznowienia postępowania jest prowadzone zgodnie z przepisami postępowania przed pierwszą instancją. To, że art. 151 Kodeksu postępowania administracyjnego regulując rodzaje decyzji kończących postępowanie nie stanowi o decyzji o umorzeniu postępowania nie wyłącza stosowanie art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Regulacja art. 151 jest ograniczona tylko do rodzaju decyzji wydawanych w przypadkach, o których stanowi art. 149 § 2, a zatem gdy postępowanie w sprawie wznowienia postępowania jest dopuszczalne. Nie reguluje natomiast formy zakończenia postępowania w sprawie wznowienia postępowania, gdy w toku postępowania okazało się, że jest niedopuszczalne. Nie jest zasadny zarzut nierozpoznania naruszenia art. 10 Kodeksu postępowania administracyjnego. Jeżeli postępowanie w sprawie wznowienia postępowania było niedopuszczalne to co do naruszenia czynnego udziału w rozpoznaniu sprawy zakończonej decyzją ostateczną, Sąd nie mógł czynić ustaleń. Natomiast co do zakończenia sprawy decyzją o umorzeniu postępowania strona miała możliwość obrony, zarówno wskazując w podaniu o wznowienie postępowania, jak i odwołaniu stanowiska co do zachowania terminu ustawowego, uregulowanego w art. 148 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. W tym stanie rzeczy, skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, na mocy art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.