II SA/Gd 320/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Jaroszewska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Górska Sędzia WSA Janina Guść Protokolant Starszy sekretarz sądowy Katarzyna Gross po rozpoznaniu w Gdańsku w dniu 17 października 2012 r. na rozprawie sprawy ze skargi J. D. na decyzję Wojewody z dnia 23 marca 2012 r., nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Decyzją z dnia 22 czerwca 2011 r., Nr [[...]], podjętą na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071, ze zm.) Prezydent Miasta odmówił uchylenia decyzji Prezydenta Miasta nr [[...]] z dnia 7 lutego 2006 r. o uchyleniu decyzji Prezydenta Miasta nr [[...]] z dnia 12 maja 2005 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę drogi dojazdowej na działce nr [[...]] związanej z realizacją zespołu budynków jednorodzinnych przy ul. W., w zakresie objętym projektem zamiennym stanowiącym załącznik do decyzji z dnia 7 lutego 2006 r. oraz o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu A. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego przy ul. W. w G. (dz. nr [[...]]) a przeniesionej decyzją nr [[...]] z dnia 4 kwietnia 2006 r. ze A. na rzecz T. M. Powyższa decyzja zapadła na skutek ponownego rozpoznania sprawy z wniosku B. i J. D. z dnia 5 maja 2006 r. o wznowienie postępowania administracyjnego we wszystkich sprawach, w których wydane zostały decyzje Prezydenta Miasta zatwierdzające projekty budowlane i udzielające pozwoleń na budowę na działkach sąsiadujących z działką nr [[...]], położoną w G. przy ul. W. (w szczególności na działce nr [[...]] i na działkach powstałych z jej podziału), oraz wszystkich sprawach dotyczących działek sąsiadujących z działką nr [[...]], w których wydane zostały decyzje administracyjne umożliwiające Prezydentowi Miasta wydanie decyzji określonych wyżej, wskazując za podstawę prawną art. art. 145 § 1 pkt 4, 5, 6 K.p.a. Konieczność ponownego rozpoznania tego wniosku jest konsekwencją uchylenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 31 maja 2007 r., sygn. akt II SA/Gd 688/06, decyzji Wojewody z dnia 4 października 2006 r., nr [[...]] oraz decyzji Prezydenta Miasta z dnia 11 sierpnia 2006 r. nr [[...]] i postanowienia Prezydenta Miasta z dnia 12 lipca 2006 r. nr [[...]] wznawiającego postępowanie. We wskazaniach co do dalszego postępowania sąd wyjaśnił, że w celu prawidłowego rozpoznania wniosku skarżących o wznowienie postępowania należy mieć na uwadze treść wniosku. Wniosek ten powinien być rozpoznany oddzielnie w każdej sprawie, w której wydana została ostateczna decyzja administracyjna w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę na działkach powstałych z podziału działki nr [[...]]. W konsekwencji, postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2011 r., nr [[...]], wznowiono postępowanie w sprawie wydania decyzji Prezydenta Miasta nr [[...]] z dnia 7 lutego 2006 r. o uchyleniu decyzji Prezydenta Miasta nr [[...]] z dnia 12 maja 2005 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę drogi dojazdowej na działce nr [[...]] związanej z realizacją zespołu budynków jednorodzinnych przy ul. W., w zakresie objętym projektem zamiennym stanowiącym załącznik do decyzji z dnia 07 lutego 2006 r. oraz o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu A. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego przy ul. W. w G. (dz. nr [[...]]) a przeniesionej decyzją nr [[...]] z dnia 04 kwietnia 2006r. z A. na rzecz T. M. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wyjaśnił, że stronami w postępowaniu dotyczącym wydania decyzji z dnia 7 lutego 2006 r. uznano wszystkie strony biorące udział w postępowaniu przy wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia 12 maja 2005 r. nr [[...]] zmienionej w części decyzją z dnia 7 lutego 2006r. Jako strony postępowania uznano między innymi poprzednich właścicieli nieruchomości – B. i M. Z. figurujących w tym czasie w dokumentach ewidencji nieruchomości. Przy czym działka nr [[...]] powstała z podziału działki nr [[...]] nie znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie działki nr [[...]], która nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji prowadzonej na działce nr [[...]]. Na podstawie wniosku zainteresowanych oraz stanowiącej załącznik do wniosku kopii zawiadomienia Sądu Rejonowego Gdańsk - Północ II Wydziału Ksiąg Wieczystych z dnia 11 lipca 2005 r. o wpisaniu do ksiąg wieczystych nowego właściciela nieruchomości objętej księgą wieczystą [[...]] dz. [[...]] obr. [[...]] B. i J. D., którzy nabyli ją aktem notarialnym z dnia 30 marca 2005 r., uznano że w dniu wydania decyzji nr [[...]] z dnia 12 maja 2005 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu A. pozwolenia na budowę drogi dojazdowej na działce nr [[...]] związanej z realizacją zespołu budynków jednorodzinnych przy ul. W. w G., właścicielami działki nr [[...]] obr.[[...]] byli B. i J. D. Organ pierwszej instancji nie podzielił dalszej argumentacji wnioskodawców co do uniemożliwienia przez zabudowę na działkach sąsiadujących z działką nr [[...]] dojazdu do ich nieruchomości oraz braku uzyskania wymaganego prawem stanowiska innych organów w toku procedury udzielania pozwolenia na budowę, w szczególności organów właściwych w sprawach inżynierii i infrastruktury drogowej oraz ochrony przeciwpożarowej. Według tego organu nie było podstaw do uchylenia wydanych zgodnie z prawem decyzji zatwierdzających projekty budowlane i udzielających pozwolenia na budowę. Rozpoznając odwołanie od powyższej decyzji wniesione przez B. D. i J. D., Wojewoda decyzją z dnia 23 lutego 2012 r., nr [[...]], uchylił decyzję Prezydenta Miasta nr [[...]] z dnia 22 czerwca 2011 r. oraz stwierdził wydanie z naruszeniem prawa decyzji Prezydenta Miasta z dnia 7 lutego 2006 r. nr [[...]], ze względu na brak uczestnictwa B. i J. D. jako stron postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wyjaśnił, że skoro organ pierwszej instancji ustalił, iż w dniu wydania decyzji z dnia 12 maja 2005 r. właścicielami działki nr [[...]] byli B. i J. D., którzy powinni być stronami tego postępowania, a nie byli, to potwierdziwszy istnienie podstawy do wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. nie mógł wydać decyzji o odmowie jej uchylenia w trybie art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. Odnosząc się do pozostałych przyczyn wznowienia postępowania, z art. 145 § 1 pkt 5 i 6 K.p.a. organ odwoławczy uznał, że przesłanki określone w tych przepisach nie zaistniały. Nie wystąpiły żadne nowe dowody w sprawie, a zarzut kolizji z przepisami przeciwpożarowi oraz ustawą o drogach publicznych i wewnętrznych jest bezpodstawny. Organ odwoławczy wyjaśnił, przywołując treść art. 146 § 1 K.p.a., że zaistnienie jednej ze wskazanych przesłanek nie wyłącza obowiązku organu do wznowienia postępowania, z tym jednak zastrzeżeniem, że nawet gdyby organ stwierdził naruszenie prawa w zaskarżonej decyzji, nie może jej uchylić lub zmienić z powodu upływu okresu przedawnienia, lub z powodu tego, że w wyniku wznowionego postępowania zapadłaby decyzja odpowiadająca treścią decyzji dotychczasowej. Z tych przyczyn organ odwoławczy uznał, że skoro upłynął termin określony w art. 146 § 1 K.p.a., nie jest możliwe uchylenie decyzji ostatecznej z dnia 7 lutego 2006 r. Nr [[...]]. Wojewoda stwierdził, że w decyzji organu pierwszej instancji nie przywołano prawidłowej podstawy prawnej dla rozstrzygnięcia wydanego po wznowieniu postępowania administracyjnego, unormowanego w art. 151 K.p.a. Wobec tego zasadnym było przeprowadzenie postępowania administracyjnego i rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy we wskazanym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zakresie w odniesieniu do inwestycji zrealizowanej na działce nr [[...]] obr. [[...]] przy ul. W. w G., zarówno ze względu na wieloletnie toczące się postępowanie administracyjne w trybie zwykłym, wznowieniowym i sądowoadministracyjnym, jak również ze względu na brak konieczności gromadzenia nowego materiału dowodowego przy uwzględnieniu zasady prawdy obiektywnej i zasady szybkości i prostoty postępowania (art. 7, art. 12 K.p.a.). Skargę na powyższą decyzję wniósł J. D., reprezentowany przez córkę A. P. Zarzucono w skardze naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy: art. 107 § 1 w związku z art. 28 w związku z art. 138 § 1 pkt 2 i art. 134 K.p.a., poprzez niewłaściwe zastosowanie; art. 138 § 1 pkt 2, art. 151 § 2 w związku z art. 146 § 1 i art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., poprzez niewłaściwe zastosowanie; naruszenie art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez niewłaściwe zastosowanie; art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. poprzez nieprawidłowe zastosowanie polegające na niewyjaśnieniu wszystkich istotnych okoliczności faktycznych sprawy, co stanowi naruszenie zasady prawdy obiektywnej oraz zasady wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia przez organ administracji całości materiału dowodowego sprawy; art. 80 K.p.a., poprzez nieprawidłowe zastosowanie polegające na błędnej ocenie dowodów; art. 11 K.p.a., poprzez nieprawidłowe zastosowanie polegające na nieprawidłowym rozstrzygnięciu i uzasadnieniu. Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi zarzucono, że kwestionowana decyzja skierowana została bezpośrednio do A. P., która nie posiada statusu strony, a na wcześniejszych etapach sprawy występowała jedynie jako pełnomocnik swoich rodziców B. i J. D.. W takiej sytuacji Wojewoda zobowiązany był rozpatrzyć merytorycznie odwołania B. i J. D. w formie decyzji oraz stwierdzić niedopuszczalność odwołania A. P. w formie odrębnego postanowienia. Skarżący zakwestionował sposób liczenia pięcioletniego terminu przedawnienia orzekania po wznowieniu postępowania. Uznał, że termin ten nie upłynął i można było uchylić decyzję z 7 lutego 2006 r. Zarzucił, że Wojewoda nie wyjaśnił w decyzji, w jaki sposób wyliczył pięcioletni termin przedawnienia, tj. kiedy rozpoczął bieg ten termin i dokładnie kiedy upłynął, co uniemożliwia weryfikację prawidłowości ustaleń kwestionowanej decyzji, a strona została pozbawiona informacji o przesłankach rozstrzygnięcia. Jest to wystarczająca podstawa do uchylenia skarżonej decyzji. Wskazano również, że Wojewoda nie mógł ustalić, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zostać wydana decyzja w swej istocie odpowiadająca decyzji dotychczasowej, albowiem pominięte strony nie mogły zgłosić wniosków dowodowych ani twierdzeń na ich poparcie, a tym samym nie został zebrany pełny materiał dowodowy. Zarzucono również, że Wojewoda nie wykonał zaleceń i nie wziął pod uwagę oceny prawnej wyrażonej w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 27.04.2010 r., sygn. akt II SA/Gd 780/09, mimo zaleceń Wojewoda nie rozpoznał merytorycznie sprawy przez stwierdzenie, że decyzja z dnia 7 lutego 2006 r. została wydana z naruszeniem prawa, zamiast uchylić tę decyzję. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację sformułowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W odniesieniu do zarzutów skargi organ wyjaśnił, że zakres umocowania A. P. do działania w sprawie w zastępstwie J. i B. D. nie budził wątpliwości. Wskazano, że J. i B. D. nie brali udziału w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną z dnia 7 lutego 2006 r. Termin 5 – letni umożliwiający podjęcie rozstrzygnięć merytorycznych z 151 K.p.a. po wznowieniu postępowania, liczony od ostatniego doręczenia decyzji dokonanego stronie w dniu 13 lutego 2006 r. upłynął, co uprawniało organ do podjęcia kwestionowanego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc polega na weryfikacji rozstrzygnięć organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Wbrew zarzutom skargi organ administracji rozstrzygając sprawę dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych i procedował w zgodzie z przepisami postępowania administracyjnego. Kontroli legalności w sprawie poddano rozstrzygnięcie wydane w oparciu o przepis art. 151 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071, ze zm.), zgodnie z którym w przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. Kwestionowana decyzja zapadła w następstwie merytorycznego rozpoznania sprawy co do istoty zakończonej ostateczną Prezydenta Miasta z dnia 7 lutego 2006 r. uchylającą decyzję Prezydenta Miasta z dnia 12 maja 2005 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę drogi dojazdowej na działce nr [[...]] związanej z realizacją zespołu budynków jednorodzinnych przy ul. W. oraz o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu A. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego przy ul. W. w G., na działce nr [[...]]. Organ pierwszej instancji rozpatrzył wniosek B. i J. D. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Prezydenta Miasta z dnia 7 lutego 2006 r., odrębnie dla sprawy odnoszącej się do pozwolenia na budowę drogi dojazdowej na działce nr [[...]] oraz pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego przy ul. W. w G. na działce nr [[...]], zgodnie z obowiązującymi go wytycznymi sformułowanymi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w prawomocnym wyroku z dnia 31 maja 2007 r., w sprawie o sygn. akt II SA/Gd 688/06. W konsekwencji, rozpoznając podanie o wznowienie postępowania administracyjnego w świetle art. 149 § 1 K.p.a., organ właściwy postanowił o wznowieniu postępowania we wskazanej sprawie, a następnie przeprowadził je co do przyczyn wznowienia i co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Organ pierwszej instancji po zweryfikowaniu decyzji w trybie nadzwyczajnym doszedł do przekonania, że nie zachodzą podstawy wznowienia. W jego ocenie stronami postępowania zakończonego decyzją z dnia 7 lutego 2006 r. były te strony, które brały udział w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia 12 maja 2005 r., wobec tego odmówiono zasadności podstawie z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. – braku udziału w postępowaniu B. i J. D. bez ich winy oraz z przyczyn określonych w punktach 5 i 6 tego przepisu, co skutkowało odmową uchylenia ostatecznej decyzji z dnia 7 lutego 2006 r. Organ odwoławczy rozpoznając sprawę w administracyjnym toku instancji uchylił rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji oceniając, że doszło do pozbawienia B. i J. D. udziału w postępowaniu dotyczącym przedmiotowych pozwoleń na budowę, której to sytuacji wymienieni nie zawinili. Weryfikując merytoryczne podstawy rozpoznania sprawy co do istoty organ odwoławczy uznał jednak, że w sprawie zachodzą negatywne przesłanki wzruszenia decyzji kwestionowanej w trybie nadzwyczajnym określone w art. 146 § 1 K.p.a. Zgodnie ze wskazanym przepisem uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło dziesięć lat, zaś z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8 (podkreślenie sądu) oraz w art. 145a i art. 145b, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat. Zatem w sytuacji, gdy podstawą wznowienia postępowania jest brak udziału strony bez jej winy w postępowaniu, czyli przyczyna określona w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. oraz przyczyn określonych w punktach 5 i 6, negatywną przesłanką uchylenia kwestionowanej decyzji jest upływ 5 lat od dnia doręczenia decyzji. W takiej sytuacji, zgodnie z treścią przepisu art. 151 § 2 K.p.a. organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności z powodu których nie uchylił tej decyzji. Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy organ odwoławczy prawidłowo uznał, że zaistniała negatywna przesłanka określona w art. 146 § 1 k.p.a. Z dokumentów zgromadzonych w sprawie - ze zwrotnych potwierdzeń doręczenia decyzji (vide: k. 6 verte akt administracyjnych) wynika, że ostatnie doręczenie stronom postępowania decyzji z dnia 7 lutego 2006 r. nastąpiło w dniu 14 lutego 2006 r. – J. i E. G., natomiast w dniu 13 lutego 2006 r. doręczono decyzję B. i M. Z.. Wprawdzie organ odwoławczy nie ustalił w zaskarżonej decyzji daty początkowej biegu terminu przedawnienia, ale uchybienia tego nie można zakwalifikować jako wywierającego istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem przedmiotowa data wynika wprost z zebranego materiału dowodowego. Przedmiotowa decyzja z dnia 7 lutego 2006 r. została doręczona stronom biorącym wówczas udział w postępowaniu, a niewątpliwie od dnia 14 lutego 2006 r. do dnia zaskarżonego rozstrzygnięcia upłynęło ponad 5 lat, co nakładało na organ administracji publicznej obowiązek ograniczenia się do stwierdzenia wydania decyzji, której dotyczy postępowanie w sprawie wznowienia, z naruszeniem prawa. Jak przyjmuje się jednolicie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 grudnia 2009 r., sygn. akt II OSK 539/08, opubl. Legalis), termin pięcioletni, o którym mowa w art. 146 § 1 K.p.a., musi być liczony od daty doręczenia decyzji stronom, biorącym udział w postępowaniu (podkreślenie sądu). W rezultacie, zaskarżone rozstrzygnięcie zapadło po merytorycznym rozpatrzeniu sprawy co do jej istoty, a na przeszkodzie uchyleniu decyzji naruszającej prawo stanęła negatywna przesłanka przedawnienia. W sytuacji, gdy strona bez swojej winy nie uczestniczy w postępowaniu administracyjnym, a zachodzi przesłanka negatywna w postaci przedawnienia, musi dojść do wznowienia postępowanie, jednakże w następstwie wydaje się decyzję odmawiająca uchylenia decyzji ostatecznej, w trybie art. 151 § 1 pkt 2 lub art. 151 § 2 K.p.a. Nie można jednak wydać decyzji na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a., odmawiającej uchylenia decyzji dotychczasowej ze względu na brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 K.p.a., gdy taka podstawa zaistniała, jak w niniejszej sprawie. Tym samym, w przedstawionych okolicznościach sprawy decyzja organu pierwszej instancji była wadliwa i zasadnie organ drugiej instancji, stosując prawidłowo art. 151 § 2 K.p.a. i przyjmując wystąpienie przesłanki określonej w 145 § 1 K.p.a., wydał decyzję merytoryczno – reformatoryjną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. Z tych przyczyn zarzuty skargi odnoszące się do naruszenia wskazanych przepisów postępowania nie są zasadne. Zarzut naruszenia art. 134 K.p.a. jest również niezasadny. Odwołanie od decyzji pierwszej instancji wnieśli B. i J. D. oraz pełnomocnik ustanowiony w toku postępowania administracyjnego – A. P., słusznie zatem organ drugiej instancji odwołania te rozpatrzył, wydając zaskarżoną decyzję. Natomiast w sytuacji ustanowienia pełnomocnika zbędne jest doręczanie pism w toku postępowania administracyjnego bezpośrednio stronie, która pełnomocnika ustanowiła. Może mieć to następnie znaczenie dla liczenia terminu do składania środków zaskarżenia. Niemniej w niniejszej sprawie kwestia ta jest nieistotna, bowiem odwołania strony i pełnomocnika wpłynęły w terminie. Decyzja stwierdzająca wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa w postępowaniu wznowieniowym nie eliminuje z obrotu prawnego decyzji ostatecznej, która nadal kształtuje stosunek prawny, ale stanowić ona może podstawę do wystąpienia z roszczeniem odszkodowawczym, przed sądem powszechnym i na zasadach określonych w prawie cywilnym. Z powyższych przyczyn sąd uznał, że kwestionowane rozstrzygnięcie organu odwoławczego nie narusza prawa, w tym przepisów postępowania w sposób istotny, a pozostałe zarzuty skargi również nie są uzasadnione. Wbrew treści skargi organy nie naruszyły zasady związania wytycznymi sformułowanymi w sprawie przez sąd administracyjny wynikającej z przepisu art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270). Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 27 kwietnia 2010 r., sygn. akt II SA/Gd 780/09, na który powołuje się skarżący, dotyczył sprawy pozwolenia na budowę muru oporowego na działce nr [[...]], a nie pozwoleń objętych decyzją z dnia 7 lutego 2006 r. W konsekwencji wytyczne sądu sformułowane w wyroku w sprawie o sygn. akt II SA/Gd 780/09, nie wiązały organów w przedmiotowej sprawie. Natomiast przyznać należy, że organy administracji prawidłowo rozpoznawały sprawę w trybie wznowienia postępowania według wytycznych sformułowanych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 31 maja 2007 r., sygn. akt II SA/Gd 688/06. Wobec ustalonego pozbawienia B. i J. D. udziału w postępowaniach zakończonych kwestionowaną decyzją z dnia 7 lutego 2006 r. oraz prawidłowego ustalenia organu odwoławczego co do upływu pięcioletniego terminu przedawnienia określonego w art. 146 § 1 K.p.a., zarzuty natury procesowej w zakresie błędów w ustaleniach faktycznych nie mają wpływu na rozstrzygnięcie w sprawie. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na mocy art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę jako niezasadną.