I SA/Wa 649/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska Sędziowie: WSA Maria Tarnowska (spr.) WSA Przemysław Żmich Protokolant referent-stażysta Agnieszka Chustecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 października 2012 r. sprawy ze skargi W. S.A. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nabycia z mocy prawa użytkowania wieczystego nieruchomości oddala skargę. I. Stan faktyczny 1. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania Spółki Akcyjnej D. od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] o odmowie stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. przez P. prawa użytkowania wieczystego gruntu położonego w W. przy ul. [...], stanowiącego działkę nr [...] oraz prawa własności budynku i innych urządzeń znajdujących się na gruncie - utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. 2. W uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. podało, że decyzją z dnia [...] lutego 2011 r. Prezydent W., po rozpatrzeniu wniosku z dnia 15 lutego 1994 r. odmówił stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. przez P. prawa użytkowania wieczystego przedmiotowego gruntu, prawa własności budynku i innych urządzeń znajdujących się na tym gruncie. W uzasadnieniu tej decyzji organ pierwszej instancji podał, że przedmiotowa nieruchomość znajduje się na terenie objętym działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279). Stała się ona z mocy prawa z dniem 27 maja 1990 r. własnością Dzielnicy Gminy [...], a na podstawie art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 15 marca 2002 r. o ustroju m. st. Warszawy (Dz. U. Nr 41, poz. 361 ze zm.) nieruchomość ta jest własnością miasta W.. W dniu 15 lutego 1994 r. P. złożyło wniosek o stwierdzenie nabycia z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. prawa użytkowania wieczystego tego gruntu wraz z przeniesieniem prawa własności budynku w trybie art. 2 ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, obecnie zaś w trybie art. 200 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. PRN m. W. podjęło w dniu [...] stycznia 1961 r. uchwałę nr [...] o utworzeniu przedsiębiorstwa państwowego pod nazwą [...], która wskazywała jako przedmiot działania przedsiębiorstwa eksploatowanie budynku położonego w W.. W dniu [...] listopada 1962 r. PRN w W. podjęło uchwałę w sprawie utworzenia przedsiębiorstwa państwowego pod nazwą [...], połączenia przedsiębiorstw państwowych i przejęcia jednostki organizacyjnej. W myśl tej uchwały postanowiono z dniem [...] grudnia 1962 r. utworzyć przedsiębiorstwo [...] i połączyć z dniem [...] stycznia 1963 r. przedsiębiorstwo pod nazwą [...] z nowopowstałym przedsiębiorstwem, oraz, że P. przejmie cały majątek i zobowiązania przedsiębiorstwa pod nazwą [...]. Połączone przedsiębiorstwa prowadzono pod nazwą [...]. Uchwała nr [...] z dnia [...] listopada 1962 r. została zmieniona zarządzeniem Prezydenta W. z dnia [...] września 1988 r. o nadaniu nowej nazwy P., które nazwano [...]. Zostało ono przekształcone przez Ministra Skarbu Państwa w spółkę akcyjną w trybie ustawy o komercjalizacji i prywatyzacji na podstawie aktu notarialnego z dnia [...] czerwca 2009 r. Organ uznał, że P. nie legitymuje się decyzją o przekazaniu nieruchomości w zarząd ani decyzją o przekazaniu nieruchomości w użytkowanie wydaną przed dniem 1 sierpnia 1985 r. Przedstawione przez [...] dokumenty nie stanowią dowodu, iż grunt przy ul. [...] w dniu 5 grudnia 1990 r. znajdował się w zarządzie [...]. Z przedstawionych dokumentów: protokołu zdawczo - odbiorczego z dnia [...] kwietnia 1963 r. dotyczącego przejęcia i przekazania majątku P. na mocy uchwały nr [...] z dnia [...] listopada 1962 r. oraz uchwały nr [...] z dnia [...] listopada 1962 r. PRN w W. nie wynika, że grunt tej nieruchomości w dniu 5 grudnia 1990 r. znajdował się w zarządzie [...]. Z dokumentów tych wynika tylko, że przedmiotem przekazania pomiędzy przedsiębiorstwem pod nazwą [...] był jedynie budynek znajdujący się przy ul. [...], a nie grunt. Nadto, głównym przedmiotem działania przedsiębiorstwa było zarządzanie budynkami państwowymi przeznaczonymi dla potrzeb placówek zagranicznych. Poprzednik prawny Spółki [...] nie legitymował się prawem zarządu przedmiotową nieruchomością w dniu 5 grudnia 1990 r. Zarządzanie nieruchomością, zdaniem organu, nie jest tożsame z prawem zarządu do nieruchomości. W odniesieniu do nieruchomości położonej przy ul. [...], z której pochodzi obecna działka ewid. nr [...] toczy się postępowanie z wniosku jej dawnych właścicieli, złożonego na podstawie przepisów dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy o przyznanie im prawa użytkowania wieczystego gruntu. Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast decyzją z dnia [...] maja 2001 r. stwierdził nieważność decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z dnia [...] września 1951 r., którą utrzymano w mocy orzeczenie PRN w W. o odmowie przyznania dotychczasowym właścicielom prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości. W związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lutego 2004 r. sygn. akt I SA 1215/02 Minister Infrastruktury zawiesił z urzędu postępowanie w sprawie o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] maja 2001 r. do czasu zakończenia postępowania z wniosku [...] - o nabycie z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. prawa użytkowania wieczystego gruntu położonego przy ul. [...] oraz własności budynku. Zdaniem organu, zgodnie z art. 200 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami, nabycie własności oraz prawa użytkowania wieczystego nieruchomości nie może naruszać praw osób trzecich - takimi prawami są roszczenia następców prawnych dawnych właścicieli. Prawa i roszczenia następców prawnych dawnych właścicieli nieruchomości wynikające z dekretu powinny być zaspokajane w pierwszej kolejności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 7 września 2010 r. uwzględnił skargę następczyni prawnej dawnych właścicieli nieruchomości na bezczynność organu administracji - Prezydenta W. i zobowiązał ten organ do rozpatrzenia wniosku [...] o nabycie z mocy prawa nieruchomości położonej przy ul. [...] - w terminie jednego miesiąca od daty zwrotu akt administracyjnych z prawomocnym wyrokiem; akta zostały zwrócone organowi dnia 20 stycznia 2011 r. W uzasadnieniu wyroku stwierdzono, że rozstrzygnięcie sprawy z wniosku dekretowego jest zależne od uprzedniego rozpoznania sprawy w przedmiocie uwłaszczenia. Zdaniem organu, poza niespełnieniem przez Przedsiębiorstwo [...] warunków określonych w art. 200 ustawy o gospodarce nieruchomościami, brak jest możliwości stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. prawa użytkowania wieczystego przedmiotowego gruntu ze względu na toczące się postępowanie z wniosku dekretowego dawnych właścicieli. Gdyby stwierdzono nabycie przez [...] prawa użytkowania wieczystego tego gruntu taka decyzja naruszałaby prawa wynikające z dekretu, co pozostawałoby w sprzeczności z art. 200 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami, wobec czego uznano zasadność odmowy uwzględnienia wniosku [...]. 3. W uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. stwierdziło, że w dniu 5 grudnia 1990 r. wnioskodawca nie mógł nabyć prawa użytkowania wieczystego gruntu, ponieważ w dokumentach nie ma mowy o prawach do gruntu nieruchomości. Z § 4 uchwały Prezydium Rady Narodowej w W. z dnia [...] listopada 1962 r. nr [...] w sprawie utworzenia przedsiębiorstwa państwowego pod nazwą [...], połączenia w późniejszym terminie przedsiębiorstw państwowych i przejęcia jednostki organizacyjnej (zakładu), przedłożonej przez [...] jako dokument potwierdzający prawo zarządu nieruchomością wynika, że przedmiotem działania nowego przedsiębiorstwa było: (1) zarządzanie budynkami państwowymi przeznaczonymi dla placówek zagranicznych i innymi wskazanymi przez Wydział Gospodarki Mieszkaniowej; (2) pełnienie funkcji bezpośredniego inwestora budownictwa państwowego realizowanego dla potrzeb placówek zagranicznych przez PRN w W.; (3) przeprowadzanie remontów kapitalnych i bieżących budynków i lokali zajmowanych dla potrzeb placówek zagranicznych; (4) współdziałanie z innymi administratorami Domów Mieszkalnych zarządzających budynkami w których znajdują się lokale dla potrzeb placówek zagranicznych w zakresie określonym odrębnymi przepisami, a w szczególności (a) wymiaru i poborów czynszu, (b) dokonywania remontów i konserwacji tych lokali. Zdaniem organu, w przytoczonym akcie nie ma mowy o uprawnieniach do gruntu przysługujących zarządzającemu budynkami w jakiejkolwiek formie - zarządu, użytkowania czy innej, nie ma też mowy o "prawie zarządu nieruchomością". Grunt nie został w żaden sposób określony - nie wskazano ani numeru ewidencyjnego działki ani jjej powierzchni. Drugi dokument o istotnym dla sprawy znaczeniu, to protokół zdawczo - odbiorczy z dnia [...] kwietnia 1963 r. dotyczący przejęcia i przekazania majątku pensjonatu [...] na mocy uchwały z dnia [...] listopada 1962 r. Z protokołu tego wynika, że przekazano nim majątek - aktywa i pasywa według bilansu na dzień [...] grudnia 1962 r., gotówkę w kasach Zarządu i Recepcji, materiały, przedmioty nietrwałe, środki trwałe, budynek [...]. Z protokołu tego jednakże nie wynika, nie przekazano nim prawa do gruntu położonego przy ul. [...], ani też w żaden sposób nie określono parametrów tego gruntu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. uznało, że P. nie spełniło przesłanek określonych w art. 200 ustawy o gospodarce nieruchomościami, a zatem nie można było stwierdzić nabycia przez nie z mocy prawa w dniu 5 grudnia 1990 r. prawa użytkowania wieczystego gruntu nieruchomości położonej przy ul. [...] oraz prawa własności znajdujących się na tym gruncie budynków, budowli i innych urządzeń. 4. Zdaniem Sądu, stan faktyczny przyjęty za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia nie budzi wątpliwości. II. Zarzuty zawarte w skardze i stanowisko organu 1. Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył P.; zarzucając naruszenie: (1) art. 200 ust. 1 ustawy o gospodarce gruntami, poprzez przyjęcie, że nieruchomość nie znajdowała się w zarządzie skarżącej dniu 5 grudnia 1990 r., (2) § 4 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 lutego 1998 r. w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczania osób prawnych nieruchomościami będącymi dotychczas w ich zarządzie i użytkowaniu, poprzez przyjęcie, że przedłożone przez skarżącą dokumenty nie mieszczą się w dyspozycji tego przepisu, (3) art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez uznanie, wbrew orzeczeniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 lutego 2004 r. sygn. akt I SA 1215/02, że zgłoszenie roszczeń byłych właścicieli do przedmiotowej nieruchomości wyłącza możliwość stwierdzenia powstania na rzecz skarżącej prawa użytkowania wieczystego nieruchomości z dniem 5 grudnia 1990 r. - - wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. 2. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. III. Uzasadnienie prawne Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 1. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. 2. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] lutego 2011 r. o odmowie stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. przez P. prawa użytkowania wieczystego gruntu położonego w W., stanowiącego działkę nr [...], oraz prawa własności budynku i innych urządzeń znajdujących się na gruncie. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zarówno zaskarżona jak również poprzedzająca decyzja nie narusza prawa. Sąd podziela stanowisko organu przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. 3. 1 Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. Nr 79, poz. 464 z późn. zm.), grunty stanowiące własność Skarbu Państwa lub własność gminy (związku międzygminnego), z wyłączeniem gruntów Państwowego Funduszu Ziemi, będące w dniu 5 grudnia 1990 r. w zarządzie państwowych osób prawnych innych niż Skarb Państwa, stały się z tym dniem z mocy prawa przedmiotem użytkowania wieczystego z zachowaniem praw osób trzecich. Jednocześnie art. 2 ust. 2 tej ustawy stanowił, że budynki, lokale i inne urządzenia znajdujące się na tych gruntach, będących dnia 5 grudnia 1990 r. w zarządzie państwowych osób prawnych, stały się od tego dnia z mocy prawa własnością tych osób. Nabycie nastąpiło odpłatnie, jeżeli obiekty te nie były wybudowane lub nabyte ze środków własnych tych osób lub ich poprzedników prawnych. Stosownie zaś do art. 200 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami ((j.t. Dz. U. z 2010 r., Nr 102, poz. 651 z późn. zm.), w sprawach stwierdzenia nabycia z mocy prawa, na podstawie ustawy z dnia 29 września 1990 r., z dniem 5 grudnia 1990 r. prawa użytkowania wieczystego gruntów oraz własności budynków, innych urządzeń i lokali przez państwowe i komunalne osoby prawne oraz Bank Gospodarki Żywnościowej, które posiadały w tym dniu grunty w zarządzie, niezakończonych przed dniem 1 stycznia 1998 r., należy stosować wymienione w tym przepisie zasady. Z przepisów tych wynika, że podstawową przesłanką uwłaszczenia państwowych i komunalnych osób prawnych - było legitymowanie się przez te osoby w dniu 5 grudnia 1990 r. prawem zarządu gruntami oraz budynkami, lokalami i urządzeniami położonymi na tym gruncie. Zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 lutego 1998 r. w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczenia osób prawnych nieruchomościami będącymi dotychczas w ich zarządzie lub użytkowaniu (Dz. U. Nr 23, poz. 120 z późn. zm.) - właściwy organ stwierdza dotychczasowe prawo zarządu, o którym mowa w § 5, na podstawie co najmniej jednego z następujących dokumentów: (1) decyzji o przekazaniu nieruchomości w zarząd, (2) decyzji o przekazaniu nieruchomości w użytkowanie, jeżeli została wydana przed dniem 1 sierpnia 1985 r., (3) umowy między państwowymi jednostkami organizacyjnymi o przekazaniu prawa zarządu do nieruchomości, zawartej za zgodą organu, (4) umowy, zawartej w formie aktu notarialnego przed dniem 1 lutego 1989 r. przez państwowe jednostki organizacyjne, o nabyciu nieruchomości od osób innych niż Skarb Państwa, (5) odpisu z księgi wieczystej, stwierdzającej prawo zarządu lub prawo użytkowania nieruchomości, (6) decyzji o naliczeniu lub aktualizacji opłat z tytułu zarządu nieruchomością, (7) decyzji o naliczeniu lub aktualizacji opłat z tytułu użytkowania nieruchomości, jeżeli została wydana przed dniem 1 sierpnia 1985 r., (8) uchwały, zarządzenia lub decyzji wydanych w sprawie podziału, łączenia, likwidacji i utworzenia państwowych i komunalnych jednostek organizacyjnych oraz podejmowanych na ich podstawie uchwał komisji powoływanych w tych sprawach, jeżeli treść tych dokumentów zawiera oznaczenie nieruchomości, (9) protokołu przekazania nieruchomości, sporządzonego między państwowymi jednostkami organizacyjnymi przed dniem 1 sierpnia 1985 r., (10) umowy o przekazaniu nieruchomości lub protokołu przekazania nieruchomości, sporządzonych przed dniem 22 października 1961 r. między organizacjami społeczno - zawodowymi, politycznymi lub spółdzielczymi a państwowymi jednostkami organizacyjnymi. Nie budzi wątpliwości, że zarządu nie można było uzyskać w sposób dorozumiany, zdarzenie prawne będące podstawą powstania prawa zarządu powinno mieć zatem określoną formę, np. decyzji administracyjnej, umowy, odpisu z księgi wieczystej. Art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. z 1989 r. Nr 14, poz. 74, z późn. zm.), w brzmieniu obowiązującym w dniu 5 grudnia 1990 r. przewidywał powstanie zarządu do gruntu w ściśle określony sposób, co oznacza, że prawa do gruntu takie jak zarząd, użytkowanie, użytkowanie wieczyste nie mogły powstać w sposób dorozumiany. Sam fakt posiadania nieruchomości nie decydował o powstaniu zarządu. Dowodem potwierdzającym istnienie prawa zarządu państwowej jednostki organizacyjnej mogły być (1) decyzja o oddaniu w zarząd, (2) zawarta za zezwoleniem tego organu umowa o przekazaniu między państwowymi jednostkami organizacyjnymi, (3) bądź umowa o nabyciu nieruchomości. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, istnienia zarządu nie można domniemywać (np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 5 listopada 1999 r. I SA 2240/98, LEX nr 47368, z dnia 2 lutego 2006 r. I OSK 1295/05, LEX nr 194864). Istotne jest również, że decyzja o oddaniu nieruchomości w zarząd powinna była określać jej położenie, powierzchnię, mieć załączoną mapę sytuacyjną oraz wskazywać sposób i cel korzystania z niej (uchwala składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 23 września 1993 r. III CZP 81/93, OSNC z 1994 r., nr 2, poz. 27). Decyzja uwłaszczeniowa ma charakter deklaratoryjny i stanowi podstawę ujawnienia prawa wieczystego użytkowania oraz własności państwowej lub komunalnej osoby prawnej w księdze wieczystej. Należy więc przyjąć, że chociaż uwłaszczenie następuje z mocy prawa, to brak takiej decyzji uniemożliwia dokonanie czynności rozporządzającej przez osobę, która ma być uwłaszczona, np. uniemożliwia sprzedaż nieruchomości (por. uchwała SN z dnia 29 lipca 1993 r., III CZP 64/93, OSNCP 1993, nr 12, poz. 209). Zauważyć należy, że deklaratoryjny charakter tej decyzji dotyczy powstania prawa użytkowania wieczystego i związanej z nim własności budynków, lokali lub urządzeń, natomiast w zakresie warunków użytkowania wieczystego powstałego z mocy prawa oraz sposobu nabycia własności budynków, lokali lub urządzeń decyzja ta ma charakter konstytutywny (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 kwietnia 2003 r., II SA/Łd 736/02, ONSA 2004, nr 1, poz. 38, i wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 grudnia 2006 r. sygn. akt I SA/Wa 1462/06, LEX nr 320080). 3.2 Jak wynika z akt sprawy, przedmiotowa nieruchomość położona w W. stanowi własność W. P. złożyło wniosek z dnia 15 lutego 1994 r. o stwierdzenie nabycia, z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. prawa użytkowania wieczystego tego gruntu, wraz z przeniesieniem prawa własności budynku, w trybie art. 2 ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości. Słusznie organ stwierdził, że w chwili obecnej przepisowi temu odpowiada art. 200 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, oraz ustalił, że P. nie legitymuje się ani decyzją o przekazaniu nieruchomości w zarząd, ani też decyzją o przekazaniu nieruchomości w użytkowanie, wydaną przed dniem 1 sierpnia 1985 r. Jako dokumenty potwierdzające prawo zarządu, wnioskodawca powołał we wniosku (1) protokół zdawczo - odbiorczy z dnia [...] kwietnia 1963 r. dotyczący przejęcia i przekazania majątku P. na mocy uchwały nr [...] z dnia [...] listopada 1962 r., oraz (2) uchwałę nr [...] z dnia [...] listopada 1962 r. Prezydium Rady Narodowej w W. w sprawie utworzenia przedsiębiorstwa państwowego pod nazwą [...], połączenia (w późniejszym terminie) przedsiębiorstw państwowych i przejęcia (przekazania) jednostki organizacyjnej (zakładu). Słuszne jest stanowisko organu, że żaden z tych dokumentów nie może być uznany za wystarczający dowód, iż przedmiotowy grunt położony przy ul. [...] w dniu 5 grudnia 1990 r. znajdował się w zarządzie P. Z dokumentów tych jednoznacznie wynika, że przedmiotem przekazania - przejęcia pomiędzy przedsiębiorstwem [...] a [...] był jedynie budynek położony przy ul. [...] - bez gruntu. Głównym przedmiotem działania tego przedsiębiorstwa było zarządzanie budynkami państwowymi przeznaczonymi dla placówek zagranicznych i innymi wskazanymi przez Wydział Gospodarki Mieszkaniowej, pełnienie funkcji bezpośredniego inwestora budownictwa państwowego realizowanego dla potrzeb placówek zagranicznych przez PRN w W., przeprowadzanie remontów kapitalnych i bieżących budynków i lokali zajmowanych dla potrzeb placówek zagranicznych, współdziałanie z innymi administratorami Domów Mieszkalnych zarządzających budynkami, w których znajdują się lokale dla potrzeb placówek zagranicznych w zakresie określonym odrębnymi przepisami, a w szczególności wymiaru i poborów czynszu, dokonywania remontów i konserwacji tych lokali - co wynika z § 4 uchwały nr [...] z dnia [...] listopada 1962 r. Słusznie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. stwierdziło, że w akcie tym nie ma mowy o uprawnieniach do gruntu przysługujących zarządzającemu budynkami w jakiejkolwiek formie - zarządu, użytkowania czy innej, nie ma również mowy o "prawie zarządu nieruchomością", grunt nie został w żaden sposób określony - nie ma ani numeru działki ani jej powierzchni. Z drugiego dokumentu, jak słusznie zauważyło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., wynika, że przekazano w nim majątek - aktywa i pasywa według bilansu na dzień 31 grudnia 1962 r., gotówkę w kasach zarządu i Recepcji, materiały, przedmioty nietrwałe, środki trwałe, budynek [....] - jednakże nie budzi również wątpliwości, że nie przekazano nim prawa do gruntu przy ul. [...], ani nie określono jego paramentów. Uznano więc słusznie, że poprzednik prawny strony skarżącej nie legitymował się prawem zarządu przedmiotową nieruchomością w dniu 5 grudnia 1990 r., oraz, że zarządzanie nieruchomością nie jest tożsame z prawem zarządu do nieruchomości. Skoro więc organ nie stwierdził spełnienia przez [...] przesłanek określonych w art. 200 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, to słusznie uznał, że nie mógł stwierdzić nabycia przez nie z mocy prawa w dniu 5 grudnia 1990 r. prawa użytkowania wieczystego gruntu przedmiotowej nieruchomości położonej przy ul. [...]. 3.3 Należy również podnieść, że decyzja organu pierwszej instancji - Prezydenta W. z dnia [...] lutego 2011 r. oraz będąca przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji, została wydana po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 września 2010 r. sygn. akt I SAB/Wa 139/10 w sprawie ze skargi E. J. na bezczynność Prezydenta W., którym to wyrokiem Sąd zobowiązał Prezydenta W. do rozpatrzenia wniosku [...] o nabycie z mocy prawa użytkowania wieczystego nieruchomości położonej w W. - w terminie 1 miesiąca od daty zwrotu akt administracyjnych z prawomocnym wyrokiem, co nastąpiło w dniu 20 stycznia 2011 r. Wyrokiem tym organ był związany, stosownie do art. 153 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. IV. Stwierdzić więc należy, że postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone wnikliwie, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oceniony został właściwie, a mające zastosowanie w sprawie przepisy zostały prawidłowo zinterpretowane. Sąd nie doszukał się naruszeń przepisów prawa materialnego czy procesowego, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a zatem musiałyby skutkować koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. V. Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), orzekł jak w sentencji.