II OSK 1641/13

Dnia 3 marca 2015 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Robert Sawuła sędzia NSA Jerzy Stelmasiak sędzia del. WSA Małgorzata Miron /spr./ Protokolant asystent sędziego Rafał Jankowski po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2015 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej G.G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 27 marca 2013 r. sygn. akt II SA/Sz 898/12 w sprawie ze skargi G.G.o na decyzję Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania oddala skargę kasacyjną. Sygn. II OSK 1641/13 UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 27 marca 2013 r. w sprawie II SA/Sz 898/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę G.G. wniesioną na decyzję Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia [...] czerwca 2012 r. znak [...] w przedmiocie wymeldowania. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Prezydent Miasta Stargard Szczeciński decyzją z dnia [...] maja 2012 r. nr [...], działając na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139 poz. 993 z późn. zm.) orzekł o wymeldowaniu G.G. z pobytu stałego z lokalu mieszkalnego położonego przy ul. K. w Stargardzie Szczecińskim. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ wskazał, że wniosek o wymeldowanie złożyło w dniu 31 października 2011 r. Stargardzkie Towarzystwo Budownictwa Społecznego Spółka z o.o., zwane dalej "STBS", dołączając wyrok zaoczny Sądu Rejonowego w Stargardzie Szczecińskim Wydział I Cywilny z dnia 15 lutego 2011 r. sygn. akt IC 674/10, orzekający eksmisję G.G. z przedmiotowego lokalu bez prawa do lokalu socjalnego, a także protokół zdawczo-odbiorczy ww. lokalu z dnia 25 października 2011 r. Organ podał, że G.G. od 19 lipca 2010 r. przebywa w Zakładzie Karnym i mimo eksmisji odmówił dobrowolnego wymeldowania się z przedmiotowego lokalu oraz, że został zatrzymany pod adresem ul. M. w Stargardzie Szczecińskim. Przesłuchany w charakterze świadka pracownik STBS oświadczył, że G.G. nie był obecny przy eksmisji, mimo tego, że był o niej poinformowany przez komornika sądowego. Po wykonaniu eksmisji lokal wolny od osób i rzeczy został zabezpieczony i zaplombowany przez pracowników STBS przy udziale komornika sądowego, a następnie przydzielony innej rodzinie z listy oczekujących. G.G. nie odwołał się od wyroku orzekającego eksmisję, co wynika z pisma Sądu Rejonowego w Stargardzie Szczecińskim z dnia 4 kwietnia 2012 r. Sąd przesłał organowi I instancji odpis postanowienia Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Stargardzie Szczecińskim z dnia 15 grudnia 2011 r. o zakończeniu postępowania egzekucyjnego prowadzonego w oparciu o ww. wyrok z dnia 15 lutego 2011 r. w części dotyczącej opróżnienia i wydania Gminie Stargard Szczeciński lokalu mieszkalnego na skutek realizacji tytułu wykonawczego. Organ przesłuchał dotychczasowych sąsiadów strony oraz nowego najemcę przedmiotowego lokalu, którzy potwierdzili, że G.G. w lokalu tym nie zamieszkuje, ustalił ponadto, że strona nie występowała do Sądu Rejonowego w Stargardzie Szczecińskim o przywrócenie naruszonego posiadania. Prezydent Miasta Stargard Szczeciński stwierdził, że przepisy ustawy o ewidencji ludności mają charakter porządkowy, chodzi w nich o to, aby rejestracja pobytu osób w danym lokalu była zgodna ze stanem faktycznym. Celowi temu służy obowiązek meldunkowy osoby przebywającej pod określonym adresem (art. 10 ustawy), bądź opuszczającej miejsce pobytu stałego (art. 15 ust. 1) oraz ciążący na organie gminy obowiązek polegający na konieczności wydania decyzji o wymeldowaniu w sytuacji, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy. Organ wskazał, że w rozpoznawanej sprawie strona opuściła miejsce pobytu stałego wskutek wykonanej eksmisji i nie dopełniła obowiązku meldunkowego, przy czym zatrzymanie strony nastąpiło pod innym adresem, niż adres dotychczasowego zameldowania na pobyt stały. W lokalu, z którego eksmitowano G.G. zamieszkuje już nowa rodzina, której przysługuje do tego lokalu tytuł prawny, zatem lokal ten nie jest miejscem, gdzie znajduje się centrum interesów życiowych G.G. G.G. obecnie jest osobą osadzoną w Zakładzie Karnym, a w przedmiotowym lokalu zamieszkuje inna rodzina, która lokal ten na własny koszt wyremontowała. Zdaniem organu wykonanie wyroku orzekającego eksmisję jest równoznaczne z ustaniem pobytu stałego strony w tym lokalu. W odwołaniu od decyzji Prezydenta Miasta Stargard Szczeciński G.G. podniósł, że jest najemcą lokalu mieszkalnego przy ul. K. w Stargardzie Szczecińskim i nie został powiadomiony o terminie rozprawy, która odbyła się przed Sądem Rejonowym w Stargardzie Szczecińskim w dniu 15 lutego 2011 r., co uniemożliwiło mu obronę jego praw. Tymczasem STBS już w październiku 2010 r. wiedziało, że odwołujący się przebywa w Zakładzie Karnym, ale zataiło tę informację przed sądem. G.G. oświadczył, że wielokrotnie usiłował uregulować zaległości za mieszkanie, ale konieczność odbycia kary pozbawiła go tej możliwości. Wojewoda Zachodniopomorski decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Zdaniem organu odwoławczego wykonanie eksmisji osoby z lokalu oznacza, że w takiej sytuacji od dnia wykonania wyroku eksmisyjnego spełniona jest przesłanka opuszczenia lokalu w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, choćby osoba ta przebywała poza lokalem nie z własnej woli. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na ww. decyzję G.G. podniósł, że został zatrzymany przez policję w dniu 19 lipca 2010 r., a następnie przewieziony do Aresztu Śledczego w Stargardzie Szczecińskim. W październiku 2010 r. skarżący wystosował do STBS pismo informujące o jego zatrzymaniu i miejscu osadzenia, z prośbą o podanie informacji dotyczącej narosłego zadłużenia. W grudniu 2010 r. skarżący otrzymał od STBS pismo, z którego wynikało, że na dzień 30 listopada 2010 r. jego zaległość wobec STBS wynosiła 10 186,87 zł. W tej sytuacji skarżący wystosował do STBS kolejne pismo z prośbą o wstrzymanie egzekucji, na które otrzymał odpowiedź, że przebywanie w areszcie śledczym nie zwalnia najemcy z obowiązku uiszczania opłat za zajmowany lokal mieszkalny. Zdaniem skarżącego STBS celowo nie poinformował Sądu Rejonowego w Stargardzie Szczecińskim o miejscu jego osadzenia, co uniemożliwiło mu wzięcie udziału w rozprawie, na której zapadł wyrok eksmisyjny. Ponadto, Sąd Rejonowy w Stargardzie Szczecińskim Wydział Cywilny znajduje się w tym samym budynku, co Wydział Karny, w którym zapadło orzeczenie o osadzeniu skarżącego w Areszcie Śledczym, zatem Sąd miał możliwość ustalenia miejsca przebywania skarżącego. G.G. zarzucił też, że organ I instancji zebrał wywiad środowiskowy o nim tylko od tych sąsiadów, z którymi pozostawał w gorszych relacjach, pomijając znacznie większą liczbę tych, z którymi relacje były pozytywne, co miało na celu pozbawienie skarżącego mieszkania. Poza tym, zanim jeszcze zakończyło się postępowanie egzekucyjne, mieszkanie zostało przydzielone innej rodzinie, co świadczy o z góry powziętym zamiarze STBS pozbycia się skarżącego z lokalu. Skarżący zaznaczył, że zajmowanego mieszkania nie opuścił dobrowolnie i gdyby nie aresztowanie i konieczność odbycia kary, robiłby wszystko, aby mieszkanie oddłużyć i dalej być jego najemcą. Wojewoda Zachodniopomorski w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowanie w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 27 marca 2013 r. pełnomocnik STBS Spółki z o.o. złożył pismo procesowe, w którym wniósł o oddalenie skargi wskazując, że zostały spełnione faktyczne i prawne przesłanki do wymeldowania skarżącego z przedmiotowego lokalu. Stosunek najmu lokalu został skutecznie rozwiązany, a ponieważ skarżący nie chciał dobrowolnie wydać lokalu, sprawa została skierowana na drogę sądową. W toku postępowania sądowego o wydanie lokalu zarówno Gmina, jak i Sąd Rejonowy adresował korespondencję wysyłaną do pozwanego na taki adres, jaki podał skarżący. Także komornik sądowy poinformował skarżącego o wszczęciu postępowania egzekucyjnego, a w toku postępowania egzekucyjnego skarżący upoważnił swoją babcię T.M. do reprezentowania go w postępowaniu eksmisyjnym. Skarżący wcześniej niż twierdzi wiedział zarówno o toczącym się postępowaniu sądowym, jak i postępowaniu egzekucyjnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, po rozpoznaniu sprawy ze skargi G.G. uznał, że zaskarżona decyzja Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia [...]czerwca 2012 r. nie narusza prawa. Sąd wskazał, iż zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 z późn. zm.) pobytem stałym jest zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem, z zamiarem stałego przebywania. W myśl art. 15 ust. 2 ustawy, organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Powołując się na wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 2001 r. sygn. akt V SA 3078/00 (Lex nr 78937) Sąd podniósł, że za równoznaczną z opuszczeniem lokalu w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy należy uznać nie tylko dobrowolną zmianę miejsca pobytu, ale także sytuację, w której osoba dotychczas zameldowana została usunięta z lokalu i nie skorzystała we właściwym czasie z przysługujących jej środków prawnych umożliwiających powrót do lokalu. Sąd przypomniał, że w dniu 25 października 2011 r. Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym w Stargardzie Szczecińskim wykonał prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w Stargardzie Szczecińskim z dnia 15 lutego 2011 r. sygn. akt IC 674/10, orzekający o eksmisji skarżącego z lokalu. W ocenie Sądu organ drugiej instancji prawidłowo uznał, że egzekucja wyroku orzekającego eksmisję skarżącego jest równoznaczna z zakończeniem jego pobytu w tym lokalu w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności, w konsekwencji czego należało orzec o jego wymeldowaniu. Bezskuteczne jest – jak zauważył Sąd - powoływanie się przez skarżącego na fakt, że nie brał udziału w postępowaniu sądowym z powództwa Gminy Stargard Szczeciński o eksmisję z przedmiotowego lokalu, ponieważ zarzuty dotyczące postępowania przed sądem cywilnym nie mogły zostać rozpatrzone w postępowaniu administracyjnym dotyczącym wymeldowania z pobytu stałego. Przesłanką do uznania, że skarżący opuścił lokal w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych było wyłącznie to, że w odniesieniu do niego zostało wykonane prawomocne orzeczenie eksmisyjne. Sąd stwierdził, iż opuszczenie lokalu mieszkalnego wskutek wykonania wyroku nakazującego eksmisję jest opuszczeniem lokalu w rozumieniu art. 15 ust. 2 ww. ustawy, uzasadniającym wydanie decyzji o wymeldowaniu osoby eksmitowanej, a brak cechy dobrowolności nie zawsze stanowi przeszkodę do wymeldowania. Sąd wskazał, ze przesłankami wymeldowania są tylko okoliczności faktyczne, nie kwestie materialnoprawne, których rozstrzygnięcie mogłoby być przedmiotem postępowania przed sądem lub innym organem. Ewidencja ludności służy rejestracji danych o miejscu rzeczywistego pobytu osób, a więc rejestracji stanu faktycznego, a nie prawnego. Sąd podniósł też, za organem II instancji, iż obowiązkiem organów ewidencji ludności jest porządkowanie i aktualizowanie bazy ewidencji ludności, a wydanie decyzji o wymeldowaniu, w przypadku zaistnienia przesłanek ustawowych, zapobiega utrzymaniu fikcyjnej rejestracji meldunkowej. G.G. złożył skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 27 marca 2013 r. sygn. akt II SA/Sz 898/12, wnosząc na podstawie art. 176 w zw. z art. 185 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r. poz. 270) o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz.U. z 2006 Nr 139, poz. 993 z późn. zm.) poprzez błędną wykładnię i zastosowanie wskutek przyjęcia, iż w niniejszej sprawie doszło do dobrowolnego opuszczenia lokalu mieszkalnego, wskutek wykonania orzeczenia eksmisyjnego. Jak podkreślono w skardze kasacyjnej, skarżący w trakcie trwania postępowania zarówno eksmisyjnego, jak i meldunkowego (będącego przedmiotem niniejszej sprawy) przebywał wbrew swojej woli w areszcie śledczym, będąc pozbawionym wolności. Prowadzone postępowanie eksmisyjne było w istocie fikcyjne, bowiem organ doskonale orientował się, gdzie skarżący w trakcie procesu eksmisyjnego przebywał, jednak celowo podawał nieprawdziwe dane co do miejsca jego zamieszkania. Wskutek tych czynności doszło do wydania wyroku zaocznego i dalej do rzekomych czynności egzekucyjnych skarżącego z lokalu, który wówczas przebywał w areszcie śledczym. Zdaniem skarżącego kasacyjnie w niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie dokonał błędnej wykładni i zastosowania art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Autor skargi kasacyjnej podniósł, iż w podobnej sprawie WSA w Krakowie w wyroku z 19 lutego 2013 r. sygn. akt III SA/Kr 1072/12 stwierdził, iż umieszczenie osoby na mocy wyroku sądu w zakładzie psychiatrycznym nie stanowi trwałego i dobrowolnego opuszczenia dotychczasowego miejsca zamieszkania. W orzeczeniu tym Sąd podkreślił, iż opuszczenie przez osobę dotychczasowego miejsca pobytu stałego w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych następuje wówczas, gdy jest ono trwałe i dobrowolne, wynika z jej własnej woli. Obie okoliczności, tj. "trwałość opuszczenia" i "dobrowolność opuszczenia" powinny wystąpić łącznie (kumulatywnie), aby można było uznać, że doszło do wypełnienia przesłanki opuszczenia lokalu na użytek wymienionego przepisu. W każdym przypadku orzekania na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy konieczne jest dokonanie oceny zamiaru osoby, która ma być wymeldowana. Niezbędnym w tej kwestii jest uwzględnienie obiektywnych przesłanek opuszczenia, takich jak: powód opuszczenia, możliwość dostępu do lokalu, wola powrotu i utrzymywania związków z miejscem stałego pobytu. Opuszczeniem miejsca pobytu stałego jest zatem nie tylko fizyczne nieprzebywanie, ale i zamiar opuszczenia danego lokalu, z jednoczesnym zerwaniem wszelkich związków z lokalem dotychczasowym i założeniem w nowym miejscu ośrodka swoich osobistych i majątkowych interesów. Samo przebywanie przez stronę postępowania w innym lokalu nie świadczy jeszcze o zamiarze trwałego opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego. Jak podniesiono w skardze kasacyjnej, nie ulega najmniejszej wątpliwości, iż skarżący miał pod adresem przy ul. K. w Stargardzie Szczecińskim zorganizowane centrum życiowe, a jego nieprzebywanie nie było wynikiem jego woli bądź decyzji. Skarżący wielokrotnie sygnalizował chęć swojego powrotu do lokalu, niepokoił się faktem zadłużenia, pisał pisma z aresztu śledczego w przedmiocie rozłożenia zadłużenia na raty. Takiego zachowania, w ocenie skarżącego kasacyjnie, nie sposób kwalifikować jako zamiaru opuszczenia, czy też porzucenia lokalu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270, ze zm., dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z przesłanek wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. nie wystąpiła, stąd też kontrola instancyjna ograniczała się do zbadania zasadności zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. Badając sprawę w takim zakresie należało uznać, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Skarga kasacyjna zarzuca naruszenie przepisu prawa materialnego – art. 15 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz.U. z 2006 r., Nr 139, poz. 993, ze zm., dalej także ustawa o ewidencji ludności), którego skarżący upatruje w błędnej wykładni tego przepisu oraz niewłaściwym jego zastosowaniu. Wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie prawidłowo ustalony przez organy administracji i zaakceptowany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie stan faktyczny obligował organy do wymeldowania G.G. z lokalu nr 5 przy ul. K. w Stargardzie Szczecińskim. Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności organ gminy wydaje, na wniosek strony lub z urzędu, decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Ustawowymi przesłankami wymeldowania są więc: opuszczenie miejsca pobytu stałego i niedopełnienie obowiązku wymeldowania się. Ewidencja ludności służy jedynie rejestracji faktu pobytu danej osoby w konkretnym lokalu. Organy ewidencyjne mają więc przede wszystkim obowiązek ustalić, czy dana osoba przebywa w konkretnym lokalu, a jeśli nie, to czy dany lokal opuściła. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się pogląd, że opuszczenie miejsca stałego pobytu musi mieć charakter dobrowolny, przy czym przez brak dobrowolności opuszczenia miejsca pobytu należy rozumieć sytuację, w której osoba "wymeldowywana" została pozbawiona prawa korzystania z lokalu na skutek bezprawnego działania osób trzecich (por. wyrok NSA z dnia 13 sierpnia 2010 r., II OSK 1455/09, http://:orzeczenia.nsa.gov.pl, wyrok NSA z dnia 27 marca 2007 r., II OSK 521/06, Lex nr 338851). Jeżeli opuszczenie przez daną osobę miejsca stałego pobytu jest powodowane zgodnymi z prawem władczymi działaniami organów państwa (np. w przypadku wykonania w drodze egzekucji wyroku nakazującego eksmisję z lokalu), to przy ustalaniu spełnienia przesłanek do wymeldowania tej osoby przesłanka dobrowolności nie może być brana pod uwagę, ponieważ oczywistym jest, że te działania organów najczęściej nie są zgodne z wolą osoby, która ma opuścić lokal. Z taką sytuacją mamy do czynienia w okolicznościach niniejszej sprawy. Nie ulega zatem wątpliwości, że opuszczenie miejsca pobytu stałego przez skarżącego miało związek po pierwsze, z umieszczeniem go w Zakładzie Karnym, po drugie, z wykonaniem wyroku Sądu Rejonowego w Stargardzie Szczecińskim z dnia 15 lutego 2011 r. w sprawie I C 674/10 orzekającego eksmisję. Ta ostatnia okoliczność w sposób jednoznaczny wskazuje na dobrowolne opuszczenie miejsca stałego zameldowania przez skarżącego w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności, skoro spowodowane było władczym działaniem organu egzekucyjnego. Wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej nie uzasadnia zarzutu błędnego zastosowania art. 15 ust. 2 omaw. ustawy pogląd wyrażony w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19 lutego 2013 r. w sprawie III SA/Kr 1072/12 (dostępne na http://:orzeczenia.nsa.gov.pl). Po pierwsze, stanowisko zaprezentowane w tym wyroku nie jest wiążące dla Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie, a w konsekwencji również Naczelnego Sądu Administracyjnego, wiąże jedynie organy orzekające w sprawie, w której orzeczenie to wydano. Po wtóre, pogląd ten wyrażony został w zupełnie innym stanie faktycznym, nie odnoszącym się do sytuacji, w której opuszczenie lokalu związane było z wykonaniem wyroku orzekającego eksmisję. Dla oceny prawidłowości zaskarżonego rozstrzygnięcia bez znaczenia także pozostaje, że w czasie toczącego się postępowania o eksmisję, a następnie postępowania egzekucyjnego, skarżący kasacyjnie przebywał w zakładzie karnym, o czym, jak twierdzi, poinformował organy gminy. Wyrok Sądu Rejonowego z dnia 15 lutego 2011 r. jest prawomocny, a zgodnie z treścią art. 365 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy oraz inne organy państwowe i organy administracji publicznej, a w wypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. W tym stanie rzeczy okoliczności podniesione przez skarżącego kasacyjnie nie mogły odnieść żadnego skutku w niniejszej sprawie. Konkludując, Sąd wojewódzki nie naruszył przepisów prawa materialnego ani przez błędną wykładnię, ani przez niewłaściwe zastosowanie art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności, co skutkowało oddaleniem skargi kasacyjnej. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając w oparciu o art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Nie orzeczono w wyroku o przyznaniu ustanowionemu z urzędu pełnomocnikowi skarżącego należnego od Skarbu Państwa wynagrodzenia z tytułu udzielenia prawa pomocy, albowiem przyznawane ono jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w art. 258-261 p.p.s.a. Stosownie do § 16 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu. (Dz. U. z 2013, poz. 490) pełnomocnik skarżącego powinien złożyć w wojewódzkim sądzie administracyjnym stosowne oświadczenie, o jakim mowa w cyt. przepisie.