I SA/Bd 732/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Leszek Kleczkowski Sędziowie: Sędzia WSA Mirella Łent (spr.) Sędzia WSA Dariusz Dudra Protokolant: Asystent sędziego Daniel Łuczon po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 24 października 2012 r. sprawy ze skargi M. W.-J. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór nad pojazdem oddala skargę I SA/Bd 732/12 UZASADNIENIE Pismem z dnia [...]. M. W.-J. (skarżąca) wystąpiła do Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ż. jako organu likwidacyjnego z wnioskiem o zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór nad pojazdem F., nr rej. [...] od dnia usunięcia z drogi, tj. od dnia [...]. do [...]. (182 dni) w kwocie [...] zł, przyjmując stawkę za pierwszą dobę dozoru w wysokości [...] zł i po [...] zł za każdą następną dobę. W uzasadnieniu wskazała, że pojazd nie został odebrany przez właściciela w terminie określonym w art. 130a ust. 10 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym oraz że właściciel pojazdu nie uregulował opłaty za usunięcie pojazdu z drogi, jak również opłaty za parkowanie, w tym opłaty za parkowanie w okresie 6 miesięcy, które rozpoczęły swój bieg w dniu umieszczenia pojazdu na parkingu strzeżonym. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Ż. wezwał stronę do przedłożenia dowodów stanowiących podstawę wyliczenia wynagrodzenia za wykonywanie dozoru nad przedmiotowym pojazdem oraz wskazanie kryteriów jakimi kierował się dozorca przy określeniu wynagrodzenia i wskazanie dowodów potwierdzających poniesione wydatki. W udzielonej odpowiedzi skarżąca wskazała, że podstawę ustalenia wysokości żądanego wynagrodzenia za dozór pojazdu stanowi uchwała Rady Miasta Bydgoszczy z dnia 28 listopada 2007r. Nr XXIII/296/07, z której wynika, że stawka za pierwszą dobę parkowania wynosi 61 zł, a za każdą następną 24,40 zł. Organ likwidacyjny pismem z dnia [...]. wystąpił do Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w B. o przekazanie zawartych pomiędzy skarżącą a tym organem kserokopii umów obowiązujących w okresie przechowywania przedmiotowego pojazdu F. nr rej. [...], określających zasady odpłatności za dozór nad pojazdami. W odpowiedzi Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w B. przekazał organowi likwidacyjnemu kserokopie dwóch porozumień, tj. z dnia [...]. oraz z dnia [...]., z których wynikało, że strony uzgodniły jednolitą stałą stawkę [...] zł za jedną dobę przechowywania pojazdu. W związku z powyższym Naczelnik Urzędu Skarbowego w Ż. postanowieniem z dnia [...]. orzekł przyznać stronie skarżącej tytułem zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór przedmiotowego pojazdu w okresie pierwszych sześciu miesięcy od dnia usunięcia z drogi kwotę [...] zł, przyjmując jako podstawę wyliczenia należności okres jego przechowywania (182 dni) i ustaloną stawkę [...] zł za każdą dobę dozoru. Na to rozstrzygnięcie strona złożyła zażalenie, wnosząc o jego zmianę w całości oraz przyznanie kwoty [...] zł tytułem zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór pojazdu F. nr rej. [...] lub alternatywnie uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i w konsekwencji przyznanie wynagrodzenia za dozór w zaniżonej kwocie, nieodpowiadającej wysokości wynagrodzenia za wykonywanie podobnych czynności obowiązującego w warunkach lokalnych. W uzasadnieniu wskazano, że przy przyznawaniu wynagrodzenia za wykonywanie dozoru nad pojazdami usuniętymi z drogi, wobec braku umowy pomiędzy organem, a przechowawcą w okresie od dnia usunięcia pojazdu z drogi do upływu 6 miesięcznego okresu przechowywania stosować należy art. 836 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964r. Kodeks cywilny, zgodnie z którym, jeżeli wysokość wynagrodzenia za przechowanie nie jest określona w umowie albo w taryfie, przechowawcy należy się wynagrodzenie w danych stosunkach przyjęte. W ocenie strony, stawki opłat za parkowanie pojazdów wynikające z uchwał wydanych na podstawie delegacji ustawowej (art. 130a ust. 6 ustawy Prawo o ruchu drogowym) mogą być uznane za taryfę, o której mowa w przywołanym art. 836 kc., co oznacza, że wynagrodzenie za czynności dozoru powinno zostać ustalone w oparciu o wskazane w nich stawki. Natomiast przyjmując, że jeżeli stawki określone w uchwałach właściwych organów samorządu nie będą zakwalifikowane jako taryfa, o której mowa w art. 836 kc., wysokość wynagrodzenia powinna być ustalona przy uwzględnieniu wynagrodzeń przyjętych w danych stosunkach (tj. z uwzględnieniem zakresu obowiązków przechowawcy, miejsca przechowywania, warunków przechowywania, wielkości przechowywanego przedmiotu i zajętej przez niego powierzchni), a także z uwzględnieniem opłat stosowanych u innych podmiotów prowadzących podobną działalność. Niemniej w ocenie skarżącej, podmioty prowadzące parkingi depozytowe nie mogą pobierać opłat w innej wysokości niż wynikające z uchwały Rady Miasta Bydgoszczy z dnia 28 listopada 2007r. Nr XXIII/296/07 oraz uchwały Rady Powiatu Bydgoskiego z dnia 31 stycznia 2008r. Nr 1 05/XVII/08. Następnie strona przywołała uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie siedmiu sędziów z dnia 29 listopada 2010r. w sprawie I OPS 1/10 wskazując, że Sąd zaakceptował stanowisko, zgodnie z którym opłaty ustalane przez radę powiatu powinny być podstawą do ustalenia wynagrodzenia za sprawowanie dozoru także w sytuacji, w której właściciel nie odebrał pojazdu w wyznaczonym terminie. Skarżąca za błędne uznała zastosowanie stawki [...] zł za jeden dzień dozoru, bowiem stawka ta nie dotyczyła pierwszych sześciu miesięcy przechowywania pojazdu usuniętego z drogi. Była to stawka umowna, podlegająca odrębnym negocjacjom i została zaakceptowana przez stronę wyłącznie w stosunku do pojazdów przechowywanych po upływie okresu 6 miesięcy od dnia rozpoczęcia okresu przechowywania. W związku z tym, zdaniem strony, nie było zatem podstaw do zastosowania stawki ustalonej dla konkretnej usługi, do innych czynności, zwłaszcza w sytuacji, w której wysokość wynagrodzenia wynikała z obowiązujących przepisów prawa lokalnego. Postanowieniem z dnia [...]. Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z § 3 pkt 1 lit. c rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, przepisy działu II rozdziału 6 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji dotyczące przechowywania, oszacowania i sprzedaży ruchomości stosuje się do ruchomości, które stały się własnością Skarbu Państwa na podstawie objęcia w posiadanie rzeczy niczyjej. Zatem w sytuacjach, o których mowa w art. 130a ust. 1 i 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym, jeżeli właściciel nie odebrał pojazdu w określonym terminie, jednostce wyznaczonej do prowadzenia parkingu strzeżonego zgodnie z mającym zastosowanie w tego rodzaju sprawach art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, może być przyznane wynagrodzenie za cały okres wykonywania dozoru nad pojazdem usuniętym z drogi oraz zwrot kosztów związanych z wykonywaniem dozoru. Organ wskazał, że zgodnie z art. 102 § 2 organ egzekucyjny (likwidacyjny) przyzna na żądanie dozorcy zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór. Przepis ten nie określa jednak kryteriów ustalania wysokości wynagrodzenia dozorcy. W tym zakresie zastosowanie ma odpowiednio art. 836 k.c. Organ podał, że dozorca żądając określonej stawki wynagrodzenia zobligowany jest wskazać, jakimi kryteriami kierował się przy jej określaniu, a występując o zwrot wydatków związanych z dozorem powinien przedstawić również dowody dokumentujące poniesione wydatki. W przedmiotowej sprawie zaś strona nie wskazała podstaw, na których oparła żądane stawki za dozór pojazdów, nie przedstawiła również dowodów dokumentujących poniesione wydatki związane z dozorem. Organ jednak zauważył, że twierdzenia strony nie pokrywają się ze stanem faktycznym sprawy, albowiem pomiędzy organem dokonującym faktycznej likwidacji pojazdu a przechowawcą zostały zawarte umowy, o których mowa w przywołanym art. 836 k.c. określające szczegółowo stawki wynagrodzenia za przechowanie. Jak wynika bowiem z dokumentacji sprawy, w dniu [...] r., a następnie [...] r. pomiędzy Naczelnikiem Drugiego Urzędu Skarbowego w B., a stroną jako dozorcą (przechowującym) zawarte zostały umowy (porozumienia) określające zasady i warunki dozoru oraz wysokość wynagrodzenia i zwrotu wydatków związanych z dozorem pojazdów które na podstawie art. 130a ust. 10 ustawy Prawo o ruchu drogowym przeszły na rzecz Skarbu Państwa. W § 3 pkt 1 obu porozumień przyjęto, że dozorca otrzymywać będzie wynagrodzenie oraz zwrot koniecznych wydatków związanych z dozorem w wysokości [...] zł brutto za jedną dobę przechowywania pojazdu. Wynagrodzenie oraz zwrot kosztów dozoru będzie naliczane od dnia przyjęcia obowiązków dozorcy. Dodatkowo w § 3 pkt 3 zastrzeżono, że poza opisanym powyżej wynagrodzeniem i wydatkami Naczelnik Urzędu nie będzie zobowiązany do pokrywania zwrotu jakichkolwiek innych kosztów, nakładów i wydatków związanych z wykonywaniem dozoru. W końcowej części porozumień wskazano, że zostały one zawarte na czas określony jednego roku oraz, że wchodzą w życie z dniem zawarcia i mają zastosowanie do pojazdów, które przeszły na własność Skarbu Państwa. W związku z powyższym, organ stwierdził, że zawierając niniejsze porozumienia skarżąca zaakceptowała sposób naliczania wynagrodzenia i zwrotu kosztów dozoru, jednoznacznie przyjmując warunki zapłaty przez organ likwidacyjny wskazanych należności. Powyższe okoliczności świadczą, że w przedmiotowej sprawie wysokość wynagrodzenia za przechowanie została określona w zawartych pomiędzy składającym na przechowanie, a przechowawcą umowach, tym samym inne metody i uregulowania prawne dotyczące ustalania wysokości wynagrodzenia i kosztów dozoru w niniejszej sprawie zastosowania nie mają. W związku z tym zawarty w zażaleniu zarzut naruszenia art. 102 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, z uwagi na przyznanie zaskarżonym postanowieniem wynagrodzenia za dozór w zaniżonej kwocie nie zasługuje na uwzględnienie. Odnosząc się do zarzutu, iż wysokość wynagrodzenia za dozór powinna być ustalona przy zastosowaniu stawek określonych przepisami prawa lokalnego, albowiem podmioty prowadzące parkingi depozytowe nie mogą pobierać opłat w innej wysokości, organ stwierdził, że twierdzenie to nie zostało w jakikolwiek sposób poparte. Wskazał, że zgodnie z treścią uchwał wymienione w nich stawki mają charakter cen maksymalnych, zatem nie ma przeszkód do zastosowania stawki niższej niż określona w tych uchwałach. Dodatkowo organ podniósł, że przywołane przepisy, a co za tym idzie podjęte na ich podstawie uchwały rady powiatu nie odnoszą się i nie wiążą naczelnika urzędu skarbowego w przedmiocie stawek i wysokości przyznanego wynagrodzenia i kosztów dozoru pojazdu, który na podstawie art. 130a ustawy Prawo o ruchu drogowym przeszedł na własność Skarbu Państwa. Takie stanowisko potwierdza orzecznictwo sądów administracyjnych, zgodnie z którym opłaty za parkowanie, jakie ustala rada powiatu na podstawie art. 130a ust. 6 ustawy Prawo o ruchu drogowym odnoszą się do właścicieli pojazdów usuwanych z dróg publicznych i umieszczanych na parkingach w trybie art. 130a przywołanej ustawy i nie mają zastosowania do Skarbu Państwa, który stał się właścicielem pojazdu z uwagi na wystąpienie przesłanek wymienionych w art. 130a ust. 10. Co do treści wskazanej w zażaleniu Uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie siedmiu sędziów z dnia 29 listopada 2010r. w sprawie I OPS 1/10, organ zaznaczył, że istotę rozstrzyganych przez Sąd wątpliwości stanowiło zagadnienie, czy Skarb Państwa jest zobowiązany do zapłaty wyżej wymienionych należności także za okres poprzedzający, gdy nie był jeszcze właścicielem pojazdu z mocy prawa, w sytuacji gdy właściciel nie odebrał pojazdu. Dyrektor podniósł, że w uchwale tej Sąd nie rozważał natomiast zagadnienia stosowania przez organ likwidacyjny zasad ustalania wynagrodzenia dozorcy i kosztów dozoru pojazdów, które na podstawie art. 130a ust. 10 ustawy Prawo o ruchu drogowym przeszły na rzecz Skarbu Państwa. Zatem, zdaniem organu odwoławczego, przywołana uchwała nie mogła przesądzać o zasadności wniesionego zażalenia. W zakresie twierdzenia strony, że uzgodniona i zaakceptowana przywołanymi porozumieniami stawka [...] zł za jeden dzień dozoru nie dotyczyła pierwszych sześciu miesięcy przechowywania pojazdu i podlegała odrębnym negocjacjom, organ wskazał na § 6 przywołanych porozumień, gdzie wskazano, że obowiązują one odpowiednio: porozumienie z 2008r. przez okres jednego roku od daty zawarcia, a porozumienie z 2009r. do dnia [...]. Organ stwierdził, że ustalone stawki obowiązywały zatem przez okres od dnia [...]. do dnia [...]. Natomiast odrębne negocjacje odnoszące się do pojazdów przed upływem sześciu miesięcy od dnia usunięcia pojazdu z drogi i po tym okresie nie miały miejsca. Natomiast odrębne negocjacje odnoszące się do pojazdów przed upływem sześciu miesięcy od dnia usunięcia pojazdu z drogi i po tym okresie nie miały miejsca. Tym samym, zawarte porozumienia mają zastosowanie i odnoszą się do całego okresu przechowywania przedmiotowego pojazdu na prowadzonym przez stronę parkingu strzeżonym tj. od dnia [...] r. do dnia [...] r. Ponadto, organ wskazał, że ani z wniosku, ani z zażalenia nie wynika, iż rzeczywisty koszt przechowywania pojazdów wynosił odpowiednio: [...]zł brutto za pierwszy dzień przechowywania i [...] zł brutto, za każdy następny dzień przechowywania, tj. stawki odpowiednio dwudziestokrotnie i ośmiokrotnie wyższej niż stawka wynikająca z porozumienia zawartego pomiędzy skarżącą a Naczelnikiem Drugiego Urzędu Skarbowego. Ponadto pomimo wezwania, strona nie przedłożyła dowodów potwierdzających wysokość wydatków poniesionych w związku ze sprawowaniem dozoru nad pojazdem. Mając na uwadze powyższe, organ odwoławczy stwierdził, że Naczelnik Urzędu Skarbowego wydając zaskarżone postanowienie zasadnie przyznał dozorcy tytułem zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór przedmiotowego pojazdu w okresie sześciu miesięcy od dnia umieszczenia na parkingu strzeżonym do dnia przejścia pojazdu na własność Skarbu Państwa kwotę [...] zł, przyjmując do wyliczenia tej kwoty uzgodnioną stawkę [...] zł brutto za jedną dobę przechowywania pojazdu. Na rozstrzygnięcie Dyrektora Izby Skarbowej w B. M. W. – J. pismem z dnia [...]r. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy. Zaskarżonemu postanowieniu skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów art. 1, art. 102 § 2 u.p.e.a. w zw. z art. 836 k.c. poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie w wyniku przyznania wynagrodzenia za wykonywanie dozoru nad pojazdem w kwocie zaniżonej, nieodpowiadającej wysokości wynagrodzenia za wykonywanie podobnych czynności obowiązujących w warunkach lokalnych. Ponadto zarzucono naruszenie przepisów art. 122 w zw. z art. 187 § 1 i art. 191 ustawy - Ordynacja podatkowa poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności stanu faktycznego sprawy, brak wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego w sprawie oraz wadliwą ocenę zebranych przez organ dowodów. W uzasadnieniu skargi wskazano, że przy przyznawaniu wynagrodzenia za wykonywanie dozoru nad pojazdami usuniętymi z drogi, wobec braku umowy pomiędzy organem, a przechowawcą w okresie od dnia usunięcia pojazdu z drogi do upływu 6 miesięcznego okresu przechowywania stosować należy art. 836 k.c. W ocenie strony, stawki opłat za parkowanie pojazdów wynikające z uchwał wydanych na podstawie delegacji ustawowej (art. 130a ust. 6 ustawy Prawo o ruchu drogowym) mogą być uznane za taryfę, o której mowa w przywołanym art. 836 k.c., co oznacza, że wynagrodzenie za czynności dozoru powinno zostać ustalone w oparciu o wskazane w nich stawki. Natomiast, jeżeli stawki określone w uchwałach właściwych organów samorządu nie będą zakwalifikowane jako taryfa, o której mowa w art. 836 k.c., wysokość wynagrodzenia powinna być ustalona przy uwzględnieniu wynagrodzeń przyjętych w danych stosunkach, a także z uwzględnieniem opłat stosowanych u innych podmiotów prowadzących podobną działalność. Niemniej podmioty prowadzące parkingi depozytowe w przypadku pojazdów usuwanych z dróg na polecenie właściwych organów, stosują stawki wynikające z uchwały Rady Miasta Bydgoszczy i Rady Powiatu Bydgoskiego i nie mogą pobierać opłat według innych stawek niż wynikające z tych uchwał. Zatem niezależnie od tego, czy określone tymi uchwałami stawki mogą być potraktowane jako taryfa, o której mowa w art. 836 k.c. powinny być uwzględnione przy ustalaniu wysokości należnego stronie wynagrodzenia. Stawki określane przepisami lokalnymi są bowiem według skarżącej wiążące dla wszystkich podmiotów świadczących usługi w zakresie dozoru pojazdów na parkingach depozytowych. Strona wskazała na treść uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie siedmiu sędziów z dnia 29 listopada 2010 r. w sprawie I OPS 1/10. Dodatkowo skarżąca wskazała na błędne zastosowanie stawki [...] zł za jeden dzień dozoru. Podkreślając, że to stawka umowna, podlegająca odrębnym negocjacjom i została zaakceptowana przez Stronę wyłącznie w stosunku do pojazdów przechowywanych po upływie okresu sześciu miesięcy od dnia rozpoczęcia okresu przechowywania. Dyrektor Izby Skarbowej w B. w odpowiedzi na skargę podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonego postanowienia organu odwoławczego z punktu widzenia jego legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., wynika, że zaskarżone postanowienie winno ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Oceniając zaskarżone postanowienie z punktu widzenia jego zgodności z prawem stwierdzić należy, że nie narusza ono prawa. Z akt sprawy wynika, że skarżąca, prowadząc działalność gospodarczą pod nazwą "P. D. i P. H.-P.", wystąpiła do Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ż. z wnioskiem o zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzeniem za dozór pojazdu "F." za okres sześciu miesięcy od dnia usunięcia pojazdu z drogi, tj. od dnia [...] r. do dnia [...] r. w kwocie [...] zł, przyjmując stawki wynikające z uchwały nr XXIII/296/07 Rady Miasta Bydgoszczy z dnia 28 listopada 2007 r., tj. 61 zł za pierwsza dobę oraz 24,40 zł za każdą następną dobę. Spór między stronami dotyczy wysokości tego wynagrodzenia, bowiem według organów egzekucyjnych kwota wynagrodzenia została przez stronę zawyżona. Rozstrzygając przedmiotową kwestię w pierwszej kolejności należy podnieść, że błędne jest odwoływanie się do treści art. 836 kodeksu cywilnego. Regulacja prawna problematyki usuwania pojazdów z drogi i dalszego postępowania z tymi pojazdami wskazuje, że jest to zadanie publiczne o charakterze administracyjnoprawnym, które jest wykonywane przez organy administracji publicznej, ale w części także przy pomocy (z udziałem) podmiotów spoza administracji publicznej, którymi są właśnie jednostki wyznaczone do usunięcia pojazdów z drogi lub prowadzenia parkingów dla takich pojazdów. Jeśli więc zadanie z zakresu administracji publicznej jest wykonywane przez jednostki wyznaczone przez organy administracji publicznej, to łączy te jednostki z organami administracji publicznej stosunek prawny o charakterze administracyjnym (por. uchwała NSA z dnia 29 listopada 2010r., I OPS 1/10), co wyklucza możliwość powoływania się na przepisy kodeksu cywilnego regulującego sferę stosunków cywilnoprawnych z tym oczywiście zastrzeżeniem, że właściwe przepisy nie zawierają stosownego odesłania do kodeksu cywilnego. Jak słusznie wskazał organ, zagadnienie przyznania dozorcy zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór zostało uregulowane w ustawie z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (dalej jako u.p.e.a.). Zgodnie z art. 102 § 2 u.p.e.a. organ egzekucyjny przyznaje, na żądanie dozorcy zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór, chyba że dozorcą jest jedna z osób wymienionych w art. 101 § 1. Wykładnia tego przepisu daje podstawę do wyprowadzenia wniosku, że zwrot koniecznych wydatków oraz wynagrodzenia następuje w momencie wykazania poniesienia tych wydatków i wynagrodzenia przez konkretnego dozorcę w stosunku do określonego pojazdu. Podkreślić w tym miejscu należy, że art. 102 § 2 u.p.e.a. nie zakłada ustalenia wydatków czy wynagrodzenia odpowiadających przeciętnym wydatkom, czy wynagrodzeniu związanemu z dozorem rzeczy danego rodzaju. Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie odsyła także do innych regulacji, np. do przepisów kodeksu cywilnego. W ocenie Sądu nie można zgodzić się z twierdzeniem skarżącej, że podstawą do obliczenia należności za parkowanie obligatoryjne powinny być stawki przyjęte przez radę miasta (radę powiatu) na podstawie art. 130a ust. 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym, bez rozważenia konkretnych okoliczności. Zauważyć należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest pogląd, zgodnie z którym stawki ustalane uchwałą rady dotyczą opłat uiszczanych przez osoby uprawnione do odbioru pojazdu skierowanego na parking, za jego usunięcie i parkowanie, w przypadkach, o których mowa w art. 130a ust. 1 i 2 wskazanej ustawy. Opłaty te nie mają wprost zastosowania do Skarbu Państwa, który stał się właścicielem pojazdu przechowywanego na parkingu z uwagi na wystąpienie przesłanek wymienionych w art. 130a ust. 10 przedmiotowej ustawy (zob.: wyroki NSA o sygn. akt: I OSK 1841/06; I OSK 1768/06; I OSK 464/10). W ocenie Sądu podstawę prawną zwrotu koniecznych wydatków oraz przyznania wynagrodzenia dozorcy (na jego wniosek) stanowi art. 102 § 2 u.p.e.a., który to przepis pozostawia jednocześnie w gestii organów kwestię ustalenia wysokości tego wynagrodzenia. Nie oznacza to jednak dowolności organu. Przyznając zwrot wydatków oraz wynagrodzenie organ musi wykazać, w jaki sposób kwoty te zostały wyliczone, co umożliwia weryfikację prawidłowości wyliczenia. W niniejszej sprawie organ I instancji pismem z dnia [...] r. (k-25 akt administracyjnych) wezwał stronę do uzupełnienia wniosku poprzez przedłożenie dowodów potwierdzających wysokość poniesionych konkretnych wydatków związanych z dozorem. W odpowiedzi ma to pismo wskazano, iż należności zostały wyliczone na podstawie uchwały nr XXIII/296/07 Rady Miasta Bydgoszczy z dnia 28 listopada 2007 r. (k. 20 akt administracyjnych). Poza powołaniem się na stawki wynikające z powyższej uchwały (61 zł brutto za pierwszy dzień przechowywania i 24,40 zł brutto za każdy następny) strona nie wskazała żadnych dokumentów potwierdzających poniesione wydatki związane z dozorem, ani nie wykazała, że rzeczywisty koszt poniesionych wydatków odpowiada stawkom wynikającym ze wskazanych uchwał. Organ do wyliczenia należności przypadającej skarżącej przyjął stawkę [...] zł brutto za jedną dobę przechowywania. Stawka ta wynika z porozumienia zawartego pomiędzy Naczelnikiem Drugiego Urzędu Skarbowego w B. a skarżącą w dniu [...] r. i [...]r. (k. 10-13 akt administracyjnych). Sąd zgadza się ze stroną skarżącą, iż wskazane porozumienie dotyczy zwrotu należności za okres po upływie sześciu miesięcy, w przypadku nie odebrania pojazdu przez właściciela. Wskazuje na to brzmienie § 1 i § 8 wymienionych porozumień. Niemniej zawarcie przedmiotowego porozumienia świadczy o tym, iż kwota [...] zł za jedną dobę przechowania pojazdu w pełni pokrywa zwrot wydatków i wynagrodzenia za dozór, a strona nie wskazuje, aby faktycznie poniesione wydatki w okresie, za który domaga się zwrotu należności były wyższe. Należy też podkreślić, co trafnie podnosi organ I instancji, że wartość przechowywanego pojazdu – porzuconego, do którego nikt nie rościł sobie praw – odpowiadała wartości złomu, w związku z tym odpowiedzialność dozorcy za ewentualną utratę pojazdu jest znikoma. Trudno również przypuszczać, żeby strona prowadząca działalność gospodarczą m.in. w zakresie prowadzenia strzeżonych parkingów, negocjując z organem, godziła się na stawki nie pokrywające kosztów dozoru i należnego jej wynagrodzenia. Brak jest również podstaw do twierdzenia, że okoliczności przechowywania pojazdu w okresie pierwszych sześciu miesięcy były tak bardzo odmienne od okoliczności przechowywania pojazdu w następnych sześciu miesiącach, aby do wyliczenia wysokości wynagrodzenia nie można było przyjąć wysokości stawki wskazanej w porozumieniu zawartym między stronami. W skardze strona podnosi, że jedną z okoliczności, która miała wpływ na akceptację przez nią powyższej stawki w trakcie negocjacji z organem było jej przekonanie, iż wcześniejszy okres dozoru zostanie rozliczony według stawek wynikających ze wskazanej uchwały Rady Miasta Bydgoszczy. Z materiału dowodowego nie wynika jednak, aby to swoje przekonanie strona wyraziła wobec organu egzekucyjne i aby organ na żądanie to przystał. Strona dla poparcia swojego stanowiska odwołuje się do uchwały NSA z dnia 29 listopada 2010r., I OPS 1/10. Zdaniem Sądu uchwały tej nie można w całości odnieść do rozpatrywanej sprawy z dwóch powodów. Po pierwsze, stan faktyczny rozpatrywanej sprawy jest odmienny od stanu faktycznego, na tle którego zapadła powyższa uchwała. Przede wszystkim z uchwały tej nie wynika, żeby wynagrodzenie za dozór za następny okres sześciu miesięcy było wynegocjowane między organem a dozorcą, co pozwalało przyjąć za punkt odniesienia, w niniejszej sprawie, stawki ustalone w porozumieniu. Po drugie, zagadnienie prawne przedstawione składowi siedmiu sędziów nie dotyczyło kwestii ustalenia wysokości wynagrodzenia, bowiem dotyczyło, co do zasady, przyznania na żądanie dozorcy zwrotu koniecznych wydatków związanych z dozorem oraz wynagrodzenia za dozór pojazdu usuniętego z drogi w trybie art. 130 a ust. 1 i 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym. W tym kontekście wskazać też należy na ten fragment uzasadnienia, w którym NSA wyjaśnia, że przy określaniu wynagrodzenia, o którym mowa w art. 102 § 2 u.p.e.a. należy uwzględniać zakres obowiązków dozorcy (przechowawcy) i okoliczności towarzyszące przechowaniu, warunki sprawowania pieczy nad zajętą ruchomością oraz wielkość składowanego przedmiotu i powierzchnię niezbędną do jego składowania w sposób zapewniający jego właściwości. Jeżeli - jak twierdzi skarżąca - należałoby zastosować automatycznie stawki wynikające z uchwał rady miasta (powiatu), to zbędna byłaby argumentacja NSA w uzasadnieniu uchwały odnosząca się choćby do wykazania przez wnioskodawcę wielkości poniesionych kosztów np. stosownymi rachunkami, pokwitowaniami. Przyjęcie stanowiska strony skarżącej sprowadzałoby się wyłącznie do przyznania wynagrodzenia według ustalonej już z góry stawki bez odniesienia ich do rzeczywistych kosztów w konkretnym przypadku. Oczywiście nie można wykluczyć, że w sytuacji wykazania przez wnioskodawcę, że koszty były znacznie wyższe niż ustalone w porozumieniu, mogłyby zachodzić podstawy do przyznania wynagrodzenia również na poziomie odpowiadającym stawce ustalonej w przywoływanej uchwale Rady Miasta Bydgoszczy, jednakże w przedmiotowej sprawie z takimi okolicznościami nie mamy do czynienia, a przynajmniej wnioskodawca ich nie wykazuje. W rezultacie, w ocenie Sądu sposób wyliczenia wysokości należności, których strona się domaga został dokonany przez organy prawidłowo. Strona nie przedstawiła żadnych dowodów, które uzasadniałyby przyjęcie stawki [...] (za pierwszy dzień przechowywania) i [...] (za każdy następny dzień przechowywania) wyższej od stawki przyjętej przez organ administracji. Odnosząc się zaś do zarzutu naruszenie przepisów art. 122 w zw. z art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej, wskazać należy, że organ nie mógł tych przepisów naruszyć, ponieważ w postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej. Wskazać należy, że podobne stanowisko, jak w niniejszej sprawie, zaprezentował tut. Sąd w wyrokach z dnia 30 maja 2012 r., w sprawach I SA/Bd 330/12 oraz I SA/Bd 331/12. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji M. Łent L. Kleczkowski D. Dudra