II SA/Bk 483/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Sędziowie sędzia NSA Stanisław Prutis (spr.),, sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys, Protokolant Anna Makal, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 11 października 2012 r. sprawy ze skargi "[...]" Spółka z o.o. w U. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę. Skarga została wywiedziona na podstawie następujących okoliczności. W dniu 4 stycznia 2012 r. w Oddziale Celnym Drogowym w K. dokonano kontroli dokumentów dotyczących środka przewozowego marki Scania o nr rej. [...] wraz z naczepą Schmitz o nr rej. [...]. Kierowca – V. S., wykonywał transport drogowy na rzecz i w imieniu podmiotu: Ch. Sp. z o. o. z siedzibą w U. Kierowca przedstawił do kontroli dwa certyfikaty wystawione przez właściwą władzę Republiki Francuskiej dla izotermicznego środka transportu kategorii IR o nr nadwozia: [...], jeden z dnia 10 lutego 2010 r. z datą ważności do dnia 9 lutego 2011 r., drugi z dnia 25 lutego 2011 r. z datą ważności do dnia 9 września 2011 r. W toku kontroli stwierdzono wykonywanie transportu drogowego bez aktualnego świadectwa zgodnie z umową o międzynarodowych przewozach szybko psujących się artykułów żywnościowych i o specjalnych środkach transportu przeznaczonych do tych przewozów. Przewożony towar w dokumencie przewozowym CMR nr [...] został określony jako zamrożony koncentrat soku ananasowego o temperaturze transportu - 16°C. Wyniki kontroli w zakresie międzynarodowego przewozu drogowego zostały ujęte w protokole kontroli nr [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. W związku z tymi ustaleniami Naczelnik Urzędu Celnego w B. w dniu 17 stycznia 2012 r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie wykonywania przewozu drogowego z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty (lp. 3.3. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym). W toku postępowania, pomimo dwukrotnego wezwania w dniu 17 stycznia 2012 r. i 3 lutego 2012 r. strona nie złożyła wyjaśnień. Decyzją z dnia [...] marca 2012 r. nr [...], Naczelnik Urzędu Celnego w B., nałożył na Ch. Sp. z o. o. z siedzibą w U. karę pieniężną w wysokości 8.000 zł z tytułu wykonywania międzynarodowego przewozu drogowego niezgodnie z przepisami ustawy, umową międzynarodową lub warunkami określonymi w zezwoleniu. Z decyzją tą nie zgodziła się Spółka Ch. i złożyła odwołanie. W uzasadnieniu podano, że organ kontrolny użył niewłaściwego określenia naruszenia stwierdzonego w trakcie kontroli drogowej. Stwierdził bowiem zgodnie z lp.3.3 załącznika nr 3 ustawy o transporcie drogowym "wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego niezgodnie z przepisami ustawy, umową międzynarodową lub warunkami określonymi w zezwoleniu". Zdaniem odwołującej się Spółki jest to określenie zbyt ogólne i nie opisuje naruszenia przepisów, którego rzeczywiście się dopuszczono. Wskazano, że ustawa o transporcie drogowym posiada znacznie bardziej precyzyjne określenie popełnionego naruszenia i brzmi ono następująco zgodnie z lp.1.4. załącznika 2 ustawy o transporcie drogowym "Dopuszczenie do przewozu drogowego bez wymaganego świadectwa określonego w umowie o międzynarodowych przewozach szybko psujących się artykułów żywnościowych i o specjalnych środkach transportu przeznaczonych do tych przewozów". Z w związku z powyższym Spółka wniosła o unieważnienie zaskarżonej decyzji. Dyrektor Izby Celnej w B., decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 87 ust. 1 pkt. 3 lit. c, art. 87 ust. 3 i art. 89 ust. 1 pkt. 3, art. 92a ust. 1 i ust. 6, art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. nr 125, poz. 874), art. 1, art. 3 ust. 1, ust. 4 załącznika 1 dodatku 1 umowy o międzynarodowych przewozach szybko psujących się artykułów żywnościowych i o specjalnych środkach transportu przeznaczonych do tych przewozów (ATP), sporządzonej w Genewie dnia 1 września 1970 r. (Dz. U. z 1984 r. nr 49, poz. 254), utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu podano, że z przeprowadzonego postępowania, wynika że Ch. Sp. z o.o. podczas kontroli środka przewozowego zawierającego towar mrożony koncentrat soku ananasowego o temperaturze transportu -16 °C nie posiadała wymaganego świadectwa ATP, tym samym wykonywała międzynarodowy przewóz drogowy niezgodnie z Umową o międzynarodowych przewozach szybko psujących się artykułów żywnościowych i o specjalnych środkach transportu przeznaczonych do tych przewozów (ATP). Odnosząc się do zarzutu dotyczącego zastosowania przepisów lp. 3.3. załącznika 3 ustawy o transporcie drogowym, organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 4 ust. 1 ww. Umowy do przewozu szybko psujących się artykułów żywnościowych, wymienionych w załączniku 2 i 3 do umowy, powinny być stosowane środki transportu wymienione w artykule 1 umowy, z wyjątkiem wypadków, gdy w związku z temperaturą przewidywaną podczas całego przewozu obowiązek ten okazuje się całkowicie zbędny do utrzymywania temperatur ustalonych w załącznikach 2 i 3 do umowy. Postanowienia dotyczące kontroli zgodności izotermicznych środków transportu, lodowni i chłodni lub ogrzewanych środków transportu z normami, zawarte zostały w załączniku 1 dodatku 1 do ww. Umowy. Zgodnie z pkt. 4 załącznika 1 dodatku 1 do ww. umowy świadectwo zgodności z normami wydaje właściwa władza na formularzu według wzoru podanego w dodatku 3 do niniejszego załącznika. W odniesieniu do pojazdów drogowych świadectwo (lub jego fotokopia) powinno znajdować się na pojeździe i być okazywane na każde żądanie kontrolujących. Jeżeli środek transportu może być zaliczony do dowolnej kategorii lub klasy tylko z mocy postanowień przejściowych, przewidzianych w punkcie 5 niniejszego załącznika, to termin ważności świadectwa wydanego dla tego środka transportu ograniczony jest okresem przewidzianym w tych postanowieniach przejściowych. Organ podniósł, że wprawdzie w przepisie tym brak jest określenia pojęcia właściwej władzy, jednakże z pkt 1 powołanego załącznika wynika, iż kontroli zgodności z obowiązującymi normami dokonywać należy na stacjach badań, wyznaczonych lub upoważnionych do tego celu przez właściwą władzę Państwa, w którym środek transportu jest zarejestrowany lub przyjęty do ewidencji. Kontrolę te należy przeprowadzać: a) przed oddaniem środka transportu do eksploatacji, b) okresowo, co najmniej raz na 6 lat, c) za każdym razem gdy wymaga tego właściwa władza. Z akt rozpatrywanej sprawy, a zwłaszcza treści międzynarodowego listu przewozowego CMR [...] wynika, że przedmiotem wykonywanego w dniu kontroli przez stronę przewozu międzynarodowego zespołem pojazdów o nr rejestracyjnym [...] był towar - mrożony koncentrat soku ananasowego w temperaturze transportu -16 stopni °C, czyli zgodnie z załącznikiem nr 2 do ww. Umowy - artykuł zamrożony lub głęboko zamrożony. Do przewozu takich szybko psujących się artykułów żywnościowych, wymienionych w załączniku 2 i 3 do Umowy powinny być stosowane środki transportu wymienione w artykule 1 Umowy, czyli środki transportu posiadające świadectwo ATP. Użyty przez stronę do wykonywania transportu międzynarodowego ww. środek transportu został zarejestrowany w Polsce w dniu 30 listopada 2007 r. Tym samym w myśl wyżej powołanych przepisów powinien posiadać ważne świadectwo ATP wystawione przez upoważnioną do tego jednostkę na terytorium Polski. Mając na uwadze, że w trakcie kontroli w dniu 4 stycznia 2012 r. kierowca przedstawił tylko dwa francuskie świadectwa ATP zasadne jest stwierdzenie, że w dacie wykonywania przewozu nie legitymował się stosownym świadectwem ATP. Wskazano, że wprawdzie art. 2 powołanej umowy stanowi, iż każda Umawiająca się Strona będzie uznawać ważność świadectw zgodności wydawanych przez właściwą władzę innej Umawiającej się Strony, ale wydawanych zgodnie z punktem 4 dodatku 1 do umowy. Musi to być, zatem nie tylko świadectwo wydane na określonym formularzu, ale także przez właściwą władzę, a zatem jednostkę upoważnioną przez władzę Państwa, w którym środek transportu jest zarejestrowany lub przyjęty do ewidencji. W ocenie organu odwoławczego z brzmienia przepisów Umowy ATP jednoznacznie wynika, iż właściwe świadectwo ATP to świadectwo wydane przez uprawnioną jednostkę państwa, w którym środek transportu został zarejestrowany i tylko takie świadectwo może być uznawane przez władze innych państw - stron Umowy ATP. Organ podał, że jego stanowisko potwierdza orzeczenie WSA w Olsztynie wydane w sprawie II SA/Ol 42/04. Odnosząc się do zarzutu niezastosowania regulacji zawartej pod lp. 1.4. załącznika nr 2 do ustawy o transporcie drogowym, organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z brzmieniem art. 92 ust. 3 i 4 ustawy o transporcie drogowym osoba zarządzająca przedsiębiorstwem lub osoba zarządzająca transportem w przedsiębiorstwie, o której mowa w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26/WE, a także każda inna osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym, która naruszyła obowiązki lub warunki przewozu drogowego albo dopuściła, chociażby nieumyślnie, do powstania takich naruszeń, podlega karze grzywny w wysokości do 2.000 złotych. Wykaz naruszeń, o których mowa w ust. 3 oraz wysokości grzywien za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 2 do ustawy. Natomiast zgodnie z ust. 5 orzekanie w sprawie nałożenia grzywny, o której mowa w ust. 1 i 3, następuje w trybie określonym w Kodeksie postępowania w sprawach o wykroczenia. Organ podkreślił, że na zapytanie skierowane pismem z dnia 2 kwietnia 2012 r. strona takich osób nie wskazała, tym samym w myśl art. 92a ust. 1 podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy. Zgodnie z lp. 3. 3 z załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym za wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego niezgodnie z przepisami ustawy, umową międzynarodową lub warunkami określonymi w zezwoleniu kara pieniężna wynosi 8.000 zł. Końcowo organ podał, że w rozpoznawanym przypadku nie zaistniały przesłanki uzasadniające zastosowanie przepisu art. 92c ustawy o transporcie drogowym, ponieważ okoliczności sprawy i dowody nie wskazały, że podmiot wykonujący przewóz nie miał wpływu na powstanie naruszeń, stwierdzone naruszenia przepisów nie były także następstwem zdarzeń lub okoliczności, których podmiot wykonujący przewóz nie mógł przewidzieć. Z decyzją tą nie zgodziła się Ch. sp. z o.o. i wniosła skargę do sądu administracyjnego. Zarzuciła naruszenie: 1. zasady prawa do informacji wyrażonej w art. 9 kpa, poprzez zaniechanie powiadomienia w trakcie prowadzonego postępowania o doniosłości prawnej okoliczności wskazania osoby zarządzającej przedsiębiorstwem skarżącego pomimo, że miało to istotny wpływ na wymiar nałożonej kary pieniężnej, 2. art. 7 w zw. z art. 77 kpa, poprzez brak wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, do czego organ odwoławczy jest zobowiązany i zaniechanie przesłuchania ujawnionych w rejestrze przedsiębiorców członków zarządu jako osób, w stosunku do których istnieje domniemanie wykonywania czynności zarządzających w spółce, w konsekwencji czego bezzasadnie przyjęto, że w spółce brak jest osób powołanych do zarządzania transportem, 3. art. 92a ust. 1 w zw. z art. 92a ust. 6 w zw. z pkt 3.3. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, poprzez jego nieuzasadnione zastosowanie wobec skarżącej. Wskazując na powyższe naruszenia Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji a także wniosła o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania wg norm przepisanych. W uzasadnieniu podano, że zaskarżone rozstrzygnięcie w istocie sprowadza się do kwestii rozróżnienia sytuacji prawnej podmiotu, który wskazał osobę zarządzającą jego przedsiębiorstwem od podmiotu, który zaniechał takiego wskazania. W treści uzasadnienia kwestionowanej decyzji wprost powołano przepisy prawa w oparciu o które możliwym byłoby nałożenie na osobę zarządzającą transportem w spółce kary pieniężnej w wysokości 2.000 zł, zamiast kary w wysokości 8.000 zł. Organ zaznaczył, że zwrócił się do skarżącej Spółki z pismem zawierającym wniosek o wskazanie osoby zarządzającej transportem, jednak w piśmie tym nie zaznaczył jak istotne z uwagi na możliwość nałożenia kary jest wskazanie przez Spółkę takiej osoby. Ma to tym większe znaczenie, że w toku postępowania odwoławczego organ znał treść zarzutów, dotyczących kwestionowania prawidłowości określenia podstawy nałożonej kary. Takie zachowanie uzasadnia, w ocenie skarżącej Spółki, stwierdzenie że organ celowo zaniechał przekazania w tym zakresie informacji, celem nałożenia na nią wyższej kary pieniężnej. Spółka podniosła, że w stosunku do niej zachodzi domniemanie iż osoby ujawnione w rejestrze przedsiębiorców jako wchodzące w skład zarządu są osobami zarządzającymi przedsiębiorstwem lub transportem w przedsiębiorstwie. Tym samym organ powinien podjąć większą inicjatywę, mającą na celu ustalenie, czy poza osobami wchodzącymi w skład zarządu są jakieś inne osoby zarządzające przedsiębiorstwem lub transportem w przedsiębiorstwie, a w przypadku nie ustalenia takich osób powinien nałożyć karę na członków zarządu na podstawie art. 92 ust. 3 ustawy o transporcie drogowym. Kara ta byłaby wówczas w kwocie 2.000 zł, zamiast 8.000 zł nałożonych na spółkę. Organ poprzestał jedynie na wezwaniu skarżącej do wskazania osób zarządzających przedsiębiorstwem bez wyjaśnienia celu i zasadności przedmiotowego wezwania. Jednocześnie organ zaniechał przeprowadzenia innych dowodów, w tym przesłuchania osób wchodzących w skład organu spółki na okoliczność ustalenia osoby zarządzającej przedsiębiorstwem lub transportem w przedsiębiorstwie. O doniosłości powyższej okoliczności Spółka dowiedziała się dopiero z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Wyjaśniono, że pismo organu zostało potraktowane w kategoriach nieuzasadnionego żądania, albowiem zgodnie z art. 220 § 1 pkt 2 lit. b kpa organ administracji publicznej nie może żądać zaświadczenia ani oświadczenia na potwierdzenie faktów lub stanu prawnego, jeżeli możliwe są ustalenia przez organ na podstawie rejestrów publicznych posiadanych przez inne podmioty publiczne, do których organ ma dostęp w drodze elektronicznej na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne. W ocenie skarżącej Spółki organ odwoławczy celowo nie przeprowadził niezbędnych w sprawie czynności wyjaśniających celem obciążenia Spółki w niesłusznej wyższej wysokości kary. Spółka wywiodła, że nakładając karę organ powinien dążyć do nałożenia kary najpełniej odpowiadającej dokonanemu naruszeniu prawa. Jej zdaniem to pkt 1.4. załącznika nr 2 do ustawy o transporcie drogowym w pełni oddaje dokonane naruszenie. Treść pkt 3.3. załącznika nr 3 do ustawy, stanowiąca podstawę prawna zaskarżonej decyzji, jest o wiele szersza niż naruszenie wskazane w pkt 14 załącznika nr 2. Tym samym relacja obu przepisów jest relacją przepisu szczególnego do przepisu ogólnego. Zgodnie zaś z zasadą, że przepis szczególny uchyla przepis ogólny organ miał prawo zastosować jedynie karę przewidzianą w przepisie szczególnym, najlepiej odzwierciedlającym stan faktyczny. Na poparcie swojego stanowiska Spółka wskazała wyrok WSA w Warszawie z 30 listopada 2010 r., VI SA/Wa 1000/10, Lex nr 787255. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do podniesionych zarzutów podał, że wezwał stronę do nadesłania wyjaśnień czy w przedsiębiorstwie została powołana osoba zarządzająca transportem oraz przedłożenia dokumentów potwierdzających ten fakt. Ponadto strona została pouczona, że nieudzielenie takiej informacji lub nienadesłanie wymaganych dokumentów będzie równoznaczne z tym, że przedsiębiorstwo nie wyznaczyło takiej osoby. Organ podniósł, że informacji takiej nie mógł uzyskać w oparciu o dane zawarte w rejestrze przedsiębiorców. Na wezwanie organu strona takich osób nie wskazała, tym samym naruszenie podlegające karze grzywny zawarte w załączniku nr 2 do ustawy nie mogło mieć zastosowania. Wskazano, że użyty przez stronę do wykonywania transportu międzynarodowego środek transportu został zarejestrowany w Polsce w dniu 30 listopada 2007 r. Tym samym powinien posiadać ważne świadectwo ATP wystawione przez uprawnioną do tego jednostkę na terytorium Polski. W trakcie kontroli kierowca środka przewozowego przedstawił tylko dwa francuskie świadectwa ATP, zatem w dacie wykonywania przewozu nie legitymowała się stosownym świadectwem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Zarzuty i argumenty skargi nie podważają legalności zaskarżonej decyzji, dlatego też skarga podlega oddaleniu. W pierwszej kolejności podnieść należy, iż przepisy ustawy z dnia 06 września 2001 r. o transporcie drogowym przewidują, w rozdziale 11 zatytułowanym: "Kary pieniężne" (art. 92-95 "a" ustawy) dwa rodzaje kar pieniężnych za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Pierwszym rodzajem kary jest kara grzywny, mająca charakter środka karnego, albowiem orzekanie w sprawie nałożenia grzywny następuje w trybie określonym w Kodeksie postępowania w sprawach o wykroczenia (ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r., tj. Dz. U. z 2008 r. Nr 133, poz. 848). Zgodnie z przepisem art. 92 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym orzekanie w sprawie nałożenia kary grzywny może dotyczyć: 1. kierującego wykonującego przewóz drogowy (wykaz naruszeń kierującego oraz wysokość grzywien za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 1 do ustawy); 2. osoby zarządzającej przedsiębiorstwem lub osoby zarządzającej transportem w przedsiebiorstwie, o której mowa w art. 92 ust. 3 ustawy (wykaz potencjalnych naruszeń obowiązków takiej osoby oraz wysokość grzywien za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 2 do ustawy). Drugim rodzajem kary jest, przewidziana przepisem art. 92 "a" ustawy o transporcie drogowym, administracyjna kara pieniężna, która może być nałożona na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Wykaz naruszeń tych obowiązków lub warunków oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenie określony jest w załączniku nr 3 do ustawy. Relacje normatywne pomiędzy dwoma rodzajami kar pieniężnych: grzywną a administracyjną karą pieniężną reguluje przepis art. 92 "a" ust. 5 ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie z dyspozycją przytoczonego przepisu, jeżeli czyn będący naruszeniem przepisów, o których mowa w art. 92 "a" ust. 1, wyczerpuje jednocześnie znamiona wykroczenia, w stosunku do podmiotu będącego osobą fizyczną stosuje się wyłącznie przepisy o odpowiedzialności administracyjnej. Oznacza to, a contrario, iż jeżeli czyn, będący naruszeniem przepisów, o których mowa w art. 92 "a" ust. 1 ustawy, wyczerpuje jednocześnie znamiona wykroczenia, w stosunku do podmiotu będącego osobą prawną zastosowanie mogą znaleźć przepisy o obu rodzajach kar pieniężnych. Przedsiębiorcy – podmiotowi wykonującemu przewóz drogowy może być wymierzona administracyjna kara pieniężna na podstawie art. 92 "a" ustawy, a osobie zarządzającej przedsiębiorstwem lub osobie zarządzającej transportem w przedsiębiorstwie może być wymierzona kara grzywny na podstawie art. 92 ust. 3 ustawy. Z powyższej konstatacji wynika konkluzja, iż przedsiębiorcy – podmiotowi wykonującemu przewóz drogowy, będącemu osobą prawną, może być wymierzona administracyjna kara pieniężna, jeżeli doszło do naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego określonych w załączniku nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, niezależnie od okoliczności, czy w przedsiębiorstwie tym osoba zarządzająca przedsiębiorstwem lub osoba zarządzająca transportem w przedsiębiorstwie ponosiłaby odpowiedzialność w trybie określonym w kodeksie postępowania w sprawach o wykroczenia. W świetle powyższych rozważań zarzuty strony skarżącej, iż organ naruszył przepisy K.p.a. poprzez zaniechanie wszechstronnego wyjaśnienia sprawy poprzez nieokreślenie w spółce osób powołanych do zarządzania transportem są oczywiście bezzasadne. Oznaczenie takich osób potrzebne jest do ewentualnej odpowiedzialności na podstawie kodeksu postępowania w sprawie wykroczeń i wymierzenia kary grzywny, nie ma żadnego znaczenia dla wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej na podstawie art. 92 "a" ust. 1 w zw. z art. 92 "a" ust. 6 w zw. pkt 3.3 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Podnoszony w skardze zarzut obrazy prawa materialnego poprzez nieuzasadnione zastosowanie w/w przepisów do skarżącej spółki jest również bezzasadny, albowiem spełnione zostały warunki do wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej. Zgodnie z Lp. 3.3 załącznika nr 3 do ustawy za naruszenie przepisów o wykonywaniu międzynarodowych przewozów drogowych polegające na wykonywaniu międzynarodowego przewozu drogowego niezgodnie z przepisami ustawy, umowy międzynarodowej lub warunkami określonymi w zezwoleniu wysokość kary pieniężnej wynosi 8.000,00 złotych. Organy celne prawidłowo ustaliły wykonywanie transportu drogowego bez aktualnego świadectwa ATP, co oznacza wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego niezgodnie z umową o międzynarodowych przewozach szybko psujących się artykułów żywnościowych i o specjalnych środkach transportu przeznaczonych do tych przewozów (ATP). Nie budzi wątpliwości ustalenie, że w dacie wykonywania przewozu kierowca nie legitymował się stosownym, ważnym świadectwem ATP, co stanowi podstawę do wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej w wysokości 8.000,00 złotych. W orzecznictwie sądów administracyjnych wyjaśniono, że wynikająca z art. 92 "a" odpowiedzialność ma charakter administracyjny, co oznacza, że nie jest ona oparta na zasadzie winy i do stwierdzenia zaistnienia tejże odpowiedzialności wystarczające jest – co do zasady – stwierdzenie naruszenia, nawet jeżeli powstało ono w sposób niezawiniony. Decyzje administracyjne nakładające kary pieniężne za naruszenie przepisów prawnych regulujących sprawy transportu drogowego mają charakter szczególny. Są to decyzje wydawane w ramach tzw. uznania związanego, nie stwarzającego właściwym organom administracji praktycznie żadnych luzów interpretacyjnych. Odpowiedzialność administracyjna za popełnione wykroczenia drogowe, określone zarówno w ustawie o transporcie drogowym, innych przepisach krajowych oraz przepisach unijnych, jest co do zasady oderwana od kwestii winy. Organ orzekający ma obowiązek stwierdzenia, czy nastąpiło wykroczenie określone powołanymi wyżej przepisami, bez wnikania, jakie były jego przyczyny i kto ponosi za to winę. Organ inspekcji drogowej działa w takiej sytuacji w warunkach uznania związanego. Stwierdzenie określonego ustawą wykroczenia musi spowodować jego odpowiednią, zgodną z przepisami ustawy kwalifikację, a następnie nałożenie kary w wymaganej tą ustawą wysokości (wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 14 marca 2012 r. II SA/Go 32/12, LEX nr 1138485). Podobnie powinny postąpić organy celne, które w niniejszej sprawie wydały zgodną z prawem decyzję. Mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami).-