II SA/Kr 1228/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Czeluśniak Sędziowie: NSA Anna Szkodzińska NSA Joanna Tuszyńska (spr.) Protokolant: Anna Pałasz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 października 2012 r. sprawy ze skargi I.O. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 12 czerwca 2012 r., znak: [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia skargę oddala. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. w postanowieniu z dnia 24 listopada 2009 r., na podstawie art. 20 § 1 pkt. 4, art. 64a § 1 pkt.1 i § 2 pkt.1, art. 119, art. 120, art. 121 § 2 i 4 i art. 122 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj Dz. U. z 2005 r. nr 229 poz. 1954 ze zm.) nałożył na I.O. grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 75 340.80 zł z powodu uchylania się przez zobowiązanego od wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym nr [...] z dnia 30 października 2009 r., tj. rozbiórki obiektu budowlanego (budynku mieszkalnego jednorodzinnego) wybudowanego na działce nr ewid. [...] obr. [...] położonego w Z. przy ul. [...] do [...] . W uzasadnieniu organ podał, że w decyzji z dnia 25 czerwca 2001 r., znak: [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. nakazał zobowiązanemu I.O. rozbiórkę obiektu budowlanego (budynku mieszkalnego jednorodzinnego) wybudowanego na działce nr ewid. [...] obr. [...] położonego w Z. przy ul. [...] do [...] . Decyzja ta została utrzymana w mocy przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia 23 sierpnia 2002 r. znak: [...] . Zobowiązany nie wykonał dobrowolnie obowiązku wynikającego z w/w decyzji. Stosownie do art. 121 § 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w przypadku obowiązkowej przymusowej rozbiórki budynku lub jego części, wysokość grzywny stanowi iloczyn powierzchni zabudowy budynku lub jego części, objętego nakazem przymusowej rozbiórki (powierzchnia zabudowy obliczona na podstawie inwentaryzacji - opisu technicznego budynku mieszkalnego jednorodzinnego położonego w Z. na dz. ewid. [...] obręb [...] ., rys. 1 ze sprawy znak: [...] wynosi 96 m2) i 1/5 ceny 1 m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego, ogłoszonej przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów do obliczania premii gwarancyjnych dla posiadaczy oszczędnościowych książeczek mieszkaniowych, obowiązującym w kwartale, w którym grzywna jest nakładana. Prezes Głównego Urzędu Statystycznego w komunikacie z dnia 27 sierpnia 2009 r. (Dz. Urz. GUS Nr 8 póz. 56) ogłosił, że cena 1 m powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego za II kwartał 2009 r. wynosi 3.924.00 zł. Zażalenie na ww. postanowienie wniósł I.O. , podnosząc, że nie uwzględniono faktu, iż toczy się postępowanie legalizacyjne i nie jest ono prawomocnie zakończone, złożył wniosek o zawieszenie przedmiotowego postępowania do czasu zakończenia postępowania opisanego w pkt 1. Nadto zaskarżone postanowienie nie zostało doręczone ustanowionemu przez niego pełnomocnikowi. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. postanowieniem z dnia 12 czerwca 2012 r., znak: [...] , na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 K.p.a. w związku z art. 18, art. 23 § 4 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, uchylił zaskarżone postanowienie w części dotyczącej podstawy prawnej ustalenia wysokości nałożonej grzywny w celu przymuszenia, tj. art. 121 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, i orzekł w tym zakresie: "na podstawie art. 121 § 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji" zaś w pozostałym zakresie – utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. W uzasadnieniu organ podał, że zarówno treść decyzji PINB w Z. z dnia 25 czerwca 2001 r., znak: [...] , jak i decyzji MWINB z dnia 23 sierpnia 2002 r., znak: [...] , nie pozostawiają wątpliwości co do tego, że obiekt podlegający rozbiórce jest budynkiem, zatem przy ustalaniu wysokości grzywny w celu przymuszenia zastosowanie w przedmiotowej sprawie ma art. 121 § 5 upea. Jako podstawę prawną wyliczenia grzywny w rozstrzygnięciu skarżonego postanowienia PINB w Z. błędnie podał art. 121 § 2 upea, jednak sam sposób wyliczenia grzywny określony w uzasadnieniu skarżonego postanowienia świadczy o tym, że organ egzekucyjny w rzeczywistości zastosował art. 121 § 5 upea. Ponadto art. 121 § 5 upea, jako podstawę ustalenia wysokości nałożonej skarżonym postanowieniem grzywny, organ egzekucyjny powołał się w uzasadnieniu postanowienia. Organ odwoławczy uznał, że błędna podstawa prawna ustalenia wysokości nałożonej grzywny w celu przymuszenia, przywołana w rozstrzygnięciu, nie skutkuje koniecznością uchylenia tego postanowienia w całości, konieczne było jednak zreformowanie zaskarżonego postanowienia w zakresie powołanej podstawy prawnej. W ocenie organu odwoławczego organ I instancji dokonał prawidłowych obliczeń wysokości grzywy, w szczególności zasadnie powierzchnia zabudowy została ustalona na podstawie dokumentacji przedłożonej przez inwestora w trakcie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją PINB w Z. z dnia 25 czerwca 2001 r., tj. na danych wynikających z rysunku nr 1 z opracowania zatytułowanego "inwentaryzacja" z maja 2000 r. Na rysunku nr 1 tej inwentaryzacji naniesiony został rzut piwnic budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr ewid. [...] obr. [...] w Z. i wynika z niego, że sam budynek mieszkalny posiada wymiary 10,55 m x 9,10 m, co daje w rezultacie 96,00 m2 powierzchni zabudowy (z podaniem dwóch miejsc po przecinku). Organ stwierdził, że skarżone postanowienie PINB w Z. nr [...] z dnia 24 listopada 2009 r., znak: [...] , zawiera wymagane w art. 122 § 2 pkt 1 i 2 upea wezwanie do uiszczenia nałożonej grzywny w oznaczonym terminie ze stosownym pouczeniem. Ponadto organ wskazał, że w przedmiotowej sprawie działa jako organ odwoławczy i wydaje rozstrzygnięcie w oparciu o aktualny stan prawny. Przy uwzględnieniu aktualnej ceny 1 m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego (tj. 4 130 zł) grzywna obecnie powinna wynosić 79 296 zł, jednakże z uwagi na treść art. 139 K.p.a. nie może zmienić rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym postanowieniu w taki sposób, że byłoby ono niekorzystne dla wnoszącego zażalenie. Jednocześnie organ poinformował o treści art. 125 upea i art. 126 upea. Odnosząc się do argumentu, że toczy się postępowanie legalizacyjne dotyczące przedmiotowego obiektu organ II instancji podał, że z wniosku I.O. zostało wszczęte w dniu 12 lipca 2007 r. r. przez PINB w Z. postępowanie administracyjne w sprawie legalizacji obiektu budowlanego (budynku mieszkalnego jednorodzinnego) wybudowanego na działce nr ewid. [...] obr. [...] położonego w Z. przy ul. [...] , jednak decyzją PINB w Z. nr [...] z dnia 6 listopada 2007 r., znak: [...] , postępowanie to zostało umorzone. Po rozpatrzeniu odwołania od tej decyzji [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. utrzymał ją w mocy własną decyzją z dnia 19 października 2009 r., znak: [...] . Decyzja MWINB z dnia 19 października 2009 r. nie została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Postępowanie administracyjne w sprawie legalizacji obiektu budowlanego (budynku mieszkalnego jednorodzinnego), wybudowanego na działce nr ewid. [...] obr. [...] , zakończyło się więc jeszcze przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego w przedmiotowej sprawie i przed wydaniem skarżonego postanowienia, a zatem pozostaje bez wpływu na skarżone postanowienie. Odnosząc się natomiast do stwierdzenia, że zaskarżone postanowienie nie zostało doręczone pełnomocnikowi zobowiązanego, organ odwoławczy podał, że w aktach postępowania egzekucyjnego brak dokumentu pełnomocnictwa, z którego wynikałoby umocowanie innej osoby do działania w imieniu zobowiązanego. I.O. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. domagając się jego uchylenia. Skarżący wskazał, że zaskarżone postanowienie zostało wydane po 3 latach od złożenia odwołania, nie wyjaśniając takiego stanu rzeczy. Powyższe, w ocenie skarżącego, uzasadnia umorzenie sprawy. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Zgodnie z treścią art.3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi (art. 134 ustawy). Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Wskazać również należy, że zgodnie z przepisem art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, iż sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, że "skoro wyrok wydawany jest na podstawie akt sprawy, to tym samym badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd ocenia jej zgodność z prawem materialnym i procesowym w aspekcie całości zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym materiału dowodowego" (wyrok NSA W-wa z dnia 9.07.2008 r., sygn. II OSK 795/07, LEX nr 483232). Skarga nie jest zasadna. Na wstępie należy podkreślić, że przedmiotem kontroli ze strony Sądu było wyłącznie postanowienie o nałożeniu grzywny celem przymuszenia, nie zaś zasadność nałożenia obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Stosownie do przepisów art. 1 pkt 1 i 2 oraz art.2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2005 r. nr 229 poz. 1954 z późn. zm.) zawiera ona unormowania określające sposób postępowania wierzycieli w przypadkach uchylania się zobowiązanych od wykonania ciążących na nich obowiązków wynikających z aktów poddanych egzekucji administracyjnej, a także sposób prowadzenia przez organy egzekucyjne postępowania i stosowane przez nie środki przymusu służące doprowadzeniu do wykonania lub zabezpieczenia wykonania obowiązków, wynikających z takich aktów. Przepis art.18 ustawy przewiduje z kolei, że jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Odpowiednie stosowanie przepisów k.p.a. w postępowaniu egzekucyjnym oznacza, że przepisy tego kodeksu mogą być stosowane tylko w takim zakresie i w taki sposób, aby uzupełnić, a nie modyfikować przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, z uwzględnieniem specyfiki tego postępowania, polegającej przede wszystkim na przymusowym jego charakterze, a także szybkości i skuteczności wykonania określonych prawem obowiązków. Zgodnie z treścią art.15 § 1 ustawy egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, chyba że przepisy szczególne inaczej stanowią. Postępowanie egzekucyjne może być wszczęte dopiero po upływie 7 dni od dnia doręczenia tego upomnienia. W myśl art.26 § 5 pkt 1) ustawy wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. Według zaś przepisu art.32 ustawy organ egzekucyjny lub egzekutor, przystępując do czynności egzekucyjnych, doręcza zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony. Grzywnę w celu przymuszenia nakłada się, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku znoszenia lub zaniechania albo obowiązku wykonania czynności, a w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego. Grzywnę nakłada się również, jeżeli nie jest celowe zastosowanie innego środka egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym (art.119). Zgodnie z treścią art.121 § 4 ustawy, jeżeli egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego, grzywna w celu przymuszenia jest jednorazowa. Wysokość tej grzywny określona została w § 5 tego przepisu: iloczyn powierzchni zabudowy budynku lub jego części, objętego nakazem przymusowej rozbiórki, i 1/5 ceny 1 m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego, ogłoszonej przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów do obliczania premii gwarancyjnej dla posiadaczy oszczędnościowych książeczek mieszkaniowych. W myśl zaś przepisu art.122 ustawy grzywnę w celu przymuszenia nakłada organ egzekucyjny, który doręcza zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego zgodnie z art. 32 oraz postanowienie o nałożeniu grzywny. Postanowienie o nałożeniu grzywny powinno zawierać: 1) wezwanie do uiszczenia nałożonej grzywny w oznaczonym terminie z pouczeniem, że w przypadku nieuiszczenia grzywny w terminie zostanie ona ściągnięta w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych; 2) wezwanie do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym w terminie wskazanym w postanowieniu, z zagrożeniem, że w razie niewykonania obowiązku w terminie będą nakładane dalsze grzywny w tej samej lub wyższej kwocie, a w przypadku obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego lub z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy będzie orzeczone wykonanie zastępcze. Zobowiązanemu służy prawo zgłoszenia zarzutów i wniesienia zażalenia w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego (art. 33 i 34) oraz prawo wniesienia zażalenia na postanowienie o nałożeniu grzywny. Z powyższego wynika, że zobowiązanemu przysługują dwa odrębne tryby kwestionowania czynności egzekucyjnych. Pierwszym trybem, służącym do zwalczania obowiązku wynikającego z tytułu wykonawczego jest tryb zgłoszenia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego z przyczyn, o których mowa w art. 33 ustawy oraz wniesienia zażalenia. O prawie do złożenia zarzutów i terminie do ich wniesienia, zobowiązany jest informowany w samym tytule egzekucyjnym (art. 27 § 1 pkt 7 ustawy). W odrębnym trybie zobowiązany może również złożyć zażalenie na postanowienie o nałożeniu grzywny. Przenosząc dotychczasowe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy zauważyć należy, że wierzyciel pierwsze upomnienie skierowane do skarżącego wystosował w dniu 16.04.2007 r. pismem oznaczonym znakiem: [...] . Zobowiązany otrzymał je w dniu 17.04.2007 r. Drugie upomnienie organ doręczył zobowiązanemu w dniu 16.09.2009 r., pismo sygnując znakiem [...] . W dniu 5.10.2009 r. został wniesiony przez pełnomocnika zobowiązanego r.pr. S.A. wniosek o zawieszenie postępowania toczącego się przed PINB do sygn. NB.II.7355-Z-075/01 do czasu zakończenia postępowania legalizacyjnego (podpisane pismo – k.134 akt administracyjnych, pełnomocnictwo dla r.pr. S.A. , które wpłynęło do organu 11.06.2007 r. - k.108 tych akt). W dniu 9.11.2009 r. bezpośrednio skarżącemu został doręczony tytuł wykonawczy z dnia 30.10.2009 r. Nr [...] wraz z pouczeniem o prawie złożenia zarzutów w terminie 7 dni w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. W dniu 27.11.2009 r. organ doręczył bezpośrednio zobowiązanemu postanowienie z dnia 24.11.2009 r. o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia. W postanowieniu zawarto pouczenie o prawie złożenia zażalenia do WINB za pośrednictwem PINB oraz o prawie złożenia zarzutów do PINB (wytłuszczonym drukiem). W dniu 30.11.2009 r. zostało wniesione, nie podpisane, osobiste pismo zobowiązanego zatytułowanie "Zarzuty" i adresowane do PINB w Z. (prezentata organu 4.12.2009 r. – k.15 akt organu I instancji). Zobowiązany zarzucił w nim, że nie uwzględniono wniosku o zawieszenie postępowania egzekucyjnego, oraz że postanowienie o nałożeniu grzywny nie zostało doręczone pełnomocnikowi zobowiązanego S.A. W piśmie z dnia 23.02.2012 r. WINB w Krakowie wytknął wierzycielowi, że PINB w Z. nie nadał biegu pismu I.O. z dnia 30.11.2009 r., które nosiło znamiona zażalenia. Pismo to zostało podpisane przez zobowiązanego po wezwaniu zobowiązanego o uzupełnienie braku tego pisma przez organ II instancji w dniu 9.03.2012 r. Mając na uwadze, że pismu z dnia 30.11.2009 r. zatytułowanemu "Zarzuty" nie został nadany bieg w trybie zgłoszenia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, gdyż nie powołano się nim na przyczyny, o których mowa w art. 33 ustawy, za prawidłowe uznać należy zakwalifikowanie tego pisma jako zażalenia na postanowienie z dnia 24 listopada 2009 r. o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia. Jeśli zarzuty nie są oparte na podstawie z art. 33 u.p.e.a., to nie zachodzi potrzeba wzywania strony do uzupełniania braków pisma, bowiem nie jest to żaden z braków formalnych, które mogłyby podlegać uzupełnieniu (por. wyrok NSA z dnia 20.01.2011 r., sygn akt I OSK 1741/10, LEX nr 951992). Zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem. Rozstrzygnięcie zawiera wszelkie wymagane elementy, zaś jego uzasadnienie dostateczne ustalenia z powołaniem stosownych dowodów oraz przepisów prawa. W szczególności wskazano trafnie na okoliczności świadczące o skutecznym wszczęciu kontrolowanego postępowania egzekucyjnego. Wiążą się one z istnieniem tytułu egzekucyjnego w postaci ostatecznej decyzji w decyzji z dnia 25 czerwca 2001 r., znak: [...] , którą Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. nakazał zobowiązanemu I.O. rozbiórkę obiektu budowlanego (budynku mieszkalnego jednorodzinnego) wybudowanego na działce nr ewid. [...] obr. [...] położonego w Z. przy ul. [...] , doręczeniem zobowiązanemu upomnienia, które odpowiada wymogom z art. 15 ustawy, sporządzeniem przez wierzyciela będącego także organem egzekucyjnym tytułu wykonawczego opatrzonego wnioskiem o jego skierowaniu do egzekucji po dacie określonej w upomnieniu jako termin do dobrowolnego wykonania obowiązku, a także doręczeniem zobowiązanej tytułu wykonawczego (art. 26 § 1, § 4 i § 5 pkt 1 ustawy). Również procedura poprzedzająca nałożenie grzywny celem przymuszenia była w ocenie Sądu prawidłowa. Wysokość grzywny została określona zgodnie z wskazaną w zaskarżonym postanowieniu podstawą prawną. Powyższej oceny nie może zmienić fakt, że w istocie nie został rozpoznany wniosek o zawieszenie postępowania toczącego się przed PINB do sygn. NB.II.7355-Z-075/01 do czasu zakończenia postępowania legalizacyjnego. Jak wynika z przedłożonych akt administracyjnych, jeszcze przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego w przedmiotowej sprawie i przed wydaniem postanowienia o nałożeniu grzywny przez organ I instancji sprawa legalizacji obiektu została w sposób ostateczny zakończona umorzeniem tego postępowania. Nie mógł również odnieść skutku zarzut przedstawiony w zażaleniu, że odpis postanowienia organu I instancji nie został doręczony pełnomocnikowi zobowiązanego. Co prawda twierdzenie organu odwoławczego, że postanowienie organu I instancji nie zostało doręczone pełnomocnikowi zobowiązanego, gdyż w aktach postępowania egzekucyjnego brak dokumentu pełnomocnictwa, z którego wynikałoby umocowanie innej osoby do działania w imieniu zobowiązanego, jest błędne, ale okoliczność ta nie miała żadnego wpływu na wynik sprawy. Jak wskazano wcześniej, dokument pełnomocnictwa znajduje się w aktach administracyjnych. Ponieważ jednak pełnomocnictwo złożone zostało na dwa lata przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego, wymieniało znak pisma, którym sygnowane było upomnienie, wątpliwym było, w jakiej sprawie zostało złożone. Nie mogło obejmować postępowania egzekucyjnego, bowiem w dacie jego złożenia nie było ono jeszcze wszczęte. Skarżący samodzielnie złożył zażalenie, w postępowaniu egzekucyjnym - po jego wszczęciu z dniem doręczenia zobowiązanemu tytułu wykonawczego - nie zostało złożone pełnomocnictwo. Wskazać również należy, że dopiero od momentu skutecznego doręczenia odpisu tytułu wykonawczego, organ egzekucyjny ma do czynienia ze stroną, której uprawnienia są regulowane tak w art. 10 § 1, jak i art. 32 oraz art. 40 Kpa. Zgodnie z treścią art. 32 k.p.a. zarówno upomnienie, jak i tytuł wykonawczy muszą być doręczone bezpośrednio zobowiązanemu. Zarzuty skargi są bezzasadne. Rozpoznanie zażalenia po 3 latach od jego złożenia jest oczywiście nieprawidłowe, ale okoliczność ta nie może w żaden sposób uzasadniać umorzenia sprawy. Dlatego też, na podstawie art. 151 p.p.s.a. należało oddalić skargę.