III SA/Wa 129/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Kurasz, Sędziowie Sędzia WSA Aneta Lemiesz (sprawozdawca), Sędzia WSA Jolanta Sokołowska, Protokolant Karol Kodym, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 października 2012 r. sprawy ze skargi H. sp. z o.o. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] października 2011 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych 1) uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, 2) stwierdza, że uchylona interpretacja indywidualna nie może być wykonana w całości, 3) zasądza od Ministra Finansów na rzecz H. sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 457 zł (słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wnioskiem z dnia 7 lipca 2011 r. uzupełnionym pismem z dnia 30 września 2011 r. H. Sp. z o.o. (dalej "Skarżąca") zwróciła się o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie odliczenia od podstawy opodatkowania wydatków na nabycie nowych technologii. W przedstawionym we wniosku stanie faktycznym Skarżąca wskazała, że wchodzi w skład Grupy, największego dystrybutora i detalisty sprzedaży prasy, obecnego w 20 krajach Europy, Ameryki Północnej i Azji. W Polsce Spółka działa od 1997 roku, budując własną ogólnopolską sieć detaliczną liczącą obecnie 600 sklepów na lotniskach, dworcach, stacjach metrach oraz w centrach handlowych. Ponadto, od 2004 r. Spółka rozwija dynamicznie sieć kawiarni na dworcach, lotniskach i w centrach handlowych. W latach 2009-2011 w Spółce wdrażano system Microsoft Dynamics AX 4.0 (dalej "System AX 4.0"), będący systemem klasy ERP II (ang. Enterprise Resource Planning - Planowanie Zasobów Przedsiębiorstwa oraz e-Biznes). Przed wdrożeniem Systemu AX 4.0 Spółka stosowała w swojej działalności poprzednią wersję Systemu AX, tj. system Microsoft Dynamics AX 3.0 w wersji Service Pack 4. Spółka zdecydowała się na wdrożenie nowej wersji tego Systemu, który stanowi pakiet oprogramowania obejmującego w sposób całościowy procesy zachodzące w Spółce (logistyka, księgowość, kadry i płace, etc.), a w rezultacie stanowi nowoczesne narzędzie zarządzania Spółką. Spółka nabyła prawo do korzystania z Systemu AX 4.0 w drodze umowy leasingu zawartej w 2010 r. W związku z implementacją Systemu AX 4.0 Spółka poniosła wydatki w wysokości sumy kosztów jego nabycia i wdrożenia i w takiej też wartości rozpoznała w lutym 2011 roku wartość niematerialną i prawną w postaci Systemu AX 4.0 we właściwej ewidencji rachunkowej. Następnie, Spółka zwróciła się do Wydziału Matematyki i Informatyki Uniwersytetu Wrocławskiego, będącego niezależną od Spółki jednostką naukową w rozumieniu ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o zasadach finansowania nauki (Dz. U. Nr 96, poz. 615) z prośbą o sporządzenie ekspertyzy w odniesieniu do możliwości uznania Systemu AX 4.0 za nową technologię w rozumieniu art. 18b ust. 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2011 r. Nr 74, poz. 397 ze zm., dalej "u.p.d.o.p."). W świetle sporządzonej przez jednostkę naukową ekspertyzy (dalej "Opinia"), System AX 4.0 wraz z wdrożeniem stanowi wartość niematerialną i prawną, umożliwia Spółce świadczenie udoskonalonych usług, stanowi technologię znaną i stosowaną w świecie od dnia 10 września 2006 roku, czyli technologię, która w momencie wdrożenia nie była stosowana w świecie przez okres dłuższy niż 5 lat, co - zgodnie z Opinią - oznacza spełnienie przesłanek umożliwiających uznanie go za nową technologię w rozumieniu art. 18b ust. 2 u.p.d.o.p. Wdrożenie Systemu AX 4.0 pozwoliło Spółce na pełne zintegrowanie i scentralizowanie wewnętrznych procesów biznesowych oraz kontaktów z kontrahentami. W efekcie pozwoliło to na stworzenie nowego sposobu funkcjonowania administracyjnego i operacyjnego Spółki, co było niemożliwe w ramach poprzedniej wersji systemu informatycznego funkcjonującego w Spółce. Biorąc pod uwagę umożliwiony przez System AX 4.0 zautomatyzowany, inteligentny sposób realizacji świadczonych przez Spółkę usług, wdrożenie przedmiotowego innowacyjnego rozwiązania technologicznego doprowadziło do świadczenia przez Spółkę zasadniczo zmienionych usług, co potwierdza uzyskana przez Spółkę Opinia. Spółka zaznacza, że w roku podatkowym, w którym Spółka nabyła System AX 4.0 oraz w roku poprzedzającym nabycie nowych technologii nie prowadziła działalności na terenie specjalnej strefy ekonomicznej. Ponadto, Spółka informuje, iż nie udzieliła, ani nie zamierza udzielić w jakiejkolwiek formie lub części innym podmiotom prawa do nowej technologii (w szczególności, do korzystania z Systemu AX 4.0 nie została uprawniona żadna ze spółek zależnych Spółki ani Spółka nie udzieliła spółkom zależnym sublicencji na korzystanie z Systemu AX 4.0) oraz nie otrzymała zwrotu wydatków na tę technologię w jakiejkolwiek formie. W uzupełnieniu wniosku o wydanie interpretacji, Spółka pismem z dnia 30 września 2011 r. wskazała, iż umowa leasingu licencji systemu Microsoft Dynamics AX 4.0, zawarta przez Spółkę w 2010 r., jest umową leasingu operacyjnego, tj. umowę, o której mowa w art. 17b ust. 1 u.p.d.o.p. Spółka dodała, że umowa nie zawiera żadnego postanowienia przewidującego dokonywanie odpisów amortyzacyjnych przez korzystającego (tj. przez Spółkę). Odpisy amortyzacyjne dla celów podatkowych z tytułu przedmiotowej umowy leasingu są dokonywane przez finansującego. Jednocześnie Spółka dodał, że nie wprowadziła Systemu AX 4.0 do ewidencji podatkowej Spółki, natomiast rozpoznała w dniu 28 lutego 2011 r. wartość niematerialną i prawną w postaci Systemu AX 4.0 we właściwej ewidencji rachunkowej Spółki. Przedmiotowa umowa leasingu Systemu AX 4.0 została zawarta na 36 miesięcy. W związku z powyższym Spółka zadała pytanie czy w przedstawionym stanie fatycznym Spółka - zgodnie z art. 18b u.p.t.u. - będzie miała prawo do odliczenia od podstawy opodatkowania w zeznaniu CiT-8 za 2011 r. 50% wydatków poniesionych w latach 2010-2011 na nabycie nowych technologii w postaci wartości niematerialnej i prawnej, jaką stanowi System AK 4.0? Zdaniem Spółki, w świetle przedstawionego stanu faktycznego, Spółka spełnia wszelkie przesłanki niezbędne do zastosowania ulgi na nabycie nowych technologii, o której mowa w art. 18b u.p.d.o.p. i w związku z tym przysługuje jej prawo do odliczenia od podstawy opodatkowania 50% wydatków poniesionych w latach 2010-2011 na nabycie nowych technologii w postaci wartości niematerialnej i prawnej, jaką stanowi System AX 4.0. Spółka wskazała, że zgodnie z art. 18b ust. 1 u,.p.d.o.p., od podstawy opodatkowania, ustalonej zgodnie z art. 18 u.p.d.o.p., odlicza się wydatki poniesione przez podatnika na nabycie nowych technologii. Jednocześnie, z treści art. 18b ust. 2 u.p.d.o.p. wynika, iż za nowe technologie, w rozumieniu art. 18b ust. 1 ww. ustawy, uważa się wiedzę technologiczną w postaci wartości niematerialnych i prawnych, w szczególności wyniki badań i prac rozwojowych, która umożliwia wytwarzanie nowych lub udoskonalonych wyrobów lub usług i która nie jest stosowana na świecie przez okres dłuższy niż ostatnich 5 lat, co potwierdza opinia niezależnej od podatnika jednostki naukowej w rozumieniu ustawy o zasadach finansowania nauki. Przez nabycie nowej technologii, w świetle art. 18b ust. 2a u.p.d.o.p., rozumie się natomiast nabycie praw do wiedzy technologicznej, o której mowa w ust. 2, w drodze umowy o ich przeniesienie, oraz korzystanie z tych praw. Prawo do odliczeń nie przysługuje podatnikowi, jeżeli w roku podatkowym lub w roku poprzedzającym prowadził działalność na terenie specjalnej strefy ekonomicznej na podstawie zezwolenia (art. 18b ust. 3 u.p.d.o.p.). Zgodnie art. 18b ust. 4 u.p.d.o.p., podstawą ustalenia wielkości odliczenia jest kwota wydatków poniesionych przez podatnika na nabycie nowej technologii, uwzględnionych w wartości początkowej, w części, w jakiej została zapłacona podmiotowi uprawnionemu w roku podatkowym, w którym nową technologię wprowadzono do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych lub w roku następującym po tym roku, oraz w której nie została zwrócona podatnikowi w jakiejkolwiek formie. Jeżeli podatnik dokonał przedpłat (zadatków) na poczet wydatków określonych w ust. 4 w roku poprzedzającym rok, w którym wprowadził nową technologię do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, uznaje się je za poniesione w roku jej wprowadzenia do tej ewidencji (art. 18b ust. 5 u.p.d.o.p.). Odliczenia dokonuje się, co do zasady, w zeznaniu za rok podatkowy, w którym poniesiono wydatki, o których mowa w art. 18b ust. 4 i 5 u.p.d.o.p.. Zgodnie z art. 18b ust. 7 u.p.d.o.p. odliczenia związane z nabyciem nowej technologii nie mogą przekroczyć 50% kwoty ustalonej zgodnie z ust. 4 i 5. Mając na uwadze powyższe przepisy, a także z uwagi na fakt, iż Spółka: - w latach 2009-2011 dokonywała przedpłat oraz wdrażała System AX 4.0, stanowiący wartość niematerialną i prawną, która w 2011 roku ujęta została we właściwej ewidencji rachunkowej środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych Spółki, - posiada Opinię niezależnej jednostki naukowej w rozumieniu ustawy o zasadach finansowania nauki, potwierdzającą, że System AX 4.0 wraz z wdrożeniem jest nową technologią od wprowadzenia Systemu AX 4.0 na rynek na świecie do momentu wdrożenia Systemu AX 4.0 w Spółce nie upłynęło 5 lat, - innowacyjna technologia umożliwiła Spółce świadczenie zasadniczo zmienionych usług, - Spółka nie prowadzi działalności na terenie specjalnej strefy ekonomicznej, - nie wystąpiła żadna z przesłanek negatywnych wymienionych w art. 18b ust. 8 u.p.d.o.p, W opinii Spółki, może ona uznać koszty związane z nabyciem Systemu AX 4.0 (wraz z wdrożeniem) za wydatki poniesione przez Spółkę na nabycie nowych technologii w rezultacie może skorzystać z prawa do odliczenia niniejszych wydatków od podstawy opodatkowania. Dotyczy to wydatków poniesionych w latach 2010-2011, tj. w roku wprowadzenia przez Spółkę Systemu AX 4.0 do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych oraz w roku poprzedzającym. Na poparcie swojego stanowiska Spółka przywołała treść interpretacji indywidualnej Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2010 r. (sygn. [...]), w której organ ten potwierdził, iż w przypadku spełnienia wszystkich pozytywnych przesłanek wskazanych w art. 18b u.p.d.o.p. "Spółce przysługuje prawo do odliczenia od podstawy opodatkowania 50% wydatków poniesionych na nabycie nowych technologii w postaci wartości niematerialnej i prawnej jaką stanowi system komputerowy typu ERP". Zdaniem Spółki, jest ona upoważniona do zmniejszenia podstawy opodatkowania o wydatki związane z nabyciem i wdrożeniem Systemu AX 4.0 w wartości odpowiadającej kwocie należnej dostawcy wymienionego Systemu, powiększonej o koszty implementacji tego Systemu, poniesione do dnia jego przekazania do używania. Dodatkowo, mając na uwadze art. 18b ust. 6 u.p.d.o.p., Spółka wskazała, iż - w jej opinii - wydatki poniesione przez nią w latach 2010-2011 na nabycie nowych technologii w postaci Systemu AX 4.0 powinny zostać odliczone w zeznaniu za rok podatkowy 2011, w którym to System AX 4.0 został wprowadzony do ewidencji wartości niematerialnych i prawnych. Na potwierdzenie swego stanowiska Spółka przywołała interpretację indywidualną Dyrektor Izby Skarbowej w K. z dnia [...] stycznia 2010 r., z której Spółka wywnioskowała, że przysługuje jej prawo do odliczenia wydatków poniesionych na nabycie licencji, które uwzględnione zostały w wartości początkowej oraz zapłacone podmiotowi uprawnionemu w wysokości 50% tych wydatków. W konsekwencji, w ocenie Spółki, będzie ona uprawiona do odliczenia w zeznaniu CIT-8 za 2011 r. wydatków na nabycie i wdrożenie Systemu AX 4.0 poniesionych przez Spółkę wiatach 2010-2011. Reasumując, w opinii Spółki, wobec przedstawionego stanu faktycznego, Spółka spełnia wszelkie przesłanki niezbędne do zastosowania ulgi na nabycie nowych technologii, o której mowa w art. 18b u.p.d.o.p. i, tym samym, przysługuje jej prawo do odliczenia od podstawy opodatkowania 50% wydatków poniesionych w latach 2010-2011 na nabycie nowych technologii w postaci wartości niematerialnej i prawnej, jaką stanowi System AX 4.0. Interpretacją indywidualną z dnia [...] października 2011 r. Minister Finansów, z którego upoważnienia działał Dyrektor Izby Skarbowej w W. stanowisko Skarżącej uznał za nieprawidłowe. Organ podatkowy po przytoczeniu treści art. 18 b u.p.d.o.p. wskazał, że warunki umożliwiające odliczenie od podstawy opodatkowania wydatków na nabycie nowych technologii muszą być spełnione kumulatywnie, aby podatnik mógł skorzystać z preferencji podatkowych przewidzianych tym artykule. Dalej organ podatkowy powołując się na treść art. 17b ust. 1 u.p.d.o.p. wskazał, że opłaty ustalone w umowie leasingu, ponoszone przez korzystającego w podstawowym okresie umowy z tytułu używania środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych stanowią przychód finansującego, jeżeli umowa ta spełnia następujące warunki: 1) została zawarta na czas oznaczony, stanowiący co najmniej 40% normatywnego okresu amortyzacji, jeżeli jej przedmiotem są podlegające odpisom amortyzacyjnym rzeczy ruchome lub wartości niematerialne i prawne, albo została zawarta na okres co najmniej 10 lat jeżeli jej przedmiotem są podlegające odpisom amortyzacyjnym nieruchomości, oraz 2) suma ustalonych w niej opłat pomniejszona o należny podatek od towarów i usług, odpowiada co najmniej wartości początkowej środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych. Dalej organ podatkowy dodał, że leasing operacyjny to taki rodzaj leasingu, w którym przedmiot leasingu zaliczany jest do składników majątkowych leasingodawcy, na nim też spoczywa obowiązek dokonywania odpisów amortyzacyjnych. W przypadku leasingu operacyjnego leasingobiorca ma prawo do wykupu przedmiotu leasingu po upłynięciu podstawowego okresu umowy leasingu. Organ podatkowy podkreślił jednak, że kryteria podziału na leasing operacyjny i finansowy stosowane przez przepisy podatkowe i ustawę o rachunkowości nie są zbieżne. Zakres umów określanych jako umowy leasingu operacyjnego dla potrzeb podatku dochodowego nie będzie identyczny z zakresem umów określanych tym mianem na gruncie przepisów podatkowych. W efekcie, korzystający może być zobowiązany do wprowadzenia przedmiotu leasingu do ewidencji środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych oraz do dokonywania dla potrzeb rachunkowych odpisów amortyzacyjnych od przedmiotu umowy leasingu, która dla celów podatkowych stanowić będzie umowę leasingu operacyjnego. Organ podatkowy wskazał, że Spółka w uzupełnieniu wniosku z dnia 30 września 2011 r., umowa nie zawiera żadnego postanowienia przewidującego dokonywanie odpisów amortyzacyjnych przez korzystającego (tj. przez Spółkę). Odpisy amortyzacyjne dla celów podatkowych z tytułu przedmiotowej umowy leasingu są dokonywane przez finansującego. Spółka nie wprowadziła Systemu AX 4.0 do ewidencji podatkowej Spółki, rozpoznała go jednakże jako wartość niematerialna i prawna dla celów ewidencji rachunkowej 28 lutego 2011 r. W związku z powyższym organ podatkowy stwierdził, że Spółka w momencie rozpoznania wartości niematerialnej i prawnej w postaci Systemu AX 4.0 w ewidencji rachunkowej Spółki nie spełnia wszystkich przesłanek umożliwiających zastosowanie odliczenia od podstawy opodatkowania wydatków poniesionych na nabycie nowych technologii, a jak wskazano powyżej warunki umożliwiające odliczenie od podstawy opodatkowania wydatków na nabycie nowych technologii muszą być spełnione kumulatywnie, aby podatnik mógł skorzystać z preferencji podatkowych przewidzianych w art. 18b u.p.d.o.p. Reasumując organ podatkowy uznał, że w przedstawionym stanie faktycznym - w związku art. 18b ust. 2a u.p.d.o.p. - Spółka nie będzie miała prawa do odliczenia od podstawy opodatkowania w zeznaniu CIT-8 za 2011 r. 50% wydatków poniesionych w latach 2010-2011 na nabycie nowych technologii w postaci wartości niematerialnej i prawnej, jaką stanowi System AX 4.0. Pismem z dnia 19 października 2011 r. Skarżąca wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa w całości poprzez potwierdzenie, iż prawidłowe jest przedstawione przez Spółkę stanowisko, że Spółka spełnia wszelkie przesłanki niezbędne do zastosowania ulgi na nabycie nowych technologii, o której mowa wart. 18b u.p.d.o.p. i w związku z tym przysługuje jej prawo do odliczenia od podstawy opodatkowania 50% wydatków poniesionych przez Spółkę w latach 2010-2011 na nabycie nowych technologii w postaci wartości niematerialnej i prawnej, jaką stanowi System AX 4.0. W odpowiedzi na to wezwanie, Minister Finansów pismem z dni 10 listopada 2011 r. stwierdził brak podstaw do zmiany interpretacji indywidualnej. W skardze na powyższą interpretację indywidualną Skarżąca wniosła o jej uchylenie w całości oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania. Skarżąca zarzuciła organowi naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 18b ust. 2a u.p.d.o.p. W uzasadnieniu skargi Skarżąca wskazała, że ze stwierdzeń organu zawartych w interpretacji indywidualnej można wysnuć wniosek, że zasadniczym powodem, dla którego organ nie podzielił stanowiska Spółki przedstawionego we wniosku, było niespełnienie przesłanki wynikającej z art. 18b ust. 2a u.p.d.o.p. Zdaniem Spółki, powyższa konkluzja organu jest bezzasadna. Zdaniem Spółki, organ niesłusznie przyjął, że w niniejszej sprawie nie doszło do nabycia przez Spółkę prawa do Systemu AX 4.0, w sytuacji gdy jest bezsporne, że Spółka nabyła prawo do korzystania z Systemu AX 4.0 w drodze umowy leasingu zawartej w 2010 r. Spółka zwraca uwagę, że jest dla niej niezrozumiałe, dlaczego organ uznał, że nabycie prawa do Systemu AX 4.0 w drodze umowy leasingu zawartej przez Spółkę w 2010 r. nie spełnia przesłanki nabycia prawa do wiedzy technologicznej w świetle art. 18b ust. 2a u.p.d.o.p. Spółka powołała się również na art. 7091 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964r. - Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm., dalej "Kodeks cywilny"), zgodnie z którym przez umowę leasingu finansujący zobowiązuje się - w zakresie działalności swego przedsiębiorstwa - nabyć rzecz od oznaczonego zbywcy na warunkach określonych w tej umowie i oddać tę rzecz korzystającemu do używania albo używania i pobierania pożytków przez czas oznaczony, a korzystający zobowiązuje się zapłacić finansującemu w uzgodnionych ratach wynagrodzenie pieniężne, równe co najmniej cenie lub wynagrodzeniu z tytułu nabycia rzeczy przez finansującego. Podobnie, zgodnie z art. 17a pkt 1 u.p.d.o.p., przez umowę leasingu rozumie się umowę nazwaną w Kodeksie cywilnym, a także każdą inną umowę, na mocy której jedna ze stron, zwana dalej "finansującym", oddaje do odpłatnego używania albo używania i pobierania pożytków na warunkach określonych w ustawie drugiej stronie, zwanej dalej "korzystającym", podlegające amortyzacji środki trwałe lub wartości niematerialne i prawne, a także grunty. W świetle zacytowanych przepisów, nie budzi żadnych wątpliwości fakt, że umowa leasingu jest umową o korzystanie z rzeczy lub prawa. W rezultacie, Spółka zawierając w 2010 r. umowę leasingu operacyjnego nabyła prawo do korzystania z Systemu AX 4.0, a tym samym, została spełniona przesłanka wymieniona w art. 18b ust. 2a u.p.d.o.p. Oznacza to, że Organ dokonał błędnej interpretacji art. 18b ust. 2a u.p.d.o.p. Konkludując, Spółka stanęła na stanowisku, że, wbrew twierdzeniom organu, już w momencie rozpoznania Systemu AX 4.0 w ewidencji rachunkowej Spółki zostały spełnione kumulatywnie wszystkie przesłanki niezbędne do zastosowania ulgi na nabycie nowych technologii, o której mowa w art. 18b ust. 1 u.p.d.o.p. W świetle powyższego, w opinii Spółki, może ona uznać koszty związane z nabyciem Systemu AX 4.0 (wraz z wdrożeniem) za wydatki poniesione przez Spółkę na nabycie nowych technologii i w rezultacie może skorzystać z prawa do odliczenia niniejszych wydatków od podstawy opodatkowania. Dotyczy to wydatków poniesionych w latach 2010-2011, tj. w roku wprowadzenia przez Spółkę Systemu AX 4.0 do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych oraz w roku poprzedzającym. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej interpretacji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skargę należało uwzględnić przez uchylenie zaskarżonej interpretacji, aczkolwiek podejmując rozstrzygnięcie Sąd uwzględnił okoliczności inne, niż w niej wskazane. Działanie takie umożliwia art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) – dalej "p.p.s.a.", zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd, dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji ma prawo i obowiązek uwzględnić również okoliczności, wprawdzie nie wskazane w skardze jako zarzut, ale mające wpływ na tę ocenę. Kontroli Sądu poddana została interpretacja indywidualna w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych. Organ interpretacyjny na wstępie przywołał in extenso treść przepisu art. 18 b ust. 1-7 u.p.d.o.p. Dla jasności wywodu i zrozumienia konstrukcji stanowiska organu, Sąd również przytoczy ww. przepis. I tak, art. 18b u.p.d.o.p. brzmi następująco: 1. Od podstawy opodatkowania, ustalonej zgodnie z art. 18, odlicza się wydatki poniesione przez podatnika na nabycie nowych technologii. 2. Za nowe technologie, w rozumieniu ust. 1, uważa się wiedzę technologiczną w postaci wartości niematerialnych i prawnych, w szczególności wyniki badań i prac rozwojowych, która umożliwia wytwarzanie nowych lub udoskonalanie wyrobów lub usług i która nie jest stosowana na świecie przez okres dłuższy niż ostatnich 5 lat, co potwierdza opinia niezależnej od podatnika jednostki naukowej w rozumieniu ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o zasadach finansowania nauki (Dz. U. Nr 96, poz. 615). 2a. Przez nabycie nowej technologii rozumie się nabycie praw do wiedzy technologicznej, o której mowa w ust. 2, w drodze umowy o ich przeniesienie, oraz korzystanie z tych praw. 3. Prawo do odliczeń nie przysługuje podatnikowi, jeżeli w roku podatkowym lub w roku poprzedzającym prowadził działalność na terenie specjalnej strefy ekonomicznej na podstawie zezwolenia. 4. Podstawą ustalenia wielkości odliczenia jest kwota wydatków poniesionych przez podatnika na nabycie nowej technologii, uwzględnionych w wartości początkowej, w części, w jakiej została zapłacona podmiotowi uprawnionemu w roku podatkowym, w którym nową technologię wprowadzono do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych lub w roku następującym po tym roku, oraz w której nie została zwrócona podatnikowi w jakiejkolwiek formie. 5. Jeżeli podatnik dokonał przedpłat (zadatków) na poczet wydatków określonych w ust. 4 w roku poprzedzającym rok, w którym wprowadził nową technologię do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, uznaje się je za poniesione w roku jej wprowadzenia do tej ewidencji. 6. Odliczenia dokonuje się w zeznaniu za rok podatkowy, w którym poniesiono wydatki, o których mowa w ust. 4 i 5. W sytuacji gdy podatnik osiąga za rok podatkowy stratę lub wielkość dochodu z pozarolniczej działalności podatnika jest niższa od kwoty przysługujących mu odliczeń, odliczenia odpowiednio w całej kwocie lub w pozostałej części dokonuje się w zeznaniach za kolejno następujące po sobie trzy lata podatkowe licząc od końca roku, w którym nową technologię wprowadzono do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych. 7. Odliczenia związane z nabyciem nowej technologii nie mogą przekroczyć 50% kwoty ustalonej zgodnie z ust. 4 i 5. W podsumowaniu organ stwierdza, że wskazane przez ustawodawcę warunki umożliwiające odliczenie od podstawy opodatkowania wydatków na nabycie nowych technologii muszą być spełnione kumulatywnie, aby podatnik mógł skorzystać z preferencji podatkowych przewidzianych w art. 18b u.p.d.o.p. Następnie w stanowisku organu znalazł się wywód - z odwołaniem się do przepisu art. 17a pkt 1 i 17 b u.p.d.o.p. - o umowie leasingu z uwypukleniem różnicy pomiędzy leasingiem finansowym a leasingiem operacyjnym. W nawiązaniu do powyższego wskazano, że Wnioskodawca korzysta z licencji systemu na podstawie umowy leasingu operacyjnego. Po tym następuje podsumowanie, że "uwzględniając powyższe stwierdzić należy, iż Wnioskodawca w momencie rozpoznania wartości niematerialnej i prawnej w postaci Systemu AX 4.0. w ewidencji rachunkowej Spółki nie spełnia wszystkich przesłanek umożliwiających zastosowanie odliczenia od podstawy opodatkowania wydatków poniesionych na nabycie nowych technologii, a jak wskazano powyżej warunki umożliwiające odliczenie od podstawy opodatkowania wydatków na nabycie nowych technologii muszą być spełnione kumulatywnie, aby podatnik mógł skorzystać z preferencji podatkowych przewidzianych w art. 18b ustawy o CIT.". Oceniając powyższe wskazać należy, że w stanowisku organu brak koniecznej precyzji. W konsekwencji w sprawie nie ma pewności, której ww. przesłanki nie spełnia Wnioskodawca. Dopiero z odpowiedzi na skargę można wywieść, że w ocenie organu znaczenie w ww. zakresie ma fakt, że Spółka nie wprowadziła Systemu AX 4.0 do ewidencji podatkowej, tylko rozpoznała wartość niematerialną i prawną w postaci ww. systemu we właściwej ewidencji rachunkowej. Organ wskazuje bowiem, że "zatem skoro w przepisie art. 18 b ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych podstawą ustalenia wielkości odliczenia jest kwota wydatków poniesionych przez podatnika na nabycie nowej technologii (...) w roku podatkowym, w którym nową technologię wprowadzono do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (...) - podkreślenie Organu – to należy mieć na uwadze rejestr środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych prowadzony dla celów podatkowych nie zaś ujęcie przedmiotu leasingu w księgach rachunkowych (ewidencja rachunkowa). Nadmienić należy, że w pułapkę braku precyzji w stanowisku Organu wpadł sam Skarżący, który w skardze skoncentrował się wyłącznie na wykazaniu (uzasadnieniu), że poprzez umowę leasingu dochodzi do nabycia prawa do wiedzy technologicznej w rozumieniu przepisu art. 18b ust. 2a u.p.d.o.p. Zdaniem Sądu, uzasadnienie stanowiska własnego Organu, przedstawione w zaskarżonej interpretacji było natomiast niepełne, a zatem nie spełniało wymogów art. 14c § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 poz. 749), dalej “O.p.,". Świadczy o tym okoliczność, że uzupełniał on w odpowiedzi na skargę swoje stanowisko o istotną w sprawie argumentację. Minister Finansów dopiero w odpowiedzi na skargę wyjaśnił dlaczego uznał, że Wnioskodawca nie spełnia warunków do odliczenia od podstawy opodatkowania 50% wydatków poniesionych w latach 2010-2011 na nabycie nowych technologii. Podkreślić należy, iż Sąd nie twierdzi, że stanowisko Ministra Finansów wyrażone w zaskarżonej interpretacji było prawidłowe. Nie twierdzi też, że co do meritum przedstawionego we wniosku zagadnienia rację ma Skarżąca. Tych bowiem okoliczności Sąd nawet nie badał. Sąd ocenia prawidłowość zaskarżonej interpretacji. Jeżeli odpowiada ona wymogom wynikającym z art. 14c § 1 i 2 Ordynacji podatkowej, a z jej treści wynika, że Organ na etapie wydawania interpretacji wziął pod uwagę wszystkie istotne unormowania i elementy stanu faktycznego (zdarzenia prawnego) i ocenił ich znaczenie, Sąd ma przesłanki do zbadania merytorycznej prawidłowości stanowiska Organu. Jeżeli zaś - jak w rozpatrywanej sprawie - wydając interpretację Minister Finansów nie uzasadnił negatywnej oceny stanowiska wnioskodawczyni, a także nie uzasadnił w sposób wyczerpujący własnego stanowiska, Sąd nie ma możliwości wypowiedzenia się prawidłowości stanowiska Organu. W rezultacie zaś interpretacja pozbawiona powyższych elementów nie może być uznana za prawidłową. Sąd nie może odnieść się bezpośrednio (z pominięciem interpretacji) do stanowiska Skarżącej, ponieważ równałoby się to udzieleniu interpretacji. Zważyć bowiem przy tym należało specyfikę zaskarżonego aktu - interpretacji indywidualnej, która czy to poprzez akceptację stanowiska wnioskodawcy, czy też poprzez przedstawienie własnego stanowiska Organu, zawiera informację co do przyjętego przez Organ sposobu zastosowania określonych przepisów prawa podatkowego w przedstawionym przez wnioskodawcę stanie faktycznym. Sąd nie udziela interpretacji, a zatem nie może ani zająć stanowiska za Organ, ani też stanowiska tego uzasadnić. Równałoby się to udzieleniu interpretacji, co jest obowiązkiem Ministra Finansów. Oznacza to, że wszelkie istotne elementy oceny stanowiska wnioskodawcy i własnego stanowiska Organu oraz ich uzasadnienie muszą być zawarte w interpretacji, aby poddawały się kontroli Sądu. Odpowiedź na skargę, w której Minister Finansów uzupełnił swoją argumentację, nie służy weryfikacji wadliwości interpretacji w taki sposób, że zastąpi ona niejako stosowną część interpretacji. Wad interpretacji, istotnych w świetle wymogów art. 14 c § 1 i 2 Ordynacji podatkowej, nie można sanować w formie późniejszej aktywności procesowej organu administracji, tj. w odpowiedzi na skargę. Odpowiedź na skargę umożliwia organowi wypowiedzenie się co do zarzutów skargi, nie stanowi jednak uzupełnienia motywów zaskarżonego do Sądu aktu. Zdaniem Sądu, ustawodawca wprowadzając instytucję interpretacji indywidualnych, a następnie ją modyfikując, dążył do zapewnienia podmiotom uprawnionym ochrony wynikającej z zajęcia stanowiska przez Ministra Finansów, na którego nałożył obowiązek nie tylko oceny stanowiska wnioskodawcy i przedstawienia własnego stanowiska, ale też obowiązek uzasadnienia tych ocen. Sąd uważa, że takie unormowanie obowiązków Organu miało na celu zagwarantowanie, iż to właśnie Organ, i to już na etapie wydawania interpretacji, szczegółowo rozważy wszelkie istotne z punktu widzenia tej interpretacji okoliczności i unormowania. Poddanie interpretacji kontroli Sądu nie może prowadzić do sytuacji, gdy to Sąd uzasadni wadliwość stanowiska wnioskodawcy i prawidłowość stanowiska Organu. Minister Finansów ponownie rozpatrzy wniosek Skarżącej o wydanie interpretacji indywidualnej. Uwzględni przy tym przedstawioną wyżej ocenę prawną. W świetle powyższego Sąd stwierdza, że zaskarżona interpretacja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 14c § 2 Ordynacji podatkowej. Naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec przestawionych naruszeń prawa o charakterze formalnym, Sąd uznał, że dalej idąca wypowiedź w rozpoznawanej sprawie byłaby przedwczesna. Sąd uchylił zaskarżoną interpretację z mocy art. 146 § 1 p.p.s.a. Zakres, w jakim uchylona interpretacja nie podlega wykonaniu, określono w oparciu o art. 152 tej ustawy, a rozstrzygnięcie o kosztach wydano na podstawie jej art. 200.