III SA/Kr 1321/11

Sygn. akt III SA/Kr 1321/11 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 30 października 2012r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia WSA Maria Zawadzka, Sędziowie WSA Barbara Pasternak (spr.), SO (del.) Janusz Bociąga, , Protokolant Urszula Bukowiec, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 października 2012r., sprawy ze skargi T. B., na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego, z dnia 7 września 2011r. [...], w przedmiocie choroby zawodowej uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji Powiatowy Inspektor Sanitarny decyzją z dnia [...] 2010r. nr [...], wydaną na podstawie art. 104 kpa, art. 2351 Kodeksu pracy, przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. nr 105, poz. 869) i art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2006r. nr 122, poz. 851 ze zm.), nie stwierdził u T. B. choroby zawodowej - przewlekłego zatrucia tlenkiem węgla i następstw wywołanych działaniem tlenku węgla, wymienionej w punkcie 1 wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009r. w sprawie chorób zawodowych. Organ l instancji ustalił, że T. B. od 1 września 1961 r. do 30 czerwca 1964r. przyuczał się do zawodu i pracował jako uczeń kucharski w Zakładach Gastronomicznych "A" przy ul. S. Na stanowisku kucharza T. B. był zatrudniony od 1 lipca 1964r. do 20 października 1965 r. w "C", K, os. Z - Restauracja "B", K. Służbę wojskową odbył w marynarce wojennej jako kucharz na okręcie w okresie od 20 października 1965r. do 21 października 1967r. W tym okresie przebywał w szpitalu z powodu gruźlicy od 21 lipca 1967r. do 6 września 1967r. Od 1967r. do 1971 r. T. B. ze względu na zły stan zdrowia przebywał na rencie czasowej. Następnie był zatrudniony na stanowisku kucharza od 1 września 1971 r. do 17 czerwca 1972 r. w "C", K, os. Z - Bar "D", K, zaś od 1972r. do 1997r. T. B. był zatrudniony w Stołówkach [...] na stanowisku kuchmistrz, starszy rzemieślnik specjalista, kucharz - szef kuchni, starszy kucharz garmażer, w tym: - od 20 czerwca 1972r. do 23 września 1972r. w Ośrodku Wczasów [...]; - od 25 września 1972r. do 9 marca 1997r. w Stołówce (nr [...], [...], [...]) - Oddział Socjalny [...] w K - zlikwidowany z dniem 30 listopada 1996r, następca prawny – [...] S.A. Oddział Gospodarowania Nieruchomościami w K. W ww. okresie T. B. pracował w ekspozycji i narażeniu na tlenek węgla, którego stężenie okresowo przekraczało najwyższe dopuszczalne stężenie 1,4-2,1 krotnie. Od 10 marca 1997r. do 30 czerwca 1998r. T. B. zatrudniony był w Stacji [...] w K, a od 1 lipca 1998r. do 31 sierpnia 2000r. w Zakładzie [...] w K (obecnie [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W Zakład Telekomunikacji w K) na stanowisku robotnik przyuczony, robotnik wykwalifikowany. Do zakresu jego obowiązków należała ewidencja i roznoszenie telegramów służbowych w obrębie A – B - C. Podczas pełnienia tych obowiązków T. B. nie był narażony na tlenek węgla. Organ l instancji przedstawił przebieg postępowania w sprawie, wskazując, że decyzją z dnia [...] 2008r. nr [...] Wojewódzki Inspektor Sanitarny utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] 2008r. znak: [...] o braku podstaw do stwierdzenia u T. B. choroby zawodowej pod postacią przewlekłego zatrucia tlenkiem węgla i następstw wywołanych działaniem tlenku węgla, wymienionej w poz. 1 wykazu chorób zawodowych, będącym załącznikiem do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002r. Organ odwoławczy przyjął wówczas za prawidłowe ustalenia faktyczne dokonane przez organ l instancji i wskazał, że w sprawie orzekały dwie jednostki służby zdrowia właściwe do rozpoznawania chorób zawodowych, tj. Ośrodek Medycyny Pracy (orzeczenie lekarskie nr [...] z [...] 2003r. znak [...]) oraz Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego (orzeczenie lekarskie z [...] 2006r. nr [...]) - placówka naukowo-badawcza resortu zdrowia i opieki społecznej rozstrzygająca w sprawach spornych i wątpliwych, której orzeczenia są merytorycznie ostateczne. Orzeczenia te w sposób szczegółowy, wyczerpująco i jednoznacznie dowodziły braku podstaw do rozpoznania u T. B. choroby zawodowej wymienionej w poz. 1 wykazu chorób zawodowych. Stwierdzono bowiem, że wykonane badania, zwłaszcza toksykologiczne, konsultacja neurologiczna, psychiatryczna i psychologiczna nie dają podstaw do rozpoznania związku przyczynowo - skutkowego pomiędzy stanem zdrowia a narażeniem na tlenek węgla. Badania czynnościowe układu oddechowego wykazały pełną jego wydolność w zakresie wentylacji i wymiany gazowej w płucach. Organ l instancji wskazał jednak, że rozstrzygnięcia organów obu instancji zostały uchylone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 21 stycznia 2009r. sygn. akt III SA/Kr 865/08. Podstawą uchylenia był wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 czerwca 2008r., którym uznano za niezgodne z art. 92 ust. 1 Konstytucji RP przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzenia chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach. Organ wskazał, że zarówno przepisy uchylonego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002r., jak i przepisy obowiązującego od dnia 3 lipca 2009r. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009r. w prawie chorób zawodowych określają, iż za chorobę zawodową uznaje się (m.in.) zatrucia ostre albo przewlekłe lub ich następstwa wywołane przez substancje chemiczne. Zdaniem organu zebrany w sprawie materiał dowodowy, a w szczególności orzeczenia lekarskie i ich uzupełnia wydane przez Ośrodek Medycyny Pracy oraz Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej - przewlekłego zatrucia tlenkiem węgla - wymienionej w póz. 1 nie dały podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej u T. B. Odwołanie od decyzji organu l instancji wniósł T. B., który podkreślił, że praca zawodowa w narażeniu na tlenek węgla i jego wziewy była wykonywana przez niego trwale, a okresowo były przeprowadzane jedynie badania stężenia tlenku węgla. Odwołujący się zarzucił, że organ l instancji pominął ustalenia biegłych poczynione w postępowaniu przez Sądem Okręgowym. Wojewódzki Inspektor Sanitarny decyzją z dnia 7 września 2011 r. znak: [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 5 pkt 4a i art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 14 marca 1985r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz § 8 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009r. w sprawie chorób zawodowych, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że T. B. był dwukrotnie badany w kierunku rozpoznania choroby zawodowej pod postacią przewlekłego zatrucia tlenkiem węgla i następstw wywołanych działaniem tlenku węgla - w Ośrodku Medycyny Pracy oraz w Instytucie Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego. Żadna z tych jednostek służby zdrowia nie rozpoznała u niego choroby zawodowej wymienionej w poz. 1 obecnie obowiązującego wykazu chorób zawodowych. Zdaniem organu odwoławczego opinie lekarskie dowodzą w sposób jednoznaczny, iż w przypadku T. B. brak jest podstaw do rozpoznania przedmiotowej choroby zawodowej. Organ odwoławczy wskazał, że Ośrodek Medycyny Pracy w orzeczeniu lekarskim z dnia [...] 2003r. stwierdził, że wykonane badania, a zwłaszcza oznaczenia toksykologiczne, konsultacja neurologiczna, psychiatryczna i psychologiczna, nie dały podstaw do rozpoznania związku przyczynowo - skutkowego pomiędzy stanem zdrowia a narażeniem na tlenek węgla. Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w orzeczeniu z dnia [...] 2004r. podał, że w badaniu fizykalnym nie stwierdzono objawów bronchospastycznych, zaś badania czynnościowe układu oddechowego wykazały pełną jego wydolność w zakresie wentylacji i wymiany gazowej w płucach: w badaniu spirometrycznym nie stwierdzono żadnych zaburzeń wentylometrycznych, badanie gazów krwi kapilarnej (arterializowanej) w spoczynku nie wykazało cech niewydolności oddechowej. Wskazano, że zmiany radiologiczne w płucach są skutkiem przebytej w 1967r. gruźlicy płuc. Ponadto w trakcie aktualnej hospitalizacji w oparciu o przeprowadzone konsultacje psychologiczną, psychiatryczną i neurologiczną nie znaleziono podstaw do rozpoznania przewlekłego zatrucia tlenkiem węgla ani następstw takiego zatrucia, zaś wyniki badań wskazują na istnienie u badanego zaburzeń funkcji poznawczych na tle miażdżycowym. Opinia uzupełniająca Ośrodka Medycyny Pracy z dnia [...] 2006r. stwierdziła, że wyniki wykonanego u T. B. zestawu badań nie dały podstaw do rozpoznania przewlekłego zatrucia tlenkiem węgla, gdyż badania laboratoryjne nie wykazały odchyleń od normy, badanie elektrokardiograficzne (EKG) było prawidłowe, badanie elektroencefalograficzne (EEG) nie wykazało zmian, zaś konsultacje specjalistyczne (psychologiczna, psychiatryczna, neurologiczna, toksykologiczna) nie ujawniły zmian, które można by odnieść do przewlekłego narażenia na tlenek węgła. Brak zatem było podstaw do rozpoznania związku przyczynowo - skutkowego pomiędzy aktualnym stanem zdrowia a narażeniem na tlenek węgla. Także orzeczenie Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego z dnia [...] 2006r. oraz z dnia [...] 2007r. podtrzymały wcześniejsze ustalenia. Dlatego też organ odwoławczy uznał, że skoro w sprawie orzekały jednostki służby zdrowia l i II szczebla diagnostycznego właściwe do rozpoznawania chorób zawodowych i obie te jednostki orzecznicze nie rozpoznały u T. B. przewlekłego zatrucia tlenkiem węgla oraz następstw wywołanych działaniem tlenku węgla, wydając w sprawie zbieżne co treści dokonanego rozpoznania orzeczenia lekarskie, to w sprawie brak było podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. Skargę na powyższą decyzję Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego wniósł T. B., który zakwestionował ustalenia organów dotyczące stwierdzenia u niego przedmiotowej choroby zawodowej, powołując się na istniejącą dokumentację medyczną oraz diagnozy kardiologiczne. Skarżący zarzucił także, że od 2007r. nie został zaktualizowany materiał dowodowy. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270), zwanej dalej w skrócie "ppsa", sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ppsa. Orzekanie - w myśl art. 135 ppsa - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję, uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika z art. 145 § 1 pkt 1 ppsa. Przedmiotowa skarga skutkuje uchyleniem zaskarżonej decyzji ze względów przedstawionych poniżej. Na wstępie wyjaśnić trzeba, że choroba zawodowa jest pojęciem prawnym zdefiniowanym w art. 2351 Kodeksu pracy. Zgodnie z tym przepisem za chorobę zawodową uważa się chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy, albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Zatem o stwierdzeniu istnienia choroby zawodowej decyduje zachowanie dwóch wymogów: zamieszczenie schorzenia w wykazie chorób zawodowych oraz ustalenie, że zostało ono spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy lub w związku ze sposobem wykonywania pracy. Jednocześnie art. 2352 Kodeksu pracy stanowi, że rozpoznanie choroby zawodowej u pracownika lub byłego pracownika może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, pod warunkiem wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych. Choroba zawodowa jest więc pojęciem prawnym oznaczającym zachorowanie, które pozostaje w związku przyczynowym z pracą. Przyczyną ją wywołującą jest sama praca, jej rodzaj, charakter i warunki jej wykonywania. Choroby zawodowe zostały ujęte w tzw. wykazie chorób zawodowych. Na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 237 § 1 Kodeksu pracy, Rada Ministrów wydała rozporządzenie z dnia 30 czerwca 2009r. w sprawie chorób zawodowych, którego przepisy weszły w życie w dniu 3 lipca 2009r. i obowiązywały w chwili wydawania przez organy obydwu instancji kontrolowanych decyzji. Zgodnie z § 6 ust. 1 tego rozporządzenia orzeczenie o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania wydaje lekarz spełniający określone w § 5 ust. 1 rozporządzenia wymogi, na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika lub byłego pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego. Jednocześnie § 6 ust. 3 rozporządzenia stanowi, iż ocenę narażenia zawodowego przeprowadza: 1) w związku z podejrzeniem choroby zawodowej - lekarz, który sprawuje profilaktyczną opiekę zdrowotną nad pracownikiem, którego dotyczy podejrzenie; 2) w toku ustalania rozpoznania choroby zawodowej - lekarz zatrudniony w jednostce orzeczniczej, o której mowa w § 5 ust. 2 i 3; 3) w toku podejmowania decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej lub decyzji o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej - właściwy państwowy powiatowy inspektor sanitarny. Decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika (§ 8 ust. 1 rozporządzenia). Jeżeli właściwy państwowy powiatowy inspektor sanitarny przed wydaniem decyzji uzna, że materiał dowodowy jest niewystarczający do wydania decyzji, może żądać od lekarza, który wydał orzeczenie lekarskie, dodatkowego uzasadnienia tego orzeczenia lub wystąpić do jednostki orzeczniczej II stopnia o dodatkową konsultację oraz podjąć inne czynności niezbędne do uzupełnienia tego materiału (§ 8 ust. 2 rozporządzenia). Zaznaczyć trzeba, że orzeczenia lekarskie, o których mowa w § 5 i 6 rozporządzenia, stanowią dowód w rozumieniu art. 75 kpa w związku z art. 84 § 1 kpa, podlegający ocenie organu administracji właściwego do stwierdzenia choroby zawodowej. Okoliczność, że organ administracji nie może we własnym zakresie, bez uzyskania orzeczenia lekarskiego, dokonać rozpoznania choroby i ustalenia, czy rozpoznane schorzenie mieści się w wykazie chorób zawodowych, nie zwalnia organu od oceny tego orzeczenia stosownie do art. 77 § 1 i art. 80 kpa, które nakazują w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy i na podstawie jego całokształtu ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona. Należy również pamiętać, że zgodnie z art. 7 kpa w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Przepis ten wyraża jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego, zasadę prawdy obiektywnej. Zasada ta oznacza, że na organ administracji publicznej nałożony jest obowiązek wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą w celu ustalenia stanu faktycznego zgodnego z rzeczywistością. Odnosząc powyższe zasady do kontrolowanego postępowania, trzeba na wstępie wskazać, że organ odwoławczy błędnie odczytał wyrok WSA w Krakowie z dnia 16 października 2007r. sygn. akt III SA/Kr 60/07. Organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdził, że skarga T. B. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] 2006r. znak: [...] uchylającą decyzję Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] 2006r. nie zasługiwała na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja była prawidłowa i postępowanie w sprawie powinno toczyć się od nowa. jej motywy. Natomiast sąd uznał, za przedwczesne zarzuty i wnioski skarżącego. Podkreślenia wymaga, że zaskarżona decyzja WIS była decyzją kasacyjną, zatem sąd kontrolował zasadność uchylenia przez organ odwoławczy decyzji organu pierwszej instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia, w świetle regulacji art. 138 § 2 kpa. Sąd uznał za zasadne uchylenie przez organ odwoławczy decyzji organu l instancji, lecz wyrok ten w żadnym wypadku nie przesądza o prawidłowości całości postępowania wyjaśniającego w sprawie i dlatego treść uzasadnienia tego wyroku błędnie została wskazana jako argument przemawiający za uznaniem dokonanych w dotychczasowym postępowaniu ustaleń za prawidłowe. Koniecznym jest również omówienie drugiego wydanego w sprawie orzeczenia WSA w Krakowie, czyli wyroku z dnia 21 stycznia 2009r. sygn. akt III SA/Kr 865/08. Uchylając wówczas zaskarżoną decyzję Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] 2008r. nr [...], Sąd nie przesądził tego, jakie powinno zapaść w przyszłości rozstrzygnięcie organów administracji, gdyż przyczyną uchylenia decyzji odmawiającej stwierdzenia u T. B. choroby zawodowej było wydanie jej na podstawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach. Jak zaś wskazano wyżej, wyrokiem z dnia 19 czerwca 2008r. Trybunał Konstytucyjny stwierdził, iż przepisy tego rozporządzenia są niezgodne z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej i tracą moc z upływem dwunastu miesięcy od ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw. Uchylenie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002r. skutkowało tym, że koniecznym było rozpatrzenie sprawy na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. nr 105, poz. 869). Trafnie organ II instancji powołał się na § 11 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009r. w sprawie chorób zawodowych, zgodnie z którym w sprawach wszczętych a nie zakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia, stosuje się przepisy tego rozporządzenia, z tym, że czynności dokonane w toku wszczętych postępowań pozostają skuteczne. Jednak skuteczności danej czynności nie należy utożsamiać z jej aktualnością i trafnością w przypadku znacznego upływu czasu, zwłaszcza w sytuacji, gdy czynność to orzeczenie lekarskie dotyczące osoby stale leczącej się, której stan zdrowia może ulegać zmianom. Miało to szczególne znaczenie w kontrolowanym postępowaniu, ponieważ w przypadku badania choroby w postaci przewlekłego zatrucia tlenkiem węgla i następstw wywołanych działaniem tlenku węgla załącznik do tego rozporządzenia (pozycją 1) stanowi, że w przypadku przewlekłych zatruć lub ich następstw wywołanych przez substancje chemiczne (a więc także tlenek węgla) nie ma ściśle wskazanego okresu, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym. Załącznik stwierdza jedynie, że jest to uzależnione od rodzaju substancji. Oczywiste jest też, że decyzja organu w tym zakresie powinna się opierać na orzeczeniu lekarza, jako osoby dysponującej fachową wiedzą, która umożliwia ocenę schorzenia osoby badanej oraz ewentualne powiązanie występujących u tej osoby schorzeń z wcześniejszym narażeniem na działanie substancji chemicznych. Z akt kontrolowanego postępowania jednoznacznie wynika, że ostatnie badania skarżącego pod kątem występowania u niego przewlekłego zatrucia tlenkiem węgla i następstw wywołanych jego działaniem pochodzą z 2006r. W takiej sytuacji, gdy organ administracji wydał decyzję pięć lat po przeprowadzonym badaniu lekarskim, nie można uznać, aby zebrał on i rozpatrzył cały niezbędny do właściwego załatwienia sprawy materiał dowodowy zgodnie z zasadami wynikającymi z przepisów art. 7, 77 i 80 kpa. Skoro bowiem przepisy obowiązującego rozporządzenia nie przewidują bariery czasowej, w której powinny wystąpić objawy przewlekłych zatruć lub ich następstw wywołanych przez substancje chemiczne, aby można było stwierdzić istnienie choroby zawodowej, to oznacza, iż nie da się wykluczyć, że objawy te mogły wystąpić po badaniu przeprowadzonym w 2006r. Nie sposób tej okoliczności stwierdzić także z tego względu, że załącznik do rozporządzenia mówi o zależności występowania objawów zatrucia od rodzaju substancji. W tej kwestii uzyskane w toku dotychczasowego postępowanie także nie wypowiadają się. Stan zdrowia skarżącego mógł się zmienić i dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy niezbędne było ponowne przebadanie i wydanie stosownego orzeczenia lekarskiego. W ocenie Sądu było to tym bardziej konieczne, że podstawą ostatniej weryfikacji orzeczeń lekarskich, dokonanej w 2006r. przez Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego, było rozporządzenie z 2002r. uznane za sprzeczne z przepisami Konstytucji. Okoliczności powyższe przemawiają za tym, że organy nie poczyniły odpowiednich ustaleń, co należy uznać za naruszenie wskazanych wyżej przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż organy orzekały w przedmiocie stwierdzenia u skarżącego choroby zawodowej bez posiadania wszystkich koniecznych, a przede wszystkim aktualnych danych. Dlatego też przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organy zobowiązane będą do uzupełnienia wytkniętych braków w materiale dowodowym, a następnie dokonanie oceny całości zgromadzonego materiału. Wyjaśnić trzeba również, że przedstawione wyżej rozważania nie oznaczają, iż Sąd rozstrzygnął, jakiej treści decyzję ma wydać organ administracji orzekający w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej. Jednakże niezbędnym jest, by rozstrzygnięcie zapadło po ponownym skierowaniu skarżącego na badania lekarskie, na podstawie aktualnego orzeczenia lekarskiego, mającego na uwadze treść poz. 1 załącznika do rozporządzenia z 2009r. w sprawie chorób zawodowych. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 p kt 1 lit. "c" oraz art. 135 ppsa orzeczono jak w sentencji.