IV SA/Wr 226/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia WSA Marek Olejnik (sprawozdawca) Sędziowie : Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska Sędzia WSA Marcin Miemiec Protokolant : Anna Rudzińska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 7 listopada 2012 r. sprawy ze skargi J. G. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] marca 2012 r. Nr [...] w przedmiocie przyznania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy za rok zwolnienia ze służby, wypłaty zaległych poborów w związku z niedoręczeniem decyzji nr [...] o zwolnieniu ze służby w Policji w terminie ustalonym przez Komendanta Miejskiego Policji we W. oraz 50 % odprawy ze względu na szczególnie uzasadnione potrzeby oddala skargę. Przystępując do rozpatrywania sprawy Sąd przyjął jako podstawę rozstrzygania następujący jej stan : Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 6 października 2010 r. sygn. akt IV SA/Wr 357/10 oddalił skargę J. G. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Komendant Miejski Policji we W. rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] maja 2008 r., na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji ( Dz.U. z 2007 r., Nr 43, poz.277)– zwolnił st. sierż. J. G. – referenta Referatu Wywiadowczego Sekcji Wywiadowczej Interwencyjnej KMP we W. ze służby w Policji z dniem 15 maja 2008 r. z rygorem natychmiastowego wykonania decyzji. W uzasadnieniu swojej decyzji Komendant Miejski Policji we W. powołał się na fakt skazania st. sierż. J. G. prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 17 kwietnia 2008 r. za przestępstwo określone w art. 231 §1 k.k., art. 157 § 1 k.k. w zw. z art. 11§ 2 k.k. Wskazana okoliczność stanowiła obligatoryjną przesłankę zwolnienia funkcjonariusza ze służby w Policji. St. sierż. J. G. za pośrednictwem Komendanta Miejskiego Policji we W. odwołał się od tego rozkazu personalnego do Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. wnosząc "o uchylenie zaskarżonej decyzji – rozkazu w całości oraz wstrzymanie na podstawie art. 135 k.p.a. natychmiastowego wykonania zaskarżonej decyzji". Wojewódzki Komendant Policji we W. decyzją z dnia [...].04.2010 r. nr [...] doręczoną w dniu 6.05.2010 r. utrzymał w mocy rozkaz personalny z dnia [...].05.2008 r. Wskazał, że wyrokiem Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Fabrycznej w II Wydziale Karnym z dnia 1 czerwca 2007 roku (sygn. akt II K 21/05) st. sierż. J. G. został uznany winnym zarzucanych mu przestępstw i skazany na karę 10 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonywania na okres 2 lat próby, dodatkowo Sąd orzekł od oskarżonego na rzecz Fundacji "Na ratunek Dzieciom z Chorobą Nowotworową" we W. nawiązkę w kwocie 700 zł. Sąd Okręgowy we Wrocławiu, prawomocnym wyrokiem z dnia 17 kwietnia 2008 r. utrzymał w mocy zaskarżony wyrok Sądu I instancji. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi J. G. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, który wyrokiem z dnia 6.10.2010 r. sygn. akt IV SA/Wr 357/10 utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł J. G.. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 8.04.2011 r. sygn.. akt I OSK 34/11 skargę kasacyjną oddalił. Wnioskiem z dnia 12.05.2011 r. J. G. wystąpił z żądaniem wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy za 2008 r. wraz z zaległymi odsetkami, wypłatę zaległych poborów w związku z niedoręczeniem decyzji o zwolnieniu z policji nr [...] w terminie ustalonym przez Komendanta Miejskiego Policji we W. oraz wypłatę 50% odprawy ze względu na szczególnie uzasadnione potrzeby rodzinne. Ponadto wniósł o wydanie świadectwa służby uwzględniającego ustalenia Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. oraz sądu administracyjnego odnośnie daty rozpoczęcia i zakończenia służby. Zagadnienie dotyczące świadectwa służby zostało rozpoznane odrębnie i po zakończeniu postępowania administracyjnego znalazło swój finał w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 25.11.2011 r. sygn.. akt IV SA/Wr 762/11 (prawomocny). Odnosząc się do pozostałych roszczeń Strony Komendant Miejski Policji we W. pismem z dnia 2.06.2011 r. uznał je za niezasadne. Wskazał, że wszelkie pobory w związku ze zwolnieniem ze służby zostały Stronie wypłacone, a ekwiwalent za niewykorzystany urlop nie przysługuje policjantowi zwolnionemu ze służby na podstawie art.41 ust1 pkt 4 ustawy o Policji. Jeżeli chodzi natomiast o 50% odprawę ze względu na szczególnie uzasadnione potrzeby rodzinne wyjaśnił, że kompetencje w tym zakresie posiada Komendant Główny Policji. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając skargę Strony na bezczynność w przedmiocie wniosku z dnia 12.05.2011 r. wyrokiem z dnia 16.11.2011 r. sygn. akt IV SAB/Wr 85/11 oddalił skargę w uzasadnieniu wskazując, że pismo z dnia 2.06.2011r. Komendanta Miejskiego Policji we W. nosi cechy decyzji administracyjnej. W dniu 21.11.2011 r. Strona wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania z od decyzji z dnia 2.06.2011 r. i jednocześnie złożyła od niej odwołanie zarzucając naruszenie : 1. zasad konstytucyjnych (demokratycznego państwa prawa, praworządności i równości wobec prawa). 2. przepisów postępowania administracyjnego (art.6, art.7, art.9, art.10, art.65§1, art.107 §1 i 3 KPA). 3. Przepisów prawa materialnego (art.114 ust.1 ust.4 ustawy o Policji). W uzasadnieniu Strona podnosiła, że nigdy nie otrzymała oryginału decyzji z dnia [...].05.2008r. nr [...] o zwolnieniu ze służby. Podniosłe, że jest ona także sprzeczna z decyzją z dnia [...].09.2008 r. nr [...] z której to wynika, że została zwolniona z zajmowanego stanowiska i przeniesiona na emeryturę. Twierdzi, że w oryginale decyzji z [...].05.2008 r. nie było określonej daty zwolnienia ze służby i dopiero doręczenie decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. utrzymującej decyzję z dnia [...].05.2008 r. może być uznane za skuteczne doręczenie (doręczenie w dniu 6.05.2010 r.), a zatem do tego dnia należne są jej pobory. Podnosi także, że organ bezpodstawnie pozbawił jej prawa do ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy za 2008 r. W piśmie z dnia 27.12.2001 r. Strona rozszerza swoje żądania wskazując, że skoro została przeniesiona na emeryturę (co wynika z decyzji z dnia [...].09.2008 r. nr [...]) to należne są jej pełna odprawa, oraz wszelkie inne należności pieniężne należne policjantowi zwalnianemu ze służby po nabyciu prawa emerytalnych. Dodatkowo wnosiła także o zwrot z odsetkami równoważnika mundurowego, który niesłusznie pobrano we wrześniu 2008 r. Komendant Wojewódzki Policji we W. postanowieniem z dnia [...].02.2012r. nr [...] przywrócił Stronie termin do wniesienia odwołania od decyzji z dnia[...].06.2011 r., a następnie decyzją z dnia [...].03.2012 r. nr[...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu stwierdził, że J. G. został zwolniony z Policji z dniem 15.05.2008 r. na podstawie art.41 ust.1 pkt 4 ustawy o Policji. W takim zaś przypadku zgodnie z art.114 ust.4 ustawy o Policji nie przysługuje mu odprawa, ekwiwalent pieniężny za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe i inne świadczenia określone w art.114 ust.1. W takim wypadku jedynie Komendant Główny Policji może w przypadkach szczególnie uzasadnionych potrzeb rodziny policjanta przyznać nie więcej niż 50% odprawy. Zatem to do tego organu Strona powinna wystąpić z wnioskiem przyznanie 50% odprawy. Ponieważ decyzja w sprawie zwolnienia ze służby z dniem 15.05.2008 r. była przedmiotem orzekania w administracyjnym trybie i sądowym i nie stwierdzono w tym zakresie nieprawidłowości jest ona zdaniem organu wiążąca, co powoduje że Stronie nie są należne pobory za okres późniejszy. Odnośnie powołanej przez Stronę decyzji nr [...] z dnia [...].09.2008r. organ stwierdził, że decyzja ta dotyczyła wygaśnięcia decyzji o przyznaniu równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego mieszkania i nie stanowiła ona podstawy do zwolnienia ze służby w Policji. Strona niezadowolona z ww. rozstrzygnięcia złożyła skargę zarzucając : - naruszenie praw i swobód gwarantowanych obywatelom Rzeczypospolitej Polskiej Konstytucją RP (tj. art.2, art.7, art.32 ust. 1 i 2, art.54) - naruszenie procedury administracyjnej (art.6, art.7, art.8, art.9, art.10, art.15, art.107§1, 3, art.110, art.135 w zw. z art.78 KPA) - naruszenie prawa materialnego (art.106 KK oraz art.41 ust.1 pkt 1, art.46a, art.70 ust.2, art.114 ust.1 pkt 1,2,3 i ust. 2, art.117 ust.1 ustawy o Policji). W uzasadnieniu Skarżący przytoczył dotychczasowy przebieg postępowania wskazując na szereg nieprawidłowości w działaniach organów w sprawie dotyczącej zwolnienia ze służby. Podnosi także zarzuty dotyczące postępowania z jego wniosku z dnia 12.05.2011 r. podkreślając, że z decyzji z dnia [...].09.2008 r. nr [...] wynika, że został zwolniony ze służby w związku z przeniesieniem na emeryturę, a zatem należne mu są zaległe pobory oraz inne świadczenia z tym związane. Uważa, że dowody zostały przez organy spreparowane i zmodyfikowane bowiem w pierwotnej oryginalnej decyzji z dnia [...].05.2008 r. nr [...] o zwolnieniu ze służby z pewnością nie było określonej daty jego zwolnienia, a poza tym nigdy nie weszła ona do obrotu prawnego. W zakresie zarzutów naruszenia Konstytucji podkreśla, że postępowanie w jego sprawie łamie podstawowe normy praworządności, równości, jawności i jako funkcjonariusz jest gorzej traktowany niż osoby zatrudnione na umowę o pracę, bowiem w przypadku tych drugich umowa o pracę zostaje skutecznie rozwiązana dopiero z chwila otrzymania wypowiedzenia co potwierdza wyrok SN. Jeżeli chodzi natomiast o naruszenia przepisów procesowych to formułuje zarzuty : niedokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, rozstrzygania spornych i niejasnych kwestii na jego niekorzyść; nie informowania o okolicznościach mogących mieć wpływ na ustalenie praw i obowiązków; niezapewnienie udziału w każdym stadium postępowania i niezawiadomieniu o wszczęciu postępowania; wydania decyzji bez powołania podstaw prawnych oraz nieuwzględnienia ustaleń dokonanych przez sądy administracyjne w wyrokach IV SA/Wr 606/08/, I OSK 1237/09, IV SA/Wr 357/10 oraz I OSK 34/11. Wskazał, że nie został rozpoznany jego wniosek o zwrot równoważnika mundurowego, który sformułował w uzupełnieniu odwołania. Podnosząc zarzuty naruszenia prawa materialnego wskazuje, że skazanie uległo zatarciu, a zatem z akt powinny być usunięte wszelkie informacje na ten temat. Zaległe wynagrodzenia, odprawa i inne świadczeni są zaś należne na podstawie art.114 ust.1 ustawy o Policji a organ błędnie powołuje ust.3 tego artykułu. Skarżący wniósł także w skardze i piśmie uzupełniającym z dnia 15.10.2012 r. o skompletowanie akt sprawy i przeprowadzenie dowodów zapadłych dotychczas w jej sprawach wyroków sądów administracyjnych oraz oryginału decyzji z dnia 5.05.2008r. o zwolnieniu ze służby oraz dowodu doręczenia decyzji z dnia 3.09.2008 r. w sprawie wygaśnięcia decyzji dotyczącej równoważnika pieniężnego bowiem jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji we W. wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga jest bezzasadna. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 6 października 2010 r. sygn. akt IV SA/Wr 357/10 oddalił skargę J.G. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia[...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Komendant Miejski Policji we W. rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] maja 2008 r., na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji – zwolnił st. sierż. J. G. – referenta Referatu Wywiadowczego Sekcji Wywiadowczej Interwencyjnej KMP we W. ze służby w Policji z dniem 15 maja 2008 r. z rygorem natychmiastowego wykonania decyzji. W uzasadnieniu swojej decyzji Komendant Miejski Policji we W. powołał się na fakt skazania st. sierż. J. G. prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 17 kwietnia 2008 r. za przestępstwo określone w art. 231 §1 k.k., art. 157 § 1 k.k. w zw. z art. 11§ 2 k.k. Wskazana okoliczność stanowiła obligatoryjną przesłankę zwolnienia funkcjonariusza ze służby w Policji. Wyrokiem Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Fabrycznej w II Wydziale Karnym z dnia 1 czerwca 2007 roku (sygn. akt II K 21/05) st. sierż. J. G. został uznany winnym zarzucanych mu przestępstw i skazany na karę 10 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonywania na okres 2 lat próby, dodatkowo Sąd orzekł od oskarżonego na rzecz Fundacji "Na ratunek Dzieciom z Chorobą Nowotworową" we W. nawiązkę w kwocie 700 zł. Sąd Okręgowy we Wrocławiu, prawomocnym wyrokiem z dnia 17 kwietnia 2008 r. utrzymał w mocy zaskarżony wyrok Sądu I instancji. Biorąc pod uwagę kategoryczny charakter cytowanej dyspozycji art. 41 ust. 1 pkt 4 ustawy o Policji (" policjanta zwania się ze służby"), fakt wydania prawomocnego wyroku skazującego w przedmiotowej sprawie stanowił obligatoryjną podstawę do wydania przez Komendanta Miejskiego Policji we W. rozkazu personalnego o zwolnieniu st. sierż. J. G. ze służby w Policji. Co się zaś tyczy kwestii doręczenia decyzji (rozkazu) zwalniającej z organów Policji nie budziło wątpliwości Sądu rozpoznającego skargę na rozkaz personalny , że orzeczenie to zostało skarżącemu doręczone, co własnoręcznie potwierdził . Od rozkazu tego J. G. wniósł odwołanie, a następnie od decyzji ostatecznej wniósł skargę do sądu administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu skargi kasacyjnej J.G. uznał, że Sąd I instancji prawidłowo ocenił zaskarżoną decyzję w wyniku czego oddalił skargę. Wskazał, że niewątpliwie przeprowadzone postępowanie administracyjne dotknięte było pewnymi nieprawidłowościami w postaci np. nie zawiadomienia skarżącego o wszczęciu postepowania. Zgodził się przy tym z Sądem i instancji, że z uwagi na przyczyny zwolnienia skarżącego ze służby ( popełnienie umyślnego przestępstwa ) obligujące organ do podjęcia decyzji w tym przedmiocie, zaistniałe uchybienia nie miały wpływu na treść rozstrzygnięcia i jako takie nie uzasadniały zastosowania przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt. 1 lit.c p.p.s.a. Zgodnie z art.170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe (powaga rzeczy osądzonej). W sprawie zwolnienie Skarżącego ze służby w Policji z dniem [...].05.2008r. na podstawie decyzji (rozkazu personalnego z dnia [...].05.2008 r.) toczyło się postępowanie przed WSA we Wrocławiu oraz NSA. NSA przywołanym powyżej wyrokiem uznał, że decyzja odpowiada prawu i brak jest podstaw do jej uchylenia (art.171 p.p.s.a.). Nie ma przy tym znaczenia, że w okresie późniejszym doszło do zatarcia skazania, bowiem w dacie wydania ww. decyzji o zwolnieniu ze służby istniały ku temu przesłanki ustawowe o charakterze bezwzględnym, a nie uznaniowym. Konsekwencją pozostawania w obrocie prawnym prawomocnego wyroku jest jego moc wiążąca, która wyraża się w tym, że organy państwowe i organy administracji publicznej muszą brać pod uwagę fakt istnienia i treść prawomocnego orzeczenia sądu. Przy czym moc wiążąca prawomocnego wyroku sądu nie jest w żaden sposób uzależniona od oceny jego prawidłowości przez stronę postępowania. Jeżeli zatem chodzi o zarzuty dotyczące nieprawidłowości w tamtym prawomocnie zakończonym postępowaniu to Sąd nie może ponownie oceniać prawidłowości w tym zakresie, a zatem odstępuje od ustosunkowania się do nich. Nie ma wpływu na taką ocenę także decyzja z dnia [...].09.2008 r. Nr [...] na która powołuję się Strona, bowiem nie stanowi ona podstawy zwolnienia ze służby. Decyzja ta stwierdza jedynie wygaśnięcie z dniem [...].05 2008 r. (dzień zwolnienia ze służby) decyzji z dnia [...].03.2002 r. o przyznaniu równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu. Fakt, że w uzasadnieniu decyzji przywołując jako jej podstawę rozkaz personalny z dnia [...].05.2008 r. Nr [...] błędnie wskazano, że dotyczył on przeniesienia na emeryturę a nie zwolnienia ze służby, nie ma dla oceny zasadności roszczeń Strony znaczenia. Determinujące znaczenie ma rozkaz personalny z dnia [...].05.2008 r. oraz przywołana w nim podstawa prawna zwolnienia ze służby. Bez wątpienia zaskarżona w przedmiotowej sprawie decyzja jest konsekwencją ww. decyzji o zwolnieniu ze służby na co zasadnie zwraca uwagę organ II instancji. Prawomocna decyzja określa zaś datę zwolnienia ze służby na dzień 15.05.2008 r. i jak podstawę zwolnienia wskazuje art.41 ust.1 pkt 4 ustawy o Policji. Prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego dla Wrocławia Fabrycznej II Wydział Karny z dnia 1 czerwca 2007 r. sygn. akt II 21/05 skarżący został skazany za przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego. Stosownie zaś do art. 41 ust. 1 pkt 4 ustawy policjanta zwalnia się ze służby w przypadku skazania prawomocnym wyrokiem Sądu za przestępstwo (...) umyślne ścigane z oskarżenia publicznego. Zwrócić należy także uwagę, iż zgodnie z § 22 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie szczególnych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz. Z 2002 r., Nr 151, poz.1261) rozkaz personalny zwolnienia policjanta ze służby powinien zawierać podstawę prawną i datę zwolnienia, nie ulega zatem wątpliwości, że określenie tego składnika rozkazu personalnego należy tylko i wyłącznie do właściwości przełożonego, a nie do strony postępowania. Dalej przyjąć należy, iż tok postępowania związanego z kwestionowaniem wydanego rozkazu nie może mieć wpływu na datę tego zwolnienia; zwolniony funkcjonariusz nie może oczekiwać, iż w każdym ewentualnym nowym rozkazie wydanym w związku z toczącym się postępowaniem weryfikacyjnym termin ten będzie ulegał przedłużeniu. Tym bardziej, że w dacie zwolnienia określonej w rozkazie realizowane są już stosowne czynności zmierzające do "rozliczenia się" funkcjonariusza z jednostką policji. W myśl art. 114 ust. 4 ustawy o Policji, policjantowi zwalnianemu ze służby na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 4 i ust. 2 pkt 2 Komendant Główny Policji lub upoważniony przez niego przełożony może w przypadkach szczególnie uzasadnionych potrzeb rodziny policjanta przyznać nie więcej niż 50 % odprawy. Zdaniem Sądu, stanowisko skarżącego, że policjantowi zwalnianemu ze służby w trybie art. 41 ust. 1 pkt 4 ustawy przysługują wszystkie świadczenia wymienione w art. 114 ust. 1 jedynie z ograniczeniem świadczenia w postaci odprawy nie znajduje uzasadnienia w kontekście całości unormowania zawartego w art. 114. Analiza tego przepisu prowadzi, bowiem do wniosku, że ustawodawca różnicuje przysługujące zwalnianemu policjantowi świadczenia w zależności od podstawy zwolnienia. Zastrzeżenia, o których mowa w ust. 2 art. 114, dotyczą policjantów spełniających warunki do uzyskania świadczenia z zaopatrzenia emerytalnego, zastrzeżenia zaś z ust. 3 znajdują zastosowanie do policjantów zwalnianych ze służby na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 3 i 4a oraz ust. 2 pkt 8. Największe natomiast obostrzenia dotyczą właśnie policjantów zwalnianych ze służby na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 4 i art. 41 ust. 2 pkt 2. Zgodnie z brzmieniem art. 114 ust. 4 ustawy jedynym świadczeniem przysługującym policjantowi zwalnianemu ze służby w trybie art. 41 ust. 1 pkt 4 i ust. 2 pkt 2 może być w przypadkach szczególnie uzasadnionych potrzeb rodziny policjanta nie więcej niż 50 % odprawy. Gdyby bowiem intencją ustawodawcy było przyznanie funkcjonariuszowi zwalnianemu w trybie art. 41 ust. 1 pkt 4 innych świadczeń wówczas wymieniłby je wprost, tak jak czyni to w przypadku ust. 3 tego przepisu. Z uwagi na tryb zwolnienia ze służby w Policji - wobec regulacji art. 114 ust 4 przedmiotowej ustawy - do skarżącego nie znajdują zastosowania zasady przyznawania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe wyrażone w art. 114 ust.1 pkt 2 cyt. ustawy. W konsekwencji prawidłowe jest również stanowisko organów odnośnie braku uprawnień do domagania się wypłaty wszelkich świadczeń określonych w art.114 ust.1. Należy zwrócić uwagę, że norma zawarta w art. 114 ust. 4 ustawy o Policji (oprócz odprawy, którą może w ramach uznania przyznać Komendant Główny Policji) nie zezwala na jakiekolwiek wartościowanie (ma charakter związany) wobec czego Komendant Miejski Policji we W. zasadniczo winien ograniczyć swoją aktywność w postępowaniu wszczętym na wniosek Strony domagającej się świadczeń w szerszym zakresie do włączenia do akt sprawy prawomocnego wyroku skazującego za przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego oraz prawomocnego rozkazu personalnego o zwolnieniu ze służby na podstawie art.41 ust.1 pkt 4 ustawy o Policji (wraz z wyrokami Sądów administracyjnych oddalającymi skargi na tą decyzję administracyjną). Odnosząc się zatem do zarzutu naruszenia art.8 i art.10§1 k.p.a. poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału przed wydaniem decyzji i wydanie decyzji przed upływem terminu do ustosunkowania się przez Stronę do zebranego w sprawie materiału dowodowego wskazać należy, iż jakkolwiek zarzut ten jest częściowo zasadny to jednak zdaniem Sądu nie miało istotnego wpływu to naruszenie na wynik sprawy (art.145§1 pkt 1 lit.c p.p.s.a.). Wykładnia art. 200 Ordynacji podatkowej, który jest odpowiednikiem art.10 ust.1 k.p.a. była przedmiotem uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 kwietnia 2005 r., sygn. akt FPS 6/04 (opubl. w: ONSAiWSA 2005/4/66). W orzeczeniu tym wyrażono pogląd, że niezastosowanie w danej sprawie trybu określonego w art. 200 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60) nie jest wystarczającą przesłanką do uznania, że jest podstawa wznowienia postępowania wymieniona w art. 240 § 1 pkt 4 tej ustawy. Naruszenie przez organ odwoławczy art. 200 § 1 ustawy - Ordynacja podatkowa jest naruszeniem przepisów postępowania, które może doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), jeżeli wspomniane naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd w niniejszym składzie w pełni aprobuje tezy w/w uchwały. Strona w skardze poza zarzutem naruszenia art.10§1 k.p.a. nie wskazała żadnych przesłanek wskazujących, aby to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Również Sąd działając na podstawie art.134§1 p.p.s.a. takich przesłanek nie dostrzegł. Jeżeli chodzi natomiast o pozostałe zarzuty procesowe to zdaniem Sądu nie zasługują one na uwzględnienie bowiem gównie koncentrują się na naruszeniach przy wydawaniu rozkazu personalnego z dnia 5.05.2008 r. W przypadku wszczęcie postępowania na wniosek organ nie wydaje dodatkowego postanowienia o jego wszczęciu (postanowienie takie jest wydawane w sprawach wszczynanych z urzędu). Co się zaś tyczy naruszenia art.65 k.p.a. i nie przekazania Komendantowi Głównemu Policji wniosku w części dotyczącej 50% odprawy to podkreślić należy, że zgodnie z art.66 k.p.a. Komendant Miejski Policji we W. w swojej decyzji poinformował Stronę, że właściwym organem jest Komendant Główny Policji. W końcu niezasadne są zarzuty naruszenia art.2, art.7, art.32 ust. 1 i 2, art.54 Konstytucji RP ponieważ podobnie jak zarzuty procesowe formułowane są pod adresem innego prawomocnie zakończonego postępowania. W przypadku decyzji związanej trudno dopatrzeć się naruszenia zasad praworządności, równości i wolności wyrażania swoich poglądów. Sąd oddalił złożone przez Skarżącego wnioski dowodowe bowiem przesłane ze skargą akta administracyjne zawierały niezbędne w sprawie materiały : decyzje, wyroki sądów powszechnych oraz sądów administracyjnych. Dalej zaś idące postępowanie dotyczące doręczenia prawomocnego rozkazu personalnego o zwolnieniu ze służby oraz doręczenia decyzji o wygaśnięciu decyzji w sprawie równoważnika pieniężnego nie mają znaczenia dla rozpoznania przedmiotowej sprawy. Nie sposób oprzeć się wrażeniu, że Strona poprzez postępowanie dotyczące uprawnień "socjalnych" przysługujących zwalnianemu ze służby policjantowi próbuje w istocie wzruszyć prawomocny rozkaz personalny z dnia 5.05.2008 r. Ostateczną decyzję można jednak wzruszyć tylko w trybach nadzwyczajnych przewidzianych w k.p.a. Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art.151 p.p.s.a skargę oddalił jako nieuzasadnioną.