II SAB/Łd 126/12

Dnia 9 listopada 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Protokolant asystent sędziego Nina Krzemieniewska - Oleszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 listopada 2012 roku przy udziale --- sprawy ze skargi A Spółki z o.o. z siedzibą w D. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w B. w przedmiocie udzielenia informacji publicznej 1. zobowiązuje Komendanta Powiatowego Policji w B. do załatwienia wniosku A Spółki z o.o. z siedzibą w D. w zakresie żądania przesłania innych dokumentów związanych z wypadkiem z dnia 25 maja 2012 r., wymienionych we wnioski z dnia 6 lipca 2012 r. – w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 2. umarza postępowanie w pozostałej części; 3. zasądza od Komendanta Powiatowego Policji w B. na rzecz strony skarżącej A Spółki z o.o. z siedzibą w D. kwotę 100 (sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Skargą z dnia 9 sierpnia 2012r. A. Sp. z o.o. z siedzibą w D. zaskarżyła do sądu administracyjnego bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w B. w sprawie udostępnienia informacji publicznej. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, iż wnioskiem z dnia 6 lipca 2012r. wystąpiła o udostępnienie informacji publicznej w zakresie: 1. kto jest sprawcą wypadku drogowego z dnia 29 maja 2012r. w miejscowości K. przy posesji nr 15; 2. podanie danych ubezpieczenia sprawcy (nr polisy, nazwy towarzystwa ubezpieczeniowego, imienia i nazwiska sprawcy lub nazwy, nr rejestracyjny sprawczego pojazdu); 3. przesłanie notatki policyjnej i innych dokumentów związanych z wypadkiem z dnia 29 maja 2012r., tj. zeznań świadków zdarzenia oraz opinii biegłego z zakresu kryminalistycznej rekonstrukcji wypadków drogowych. Następnie skarżąca wskazała, iż w odpowiedzi na powyższy wniosek organ pismem z dnia 12 lipca 2012r. poinformował, iż notatka urzędowa dot. przedmiotowego zdarzenia zostanie sporządzona po zakończeniu postępowania, a następnie przekazana zainteresowanym. Jednakże w ocenie skarżącej organ w żaden sposób nie ustosunkował się do dalszej części wniosku i pomimo upływu ustawowego terminu przewidzianego na udzielenie informacji publicznej do dnia dzisiejszego organ żądanej informacji nie udostępnił. W odpowiedzi na skargę Komendant Powiatowy Policji w B. wniósł o odrzucenie skargi i wyjaśnił, iż zarówno we wniosku z dnia 6 lipca 2012r. jak i w skardze na bezczynność z dnia 9 sierpnia 2012r. skarżąca powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych wskazała, iż informacja, której udostępnienia żąda, posiada walor informacji publicznej, a więc wchodzi w zakres zastosowania ustawy o dostępie do informacji publicznej. Jednakże w ocenie organu należy mieć na uwadze art. 5 ustawy o dostępie do informacji sądowej, który wskazuje, iż prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie tajemnic ustawowo chronionych. Tego rodzaju tajemnice ustanowione zostały w ustawie o ochronie danych osobowych, a więc wszystkie informacje, objęte jej zakresem mogą być udostępniane jedynie na zasadach, które zostały zapisane w tej właśnie ustawie. Zdaniem organu informacje, których udostępnienia domagała się skarżąca w piśmie z dnia 6 lipca 2012r., tj. imienia i nazwiska sprawcy stanowią dane osobowe, zgodnie bowiem z art. 6 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych w rozumieniu tej ustawy uważa się wszelkie informacje dotyczące zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osoby fizycznej. Zatem udostępnienie tych danych na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej będzie możliwe o ile zostaną spełnione przesłanki z ustawy o ochronie danych osobowych. Takie przesłanki zostały wskazane przez ustawodawcę w art. 23 powołanej ustawy, zgodnie z którym przetwarzanie danych jest dopuszczalne jeżeli jest to niezbędne dla zrealizowania uprawnienia lub spełnienia obowiązku wynikającego z przepisów prawa (ust. 1 pkt 2). Uprawnienie to może wynikać z przepisów ustawy prawo o ruchu drogowym. Zgodnie z treścią art. 44 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy kierujący pojazdem w razie uczestniczenia w wypadku drogowym jest obowiązany podać swoje dane personalne, dane personalne właściciela lub posiadacza pojazdu oraz dane dotyczące zakładu ubezpieczeń, z którym zawarta jest umowa obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej, na żądanie osoby uczestniczącej w wypadku. Zatem zdaniem organu należy wyciągnąć wniosek, iż skoro z przepisów - Prawo o ruchu drogowym wynika uprawnienie poszkodowanego do otrzymania danych osobowych sprawcy wypadku, Policja, jako uprawniona do przetwarzania danych, tj. zbierania, utrwalania, przechowywania, udostępniania i usuwania danych ze zbioru na mocy przepisów ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji, będąc w ich posiadaniu z racji prowadzonego postępowania, jest zobowiązana takiej informacji udzielić. Następnie organ stwierdził, iż na gruncie ustawy o dostępie informacji publicznej, jeżeli Policja jest w posiadaniu informacji zgłoszonych we wniosku powinna je udostępnić niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, w przeciwnym razie popada w zwłokę. Jednak w ocenie organu w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z wyjątkiem zawartym w art. 13 ust. 2 ustawy, zgodnie z którym jeżeli informacja nie może być udostępniona w terminie określonym ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. W ocenie organu powyższy obowiązek został spełniony, ponieważ w piśmie z dnia 12 lipca 2012r. skarżąca została poinformowana, że w przedmiotowej sprawie toczy się postępowanie w Wydziale Ruchu Drogowego i notatka służbowa, zawierająca informacje, które żądała skarżąca, zostanie sporządzona po zakończeniu postępowania, a następnie przekazana wnioskodawcy. Zatem należy uznać, że nie było możliwości udostępnienia żądanej informacji w terminie 14 dni bowiem dane dotyczące sprawcy i okoliczności sprawy były dopiero na etapie ustalania. Na koniec organ wskazał, iż w dniu 9 sierpnia 2012r. przesłano skarżącej faksem informacje, o które wnosiła i dołączył kopię przesłanej "Notatki urzędowej z wypadku drogowego" z dnia 3 sierpnia 2012r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega uwzględnieniu w części, w pozostałej części zaś postępowanie sądowo administracyjne winno być umorzone jako bezprzedmiotowe. Przedmiotem skargi jest bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w B. w sprawie udostępnienia informacji publicznej, w oparciu o przepisy ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) zwanej dalej ustawą, w zakresie: – kto jest sprawcą wypadku drogowego z dnia 29 maja 2012r. w miejscowości K. przy posesji nr 15; – podania danych ubezpieczenia sprawcy (nr polisy, nazwy Towarzystwa, imienia i nazwiska sprawcy lub nazwy, nr rejestracyjnych sprawczego pojazdu); – przesłania notatki policyjnej i innych dokumentów związanych z wypadkiem z dnia 29 maja 2012r. tj. zeznań świadków zdarzenia oraz opinii biegłego z zakresu kryminalistycznej rekonstrukcji wypadków drogowych, poprzez udostępnienie ww. informacji drogą poczty elektronicznej lub faksem. W pierwszej kolejności wskazać zatem należy, iż stosownie do art. 21 ustawy o dostępie do informacji publicznej, do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z kolei w myśl art. 3 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270, w skrócie P.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1- 4a. Z bezczynnością organu administracji publicznej będziemy mieli do czynienia wówczas, gdy organ zwleka z wydaniem decyzji, postanowienia albo aktu lub dokonaniem czynności dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, a sprawa ma charakter sprawy z zakresu administracji publicznej. W przypadku wniesienia skargi na bezczynność organu przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności, czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu, czy też wiąże się z przeświadczeniem organu, że występują negatywne przesłanki do załatwienia sprawy poprzez wydanie decyzji. Co do zasady, warunkiem dopuszczalności skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego jest, jak to wynika z przepisu art. 52 § 1 P.p.s.a., wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed właściwym organem administracji publicznej, przy czym dotyczy to także skargi na bezczynność organu, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. Jednakże w przypadku skargi na bezczynność organu, której przedmiotem jest dostęp do informacji publicznej należy przyjąć, iż skarga nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej. Brak jest bowiem podstaw do występowania z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa oraz wykazywania, że złożone zostało zażalenie na bezczynność organu w trybie, o którym mowa w art. 37 § 1 K.p.a. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2006 r. o sygn. akt I OSK 601/05). Przepis art. 52 P.p.s.a. uzależnia wniesienie skargi do sądu administracyjnego od wyczerpania środków zaskarżenia wówczas, gdy środki te przysługują. Podstawę prawną dla wniesienia takich środków prawnych stanowią przepisy K.p.a., ustawy bądź inne przepisy szczególne. Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej nie wskazuje takich środków zaskarżenia, co więcej wprowadza zasadę, iż udostępnienie informacji publicznej następuje w formie czynności materialno prawnej, zaś przepisy kodeksu postępowania administracyjnego znajdują zastosowanie jedynie w odniesieniu do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Skutkiem powyższego również przepis art. 37 K.p.a. nie będzie stanowić podstawy do wystąpienia na drodze administracyjnego z zażaleniem na bezczynność organu upoważnionego do udostępnienia informacji publicznej. Skoro zatem skarga na bezczynność w sprawie dostępu do informacji publicznej nie stawia dodatkowych warunków do jej wniesienia, to może ona zostać wniesiona do sądu administracyjnego bez wykazania wyczerpania trybu administracyjnego. Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, iż w przedmiotowa skarga na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w B. złożona do sądu administracyjnego jest dopuszczalna, co pozwala na dokonanie oceny jej zasadności. Ustawa z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej stanowi w art. 1 ust. 1, że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną. Tę ogólną definicję doprecyzowuje art. 6 ust. 1 ustawy, który wymienia rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze informacji publicznych, czyniąc to w sposób otwarty, czemu służy zwrot "w szczególności". Doktryna oraz orzecznictwo sądowe, w oparciu o ogólną formułę ustawy, a także konstytucyjną konstrukcję prawa do informacji zawartą w art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, przyjmuje szerokie rozumienie pojęcia "informacja publiczna". Za taką uznaje się wszelkie informacje wytworzone przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym (komunalnym bądź Skarbu Państwa), jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów, niezależnie od tego, przez kogo zostały wytworzone (por. wyrok NSA z dnia 30 października 2002 r., sygn. akt II SA 181/02; wyrok NSA z dnia 20 października 2002 r., sygn. akt II SA 1956/02 oraz wyrok NSA z dnia 30 października 2002 r., sygn. akt II SA 2036-2037/02 za: M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, Toruń 2002, s. 28). Z powyższego wynika, że informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnosząca się do władz publicznych, a także odnosząca się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne, w zakresie wykonywania przez nie zadań w zakresie władzy publicznej. Niewątpliwie jest to definicja szeroka. W orzecznictwie sądowym utrwalony jest pogląd, że Policja, realizując zadania publiczne w zakresie ochrony praworządności oraz czuwania nad ściganiem przestępstw i bezpieczeństwem obywateli, mieści się w kategorii organów władzy publicznej zobowiązanych, w myśl art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy, do udostępniania informacji publicznej (por. wyrok NSA z dnia 8 lutego 2005 r., sygn. akt OSK 1113/04, wyrok NSA z dnia 6 marca 2008 r., sygn. akt OSK 1918/07, wyrok WSA w Krakowie z dnia 28 września 2010 r., sygn. akt II SAB/Kr 70/08, wyrok WSA w Krakowie z dnia 20 listopada 2009 r., sygn. akt II SAB/Kr 82/09, wyrok WSA w Łodzi z dnia 11 marca 2009 r., sygn. akt II SA/Łd 974/08, wyrok WSA w Łodzi z dnia 6 lipca 2011 r., sygn. akt II SAB/Łd 22/11, wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 5 września 2012r., sygn. akt II SAB/ Go 31/12 - dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Następnie wskazać należy, iż w myśl art. 14 ust. 1 ustawy, udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot zobowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia w sposób i w formie przewidzianej we wniosku, a wówczas to podmiot obowiązany do udostępnienia postępuje w sposób przewidziany w art. 14 ust. 2 ustawy. Nie budzi przy tym wątpliwości interpretacyjnych to, że udostępnienie informacji publicznej następuje w drodze czynności materialno technicznej jak i to, że odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 ustawy, następują w drodze decyzji administracyjnej wedle reguł kodeksu postępowania administracyjnego. Jasnym jest również, że jeżeli podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej żądaną informacją nie dysponuje, powinien wówczas powiadomić o tym wnioskodawcę pisemnie. Podobnie winien zachować się organ, gdy żądana informacja nie jest informacją publiczną. W orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że ustawa o dostępie do informacji publicznej, przewiduje wydanie decyzji administracyjnej tylko wtedy, gdy organ odmawia ujawnienia jakiegoś faktu lub dokumentu, bądź w trybie przewidzianym w art. 14 ust. 2., w sytuacji gdy ma do czynienia z informacją publiczną w rozumieniu przepisów ustawy. Natomiast, gdy żądana informacja nie jest informacją publiczną w rozumieniu ustawy, to dopuszczalną i właściwą formą odniesienia się do wniosku o udostępnienie takiej informacji jest pismo zawiadamiające wnioskodawcę o braku możliwości zastosowania przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Z kolei, formą obrony swojego stanowiska dla wnioskodawcy w takiej sytuacji jest skarga na bezczynność organu ( por. postanowienie NSA z dnia 18 marca 2010 r., sygn. akt I OSK 405/10, wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 5 września 2012r., sygn. akt II SAB/ Go 31/12 - dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Ponadto wskazać należy, iż niezależnie od tego w jaki sposób organ postanowi załatwić wniosek o udostępnienie informacji publicznej, to zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Jeżeli jednak informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 ustawy). W niniejszej sprawie Komendant, co wydaje się być niespornym, wynika bowiem z akt sprawy, pismem z dnia 12 lipca 2012r. (o błędnie wskazanej dacie tj. 12 sierpnia 2012r.) poinformował wnioskodawcę o tym, że w przedmiotowej sprawie prowadzone jest postępowanie w Wydziale Ruchu Drogowego KPP w B. za L.dz. [...] oraz, że notatka urzędowa dotycząca przedmiotowego zdarzenia zostanie sporządzona po zakończeniu postępowania, a następnie przekazana zainteresowanym. W ocenie sądu jednak, wbrew stanowisku organu wyrażonemu w odpowiedzi na skargę, informacja ta nie spełnia jednak wymogów przewidzianych w art. 13 ust. 2 ustawy. Po pierwsze organ nie wskazał dokładnego terminu załatwienia wniosku, który zgodnie z powołanym art. 13 ust. 2 ustawy nie może być dłuższy niż 2 miesiące. Stwierdzenie, że żądana informacja zostanie udostępniona po zakończeniu postępowania, nie jest równoznaczne ze wskazaniem terminu do załatwienia wniosku. Ponadto, co należy podkreślić, powyższe pismo dotyczyło jedynie części żądania strony tj. udostępnienia notatki urzędowej, natomiast brak było informacji, w jaki sposób organ ustosunkował się do pozostałych żądań zawartych we wniosku – udostępnienia innych dokumentów związanych z wypadkiem. Kwestia ta jednak o tyle nie ma zasadniczego znaczenia w przedmiotowej sprawie, jako że w efekcie ( co wynika z akt sprawy ) wskazana notatka urzędowa została stronie udostępniona poprzez przesłanie faksem, a więc w tej części wniosek strony został pozytywnie załatwiony w drodze czynności materialno technicznej. Przy czym należy zaznaczyć, że w sprawie dotyczącej skargi na bezczynność sąd nie dokonuje merytorycznej oceny prawidłowości udzielonej informacji czy też odmowy jej udzielenia badając jedynie, czy organ podjął stosowne do okoliczności działania. Skoro więc z akt sprawy wynika, że część żądanych informacji została stronie udzielona z chwilą wniesienia skargi, wobec tego stosownie do art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., należało w tej części uznać postępowanie sądowe za bezprzedmiotowe. Analiza dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy wskazuje jednak, że co do części żądania w postaci innych dokumentów związanych z wypadkiem z dnia 29 maja 2012r. tj. zeznań świadków zdarzenia oraz opinii biegłego z zakresu kryminalistycznej rekonstrukcji wypadków drogowych, organ pozostał w bezczynności, nie podejmując żadnej z wymienionych powyżej form aktywności tj. udzielenia informacji czynnością materialno techniczną, decyzji odmownej lub umarzającej postępowanie w przypadkach ustawą przewidzianych, bądź też poinformowania pisemnie zainteresowanego w przypadku nie dysponowania informacją lub uznania, że nie stanowi ona informacji publicznej. W tym miejscu przypomnieć należy, że w art. 1 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej ustawodawca zastrzegł, że przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. W tym kontekście wskazać należy na uregulowania zawarte w art. 156 § 5 i 5a ustawy z dnia 6 czerwca 1997r. Kodeks postępowania karnego ( Dz. U. Nr 89, poz. 555 ze zm.), dotyczące akt spraw będących w toku. Zasady te nie dotyczą więc akt spraw postępowań zakończonych, co prowadzi do wniosku, że podlegają one regulacjom ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zgoła odmienne uregulowanie zawierają natomiast przepisy art. 156 § 1 i 2 przywołanego Kodeksu postępowania karnego, czy też np. art. 73 K.p.a. lub art. 12a § 2 P.p.s.a., które z mocy art. 1 ust. 2 ustawy, wyłączają jej stosowanie w tychże przypadkach. Analiza wskazanych przepisów przemawia więc za przyjęciem tezy, że tylko akta zakończonych postępowań prowadzonych przez prokuratora (lub prowadzonych pod jego nadzorem przez Policję) spełniają, co do zasady, warunki zarówno podmiotowe jak i przedmiotowe dla udostępniania ich, a w szczególności zawartych w nich dokumentów, w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Następnie należy wyraźnie podkreślić, iż dostęp do informacji publicznej zawsze musi uwzględniać warunki określone w art. 5 ust. 1 i 2 ustawy oraz ograniczenia wynikające z przepisów ustawy o ochronie danych osobowych i innych uregulowań szczególnych. Do obowiązków organu należy zatem szczególnie wnikliwa kwalifikacja poszczególnych dokumentów w ramach rozpatrywania żądania strony, pod kątem wyłączeń objętych ustawą o dostępie do informacji publicznej, ustawą o ochronie danych osobowych bądź innymi regulacjami, nie wykluczając możliwości stwierdzenia, że jakiś dokument zawarty w aktach sprawy informacji publicznej nie stanowi. Podkreślenia przy tym wymaga, że sąd stwierdzając bezczynność organu, nie przesądza w jaki sposób wniosek strony powinien być załatwiony, bowiem ta kwestia należy do organu, a dopiero sposób załatwienia może podlegać w dalszej kolejności ocenie sądu. Organ powinien zatem przeanalizować pozostałą, niezałatwioną część wniosku strony, dotyczącą udostępnienia innych dokumentów związanych z wypadkiem tj. zeznań świadków zdarzenia oraz opinii biegłego i ocenić, biorąc również pod uwagę powyższe rozważania, czy informacje, których żąda strona, są informacją publiczną, a jeżeli tak, to czy ich udostępnienie jest możliwe na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej (z uwzględnieniem art. 5 ust. 1 i 2 ustawy), czy też zastosowanie w sprawie znajdą przepisy innych ustaw stosownie do art. 1 ust. 2 ustawy. Jeśli zaś uzna, że zachodzą ku temu warunki, winien odmówić udzielenia informacji publicznej lub udzielić stosownej, pisemnej odpowiedzi. Wobec powyższego należało w części uwzględnić skargę, jak w pkt 1 wyroku, na podstawie art. 149 § 1 zd. 1 P.p.s.a. i tym samym zobowiązać organ do załatwienia wniosku w zakreślonym terminie, co należy podkreślić jeszcze raz, nie przesądza sposobu jego załatwienia. Sąd orzekł o umorzeniu postępowania sądowego w pozostałej części (pkt 2 wyroku), w oparciu o przepis art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. z uwagi na to, że żądanie w zakresie udostępnienia notatki urzędowej dotyczącej wypadku drogowego i żądanych informacji tam zawartych, zostało przez organ spełnione. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a. Zważywszy, że stwierdzona bezczynność wynikała z odmiennej interpretacji przepisów ustawy, nie wiązała się w związku z tym z rażącym naruszeniem prawa, dlatego też Sąd nie orzekał w tym przedmiocie (149 § 1 zd. 2 P.p.s.a.). j.m.