I SA/Gd 875/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Wojtynowska, Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz sądowy Agnieszka Rupińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 14 listopada 2012 r. sprawy ze skargi K.C. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 11 maja 2012 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem Dyrektor Izby Skarbowej odmówił K. C. przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 25 października 2011 r., nr [...]w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 24 sierpnia 2011 r. ustalającej podatniczce podatek dochodowy od osób fizycznych w formie ryczałtu od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2007 r. w wysokości 53.789,00 zł. Podstawą rozstrzygnięcia był następujący stan faktyczny: Decyzją z dnia 24 sierpnia 2011 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej ustalił K. C. podatek dochodowy od osób fizycznych w formie ryczałtu od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2007 r. w wysokości 53.789,00 zł. Postanowieniem z dnia 25 października 2011 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego nadał powyższej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności, powołując się na art. 239b § 1 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U z 2005r. nr 8, poz. 60 ze zmianami). Postanowienie to zostało doręczone podatniczce w dniu 10 listopada 2011 r., w trybie określonym w art. 150 ww. ustawy. W dniu 23 lutego 2012 r. strona złożyła dwa pisma: wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na powyższe postanowienie oraz zażalenie. Uzasadniając wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia strona wskazała, że nie ponosi winy w uchybieniu terminowi do wniesienia zażalenia, bowiem wszelka korespondencja powinna być przesyłana na adres pełnomocnika, w oparciu o pełnomocnictwo z dnia 30 stycznia 2009 r. Tym samym uchybienie terminowi nastąpiło bez winy strony, która pierwszą informację o fakcie wydania postanowienia z dnia 25 października 2011 r. powzięła dopiero w dniu 16 lutego 2012 r., w toku postępowania egzekucyjnego. Skoro postanowienie o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności nie zostało wprowadzone do obrotu prawnego, wniosek o przywrócenie terminu złożony został z ostrożności procesowej. Postanowieniem z dnia 11 maja 2012 r. Dyrektor Izby Skarbowej odmówił stronie przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia. Powołując się na treść art. 162 § 1 Ordynacji podatkowej organ wskazał, że w myśl tego przepisu, w razie uchybienia terminu należy go przywrócić na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Strona kwestionowała fakt uchybienia terminowi. Zdaniem jednak organu, wbrew zarzutowi strony, zażalenie wniesione zostało z uchybieniem terminowi, o którym mowa w art. 236 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że przesyłka zawierająca zaskarżone zażaleniem postanowienie doręczona została stronie na jej adres zamieszkania w trybie art. 150 Ordynacji podatkowej w dniu 10 listopada 2011 r. W tym bowiem dniu upłynął czternastodniowy okres pozostawienia przesyłki w urzędzie pocztowym (pierwsze awizo miało miejsce w dniu 27 października 2011 r., kolejne w dniu 4 listopada 2011 r.). Termin do wniesienia zażalenia upłynął w dniu 17 listopada 2011 r. Za bezzasadny uznał organ zarzut, że sporne postanowienie z dnia 25 października 2011 r. powinno było zostać doręczone pełnomocnikowi, a nie stronie. Wskazał, że postanowienie w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności wydawane jest w postępowaniu odrębnym od postępowania podatkowego (w tym odwoławczego), czego następstwem jest konieczność doręczenia postanowienia bezpośrednio stronie. Dopiero dalsze pisma procesowe mogą być kierowane do pełnomocnika, o ile zostanie on ustanowiony w danej sprawie. Przedstawiona przez stronę argumentacja nie wskazuje na wystąpienie obiektywnych przeszkód, uniemożliwiających podjęcie przez podatniczkę korespondencji z placówki pocztowej i złożenie w terminie zażalenia. Z tego względu Dyrektor Izby Skarbowej, wobec niestwierdzenia wystąpienia przesłanek z art. 162 § 1 Ordynacji podatkowej, odmówił stronie przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie z dnia 25 października 2011 r. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego K. C. wniosła o uchylenie postanowienia organu odwoławczego, zarzucając mu naruszenie art. 162 § 1, §2, art. 163 § 2 Ordynacji podatkowej; art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej; art. 218 w zw. z art. 145 § 1 i § 2 w zw. z art. 137 § 3, art. 150 § 1 pkt 1, § 1a, § 2 Ordynacji podatkowej; art. 239b § 1 pkt 1-4 Ordynacji podatkowej; art. 217 § 1 i § 2 w zw. z art. 210 § 4 w zw. z art. 219 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu skargi strona podniosła, że w jej ocenie postanowienie z dnia 25 października 2011 r. w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności nie weszło do obrotu prawnego, zostało ono bowiem doręczone stronie, zamiast pełnomocnikowi, a w rezultacie postępowanie z wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia powinno zostać umorzone. Strona podniosła też, że nie ponosi winy w uchybieniu terminowi do wniesienia zażalenia, była bowiem przekonana, że wszystkie pisma doręczane są jej pełnomocnikowi, a jej tylko do wiadomości. Powołała się przy tym na fakt udzielenia pismem z dnia 20 marca 2009 r. pełnomocnictwa doradcy podatkowemu R.J. Jej zdaniem było to pełnomocnictwo szczególne, dotyczące rozliczeń za konkretny rok podatkowy i zawierało opis zakresu działania pełnomocnika. Pełnomocnictwo wskazujące szczegółowe wyliczenie czynności, do jakich będzie uprawniony pełnomocnik w mającym zostać wszczętym postępowaniu za wyraźnie wskazany okres nie może być utożsamiane z pełnomocnictwem ogólnym. Skarżąca zarzuciła też, że zaskarżone postanowienie nie zawiera właściwego uzasadnienia faktycznego i prawnego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem kwestionowane postanowienie nie narusza przepisów prawa materialnego i procesowego, w stopniu powodującym konieczność jego wyeliminowania z obrotu prawnego. Zaskarżonym postanowieniem Dyrektor Izby Skarbowej odmówił skarżącej przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia od postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 25 października 2011 r., nr [...] w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 24 sierpnia 2011 r. ustalającej podatniczce podatek dochodowy od osób fizycznych w formie ryczałtu od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2007 r. w wysokości 53.789,00 zł. Zgodnie z art. 162 § 1 Ordynacji podatkowej w razie uchybienia terminowi należy go przywrócić na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Jednocześnie z wniesieniem podania należy dopełnić czynności, dla której był określony termin. Jedną z przesłanek przywrócenia terminu jest ustalenie, że doszło do jego uchybienia. Fakt ten skarżąca kwestionowała podnosząc, że ww. postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 25 października 2011 r. o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności nie weszło do obrotu prawnego, doręczone zostało bowiem samej stronie, zamiast jej pełnomocnikowi. Rozstrzygnięcie powyższej kwestii wymaga uprzedniego rozważenia, czy sporne postanowienie jest wydawane w ramach postępowania "głównego", co rodziło obowiązek doręczenia go pełnomocnikowi, czy też jest to postępowanie odrębne, czego następstwem byłaby konieczność doręczenia pisma samej stronie. Jak stanowi art. 239b § 1 Ordynacji podatkowej, decyzji wydanej przez organ I instancji może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności w sytuacjach wskazanych w punktach od 1 do 4 tego przepisu, przy spełnieniu warunku opisanego w § 2. W § 3 postanowiono, że rygor ten jest nadawany przez organ podatkowy I instancji w drodze postanowienia. Z art. 239a Ordynacji podatkowej wynika natomiast, że decyzja nieostateczna nakładająca na stronę obowiązek podlegający wykonaniu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie podlega wykonaniu, chyba że decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Decyzją nieostateczną jest decyzja, co do której nie upłynął 14-dniowy termin do wniesienia odwołania lub taka, od której odwołanie takie w ustawowym terminie zostało wniesione. Po wydaniu i doręczeniu decyzji organ I instancji zgodnie z zasadą dewolucji kompetencji traci uprawnienie do podejmowania czynności w sprawie już przez siebie rozstrzygniętej (za wyjątkiem przypadków dozwolonych przez ustawodawcę). Środek zaskarżenia w postaci odwołania ma bowiem charakter dewolutywny, co oznacza, że jego złożenie przenosi kompetencje do rozpatrzenia sprawy na organ odwoławczy. Zatem zawarta w § 3 art. 239b Ordynacji podatkowej norma kompetencyjna zastrzegająca uprawnienie organu podatkowego I instancji do wydania postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności wskazuje na wyłom w opisanej zasadzie i dowodzi odrębności tego postępowania. Na tę odrębność wskazuje się w piśmiennictwie, m.in. B. Dauter [w]: B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek: Ordynacja podatkowa. Komentarz. Wyd. Prawnicze LexisNexis wydanie 6, str. 892, wskazując, że "postępowanie w sprawie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności zostało wyodrębnione z postępowania odwoławczego i powinno być prowadzone i zakończone niezależnie od tego postępowania". W ocenie Sądu również norma wynikająca z art. 165 § 5 pkt 3 Ordynacji podatkowej wskazuje na odrębność i samoistność omawianego postępowania, skoro znosi ona obowiązek wydania w tym przedmiocie postanowienia o wszczęciu tego postępowania. Gdyby postępowanie o nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności toczyło się w ramach postępowania "głównego", zamieszczanie tej normy byłoby zbędne. (por. wyrok WSA w Opolu z 4 listopada 2010 r., sygn. akt I SA/Op 323/10, LEX nr 657971; wyrok WSA z 19 października 2011 r., sygn. akt I SA/Gd 774/11, niepubl.; wyrok WSA w Opolu z 15 października 2010 r., sygn. akt I SA/Op 320/10, niepubl.; wyrok WSA w Łodzi z 13 marca 2012 r., sygn. akt I SA/Łd 128/12, niepubl., wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 25 maja 2012 r., I SA/Bd 262/12). Tezę tę wspierają zapatrywania wyrażane w piśmiennictwie (por. P. Pietrasz [w]: R. Dowgier, L. Etel, C. Kosikowski, P. Pietrasz, S. Presnarowicz. Ordynacja podatkowa. Komentarz. LEX 2009 r., komentarz do art. 165 Ordynacji podatkowej). Autor ten wskazując na wymienione w art. 165 Ordynacji podatkowej wyjątki od zasady wszczynania z urzędu postępowania w formie postanowienia przytacza m.in. przypadek nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności i wyraża pogląd o odrębności postępowania o nadanie rygoru od postępowania odwoławczego, uzasadniając to specyfiką tej instytucji i względami szybkości postępowania. Wreszcie należy zwrócić uwagę, że ustawodawca zawęził możliwość nadania rygoru natychmiastowej wykonalności wyłącznie do organów podatkowych pierwszej instancji. Oznacza to, że możliwości nadania rygoru natychmiastowej wykonalności nie ma przykładowo Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej, gdyż nie jest on organem podatkowym pierwszej instancji w rozumieniu art. 13 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej. W takim przypadku organ kontroli skarbowej powinien zawsze każdorazowo występować do właściwego naczelnika urzędu skarbowego z wnioskiem o nadanie wydanej przez siebie decyzji nieostatecznej - rygoru natychmiastowej wykonalności. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Decyzja nieostateczna wydana została przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej , a postanowienie o nadaniu tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności wydał Naczelnik Urzędu Skarbowego . Przekazanie kompetencji do nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności organowi innemu, niż ten, który decyzję tę wydał, dodatkowo przekonuje do stanowiska, że nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji stanowi odrębne postępowanie. Stwierdzić zatem należy, że postępowanie o nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności jest postępowaniem odrębnym od postępowania odwoławczego, co rodzi obowiązek organu podatkowego pierwszej instancji doręczenia wydanego postanowienia – jako pierwszej czynności w tym postępowaniu - nie pełnomocnikowi reprezentującemu stronę w postępowaniu pierwszoinstancyjnym bądź odwoławczym, lecz samej stronie. Zgodnie bowiem z art. 137 § 2 i § 3 Ordynacji podatkowej pełnomocnictwo powinno być udzielone na piśmie lub złożone do protokołu poprzez dołączenie do akt oryginału lub urzędowo poświadczonego odpisu pełnomocnictwa, co w świetle utrwalonego orzecznictwa sądów administracyjnych rodzi konieczność każdorazowego złożenia do akt toczącej się odrębnie sprawy odrębnego dokumentu pełnomocnictwa, nawet jeśli zakres umocowania określony w pełnomocnictwie ogólnym jest szeroki. To bowiem wola strony rozstrzyga, czy pełnomocnik ma ją reprezentować w każdej, odrębnej procesowo, sprawie. Do czasu zaś złożenia do akt pełnomocnictwa - zgodnie z wymogiem określonym w art. 137 § 3 Ordynacji podatkowej - uznać należy, że strona działa w postępowaniu samodzielnie. Skarżąca wskazywała, że Naczelnik Urzędu Skarbowego pismami z dnia 20 marca 2009 r. powiadomiony został, że w dniu 30 stycznia 2009 r. K. C. udzieliła doradcy podatkowemu R.J. pełnomocnictw do reprezentacji przed wszystkimi organami podatkowymi, organami egzekucyjnymi, organami nadzoru egzekucyjnego, Ministrem Finansów, sądami administracyjnymi wszystkich instancji we wszystkich sprawach dotyczących zabezpieczenia i egzekucji należności z tytułu podatków za 2005 r. i 2007 r. w tym z tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych za 2005 i 2007 r. Jak już jednak wyżej wskazano, dopiero od momentu złożenia pełnomocnictwa do akt konkretnej sprawy aktualizują się procesowe obowiązki i uprawnienia pełnomocnika w określonym postępowaniu. Organ nie może zastępować strony w tym zakresie i doszukiwać się istnienia pełnomocnictwa w aktach wszystkich wiadomych mu spraw toczących się przed tym organem, innymi organami administracyjnymi czy też sądami. Zgłoszenie pełnomocnictwa musi być konkretne i wskazywać, że dotyczy określonego postępowania i że celem jego złożenia jest reprezentowanie podatnika w tym właśnie postępowaniu. Ponadto skoro art. 137 § 3 Ordynacji podatkowej mówi o aktach, to niewątpliwie chodzi o akta danego postępowania podatkowego, które zakłada się od chwili wszczęcia tego postępowania, a nie przed jego wszczęciem. Postępowanie nie może toczyć się przed jego wszczęciem, a zatem nie ma wówczas akt sprawy, do których pełnomocnik mógłby złożyć pełnomocnictwo (czy jego uwierzytelniony odpis). Z tego względu uznać trzeba, że dopiero po skutecznym wszczęciu postępowania w przedmiocie nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności podatnik może ustanowić pełnomocnika w tym postępowaniu. Skoro zatem pełnomocnictwo, na które powołuje się pełnomocnik strony, złożone zostało w dniu 20 marca 2009 r., w sposób oczywisty nie mogło ono dotyczyć postępowania w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 24 sierpnia 2011 r. Tym samym uznać należy, że wbrew zarzutom skargi postanowienie o nadaniu decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności prawidłowo zostało doręczone stronie, a nie jej pełnomocnikowi i weszło do obrotu prawnego. W konsekwencji podzielić należy stanowisko organu odwoławczego, że przesyłka zawierająca postanowienie w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności doręczona została stronie w trybie art. 150 Ordynacji podatkowej w dniu 10 listopada 2011 r. Zgodnie z tym przepisem w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 148 § 1 lub art. 149 poczta przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej – w przypadku doręczania pisma przez pocztę (art. 150 § 1 pkt 1 ww. ustawy). Adresata zawiadamia się dwukrotnie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1. Powtórne zawiadomienie następuje w razie niepodjęcia pisma w terminie 7 dni (art. 150 § 1a Ordynacji podatkowej). Zawiadomienie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1 umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (art. 150 § 2 ww. ustawy). W aktach sprawy znajduje się zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki zawierającej postanowienie z dnia 25 października 2011 r. w przedmiocie nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności, potwierdzające, że warunki tzw. doręczenia zastępczego, wynikające z powyższego unormowania, zostały dochowane. Adresat ww. przesyłki został dwukrotnie powiadomiony o pozostawieniu przesyłki w palcówce pocztowej – w dniach 27 października i 4 listopada 2011 r. W dniu 15 listopada 2011 r. przesyłka zwrócona została do nadawcy. Została ona uznana za doręczoną w dniu 10 listopada 2011 r., a tym samym termin do wniesienia zażalenia upłynął – bezskutecznie - w dniu 17 listopada 2011 r. W tej sytuacji nie budzi zastrzeżeń ustalenie, że skarżąca uchybiła terminowi do wniesienia zażalenia, a zatem brak było podstaw do umorzenia postępowania z wniosku o przywrócenie terminu do jego wniesienia na podstawie art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej, jak tego domagała się skarżąca. Słusznie też wskazał Dyrektor Izby Skarbowej, że z uzasadnienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia nie wynika, aby strona nie ponosiła winy w uchybieniu terminowi do jego wniesienia, jak tego wymaga art. 162 § 1 Ordynacji podatkowej. Dla oceny, czy strona dopuściła się uchybienia terminu bez swojej winy należy odwołać się do obiektywnych mierników staranności. O braku winy można mówić wówczas, gdy nawet przy użyciu przez stronę największego w określonym stanie faktycznym wysiłku, nie była ona w stanie przezwyciężyć przeszkody, która uniemożliwiła jej dokonanie czynności w terminie. Stanowisko to znajduje swoje już ugruntowane odzwierciedlenie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (zob. wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 1997 r., sygn. III SA 1581/95 i z dnia 18 sierpnia 2000 r., sygn. III SA 1716/99). Ponadto zauważyć należy, że przepis art. 162 Ordynacji podatkowej nie uzależnia uprawnienia do przywrócenia terminu od stopnia zawinienia. To oznacza, że każdy, nawet najlżejszy stopień zawinienia w uchybieniu terminu wyłącza możliwość zastosowania tej instytucji (wyrok NSA z dnia 21 grudnia 2006 r., sygn. I FSK 374/06). W ocenie Sądu, mając na uwadze powołane wyżej poglądy doktryny, utrwalone w orzecznictwie sądów administracyjnych, podniesione przez skarżącą okoliczności nie uprawdopodabniają braku winy w uchybieniu terminowi do złożenia zażalenia. Tym samym nie spełniła ona wszystkich przewidzianych przepisami prawa przesłanek, które obligowałyby organ do przywrócenia terminu. Jak słusznie wskazał Dyrektor Izby Skarbowej, brak jest podstaw do przyjęcia, że nieodebranie przez skarżącą korespondencji było spowodowane jakimiś nadzwyczajnymi przeszkodami. Jak już wskazano, nawet lekkie niedbalstwo uniemożliwia uznanie, że została spełniona przesłanka braku winy, o której mowa w art. 162 § 1 Ordynacji podatkowej. Poza zaś zarzutem wadliwego doręczenia postanowienia, który to zarzut nie został uwzględniony, strona nie wskazywała na żadne inne okoliczności mogące świadczyć o braku winy w uchybieniu terminowi do wniesienia zażalenia. Nie jest także zasadny zarzut naruszenia art. 217 Ordynacji podatkowej. Zaskarżone postanowienie zawiera wyczerpujące wskazanie podstawy faktycznej jak i prawnej rozstrzygnięcia. Odmienne od oczekiwanego przez stronę rozstrzygnięcie nie uzasadnia zarzutu naruszenia ww. przepisu. Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, będąc związany dyspozycją art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270) nie stwierdził naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego. Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny , na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę.