III SA/Kr 1237/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Jakubiec Sędziowie WSA Elżbieta Kremer WSA Barbara Pasternak (spr.) Protokolant Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 listopada 2012 r. sprawy ze skargi B. J. i M. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 26 sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego skargę oddala Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] 2011r. znak: [...], wydaną na podstawie art. 104 kpa i art. 40 w związku z art. 17 ust. 1 pkt 6, art. 22 pkt 1, art. 39 i art. 110 ust. 2 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2009r. nr 175, poz.1362 ze zm.), odmówił M. J. przyznania zasiłku celowego ze środków budżetu państwa w wysokości do 100.000 zł z przeznaczeniem na odbudowę budynku mieszkalnego. W uzasadnieniu organ I instancji podał, że 16 maja 2011r. do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej wpłynęło pismo Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej przekazujące do załatwienia zgodnie z właściwością wniosek M. J. o przyznanie zasiłku celowego na odbudowę budynku uszkodzonego na skutek niekorzystnych warunków atmosferycznych w 2010r. Organ I instancji ustalił, że na terenie gminy P miały miejsce intensywne opady deszczu, w wyniku czego powstało osuwisko, które uszkodziło budynek mieszkalny, drewniany, jednokondygnacyjny o pow. użytkowej 40 m2 znajdujący się w miejscowości S i oznaczony numerem [...]. Właścicielami tego budynku są B. i M. J. Budynek ten składa się z kuchni, pokoju i przedpokoju. Ponadto organ I instancji ustalił, że budynek uległ deformacji – skrzywieniu i występują w nim trudności z otwieraniem drzwi i okien. Przed domem uszkodzeniu uległa również nawierzchnia z kostki brukowej. Budynek kwalifikuje się do remontu, a decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] 2010r. nakazano właścicielom budynku usunąć stwierdzone nieprawidłowości w budynku poprzez wykonanie niezbędnych robót budowlanych, których koszt wyceniono na kwotę 41.843 zł. Na podstawie rodzinnego wywiadu środowiskowego organ I instancji stwierdził, że M. J. mieszka i jest zameldowany wraz z żoną B., córką O. i synem S. w T przy ul. G, gdzie posiadają stałe zameldowanie od 22 listopada 1996r. (córka od 1997r., a syn od 2005r., tj. od dnia urodzenia). M. J. wraz z żoną prowadzi działalność gospodarczą, córka jest uczennicą Gimnazjum nr [...] w T, a syn uczęszcza do Przedszkola nr [...] w T. Wnioskodawca złożył oświadczenie, że posiada wyłącznie dom w S wraz z działką oraz samochód osobowy marki KIA o wartości 30.000 zł, nie posiada zaś innych nieruchomości, zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych. Rodzina wnioskodawcy utrzymuje się z dochodów uzyskiwanych z działalności gospodarczej i jego żony w łącznej kwocie 4.200 zł miesięcznie, co w przeliczeniu na jednego członka rodziny wynosi 1.050 zł. Organ I instancji wskazał, że zajmowane przez rodzinę mieszkanie wyposażone jest we wszystkie urządzenia niezbędne do prowadzenia gospodarstwa domowego, zaś miesięczny czynsz z umowy najmu jest stały i wynosi 270 zł. Wnioskodawca we własnym zakresie dokonał adaptacji strychu na cele mieszkaniowe, urządzając cztery pokoje. Na pierwszym poziomie mieszkania znajduje się jeden pokój oraz kuchnia i łazienka. Jeden z pokoi wykorzystywany jest na cele prowadzonej działalności gospodarczej. W 2009 roku M. J. wraz z żoną zakupili budynek mieszkalny nr [...] w miejscowości S, do którego, wg oświadczenia, przeprowadzili się z zamiarem stałego pobytu w styczniu 2010r. Organ I instancji dokonał porównania rachunków i stwierdził, że rachunek za wykorzystaną energię elektryczną w miejscowości S za okres od 29 stycznia 2010r. do 23 marca 2010r., a więc okresie kiedy to rodzina zamieszkała tam z zamiarem stałego pobytu, opiewa na kwotę 14,29 zł, natomiast rachunek za okres od 21 stycznia do 18 marca 2010r. w mieszkaniu przy ul. G wynosi 322,54 zł. W tym samym lokalu rachunek za gaz za okres od 22 stycznia do 19 lutego 2010r. wynosi wraz z odsetkami 683,44 zł. Na rachunku za pobór energii w S, za okres od 23 marca do września 2010r. występuje nadpłata w wysokości 131,82 zł, podczas gdy samo zużycie energii za okres od 23 marca do 22 września 2010r. wynosi 29.94 zł. Natomiast w mieszkaniu przy ul. G za okres od 18 marca do 7 maja 2010r. rachunek za zużytą energię wynosi 115,96 zł. Świadkowie R. K. i G. B., że Państwo J widywani byli przez nich w S w dni powszednie i w dni wolne od pracy. W tak ustalonym stanie faktycznym organ l instancji stwierdził, że brak było podstaw do przyznania wnioskowanego zasiłku celowego. Powołując się na cele i zadania pomocy społecznej wynikające z treści ustawy o pomocy społecznej, Prezydent uznał, że zniszczony w skutek osuwiska dom w S wykorzystywany był dla celów rekreacyjno - wypoczynkowych, miał charakter domu letniskowego i nie służył do stałego miejsca zamieszkania. Natomiast zdaniem organu l instancji potrzeby mieszkaniowe wnioskodawcy i jego rodziny mogą być i są zaspokajane w lokalu mieszkalnym w T. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli B. i M. J., którzy zarzucili zaskarżonej decyzji naruszenie art. 39 ustawy o pomocy społecznej poprzez jego błędne zastosowanie , w sytuacji gdy podstawę prawną rozstrzygnięcia winien stanowić art. 40 tej ustawy. Ponadto podnieśli naruszenie art. 10 § 1 kpa poprzez niezapewnienie stronom czynnego udziału w toczącym się postępowaniu, art. 7 kpa poprzez wydanie decyzji z naruszeniem słusznego interesu obywateli oraz błąd w ustaleniach faktycznych polegający na nieuzasadnionym i dowolnym przyjęciu, że odwołujący się mają możliwość przezwyciężenia trudności wywołanych uszkodzeniem domu we własnym zakresie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 26 sierpnia 2011r. znak: [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa i art. 40 ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu l instancji. W uzasadnieniu Kolegium przytoczyło ustalenia faktyczne dokonane przez organ I instancji, a także przedstawiło zasady przyznawania świadczeń w ramach pomocy społecznej. W ocenie Kolegium organ l instancji nie naruszył zasad postępowania administracyjnego ani też nie przekroczył granic uznania administracyjnego. Kolegium stwierdziło, że zasadnym był wniosek organu I instancji, iż główne centrum życiowe rodziny J znajduje się w T. Kolegium podkreśliło, że celem pomocy społecznej jest umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężania trudnych sytuacji życiowych, w których się znalazły i nie są w stanie ich pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Kolegium stwierdziło, że uszkodzenie domu położonego w S pogorszyło sytuację życiową odwołujących się, jednakże ta bez wątpienia trudna sytuacja jest dla stron możliwa do przezwyciężenia z wykorzystaniem własnych uprawnień, zasobów i możliwości. Z ustalonych w sprawie okoliczności faktycznych wynika bowiem, że odwołujący się, pomimo strat poniesionych w wyniku niekorzystnych zjawisk atmosferycznych, zaspokajają z wykorzystaniem własnych zasobów i możliwości swoje podstawowe potrzeby bytowe, w tym mieszkaniowe w wynajmowanym w T mieszkaniu. Odnosząc .się do zarzutów odwołania, Kolegium wskazało, że organ l instancji w podstawie prawnej powołał art. 40 ustawy o pomocy społecznej, nie można zatem przyjąć, że zaskarżona decyzja wydana została bez podstawy prawnej. Zdaniem Kolegium strony brały czynny udział w prowadzonym postępowaniu, w tym w przeprowadzeniu wywiadu środowiskowego oraz składały oświadczenia, w tym o stanie majątkowym. W ocenie Kolegium organ l instancji w uzasadnieniu decyzji przedstawił dokonane ustalenia, które stanowiły podstawę rozstrzygnięcia, a także w sposób bardzo obszerny uzasadnił swoją decyzję, wskazując dowody służące do dokonania ustaleń faktycznych oraz sformułował ocenę prawną stwierdzonych okoliczności. Skargę na decyzję SKO wnieśli B. i M. J., zarzucając naruszenie: 1) art. 10 kpa w związku z art. 138 § 2 kpa, poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji i przyjęcie, że strony miały zapewniony czynny udział w postępowaniu przed tym organem, podczas gdy organ I instancji uchybił ciążącemu na nim obowiązkowi zawiadomienia stron o zgromadzeniu całokształtu materiału dowodowego i nie umożliwił im wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału i złożenia końcowego oświadczenia; 2) art. 7 kpa poprzez nieuwzględnienie przy wydawaniu zaskarżonej decyzji słusznego interesu obywateli, przejawiającego się w tym, że zaistnienie szkody wywołanej osuwiskiem wynikało między innymi z zaniechań po stronie organu samorządu terytorialnego, to jest Gminy P, która mimo faktu, iż teren zabudowany budynkiem należącym do skarżących jest terenem osuwiskowym nie podjęła żądnych działań w celu ostrzeżenia skarżących, czy zapobieżenia powstaniu szkody; jak również nieuwzględnienie wszystkich okoliczności sprawy wskazujących na zaistnienie przesłanek do przyznania skarżącym zasiłku celowego o jakim mowa w art. 40 ustawy o pomocy społecznej; 3) art. 39 ustawy o pomocy społecznej przez jego błędne zastosowanie i niewyeliminowanie go z podstawy prawnej decyzji organu I instancji, podczas gdy przepis ten nie może stanowić podstawy orzekania w sprawie o zasiłek celowy przyznawany w trybie art. 40 powołanej ustawy. Skarżący wnieśli uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 13 marca 2012r. sygn. akt III SA/Kr 1308/11 odrzucił skargę, ponieważ pełnomocnik skarżących nie przedłożył w terminie dokumentu pełnomocnictwa. Następnie postanowieniem z dnia 24 kwietnia 2012r. WSA w Krakowie odmówił skarżącym przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Powyższe postanowienia WSA w Krakowie zostały zaskarżone przez skarżących i Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniami z dnia 18 lipca 2012r. uchylił postanowienie o odrzuceniu skargi (sygn. akt I OSK 1657/12) oraz o odmowie przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi (sygn. akt I OZ 505/12). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "ppsa", sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ppsa. Orzekanie - w myśl art. 135 ppsa - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika z art. 145 § 1 pkt 1 ppsa. Jeżeli zaś sąd nie stwierdzi tego rodzaju naruszeń prawa, oddala skargę. W świetle powyższych zasad skarga nie jest zasadna i podlega oddaleniu. W kontrolowanym postępowaniu bezspornym było, że dom należący do skarżących, a położony w S, został uszkodzony na skutek intensywnych opadów deszczu, które doprowadziły do uaktywnienia się osuwiska deformacji budynku. W toku postępowania nie były również kwestionowane koszty remontu uszkodzonego budynku, które oszacowano na kwotę 41.843 zł. Istotą sporu pomiędzy skarżącymi a organami pomocy społecznej była natomiast kwestia tego, czy potrzeby mieszkaniowe rodziny skarżących są zaspokojone w ten sposób, że zamieszkuje ona w wynajmowanym mieszkaniu w T. Właśnie ta okoliczność była podstawą odmowy przyznania zasiłku celowego na usunięcie skutków powodzi. Skarżący nie kwestionowali faktu wynajmowania mieszkania w T, podnosząc jednak, że ich zamiarem było przeniesienie się na stałe do S, gdzie zakupili dom. Skarżący ubiegali się o przyznanie zasiłku celowego uregulowanego w art. 40 ustawy o pomocy społecznej. Stosownie do tego przepisu zasiłek celowy może być przyznany osobie albo rodzinie, które poniosły straty w wyniku zdarzenia losowego, klęski żywiołowej lub ekologicznej. Jest to szczególnego rodzaju zasiłek celowy, ponieważ mogą go otrzymać osoby niezależnie od swoich dochodów i może być przyznany bezzwrotnie. W tym miejscu należy odnieść się do zarzutu skargi wskazującego na błędne umieszczenie w podstawie prawnej decyzji organu I instancji art. 39 ustawy o pomocy społecznej. Zarzut ten nie mógł skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. Trafnie zauważono w skardze, a wcześniej też w odwołaniu, że zasiłku celowe uregulowane w art. 39 oraz w art. 40 ustawy o pomocy społecznej są przyznawane na odmiennych zasadach. Wynika to z treści art. 8 ust. 1 w powiązaniu z art. 40 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej. Zasiłek celowy z art. 39 może być przyznany po spełnieniu przez wnioskodawcę kryterium dochodowego z art. 8 ust. 1, zaś zasiłek celowy z art. 40 może być przyznany bez względu na kryterium dochodowe. Zatem organ I instancji błędnie umieścił w podstawie prawnej swojej decyzji art. 39 ustawy o pomocy społecznej, jednakże całokształt rozważań zawartych w uzasadnieniu decyzji Prezydenta Miasta wskazuje jednoznacznie, że organ ten badał przesłanki przyznania zasiłku celowego opisane w art. 40 ustawy o pomocy społecznej i odmawiając przyznania wnioskowanego zasiłku nie odwoływał się do kwestii kryterium dochodowego. Dlatego też w ocenie Sądu powołanie w podstawie prawnej decyzji organu I instancji art. 39 ustawy o pomocy społecznej nie miało wpływu na wynik sprawy. Także organ odwoławczy prawidłowo zakwalifikował wniosek skarżących i rozpatrywał go pod kątem przesłanek zawartych w art. 40 ustawy o pomocy społecznej. Treść tego przepisu sprawia, że ocenę okoliczności uzasadniających przyznanie zasiłku celowego, a także określenie kwoty tego zasiłku oraz zastrzeżenie jego zwrotu (częściowego lub całkowitego) pozostawiono swobodnej ocenie organu. Oczywistym jest, że wydawanie decyzji opartych na uznaniu administracyjnym nie może oznaczać dowolności czy arbitralności. Zakres uznania wyznaczony jest zawsze przepisem prawa, ramy uznania określają normy kompetencyjne, przepisy o postępowaniu administracyjnym i przepisy prawa materialnego. Uznanie administracyjne nie pozwala organowi na dowolność w załatwieniu sprawy, ale jednocześnie nie nakazuje mu spełnienia każdego żądania obywatela. Istotnym jest, że wydając decyzję o charakterze uznaniowym, organ jest związany nie tylko przepisem, ale i celem ustanowionego przepisu oraz normami etycznymi. Dlatego dla właściwej oceny zaskarżonej decyzji, wydanej na podstawie ustawy o pomocy społecznej, konieczne jest przytoczenie celu, jaki ustawodawca postawił przed pomocą społeczną. Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Z drugiej strony z treści art. 3 ustawy pomoc społeczna nie ma służyć pełnemu zaspokajaniu potrzeb podopiecznych, lecz jedynie wspierać osoby w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwiać im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka. Zadaniem pomocy społecznej jest zapobieganie sytuacjom, o których mowa w art. 2 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, przez podejmowanie działań zmierzających do życiowego usamodzielnienia osób i rodzin oraz ich integracji ze środowiskiem. Rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy. Potrzeby zaś osób i rodzin korzystających z pomocy winny zostać uwzględnione, o ile odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej. Odnosząc powyższe zasady do okoliczności ustalonych w kontrolowanym postępowaniu, wskazać trzeba, że zadaniem organów administracji było ustalenie, czy szkoda, jaką osuwisko niewątpliwie spowodowało w budynku skarżących położonym w S, była tego rodzaju, że rodzina skarżących nie była w stanie przezwyciężyć zaistniałej sytuacji przy wykorzystaniu własnych uprawnień, zasobów i możliwości. W ocenie Sądu organy pomocy społecznej właściwie odczytały treść art. 40 w związku z art. 2 i 3 ustawy o pomocy społecznej i poczyniły w tym celu odpowiednie ustalenia. Podkreślić trzeba, że organy pomocy społecznej muszą też brać pod uwagę fakt, że posiadane przez nie środki finansowe są ograniczone i dlatego w przypadku pomocy przyznawanej osobom dotkniętym zdarzeniem losowym w postaci klęski żywiołowej pomoc powinna być skierowana w pierwszej kolejności do osób zamieszkujących w domach czy lokalach mieszkalnych, które uległy zniszczeniu bądź uszkodzeniu i które przez to znalazły się w trudnej sytuacji życiowej, jakiej nie są w stanie same, przy wykorzystaniu własnych zasobów i możliwości przezwyciężyć. Jak ustalono w toku postępowania, rodzina skarżących od ponad piętnastu lat zamieszkuje w mieszkaniu przy ul. G w T, które to mieszkanie skarżący we własnym zakresie zaadaptowali, urządzając na strychu dodatkowe cztery pokoje. W ocenie Sądu okoliczność, że skarżący są najemcami, a nie właścicielami tego lokalu, nie zmienia faktu, że w dacie rozpatrywania przez organy pomocy społecznej przedmiotowego wniosku o przyznanie zasiłku celowego potrzeby mieszkaniowe rodziny skarżących były zaspokojone, ponieważ mogła ona zamieszkiwać mieszkaniu przy ul. G w T. W toku postępowania administracyjnego nie ustalono żadnych okoliczności wskazujących, że rodzina skarżących utraciła lub w najbliższej przyszłości może utracić możliwość zamieszkiwania w lokalu zajmowanym od ponad piętnastu lat. Niewątpliwie uszkodzenie domu, który został przez skarżących zakupiony w celu przeniesienia tam swojego miejsca zamieszkania, poważnie skomplikowało plany na przyszłość skarżących, jednak nie skutkowało pozbawieniem miejsca zamieszkania. Zatem prawidłowo przyjęły organy pomocy społecznej, że w wyniku klęski żywiołowej skarżący nie znaleźli się w sytuacji życiowej, której nie byliby w stanie przezwyciężyć przy wykorzystaniu własnych środków i możliwości. Konsekwencją takich ustaleń musiała być odmowa przyznania świadczenia. Podkreślić trzeba, że zasiłek celowy z art. 40 ustawy o pomocy społecznej nie może być traktowany jedynie jako forma odszkodowania za straty powstałe w wyniku klęski żywiołowej, lecz, jak wskazano wyżej, jest świadczeniem przyznawanym osobom, których zdarzenie losowe pozbawiło zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych, takich jak np. miejsce zamieszkania. Nie mogły zatem skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji zarzuty podnoszone przez skarżących wskazujące na winę Gminy P w powstaniu szkody w budynku skarżących. Organy pomocy społecznej nie kwestionowały też, że osuwisko wywołało straty w majątku skarżących, trafnie jednak organy uznały, że nie stanowi to wystarczającej przesłanki do przyznania zasiłku celowego na podstawie art. 40 ustawy o pomocy społecznej. Sąd uznał, że w kontrolowanym postępowaniu odmowa przyznania zasiłku celowego była uzasadniona, bowiem samo powstanie, na skutek zdarzenia losowego, straty w nieruchomości budynkowej stanowiącej własność osoby ubiegającej się o pomoc społeczną w sytuacji, gdy osoba ta ma zaspokojone potrzeby życiowe w innym miejscu, nie może stanowić wyłącznej przesłanki udzielenia zasiłku celowego (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 10 lipca 2008r., sygn. akt IV SA/GI 182/08, Lex Omega nr 509562). Odnośnie zawartych w skardze zarzutów naruszenia przepisów postępowania, Sąd uznał je za nieuzasadnione. W ocenie Sądu organy prowadzące postępowania prawidłowo i zgodnie z art. 7 oraz art. 77 § 1 kpa ustaliły wszystkie istotne elementy stanu faktycznego, które, jak wskazano wyżej, były w kontrolowanym postępowaniu w zdecydowanej większości bezsporne. SKO odniosło się też do zarzutów odwołania, zaś treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji umożliwiała skarżącemu zapoznanie się z przepisami regulującymi przyznawanie świadczeń z pomocy społecznej, w tym także zasiłku celowego opisanego w art. 40 ustawy o pomocy społecznej. Z treści tych uzasadnień skarżący mogli także dowiedzieć się o motywach podjętych przez organy rozstrzygnięć. Skarżący podnieśli także, że organy nie zagwarantowały im czynnego udziału w postępowaniu ani też przed wydaniem decyzji nie zapewniły możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, materiałów i zgłoszonych żądań, co stanowiło naruszenie art. 10 kpa. Zarzuty te są bezpodstawne, ponieważ wszystkie pisma procesowe były prawidłowo doręczane stronom, skarżący mogli przedstawiać swoje stanowisko w sprawie, zgłaszać dowody oraz wnosić środki odwoławcze (odwołanie, skargę do sądu administracyjnego). Aby zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. odniósł zamierzony skutek, strona zobowiązana jest wykazać, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych ( tak NSA w wyroku z dnia 26 maja 2011r., I OSK 842/11, LEX nr 1081058, por. także wyrok NSA z 25 maja 2011r. II GSK 527/10, LEX nr 1081572, z 8 czerwca 2011, I OSK 410/111, LEX nr 1082753). Mając na uwadze powyższe, należało uznać, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, ponieważ w wyniku właściwie przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego ustalono prawidłowy stan faktyczny, a następnie dokonano poprawnej wykładni art. 40 ustawy o pomocy społecznej w świetle zasad udzielania świadczeń z pomocy społecznej opisanych w art. 2 i 3 tej ustawy. Przepis art. 151 p.p.s.a. stanowi, ze w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala. W związku z powyższym, na podstawie tego przepisu orzeczono jak w sentencji .