III SA/Kr 3/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Jakubiec (spr.) Sędziowie WSA Elżbieta Kremer WSA Barbara Pasternak Protokolant Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 listopada 2012 r. sprawy ze skargi A. B, na decyzję Wojewody z dnia 14 listopada 2011r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności skargę oddala Zaskarżoną przez A. B. decyzją z dnia 14 listopada 2011r. znak [...] Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Starosty z [...] 2011 roku znak [...] orzekającą o odmowie umorzenia należności wynikającej z tytułu zwrotu kosztów refundacji wyposażenia lub doposażenia stanowiska pracy dla skierowanego bezrobotnego przyznanych A. B. w kwocie 13.000 zł wraz z odsetkami ustawowymi od tej kwoty. Jako podstawa prawna decyzji wskazany został przepis art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.) i art. 76 ust. 7 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 roku o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r. nr 69, poz. 415 ze zm.). Decyzja zapadła w następujących okolicznościach stanu faktycznego: W dniu 10 października 2008r. Dyrektor Powiatowego Urzędu Pracy, działając z upoważnienia Starosty zawarł z A. B. umowę o refundację kosztów wyposażenia lub doposażenia stanowiska pracy dla skierowanej osoby bezrobotnej do "A" A. B., adres siedziby: D, S jako pracodawcy. Na podstawie tej umowy A. B. otrzymała refundację w wysokości 13.000 zł na wyposażenie jednego stanowiska pracy - szwaczka. Zgodnie z § 3 ust. 5 zawartej umowy pracodawca zobowiązany był do utrzymania od dnia zatrudnienia osoby bezrobotnej tj. od 03 listopada 2008r. przez okres 24 miesięcy nowo utworzonego stanowiska pracy oraz stanu zatrudnienia wykazanego na dzień złożenia wniosku w przeliczeniu na pełny etat, łącznie 4,5 etatu. Zgodnie natomiast z § 3 ust. 12 umowy pracodawca zobowiązany był do składania kwartalnych informacji o stanie zatrudnienia w firmie - kopii raportu imiennego RCX skierowanej osoby oraz oświadczenia o stanie zatrudnienia w przeliczeniu na pełny etat. Tego rodzaju informacje skarżąca złożyła pismem z dnia 27 stycznia 2010r. W dniu 27 stycznia 2010 r. A. B. wniosła do Powiatowego Urzędu Pracy wniosek o umorzenie "powstałego zobowiązania" wynikającego z zawartej z Dyrektorem PUP umowy o refundację, podając, że zmuszona była zawiesić działalność gospodarczą z powodu jej nieopłacalności. Wyjaśniła, że koszty prowadzenia działalności przerosły jej zyski, gdyż jedyny kontrahent nie opłacił zamówienia a firma nie otrzymała nowych zleceń. Do wniosku załączyła dokument EDG-1, w pkt 21 świadczący o zawieszeniu działalności gospodarczej od dnia 01 listopada 2009 r., z przewidywanym terminem zawieszenia 24 miesiące. W dniu 18 marca 2010 r. odbyło się posiedzenie Powiatowej Rady Zatrudnienia, która wydała negatywną opinię dotyczącą umorzenia zobowiązania skarżącej. W tej sytuacji Starosta wezwał pismem z dnia 18 marca 2010 r. A. B. do zwrotu przyznanej refundacji wraz z odsetkami w łącznej kwocie 15 243,49 zł, ponawiając wezwanie pismem z dnia 23 sierpnia 2010r. (15 975,06 zł) i z dnia 13 grudnia 2010r. (16 493,62 zł). Organ wyjaśnił przy tym dodatkowo skarżącej w piśmie z dnia 30 kwietnia 2010r., że umowa o doposażenie lub wyposażenie stanowiska pracy dla skierowanego bezrobotnego została sporządzona w na mocy przepisów rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 21 listopada 2005r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu dokonywania refundacji ze środków Funduszu Pracy kosztów wyposażenia lub doposażenia stanowiska pracy dla skierowanego bezrobotnego, przyznawania bezrobotnemu środków na podjęcie działalności gospodarczej oraz form zabezpieczenia zwrotu otrzymanych środków (Dz. U. Nr 236, poz. 2002 ze zm.) opartego również na nieobowiązującym już rozporządzeniu Komisji (WE) nr 2204/2002 z dnia 5 grudnia 2002r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu WE w odniesieniu do pomocy państwa w zakresie zatrudnienia(Dz. Urz. WE L 337 z dnia 13 grudnia 2002r., str.3). Umowy zawarte w oparciu o w/w przepisy są realizowane na ich podstawie. Warunek utrzymania stanu zatrudnienia przez okres 24 miesięcy wynikał z przepisów przytoczonych wyżej rozporządzeń Ministra Pracy i Polityki Społecznej oraz Komisji (WE). Ponadto w przypadku udzielenia pomocy na utworzenie nowych miejsc pracy należało wziąć pod uwagę nie tylko utrzymanie nowego stanowiska przez okres 24 miesięcy ale również wymaganego wzrostu netto, na który składał się zarówno stan zatrudnienia z dnia składania wniosku o pomoc, jak i nowe, objęte dofinansowaniem miejsce pracy. Jak wyjaśnił organ, nieutrzymanie stanu zatrudnienia przez okres wymagany powołanym aktem unijnym powoduje obowiązek zwrotu uzyskanej pomocy publicznej. Następnie Starosta zobowiązany przez Wojewodę na skutek uruchomienia postępowania skargowego przez A. B. z powodu ustosunkowywania się przez Starostę do umorzenia jedynie w formie pism – wydał w dniu [...] 2011r. decyzję znak [...] o odmowie umorzenia należności wynikającej z tytułu zwrotu kosztów refundacji wyposażenia lub doposażenia stanowiska pracy dla skierowanego bezrobotnego. Decyzja ta została w trybie odwoławczym uchylona na podstawie decyzji Wojewody z dnia [...] 2011r. znak [...] z wytycznymi rozpoznania wniosku A. B. ściśle o przesłanki z art. 76 ust. 7 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Rozpoznając ponownie sprawę, Starosta decyzją z dnia [...] 2011r. znak [...] wydaną na podstawie przepisu art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. d i art. 76 ust. 7 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy ponownie odmówił A. B. "A" umorzenia należności wynikającej z tytułu zwrotu kosztów refundacji wyposażenia lub doposażenia stanowiska pracy dla skierowanego bezrobotnego przyznanych w kwocie 13.000 zł wraz z odsetkami ustawowymi od tej kwoty. Zdaniem organu pierwszej instancji ustalony w toku postępowania stan majątkowy oraz sytuacja finansowa skarżącej nie uzasadniają umorzenia w/w należności. W szczególności o możliwości spłaty przez zobowiązaną należności z tytułu zwrotu kosztów refundacji świadczą według organu: posiadanie przez skarżącą samochodu osobowego o wartości ok. 20 000 zł, spłata w 2010 r. pożyczki i kredytu w łącznej wysokości 30.871,77 zł, przy deklarowanym przychodzie za ten rok A. B. i jej męża - łącznie 1 320 zł, nabycie w dniu 26.08.2010 r. spadku po zmarłej K. W. o wartości 1 667 zł, podarowanie w 2010 r. udziałów w nieruchomościach położonych w S o wykazanej do Urzędu Skarbowego wartości 1 945 zł oraz zbycie w 2009 r. bez spłat swojego udziału w spadku rodzicach, gdzie wartość masy spadkowej wyniosła 96 639, 00 zł. Wyżej wymienione okoliczności dowodzą w ocenie organu, iż A. B. jest w stanie spłacić należność na rzecz Funduszu Pracy bowiem, co szczególnie organ miał na uwadze, w 2010 r., wiedząc już o swoim zobowiązaniu z tytułu zwrotu kosztów refundacji, dokonała szeregu rozporządzeń swoimi środkami finansowymi na łączną kwotę ok. 35 000,00 zł, nie ponosząc przy tym żadnej kwoty na spłatę zaległości wobec Funduszu Pracy. Organ poprzedził powyższe wnioski szeregiem czynności wyjaśniających, wzywając najpierw skarżącą pismem z dnia 22 lipca 2011r. o przedstawienie sytuacji majątkowej i załączenie dokumentów w postaci kserokopii deklaracji PIT złożonych za 2010 r., kserokopii rachunków za gaz, energię elektryczną, telefon, wodę, nakaz płatniczy za 2010 oraz innych rachunków obciążających budżet domowy za rok 2010 i 2011 do chwili obecnej, informacji o stanie aktualnego zadłużenia wobec Banków i innych instytucji, informacji o zatrudnieniu A. B. oraz jej współmałżonka oraz o ewentualnym poszukiwaniu pracy, informacji o dzieciach będących na utrzymaniu, w tym kosztach związanych z ich edukacją oraz ewentualnym leczeniem jak też informacji o korzystaniu ze świadczeń pomocy społecznej. A. B. przedstawiła następujące dokumenty : PIT - 36 za 2010 rok - przychód Podatnika 1 320,00 zł, kserokopie opłaconych rachunków: wywóz śmieci za okres od stycznia do grudnia 2010 r. -165,60 zł, dostawa wody i kanalizacja: 2010 r - 545,89 zł, 2011 r. -190,92 zł. telefon stacjonarny + Internet: okres od stycznia do grudnia 2010 r.: 2 001,60 zł, okres od stycznia do maja 2011 r: 819,04 zł. energia elektryczna: wpłaty za luty, 2 x kwiecień, czerwiec, lipiec, sierpień, grudzień 2010r.: l 923,06 zł, wpłaty za okres od stycznia do kwietnia 2011 r: l 259,45, wpłata dokonana w lipcu 2011 r. 99,99 zł. 2 telefony komórkowe zarejestrowane na Panią A. B. (A): 20 rachunków za 2010 r.: 1 730,84 zł, 14 rachunków za 2011 r.: 721,96 zł, dzierżawa gruntów rolnych: rachunki płacone w 2010 r.: 72,20 zł, rachunek płacony w 2011 r. 47,52 zł, składki KRUS: płacone w 2010 r.: 2 387,80 zł, płacone w 2011 r.: l 340,80 zł. podatek rolny – B. A. (córka) - UM : 2010 r.: 19,00 zł, 2011 r.: 19,00 zł. podatek rolny – B. A. - UG : 2011 r.: 224,00 zł., spłata pożyczki w Fundacji Wspomagania Wsi: 11 310,00 zł w 2010 r. spłata kredytu w BPH SA: 19 098,20 zł. w 2010 r., 463,57 zł w 2011 r., zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego z dnia 16.06.2011 r. (tytuły wykonawcze wystawione przez ZUS) - należności główne, odsetki, koszty egzekucyjne, koszty upomnienia): 1 022,83 zł oraz zaświadczenie ze szkoły córki A. B. i córki D. B. Skarżąca wyjaśniła też, że leczy się neurologicznie a koszt leczenia wyniósł 1000 zł. Następnie organ ustalił w drodze korespondencji z Urzędem Skarbowym, że w 2009 r. A. B. uzyskała przychody z tytułu pozarolniczej działalności gospodarczej w wysokości 15 674,00 zł, strata wyniosła 53 312,91 zł, w 2010 r. A. B. uzyskała przychody z tytułu pozarolniczej działalności gospodarczej w wysokości 1 320,00 zł oraz dochód w kwocie 1 056,00 zł, w dniu 30.04.2009 r. na podstawie umowy o dział spadku skarżąca zbyła swój udział w masie spadkowej bez zasądzania na jej rzecz spłat i dopłat, w dniu 02.07.2009 r. nabyła samochód osobowy Land Rover Freelander 1.8, rok produkcji 2000 o wartości 20 700,00 zł, w dniu 26.08.2010 r. nabyła spadek po zmarłej K. W., wartości 1 667,00 zł a w dniu 29.12.2010 r. skarżąca podarowała udziały w nieruchomościach położonych w mieście S wartości 1 945,00 zł. Ponadto uzyskano informacje, że w stosunku do skarżącej prowadzone jest postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych przez ZUS Inspektorat w B na kwotę 982,93 zł . Mąż skarżącej A. B. figuruje w ewidencji podatników z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej od 26.04.2010 r., w zeznaniu podatkowym za 2010 r. nie wykazał żadnych przychodów z tego tytułu, a w 2009 r. rozliczał się wspólnie z małżonką, w którym nie wykazał żadnych dochodów. Odwołując się od powyższej decyzji A. B. ustosunkowała się w szczególności do ustaleń organu odnoszących się do jej możliwości finansowych i spłaty zobowiązania. Wskazała, że samochód Land Rover Freelander 1,8 B z 2000 r. nabyła w okresie działania firmy w roku 2009 dla potrzeb działalności. Jak zaznaczyła, jest on także wykorzystywany na potrzeby rodziny. Zakwestionowała podaną w uzasadnieniu decyzji wartość samochodu i podała, że faktyczna wartość to 8 500 zł. Odnośnie spłaty pożyczki zaciągniętej w Fundacji Wspomagania Wsi i kredytu w BPH, również zaciągniętych na działalność firmy, podała, że spłata była możliwa w roku 2010 wyłącznie dzięki jednorazowej pomocy dwóch braci. Odnośnie spadku po K. W. oraz związanym z nim podarowaniem nieruchomości w S wyjaśniła, że chodzi o krewną, z którą nie utrzymywała żadnych kontaktów. Nie występowała z wnioskiem o stwierdzenie nabycia spadku. Na listę uczestników została wpisana przez wnioskodawcę jako uprawniona ustawowo po zmarłym ojcu. Nie rościła praw do tego spadku, przynależnego osobie, która mieszkała ze zmarłą i opiekowała się nią. W tych okolicznościach wszyscy uczestnicy postępowania zrzekli się swych praw w formie darowizny na rzecz wspomnianej osoby. Bezsprzecznym jest zatem według niej, iż z tego tytułu nie odniosła żadnych korzyści materialnych. Tak samo wypowiedziała się odnośnie spadku po matce, iż nie odniosła żadnych korzyści majątkowych. Skarżąca dodatkowo podniosła okoliczność, że przygotowując się do rozbudowy firmy, zleciła wykonanie prac projektowych na kwotę 19 520 zł i zmuszona jest rozliczyć podatek z tego tytułu z urzędem skarbowym, co w praktyce oznacza następny kilkutysięczny wydatek, będący konsekwencją zawieszenia działalności. Ogólnie wypowiedziała się, że przedstawiony przez organ pierwszej instancji obraz jej sytuacji majątkowej mija się z prawdą. Do odwołania skarżąca załączyła kopię wniosku o stwierdzenia nabycia spadku po J. W. z 6 września 2007 roku do Sądu Rejonowego Wydział I Cywilny wraz z opinią biegłego z 24 października 2007 roku, wniosek o nabycie spadku po K. W. z 24 marca 2010 roku do Sądu Rejonowego Wydział I Cywilny oraz kopię wypisu Aktu notarialnego, w którym w formie darowizny spadkobiercy przekazują E. L. W. całe swoje udziały w nieruchomości położonej w S. Wojewoda po rozpoznaniu odwołania wydał opisaną na wstępie decyzję, podzielając w całości ustalenia faktyczne i prawne organu pierwszej instancji. Odnosząc się stricte do zarzutów odwołania organ podniósł, że iż sam fakt, że skarżąca nie przyjęła spadku nie świadczy, iż nie posiada i nie posiadała nigdy środków finansowych odpowiednich do żądanego zwrotu kosztów refundacji. Również fakt, że obecnie posiadany przez nią samochód według danych z portalu allegro nie wart jest kwoty za jaką był zakupiony nie stanowi przesłanki do umorzenia należności. Dla organu istotnym jest, że skarżąca przedkłada ważność zobowiązań wobec banków z tytułu kredytów i pożyczek nad zobowiązania wobec należności na rzecz Funduszu Pracy, na co wskazuje wypowiedź skarżącej w odwołaniu o konieczności opłacenia podatku. Zasadnym jest więc według organu odwoławczego stwierdzenie że skarżąca, wiedząc o zobowiązaniu z tytułu zwrotu kosztów refundacji dokonała szeregu rozporządzeń swoimi środkami finansowymi, nie przeznaczając przy tym żadnej kwoty na spłatę zaległości wobec Funduszu Pracy. W skardze na w.w decyzje A. B. powtórzyła argumentacje odwołania, zaznaczając, że organ nie wziął pod uwagę okoliczności zawieszenia działalności gospodarczej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści przepisu art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) zwanej dalej p.p.s.a., sąd administracyjny bada legalność zaskarżonej decyzji, to jest jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd nie posiada natomiast kompetencji do oceny celowości oraz słuszności skarżonego rozstrzygnięcia. Zgodnie z przepisem 134 § 1 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że sąd ma obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nawet wówczas, gdy dany zarzut nie zostanie podniesiony w skardze. Rozpoznając skargę w tak zakreślonej kognicji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie nie dopatrzył się, aby w zaskarżonej przez A. B. decyzji zostało naruszone prawo materialne oraz przepisy postępowania administracyjnego w stopniu uzasadniającym uchylenie bądź stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji. Zaskarżona decyzja wydana została na podstawie art. 76 ust. 7 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415). Przepis ten przewiduje możliwość umorzenia w całości lub w części należności z tytułu jednorazowo przyznanych środków, o których mowa w art. 46 ust. 2 i 3 po zasięgnięciu opinii powiatowej rady zatrudnienia, jeżeli wystąpiła jedna z enumeratywnie wymienionych przesłanek: 1) w postępowaniu egzekucyjnym lub na podstawie innych okoliczności lub dokumentów stwierdzono, że osoba lub inny podmiot, które (...) otrzymały jednorazowo środki, o których mowa w art. 46 ust. 1 nie posiadają majątku, z którego można dochodzić należności; 2) dochodzenie należności mogłoby pozbawić osobę, która (...) otrzymała jednorazowo środki, o których mowa w art. 46 ust. 1 pkt 2, albo osobę pozostającą na jej utrzymaniu niezbędnych środków utrzymania; 3) osoba, która (...) otrzymała jednorazowo środki, o których mowa w art. 46 ust. 1 pkt 2 zmarła, nie pozostawiając majątku, z którego można dochodzić należności; 4) zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty (...) jednorazowo przyznanych środków, o których mowa w art. 46 ust. 1, przewyższającej wydatki egzekucyjne. Określona w powyższym artykule instytucja umorzenia należności orzekana w trybie decyzji starosty w indywidualnej sprawie, oparta jest na tzw. uznaniu administracyjnym. Sądowa kontrola legalności decyzji wydanych w ramach uznania administracyjnego sprowadza się do zbadania, czy wydanie decyzji zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem wyjaśniającym, tzn. czy organy obu instancji prawidłowo zebrały materiał dowodowy i rozważyły wszystkie okoliczności mogące mieć wpływ na wybór możliwości rozstrzygnięcia w zakresie umorzenia bądź odmowy umorzenia należności. Sąd nie ocenia natomiast wydanej decyzji z punktu widzenia jej słuszności. Szczególnie istotnego charakteru w przypadku decyzji podejmowanych w warunkach uznania administracyjnego nabiera zasada przekonywania wyrażona w art. 11 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.; dalej "k.p.a."), zgodnie z którą organ administracyjny jest zobowiązany do wyjaśnienia stronom zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy. Elementem decydującym o przekonaniu strony co do trafności rozstrzygnięcia jest uzasadnienie decyzji. Uzasadnienie to jeden ze wskazanych w art. 107 k.p.a. integralnych elementów prawidłowej decyzji administracyjnej. Zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Uzasadnienie powinno zawierać ocenę zebranego w postępowaniu materiału dowodowego, ocenę przyjętego stanu faktycznego oraz wykładnię zastosowanych przepisów. Zawarte w decyzji rozstrzygnięcie powinno więc stanowić logiczną konsekwencję ustalonego w postępowaniu stanu faktycznego i jego oceny w świetle obowiązujących przepisów prawa (por. W. Chruścielewski. J.P. Tarno, Postępowanie administracyjne i postępowanie przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2004, s. 154). Odnosząc powyższe do rozpatrywanej sprawy, Sąd ocenił, że uzasadnienie decyzji wydanych w obu instancjach spełnia wskazane wymagania. W szczególności Starosta wykonując zalecenia organu odwoławczego zawarte w decyzji [...] 2011r. znak [...] w sposób wyczerpujący i wnikliwy zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy istotny z punktu widzenia wskazanych wyżej przesłanek, koncentrujący się na wykazaniu stanu majątkowego skarżącej i jej możliwości płatniczych. Jak słusznie przyjęły organy, wniosek A. B. o umorzenie żądanych przez organ należności mógł być rozpoznany z punktu widzenia jedynie dwóch przesłanek: z pkt 1 i 4 art. 76 ust. 7 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Istotne zatem było ustalenie czy skarżąca posiada jakikolwiek majątek, z którego prowadzona byłaby potencjalna egzekucja należności i czy koszty tej egzekucji nie przewyższą uzyskanych kwot. Ogólnie rzecz ujmując, umorzenie należności w postaci refundacji wyposażenia lub doposażenia stanowiska pracy dla skierowanego bezrobotnego zakłada pozostawanie osoby, która uzyskała tego rodzaju świadczenie ze środków Funduszu Pracy w szczególnie trudnej sytuacji finansowej. Ocena tej sytuacji należy zgodnie z przepisem art. 76 ust. 7 ustawy o promocji (...) do organu z zastrzeżeniem wydania tej oceny w granicach uznania administracyjnego. Nie można zgodzić się ze skarżącą, że wyznacznikiem umorzenia winny być w szczególności okoliczności związane z koniecznością zawieszenia działalności gospodarczej a w konsekwencji niespełnieniem warunków umowy o refundację utrzymania odpowiedniego poziomu zatrudnienia. Skarżąca podnosi bowiem, że nie uzyskała zamówień na wykonywane usługi, a w związku z tym nie miała środków finansowych na pokrycie kosztów działalności, które w pewnym momencie przerosły zyski. Zatem ogólny bilans finansowy działalności gospodarczej spowodował w ocenie skarżącej, że niekwestionowany przez nią obowiązek zwrotu organowi dofinansowania nie mógł być spełniony. Należy wyjaśnić, że okoliczności związane z zaprzestaniem prowadzenia działalności gospodarczej mają znaczenie dla oceny konsekwencji tego faktu na gruncie umowy, natomiast zasadność umorzenia należności musi być oceniona szerzej z uwzględnieniem całokształtu sytuacji majątkowej osoby ubiegającej się o umorzenie i jej działań na gruncie majątkowym. Słusznie organ zatem zauważył, że sytuacja skarżącej będącej właścicielem samochodu, jako majątku trwałego, z którego egzekucja może być prowadzona nie kwalifikuje do przyjęcia zasadności umorzenia kwoty refundacji. Kwestia wartości samochodu jest drugorzędna a wystarczy stwierdzenie, że tego rodzaju majątek skarżąca posiada. Podkreślane szczególnie przez organ działania skarżącej w latach 2009 i 2010 polegające na spłacie zaciągniętych pożyczek czy darowaniu udziałów spadku również mają znaczenie w kontekście umorzenia refundacji z tego względu, iż świadczą o zdolności do finansowania (spłacania zobowiązań) skarżącej w okresie gdy zaprzestała prowadzenia działalności gospodarczej. Zważyć należy, że jako osoba podejmująca się prowadzenia działalności gospodarczej , szczególnie winna mieć na względzie zobowiązania finansowe z działalnością związane. Na koniec należy zauważyć, co podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 stycznia 2012 r. sygn. akt II GSK 1445/10 (Lex nr 1137865), że Starosta w stosunku do osoby, która otrzymała z Funduszu Pracy jednorazowe środki na podjęcie działalności gospodarczej może, ale nie musi zastosować instrumenty prawne wskazane w art. 76 ust. 7 pkt 1-4 ustawy z 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, o ile istnieje dla tejże osoby obowiązek zwrotu otrzymanych środków. Wobec powyższego, Sąd nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi A. B., oddalił jej skargę na podstawie przepisu art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.