I SA/Wa 1311/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Sobielarska (spr.) Sędziowie: WSA Elżbieta Lenart WSA Joanna Skiba Protokolant referent Monika Bodzan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 listopada 2012 r. sprawy ze skargi G. A. na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] W. z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie wykazu lokali przeznaczonych do sprzedaży 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały; 2. stwierdza, że zaskarżona uchwała nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Prezydenta W. na rzecz G. A. kwotę 300 zł (trzysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zarząd Dzielnicy [...] uchwałą z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w sprawie zmiany uchwały nr [...] Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] marca 1996 r. w sprawie ogłoszenia wykazu nr [...] lokali mieszkalnych nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] przeznaczonych do sprzedaży w budynku położonym przy ul. [...] stanowiącym własność Gminy [...] wraz z oddaniem w użytkowanie wieczyste ułamkowej części gruntu postanowił wykreślić z powyższego wykazu lokal mieszkalny oznaczony nr [...]. Uzasadniając powyższą uchwałę Zarząd podniósł, że w dniu [...] lipca 2011 r. G. A. wystąpiła z wnioskiem o wykup lokalu nr [...] położonego przy ulicy [...] . Lokal ten składa się z dwóch pokoi i kuchni o powierzchni użytkowej [...] m2, w tym powierzchni mieszkalnej [...]m2. Organ podniósł, że przedmiotowy lokal został przeznaczony do sprzedaży Uchwałą Zarządu nr [...] z dnia [...] marca 1996 r. kiedy sytuacja mieszkaniowa miasta i wynikająca z niej polityka była inna, a obecnie jest niecelowym sprzedaż tego lokalu, mając na uwadze treść uchwały Rady [...] z dnia [...] października 2008 r. w sprawie uchwalenia wieloletniego programu gospodarowania mieszkaniowym zasobem W. na lata 2008-2012 r. Z uchwały tej wynika, że sprzedaż lokali ma być efektem przemyślanej koncepcji gospodarowania nieruchomościami, a nie spełnieniem oczekiwań ich najemców. Jednocześnie organ podkreślił, że lokal ten o średniej powierzchni jest takim na który jest najwyższe zapotrzebowanie i dlatego należało podjąć uchwałę z dnia [...] lutego 2012 r. Nie zgadzając się z powyższą uchwałą G. A. wezwała Zarząd Dzielnicy [...] do usunięcia naruszenia prawa poprzez uchylenie uchwały tego organu z dnia [...] lutego 2012 r. i wyrażenia zgody na sprzedaż jej lokalu nr [...] położonego przy ul. [...]. Uchwałą z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] r. Rada Dzielnicy [...] wezwanie do usunięcia naruszenia prawa uznała za niezasadne. W takiej sytuacji G. A. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] lutego 2012 r. wnosząc o stwierdzenie jej nieważności. W uzasadnieniu podniosła, że na podstawie przydziału z dnia [...] czerwca 2002 roku oraz umowy najmu lokalu mieszkalnego numer [...] z dnia [...] lipca 2002 roku stała się najemcą lokalu mieszkalnego numer [...] położonego w budynku przy ulicy [...] w W. o powierzchni użytkowej [...] m2, w tym powierzchni mieszkalnej [...] m2, składającego się z dwóch pokoi, kuchni, łazienki i przedpokoju oraz pomieszczeniem przynależnym – piwnicą. W stosunek najmu ww. lokalu mieszkalnego wstąpiła po śmierci poprzedniego najemcy jej ojca J. T. Jako długoletni mieszkaniec najpierw z rodzicami, a następnie jako najemca przedmiotowego lokalu mieszkalnego w dniu [...] lipca 2011 roku złożyłam wniosek wraz z ankietą w sprawie nabycia wynajmowanego od Miasta W. lokalu mieszkalnego numer [...] przy ulicy [...] w W. W dacie składania powyższego wniosku tj. w dniu [...] lipca 2011 roku obowiązywała uchwała nr [...] Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] marca 1996 roku w sprawie ogłoszenia wykazu nr [...] lokali mieszkalnych nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] przeznaczonych do sprzedaży w budynku położonym przy ul. [...] stanowiących własność Gminy [...] wraz z oddaniem w użytkowanie wieczyste ułamkowej części gruntu. Powyższy wykaz zawierał informację o lokalu mieszkalnym numer [...], który skarżąca wynajmuje od Dzielnicy [...]. W odpowiedzi na wniosek, w dniu [...] lipca 2012 roku skarżąca otrzymała pismo z Urzędu Miasta W., Urzędu Dzielnicy [...], Wydziału Zasobów Lokalowych, w którym poinformowano ją, iż sprawa wykupu lokalu mieszkalnego numer [...] przy ulicy [...] w W. będzie rozpatrzona przez Zarząd i Radę Dzielnicy [...] południe oraz, że o sposobie rozstrzygnięcia zastanie poinformowana odrębnym pismem. W dniu 3 marca 2012 roku skarżąca otrzymała pismo z Wydziału Zasobów Lokalowych Urzędu Dzielnicy [...], którym została poinformowana o podjętej uchwale nr [...] z dnia [...] lutego 2012 roku Zarządu Dzielnicy [...]. Zgodnie z treścią ww. uchwały tylko lokal mieszkalny numer [...], który zajmuje, został wykreślony z wykazu numer [...] stanowiącego załącznik do uchwały nr [...] Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] marca 1996 roku w sprawie ogłoszenia wykazu lokali mieszkalnych przeznaczonych do sprzedaży w budynku przy ulicy [...] w W. Zdaniem skarżącej nie wyjaśniono w tej uchwale dlaczego tylko jej lokal wyłączono ze sprzedaży. Zwróciła przy tym uwagę, że jej wniosek rozpoznano dopiero po 6 miesiącach od złożenia go. Zdaniem skarżącej powoływanie się na zarzut korzystania przez nią z dodatku mieszkaniowego lub obniżki czynszu jest bezzasadny. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie w trybie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z zarzutem braku właściwości sądu administracyjnego do jej rozpatrzenia oraz obrazę art. 46 § 1 pkt 4 powyższej ustawy poprzez brak podpisu skarżącej na skardze. W uzasadnieniu podniesiono, że skarga jest bezzasadna, bowiem sprawa sprzedaży przez gminę, w trybie art. 34 ust. 1 pkt 3 ustawy z 21 grudnia 1987 r. o gospodarce nieruchomościami, nieruchomości, których jest ona właścicielem, na rzecz osoby fizycznej będącej najemcą lokalu mieszkalnego, jako należąca do sfery dominalnej, a nie imperialnej działań gminy, nie podlega jurysdykcji sądów administracyjnych. Organ powołał się przy tym na niepublikowane orzeczenie NSA z dnia 10 kwietnia 2012 r. w identycznej jak przedmiotowa sprawie o sygn. I OSK 2192/12, w którym Sąd ten dokonując analizy stanu prawnego zasad sprzedaży lokali mieszkalnych stanowiących własność gminy jednoznacznie stwierdził, że czynności z tym związane mają charakter czynności cywilnoprawnych, bowiem ustawa o gospodarce nieruchomościami nie przewiduje, aby były one poprzedzane jakimkolwiek aktem bądź czynnością z zakresu administracji publicznej. Na poparcie swego stanowiska NSA przywołał Wyrok Sądu Najwyższego z 12 marca 2003 r. sygn. akt: III CKN 857/00 w konkluzji stwierdzając, że "Świetle przedstawionych rozważań nie budzi wątpliwości, że czynności podejmowane przez gminę w zakresie sprzedaży nieruchomości, której gmina jest właścicielem mają charakter cywilnoprawny, w konsekwencji wszelkie sprawy z tego tytułu rozstrzygane są przez sądy cywilne". Zdaniem organu skoro podstawowy zarzut skargi nie podlega jurysdykcji sądów administracyjnych, również zarzuty natury formalnej w niej przedstawione jako, że dotyczą naruszenia przepisów kpa, które to przepisy, ze względu na cywilnoprawny charakter sprawy nie mają w niej zastosowania, również nie mogą być przez WSA rozpatrzone. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje; Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Analiza zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wskazuje na zasadność skargi. W pierwszej kolejności Sąd winien odnieść się do wniosku zawartego w odpowiedzi na skargę o odrzucenie przedmiotowej skargi ze względu na brak kognicji sądów administracyjnych. Rozpatrując tę kwestię Sąd nie podzielił poglądu zaprezentowanego w odpowiedzi na skargę przez Zarząd Dzielnicy [...]. Stosownie bowiem do treści art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. z 2012 r. Dz. U. poz. 270) kontrola działalności administracji publicznej wykonywana przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego jednostek samorządu terytorialnego, jak również inne niż określone w pkt 5 organów jednostek samorządu terytorialnego (art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a.). Ponadto stosownie do treści art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa zaskarżyć taki akt do sądu administracyjnego. Przy rozpoznawaniu skargi złożonej w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym w pierwszej kolejności Sąd musi zbadać, czy skarga została poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, czy została podjęta w sprawie z zakresu administracji publicznej oraz czy narusza indywidualny interes strony. Zdaniem sądu wszystkie te przesłanki warunkujące merytoryczne rozpoznanie wniesionej skargi zostały spełnione. Ze względu na powyższe Sąd rozpatrujący przedmiotową sprawę nie podziela także stanowiska zawartego w wyroku NSA z dnia 10 kwietnia 2012 r. (sygn. akt I OSK 2192/12) na które powołuje się organ. Skarżąca uzupełniła także brak formalny skargi poprzez jej podpisanie dlatego też ten zarzut organu nie zasługuje na uwzględnienie. Skarżąca wezwała też organ do usunięcia naruszenia prawa, a organ uznał to wezwanie za bezzasadne. Został więc zachowany przez skarżącą tryb oraz termin do wniesienia skargi określony w art. 54 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. z 2012 r. Dz. U. poz. 270). W ocenie Sądu wbrew stanowisku organu niniejsza skarga została wniesiona "w sprawie z zakresu administracji publicznej". Ustawa o samorządzie gminnym nie zawiera definicji legalnej "spraw z zakresu administracji publicznej", dlatego interpretacja tego pojęcia, także w aspekcie dopuszczalności wniesienia skargi w trybie art. 101 ustawy, może na tle konkretnych stanów faktycznych budzić wątpliwości i różnice poglądów. W orzecznictwie reprezentowany jest pogląd opowiadający się za szerokim rozumieniem pojęcia sprawy z zakresu administracji publicznej, czego konsekwencją jest interpretowanie wszelkich występujących w praktyce wątpliwości co do dopuszczalności drogi sądowoadministracyjnej na podstawie art. 101 ustawy na korzyść ochrony praw obywateli i przynależnego im konstytucyjnego prawa do sądu. Skarga przewidziana w powyższym przepisie jest bowiem jedną z prawnych gwarancji realizacji zasady demokratycznego państwa prawa oraz zasady praworządności (uzasadnienie wyroku składu siedmiu sędziów NSA z dnia 17 maja 1999 r. sygn. akt ONSA 1999/4/109, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 września 1997 r. sygn. akt OSNAPiUS 1998, nr 6, poz. 171, uchwała NSA z dnia 6 listopada 2000 r. sygn. akt ONSA 2001/2/52). Dokonana w ten sposób ocena zaskarżonej uchwały prowadzi z kolei do wniosku, że dotyczy ona zakresu administracji publicznej i może być przedmiotem skargi do sądu w trybie art. 101 ustawy samorządowej. Zgodnie z art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami do gminnego zasobu nieruchomości należą nieruchomości, które stanowią przedmiot własności gminy i nie zostały oddane w użytkowanie wieczyste oraz nieruchomości będące przedmiotem użytkowania wieczystego. Z kolei art. 25 ust. 2 w związku z art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. określa, na czym polega gospodarowanie gminnym zasobem nieruchomości i jest to m.in. zbywanie lub nabywanie nieruchomości wchodzących w skład tego zasobu. Uchwała Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] lutego 2012 r. w sprawie zmiany uchwały Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] marca 1996 r. w sprawie ogłoszenia wykazu nr [...] lokali mieszkalnych położonych w budynku przy ul. [...], stanowiących własność W., przeznaczonych do sprzedaży wraz z oddaniem w użytkowanie wieczyste ułamkowej części gruntu, w której postanowiono wykreślić z przedmiotowego wykazu lokal mieszkalny nr [...], jest zatem czynnością podejmowaną w zakresie administracji publicznej. Natomiast interes prawny skarżącej wynika z przysługującego jej prawa najmu tego lokalu mieszkalnego wchodzącego w skład gminnego zasobu nieruchomości oraz wynikającego z art. 34 ust. 1 pkt 3 oraz ust. 7 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (j.t. Dz. U. z 2010r. Nr 102, poz. 651, ze zm.) prawa pierwszeństwa. Sąd rozpatrujący przedmiotową sprawę w pełni podziela stanowisko, że zgodnie z przepisem art. 34 ust. 1 pkt 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami w przypadku zbywania nieruchomości osobom fizycznym i prawnym pierwszeństwo w ich nabyciu przysługuje m.in. osobie, która jest najemcą lokalu mieszkalnego, a najem został nawiązany na czas nieoznaczony. Osoby takie zawiadamia się na piśmie o przeznaczeniu nieruchomości do zbycia oraz o przysługującym im pierwszeństwie w nabyciu tej nieruchomości pod warunkiem złożenia wniosków o nabycie w terminie określonym zawiadomieniu. Wskazane osoby korzystają z pierwszeństwa w nabyciu nieruchomości, jeśli złożą oświadczenie, że wyrażają zgodę na cenę ustaloną w sposób określony w ustawie, co miało miejsce w stanie faktycznym niniejszej sprawy. Stanowiący bowiem załącznik do uchwały nr [...] Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] marca 1996 r. wykaz nr [...] lokali mieszkalnych przeznaczonych do zbycia zawierał dokładnie wyliczoną cenę 1 m2 powierzchni użytkowej przedmiotowego lokalu oraz cenę 1 m2 powierzchni działki. Podane również zostały powierzchnie lokalu i gruntu oraz bonifikaty możliwe do uzyskania i zasady wnoszenia ustalonych opłat. Ustalone zatem zostały wszystkie elementy istotne dla określenia ceny wykupu lokalu i działki. Podkreślenia wymaga, że przywołane przepisy art. 34 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie wprowadzają żadnej dodatkowej przesłanki, która warunkowałaby możliwość skorzystania z przysługującego prawa pierwszeństwa. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej uchwały, taką dodatkową przesłankę wprowadził natomiast, bez jakiejkolwiek podstawy prawnej, Zarząd Dzielnicy wskazując, że powodem wykreślenia lokalu skarżącej z listy innych z tego budynku przeznaczonych do sprzedaży jest to, że organ zmienił zdanie i lokal ten chce wykorzystać w inny sposób. Przepisy wskazane jako podstawa prawna podjętej uchwały nie zawierają uprawnienia do odstąpienia od gwarantowanego ustawą z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami prawa pierwszeństwa. Natomiast uchwała Nr [...] Rady [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. w sprawie przekazania dzielnicom [...] do wykonywania niektórych zadań i kompetencji m.st. Warszawy ma charakter typowo kompetencyjny, natomiast treść rozdziału VIII Pt. "Działania w zakresie poprawy wykorzystania i racjonalizacji gospodarowania mieszkaniowym zasobem Miasta [...]" załącznika Nr 1 do uchwały Nr [...] Rady [...] z dnia [...] października 2008 r. w sprawie uchwalenia wieloletniego programu gospodarowania mieszkaniowym zasobem miasta W. na lata 2008-2012 nie wprowadza żadnych dodatkowych wymagań w związku z uprawnieniami płynącymi z zasady pierwszeństwa w stosunku do zawartych w przepisie art. 34 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Z powyższej uchwały wynika jedynie, że wobec zmniejszających się zasobów lokalowych stanowiących własność miasta W. dzielnice aktualnie powinny w sposób przemyślany i racjonalny typować lokale do sprzedaży najemcom. Zdaniem Sądu Zarządy Dzielnicy powinny jednak takich analiz dokonywać przede wszystkim de lege ferenda na etapie przygotowującym odpowiednią uchwałę. Z powołanego wyżej przepisu art. 34 ustawy o gospodarce nieruchomościami wynika, że pierwszeństwo najemcy do nabycia lokalu aktualizuje się wówczas, gdy jednostka samorządu terytorialnego ogłosi swój zamiar sprzedaży nieruchomości i osoby, którym przysługuje roszczenie nabycia nieruchomości skorzystają z pierwszeństwa, jeśli spełnią warunki wskazane w przepisie art. 34 tj. wyrażą zgodę na cenę ustaloną zgodnie z przepisami ustawy w związku z zawiadomieniem o sprzedaży nieruchomości. Orzecznictwo sądów administracyjnych w zakresie interpretacji charakteru zasady pierwszeństwa uregulowanej w art. 34 ustawy o gospodarce nieruchomościami odwołuje się do rozważań Trybunału Konstytucyjnego na temat zasady pierwszeństwa zawartych uchwale z dnia 18 czerwca 1996 r. w sprawie sygn. akt W 19/95 (OTK 1996/3/25). Dokonując wykładni przepisu art. 23 ust. 4 nieobowiązującej już ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (j.t. z 1991 r. Dz. U. Nr 30, poz. 127, ze zm.) Trybunał wskazał, że zasada pierwszeństwa byłych właścicieli ma niemniejsze znaczenie niż zasada przetargu. W konsekwencji, skutki naruszenia pierwszeństwa ustanowionego normą o charakterze bezwzględnie obowiązującym, gdy poprzedni właściciel lub jego spadkobierca skorzystali już z pierwszeństwa, należy rozpatrywać w kontekście przepisu art. 58 § 1 k.c. (bezwzględna nieważność). Takie same konsekwencje występują w sytuacji, w której uprawnieni zostaną pozbawieni możliwości skorzystania z pierwszeństwa (wyrok WSA z dnia 26 października sygn. akt III SA/Bk 491/06). Podsumowując powyższe rozważania Sąd stanął na stanowisku, że co do zasady gmina jako właściciel spornego lokalu może zmienić zdanie na temat przeznaczenia go do sprzedaży i zmienić w tym zakresie także własną uchwałę, ale zdaniem Sądu może to zrobić jedynie do czasu zaakceptowania przez uprawnionego najemcę przedstawionej mu oferty. W rozpoznawanej sprawie poprzednik prawny skarżącej (jej ojciec) J. T. taką ofertę otrzymał w zawiadomieniu z dnia [...] kwietnia 1996 r. o przeznaczeniu lokalu do sprzedaży. W tym momencie zaktualizowało się prawo pierwszeństwa, które obwarowane było wyłącznie tym, że jeśli w ciągu miesiąca od daty jego otrzymania najemca nie złoży oświadczenia to jedynym skutkiem w przyszłości może być zmiana ceny wyjściowej m2 powierzchni lokalu i ceny 1 m2 gruntu. Ponieważ J. T. nie złożył takiego oświadczenia organ zdaniem Sądu mógł przez wiele lat jako właściciel lokalu zmienić zdanie na temat jego przeznaczenia do sprzedaży poprzez zmianę odpowiedniej uchwały, ale tego nie uczynił, dokonując zmiany swojego stanowiska dopiero po złożeniu przez jego następczynię prawną wniosku o wykup. Istotnym jest, że w dacie składania wniosku tj. w dniu [...] lipca 2011 r. uchwała o sprzedaży między innymi lokalu [...] obowiązywała, a skarżąca spełniała wszystkie wymogi przewidziane prawem do nabycia na własność przedmiotowego lokalu. Dlatego też zmiana uchwały o przeznaczeniu lokalu do sprzedaży tylko w zakresie lokalu nr [...] którego najemcą jest skarżąca już po złożeniu przez nią wniosku o wykup pozbawiona jest zdaniem Sądu podstaw prawnych i została podjęta z naruszeniem art. 34 ugn (tj. 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.). Z akt sprawy, ani też z uzasadnienia zaskarżonej uchwały nie wynikają żadne istotne przesłanki leżące u podstaw takiego działania organu, który dokonał niekorzystnej dla skarżącej zmiany swojego stanowiska. Taką przesłanką nie może być twierdzenie, że tego typu lokale są potrzebne organowi dla zaspokojenia potrzeb innych mieszkańców. Także brak przeprowadzenia rokowań bezpośrednio ze skarżącą (były takie z jej poprzednikiem prawnym) nie powoduje, że organ mógł wycofać się z wcześniej złożonej oferty jej poprzednikowi prawnemu. Jak wynika z art. 28 ust. 2 ugn, warunki zbycia nieruchomości w drodze bezprzetargowej ustala się w rokowaniach przeprowadzonych z nabywcą. Jeżeli rokowania stanowią obowiązkowy element warunkujący zbycie nieruchomości w drodze bezprzetargowej, to organ powinien je zainicjować i sporządzić protokół z ich przeprowadzenia. Brak takich negocjacji, których inicjatorem powinien być organ nie może powodować ujemnych konsekwencji dla najemcy lokalu i tym samym nie może stanowić przesłanki do uchylenia uchwały w sprawie przeznaczenia lokalu do wykupu. Zgodnie z treścią art. 147 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części, albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd na podstawie art. 147 § 1 i art. 152 oraz art. 200 powołanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.