II SA/Ol 1189/12

Dnia 20 listopada 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora Sędziowie Sędzia WSA Beata Jezielska Sędzia WSA Ewa Osipuk (spr.) Protokolant referent-stażysta Anna Zofia Głażewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 listopada 2012 roku sprawy ze skargi Spółki A na uchwałę Rady Miasta z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę. Uchwałą nr "[...]" z dnia 30 maja 2012 r. Rada Miasta O. uchwaliła Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego otoczenia jeziora "S" w O. Przedmiotową uchwałę Rada Miasta O. podjęła w związku ze stwierdzeniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, wyrokiem z dnia 29 września 2011 r., nieważności uchwały nr "[...]" Rady Miasta O. z dnia 11 marca 2011 r. w sprawie uchwalenia Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego otoczenia jeziora "S" w O. – w sprawie ze skargi A. S.A. (dalej też jako "A. S.A.") Sąd, przyjmując, że skarżąca spółka posiada legitymację skargową w sprawie, stwierdził istotne naruszenia trybu sporządzania projektu planu, uzasadniające stwierdzenie nieważności uchwały, polegające na: – nieprzedstawieniu do opiniowania projektu planu, a jedynie materiału, stanowiącego wstępną fazę projektu i braku opinii o projekcie planu, – sporządzeniu prognozy skutków finansowych uchwalenia planu przez osobę, która nie jest rzeczoznawcą majątkowym oraz – brak pisemnego podsumowania sposobu wykorzystania stanowiska organów współdziałających oraz uwag i wniosków zgłoszonych przez społeczeństwo, zawierającego uzasadnienie wybranych rozwiązań. Sąd odniósł się również do pozostałych zarzutów skargi, w tym dotyczących uchwalenia planu niezgodnego ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, poprzez dopuszczenie na terenie działek skarżącego nr "[...]" i "[...]" wyłącznie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, pomimo, że w studium dopuszcza się zabudowę wielorodzinną oraz do zarzutu przekroczenia granic władztwa planistycznego. Sąd, oceniając zgodność zapisów planu miejscowego ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy wskazał, że studium nie dokonuje przeznaczenia terenów na oznaczone cele, np. zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej albo jednorodzinnej. Wskazując tego rodzaju funkcję terenów, studium ukierunkowuje planowanie miejscowe na ten rodzaj zabudowy, aczkolwiek nie wyklucza ani samodzielnych usług ani infrastruktury technicznej. Studium jest aktem wewnętrznie obowiązującym w gminie. Jako akt kierownictwa wewnętrznego określa więc tylko kierunki i sposoby działania organów i jednostek pozostających w systemie organizacyjnym aparatu gminy przy sporządzaniu projektu przyszłego planu zagospodarowania przestrzennego. Jednocześnie ustawa wymaga, aby miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego były zgodne ze studium. Według Sądu, dokonana ocena zgodności projektu przedmiotowego planu ze studium uwarunkowań była co do zasady prawidłowa, ponieważ kwestionowane przez skarżącego ustalenia planu mieszczą się w ogólnych ramach i kierunkach wyznaczonych przez studium. Organ, określając zatem w planie miejscowym dla strefy M2 obowiązek zabudowy jednorodzinnej nie wyszedł w ocenie Sądu poza ramy wytyczone w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Plan określił jedynie dla danego terenu jeden z dwóch przewidzianych w studium typów zabudowy mieszkaniowej (zabudowa jednorodzinna). Plan z całą pewnością nie jest ewidentnie sprzeczny ze studium. Nie ustala funkcji spornego terenu MN4, która byłaby sprzeczna z ustaleniami studium. W przedmiotowym wyroku Sąd nie podzielił też argumentacji strony skarżącej, dotyczącej nadużycia władztwa planistycznego przez Gminę. Odnosząc się do podniesionej w kontekście przekroczenia granic władztwa planistycznego kwestii uzyskania przez skarżącą spółkę decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, Sąd podniósł, że podstawą takiego rozstrzygnięcia nie mogło być w żadnym razie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania terenu, gdyż nie jest to akt prawa miejscowego przesądzający o konkretnym zagospodarowaniu danych obszarów, dlatego też skarżąca nie może powoływać się na niego jako na akt gwarantujący określone uprawnienia. W związku z powyższym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 29 września 2011 r., Gmina O. ponowiła procedurę uchwalania planu na podstawie uchwały Nr "[...]" Rady Miasta O. z dnia 29 lipca 2009r. w sprawie przystąpienia do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego otoczenia jeziora "S" w O., która stanowiła również podstawę do przystąpienia do sporządzania planu, objętego stwierdzeniem nieważności przez Sąd i uchwaliła w dniu 30 maja 2012 r. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego otoczenia jeziora "S" w O., uwzględniając wskazania Sądu co do dalszego postępowania, wyrażone w orzeczeniu. Skargę na powyższą uchwałę złożyło A. S.A. W, po uprzednim, bezskutecznym wezwaniu Rady Miasta O. do usunięcia naruszenia w trybie art. 101 ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. Z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.). Zaskarżonej uchwale skarżący zarzucił: 1) naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, poprzez uchwalenie planu w kształcie naruszającym ustalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta O. (uchwała nr "[...]" Rady Miasta O. z dnia 26 maja 2010 r., tj. naruszenie art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717), 2) istotne naruszenie art. 5 (51) ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2008 r. Nr 199, poz. 1227 z późn. zm. w związku z art. 17 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 10 ust. 1 i 2 w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, 3) przekroczenie granic władztwa planistycznego, co stanowi naruszenie przepisów art. 1 ust. 2 pkt 6 i 7, art. 3 ust. 1 i art. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, 4) naruszenie art. 15 ust. 2 pkt 8 ustawy oraz § 4 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w zakresie ustalania zasad i warunków scalania i podziału nieruchomości (Dz.U. Nr 164, poz. 1587), 5) naruszenie ustawy z dnia 27 kwietnia 2011 r. Prawo ochrony środowiska – art. 71, 72 i 130. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że jest właścicielem działek nr "[...]" i nr "[...]", które zostały objęte zaskarżonym planem i tym samym, ma interes prawny do zaskarżenia całej uchwały Rady Miasta w sprawie uchwalenia Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego otoczenia jeziora "S". Uzasadniając zarzut naruszenia zasad sporządzania planu poprzez uchwalenie planu w kształcie naruszającym ustalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, skarżący podniósł, że zapisy planu z jednej strony modyfikują zapisy studium, jak również prowadzą do wykluczenia zagospodarowania należącego do skarżącego terenu w sposób zgodny z postanowieniami studium. Działki należące do skarżącego, zgodnie ze studium, należą do obszarów mieszkalnictwa o niskiej intensywności z przewagą zabudowy jednorodzinnej w strefie funkcjonalno-przestrzennej M2, w której to strefie studium przewiduje rozwój mieszkalnictwa o niskiej intensywności –z przewagą zabudowy jednorodzinnej, obszary zieleni urządzonej, parkowej, izolacyjnej, tereny usług turystyki, sportu i rekreacji, tereny lasów oraz zieleni nieurządzonej – krajobraz. Natomiast uchwalony plan miejscowy umożliwia realizację w granicach terenu 4MN (działki stanowiące własność skarżącego), jedynie budynków mieszkalnych w zabudowie mieszkaniowej jednorodzinnej wolnostojącej lub w zabudowie bliźniaczej. Skarżący wskazał, że Prezydent Miasta O. wydał ostateczną decyzję o ustaleniu warunków zabudowy, w której dopuścił do realizacji na działce skarżącego inwestycji, polegającej na budowie zespołu trzech budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażami podziemnymi i parkingami, infrastrukturą techniczną oraz układem komunikacyjnym i towarzyszącym zagospodarowaniem terenu. Uzasadniając zarzut drugi skargi, skarżący stwierdził, że zaskarżona uchwała podjęta została o nieaktualne materiały planistyczne, bowiem sporządzona prognoza oddziaływania na środowisko opiera się na opracowaniu "Jeziora O. – stan troficzny, zagrożenia" z 2005 r. Ponadto, w załączniku graficznym do prognozy podano, że działki A. znajdują się w zlewni jeziora S., co nie jest prawdą, gdyż teren ten leży w zlewni jeziora K., natomiast rysunek do prognozy został wykonany na nieaktualnej mapie, gdyż na działce "[...]" zrealizowane są 3 budynki wielorodzinne, a mapa obejmuje 2 budynki. W Prognozie są też braki: wykazu literatury, wykazu uwag do prognozy i informacji o uwagach i ich rozpatrzeniu, szczegółowej identyfikacji terenów zadrzewionych, brak oceny wpływu hałasu na zwierzęta z tytułu zwiększonego obszaru pod usługi turystyczne oraz brak odniesienia do strefy oczyszczalni ścieków, znajdującej się w pobliżu, której konieczność ustanowienia winna nastąpić na etapie prac przygotowawczych do planu na mocy art. 71 ust. 1 i 72 oraz art. 130 ustawy Prawo ochrony środowiska. Skarżący zarzucił też brak w prognozie wskazania metod analizy skutków realizacji postanowień wynikających z planu i częstotliwości przeprowadzania badań stanu jeziora S. Ponadto, skarżący zarzucił w uzasadnieniu skargi, że w planie, w odniesieniu do studium, w znacznej mierze powiększono obszary do zainwestowania pod usługi turystyczne – o około 250%, nie wyjaśniając, czy poprzez powiększenie obszaru usług turystycznych zwiększono również obszar zalesiony, konieczny do zajęcia pod te usługi. Jednocześnie zaś, decyzja Ministra Środowiska, wyrażająca zgodę na wyłączenie gruntów rolnych i leśnych wydana była w roku 2011 dla potrzeb uchylonego planu. Decyzja ta, podobnie jak decyzja Marszałka Województwa, dotycząca wyłączenia gruntów, stanowią materiał nieaktualny dla obecnie uchwalonego planu, gdyż teren usług w obecnym planie nie jest tożsamy z terenem, jaki był wcześniej uchwalony. Skarżący uzasadniając zarzut przekroczenia granic władztwa planistycznego, podniósł, że ograniczenie wykonywania prawa własności przez skarżącego nie jest adekwatnie szczegółowo, profesjonalnie i wiarygodnie uzasadnione. To, że gmina dysponuje zespołem uprawnień, określanych jako władztwo planistyczne , nie oznacza, iż może je wykonywać dowolnie, a jej samodzielność jest nieograniczona, Uzasadniając zarzut skargi naruszenia przepisów, dotyczących ustalania zasad i warunków scalania i podziału nieruchomości skarżący podniósł, że zapisy § 10 zaskarżonego planu zagospodarowania - w karcie terenu w zakresie dotyczącym zasad i warunków scalania i podziału nieruchomości, nie spełniają warunków podanych w art. 15 ust. 2 u.p.z.p. oraz § 2 pkt 8 i § 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktur z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1587), gdyż ustalenia, zawarte w powołanym § 10 planu są zbyt ogólnikowe i nie precyzują w swojej istocie warunków podziału jak i scalania nieruchomości. Mając na względzie powyższe zarzuty, A. wniosło o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały. W odpowiedzi na skargę, Rada Miasta O. wniosła o oddalenie skargi w całości, stwierdzając, że plan został opracowany zgodnie z zapisami obowiązującego studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, co zostało wykazane w załączniku nr 2 do uchwały. Zapisy planu nie modyfikują zapisów studium i nie prowadzą do wykluczenia zagospodarowania terenów w sposób zgodny z postanowieniami studium. Organ wskazał, że tereny usług 1UT i 2UT zostały inaczej zaznaczone graficznie w stosunku do poprzedniej wersji planu. Wyznaczona została nieprzekraczalna linia zabudowy, miejsca postojowe mogą być lokalizowane 30 m od linii brzegowej jeziora. Na terenie 1UT dopuszczono lokalizację niewielkich obiektów, związanych z obsługą sportów wodnych i rekreacji wodnej. Takie zapisy gwarantują pozostawienie zielonego pasa wolnego od zabudowy przy linii brzegowej jeziora, co jest zgodne ze studium. Zapisy planu dla terenów, na których możliwe jest inwestowanie, nie wykraczają poza kontury, które uzyskały zgody Ministra Środowiska i Marszałka Województwa na przeznaczenie nierolnicze i nieleśne w omawianym planie. Zgody zostały wydane w trybie decyzji administracyjnych i są one kontynuowane. Obowiązujące przepisy nie wymagają procedury uzyskiwania zgody na odlesienie. Ponadto, organ podniósł, że informacje, zawarte w prognozie oddziaływania na środowisko, opracowane zostały stosownie do stanu współczesnej wiedzy i metod oceny oraz dostosowane do zawartości i stopnia szczegółowości projektowanego dokumentu zgodnie z art. 52 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Prognoza jest materiałem aktualnym na dzień przekazania projektu planu do uzgadniania, została sporządzona w oparciu o najnowsze istniejące badania jeziora S. Badań takich nie przeprowadza się zaś corocznie. Informacja o prognozie została zamieszczona w formie ogłoszenia w wyłożeniu projektu planu wraz z prognozą na stronach BIP Urzędu Miasta, w Gazecie "[...]" oraz publicznie dostępnym wykazie na stronie internetowej, a treść i rysunek prognozy zostały ponadto umieszczone w portalu "[...]". Organ podniósł również, że mapa, na której została opracowana prognoza aktualna jest w granicach opracowania planu, natomiast działka nr "[...]" obr. "[...]" znajduje się poza tymi granicami. Odnosząc się do kolejnych zarzutów skargi, dotyczących prognozy oddziaływania na środowisko, organ wskazał, że informacje o fachowych opracowaniach, na podstawie których sporządzano prognozę, podawane są w tekście w poszczególnych rozdziałach, zaś uwagi, dotyczące prognozy, zawarte zostały w tabeli, stanowiącej załącznik nr 3, a informacja o wnioskach i uwagach zawarta została w podsumowaniu do dokumentu. Oceny wpływu hałasu na zwierzęta - w rozdziale 7.2 prognozy. Organ wskazał również, że obszar ograniczonego użytkowania, którego brak wyznaczenia zarzuca skarżący, wyznacza się w osobnej procedurze zgodnie z ustawą Prawo ochrony środowiska. Nie ma wyznaczonego takiego obszaru dla miejskiej oczyszczalni ścieków w O. Jednak w związku z możliwością pojawiania się okresowego odorów od strony oczyszczalni, w planie wprowadzono pas zieleni izolacyjnej od strony północnej. W odpowiedzi na zarzuty skargi podniesiono również, że lokalizacja usług turystycznych 1 UT i lokalizacja plaży w tym rejonie nie oznacza automatycznej wycinki drzew. Ponadto, w ocenie Rady Miasta O., zasady i warunki scalania i podziału nieruchomości zostały w planie miejscowym szczegółowo określone, zgodnie z wymogami art. 15 ust. 2 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, natomiast rozporządzenie Ministra Infrastruktury z 23 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zawiera otwarty katalog parametrów, służących kształtowaniu zabudowy i różne parametry stosuje się w zależności od zakresu planu. Reasumując, organ uznał, że skarga A. S.A. na uchwałę Nr "[...]" Rady Miasta O. z dnia 30 maja 2012 r. w sprawie uchwalenia Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego otoczenia jeziora S. w O., jest bezpodstawna. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz, 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta jest sprawowana - w myśl § 2 ustawy - pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy szczególne nie stanowią inaczej. Na podstawie art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.", kognicji sądów administracyjnych poddane zostały akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego. Wskazać również należy, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zaś art. 135 p.p.s.a. obliguje Sąd do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa. Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności uchwały nr "[...]" z dnia 30 maja 2012 r. Rady Miasta O. w sprawie uchwalenia Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego otoczenia jeziora S. w O. wykazała, że skarga A. S.A. w O. nie jest zasadna, albowiem zaskarżona uchwała została podjęta bez naruszenia zasad sporządzania planu, ani rażącego naruszenia procedury jego uchwalania. W pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutu skarżącego, dotyczącego naruszenia zasad uchwalania planu, poprzez uchwalenie planu zagospodarowania przestrzennego jeziora S. w O. niezgodnie ze studium, uniemożliwiające realizację w granicach terenu MN4 (należącego do skarżącego) jedynie budynków mieszkalnych w zabudowie mieszkaniowej jednorodzinnej wolnostojącej lub w zabudowie bliźniaczej, gdzie w studium przewidywano również zabudowę wielorodzinną. Kwestia zgodności planu ze studium była już oceniana w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 29 września 2011 r., stwierdzającego nieważność uchwały nr "[...]" Rady Miasta O. z dnia 11 marca 2011 r. w sprawie uchwalenia Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego otoczenia jeziora S. w O. Sąd przesądził tutaj, że kwestionowane również w tamtej sprawie przez skarżącego analogiczne ustalenia planu, określające dla strefy M2 obowiązek zabudowy jednorodzinnej nie wyszły poza kierunki zagospodarowania terenu i ramy wytyczone w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Organ, określając w planie miejscowym dla terenu MN4 obowiązek zabudowy jednorodzinnej nie wyszedł poza te ramy, określił jedynie dla danego terenu jeden z dwóch przewidzianych w studium typów zabudowy mieszkaniowej – zabudowa jednorodzinna. Oceniając zarzut przekroczenia granic władztwa planistycznego przez gminę, wskazać należy, że Sąd, w powołanym wyżej wyroku, rozstrzygnął również, że nie można podzielić argumentacji skarżącego dotyczącej nadużycia tego władztwa przez Gminę. Odnosząc się do podniesionej w kontekście przekroczenia granic władztwa planistycznego kwestii uzyskania przez skarżącą spółkę decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, Sąd podniósł, że podstawą takiego rozstrzygnięcia nie mogło być w żadnym razie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania terenu, gdyż nie jest to akt prawa miejscowego przesądzający o konkretnym zagospodarowaniu danych obszarów, dlatego też skarżąca nie może powoływać się na niego jako na akt gwarantujący określone uprawnienia. Przytaczając powyższą ocenę Sądu, wskazać należy, że - zgodnie z art. 153 p.p.s.a. - ocena prawna i wskazanie co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Istotą zasady związania oceną prawną jest to, że dotyczy zarówno wykładni prawa materialnego jak i procesowego. Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej, wyrażonej w przedmiotowym wyroku mógłby zostać wyłączony jedynie w razie istotnej zmiany stanu faktycznego lub prawnego, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 29 września 2011 r. dotyczył uchwały, podjętej w tym samym przedmiocie, na podstawie tej samej uchwały Nr "[...]" Rady Miasta O. z dnia 29 lipca 2009 r. w sprawie przystąpienia do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego otoczenia jeziora S. w O., a ustalenia, dotyczące zabudowy jednorodzinnej na terenie MN4 są analogiczne w obu uchwałach. Tym samym, ocena prawna w zakresie zgodności planu ze studium, jak również ocena, dotycząca nieprzekroczenia przez Gminę O. władztwa planistycznego, wiążą Sąd w przedmiotowej sprawie. Niezależnie od powyższego, Sąd podziela ocenę, wyrażoną w powyższym wyroku. Wskazać należy, że zgodnie z przepisem art. 10 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zwanej dalej u.p.z.p., w studium określa się w szczególności kierunki zmian w strukturze przestrzennej gminy oraz w przeznaczeniu terenów. Natomiast w planie miejscowym określa się obowiązkowo przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania (art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p.). Poprzez uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego organy gminy podejmują podstawowe ustalenia w zakresie kształtowania polityki przestrzennej, ujęte kierunkowo, czyli nie ".docelowo". Studium nie dokonuje przeznaczenia terenów na oznaczone cele, np. zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej lub jednorodzinnej, ale wskazując tego rodzaju funkcję terenów, studium ukierunkowuje planowanie miejscowe na ten rodzaj zabudowy. Skoro w studium określa się m.in. kierunki zmian w przeznaczaniu terenów, to gmina w ramach władztwa planistycznego może zmienić w planie miejscowym dotychczasowe przeznaczenie określonych obszarów, ale tylko w granicach zakreślonych ustaleniami studium. W przedmiotowej sprawie właśnie taka zmiana – w granicach zakreślonych ustaleniami studium - miała miejsce. Rada Miasta O., działając na podstawie art. 20 ust. 1 u.p.z.p., w załączniku nr 2 do zaskarżonej uchwały stwierdziła zgodność ustaleń "Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jeziora S. w O. z ustaleniami "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta O.". Jej działanie w tym zakresie nie narusza prawa. Nie ma również podstaw zarzut skargi, dotyczący powiększenia obszarów 1UT i 2UT. Na obszarach tych nie są położone nieruchomości, stanowiące własność skarżącego i obszary te w żaden sposób nie oddziaływują na działki, stanowiące własność skarżącego, który nie ma interesu prawnego w zakresie, dotyczącym przedmiotowych obszarów. Nie ma żadnych przesłanek do przyjęcia, że powiększenie obszarów 1UT i 2UT narusza jakikolwiek interes skarżącego. Podniesione na rozprawie przez pełnomocnika skarżącego naruszenie jego interesu prawnego poprzez obniżanie jakości środowiska naturalnego, w pobliżu którego znajdują się działki skarżącego, nie znajduje żadnego uzasadnienia. Sąd nie znalazł również podstaw do uwzględnienia zarzutów skargi, dotyczących naruszenia trybu sporządzania planu, tj.: – nieaktualnej i niepełnej prognozy oddziaływania na środowisko jako nieaktualnych materiałów planistycznych – braku strefy ograniczonego użytkowania, – braku aktualnej zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, – braku szczegółowych zasad i warunków scalania i podziału nieruchomości. Przechodząc do zarzutu skargi, dotyczącego nieaktualnych materiałów planistycznych, należy stwierdzić, że prognoza oddziaływania na środowisko. .sporządzona do projektu planu zagospodarowania przestrzennego, uchwalonego zaskarżoną uchwałą jest dokumentem spełniającym wymagania, określone przepisami art. 51 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko i zawiera wszystkie elementy wymagane przez ust. 2 tego artykułu. Prognoza zawiera informacje i streszczenia oraz dokonuje analiz i ocen, dotyczących środowiska (pkt 1 i 2 ust. 2) oraz przedstawia rozwiązania, o których mowa w ust. 2 pkt 3 art. 51 tej ustawy. Prognoza oddziaływania na środowisko, sporządzona została przez biegłego z listy Wojewody w zakresie ochrony przyrody w okresie luty/marzec 2012 r. i stanowi aktualny materiał planistyczny w rozumieniu § 10 ust. 2 w związku z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z tym przepisem - materiały planistyczne sporządzone na podstawie przepisów odrębnych, wykorzystywane na potrzeby projektu planu miejscowego, powinny być aktualne na dzień przystąpienia do sporządzania tego projektu. Gmina przystąpiła do sporządzania projektu planu uchwałą z dnia 29 lipca 2009 r. Prognoza pozostaje także aktualna na dzień przekazania projektu panu do opiniowania i uzgadniania (§ 10 ust. 1 w/w rozporządzenia), co nastąpiło w miesiącu marcu 2012 r. Fakt, że prognozę oparto na danych, dotyczących jeziora S. z 2005 r. nie dyskwalifikuje jej jako materiału aktualnego. Sporządzona została w oparciu o dostępne badania i oceny. Nie ma żadnych podstaw do przyjęcia, że badania przeprowadzone przed kilku laty są wadliwe i nie mogą stanowić podstawy prognozy. Badania takie nie są zaś prowadzone corocznie. Zarzuty, dotyczące tego, że w prognozie podano, iż działki skarżącego znajdują się w zlewni jeziora S., a prawdą jest, że znajdują się one w zlewni jeziora K. oraz zarzut, iż rysunek prognozy został sporządzony na nieaktualnej mapie, gdyż na działce "[...]" zrealizowane są 3 budynki wielorodzinne, a mapa obejmuje 2 oraz zarzut , iż warunki gruntowe zaliczono do grupy IIB i IIIC, nie mają w sprawie żadnego istotnego znaczenia. Na marginesie wskazać należy, że do zarzutów błędnego wyznaczenia zlewni jeziora S. w prognozie oddziaływania na środowisko, Gmina odniosła się w załączniku Nr 3 do zaskarżonej uchwały – w sprawie rozstrzygnięcia o sposobie rozpatrzenia uwag wniesionych do projektu "Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego otoczenia jeziora S. w O." - w pkt 2, uzasadniającym nieuwzględnienie uwag skarżącego w powyższym zakresie. Rozróżniono tam zlewnię wód powierzchniową i podziemną, i opisano w sposób szczegółowy przesłanki zaliczenia terenu MN4 do zlewni powierzchniowej jeziora S. Natomiast rysunek prognozy obejmuje wyłącznie granice planu, zaś działka "[...]" znajduje się poza obszarem objętym planem. Biorąc powyższe pod uwagę, uznać należy za nieuzasadniony zarzut skargi, dotyczący nieaktualnych materiałów planistycznych. Na uwzględnienie nie zasługuje również zarzut skargi o braku w planie granic strefy ograniczonego użytkowania, której konieczność ustanowienia – w ocenie skarżącego – winna nastąpić na etapie prac przygotowawczych do planu na mocy postanowień art. 71 ust. 1 i 72 oraz art. 130 ustawy Prawo ochrony środowiska. Obszary ograniczonego użytkowania ustanawiane są w odrębnej procedurze, określonej w art. 135 i nast. ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska - na podstawie odrębnej uchwały właściwej jednostki samorządu terytorialnego, w przypadkach określonych w tych przepisach. Obszar taki nie został utworzony na terenie objętym zaskarżoną uchwałą. Jak wynika z odpowiedzi na skargę, nie został też taki obszar utworzony dla miejskiej oczyszczalni ścieków w O. Ze względu na możliwość okresowych odorów ze strony oczyszczalni, w planie wprowadzono pas zieleni izolacyjnej – 1 ZI i 2ZI - od strony północnej, na styku zabudowy mieszkaniowej 2MN, 5MN i 6MN z drogą 1KD. Tym samym, nie ma żadnych podstaw do przyjęcia, że doszło do naruszenia powołanych w skardze przepisów ustawy Prawo ochrony środowiska. Nie jest także zasadny zarzut skargi braku aktualnej zgody na wyłączenie gruntów z produkcji rolnej i leśnej na cele nierolnicze i nieleśne, ponieważ uzyskana zgoda dotyczyła uchwały, której Sąd stwierdził nieważność, a teren usług turystycznych w obecnym planie nie jest tożsamy z terenem, jaki był we wcześniejszym planie. W pierwszej kolejności, wskazać należy, że kontury terenów usług turystycznych nie wykraczają poza kontury terenów, wskazanych w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania pod usługi turystyki, sportu i rekreacji, co potwierdza sam skarżący, przedstawiając na mapce, zamieszczonej na str. 14 skargi te kontury i tereny przeznaczone pod usługi turystyczne w planie. Ponadto, zgodnie z art. 17 pkt 6 lit. c) u.p.z.p. – Prezydent miasta po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego występuje o zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, jeżeli wymagają tego przepisy odrębne. W myśl cytowanego przepisu, podstawą ubiegania się o powyższe zgody jest uchwała o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego. Rada Miasta O. uchwałę taką podjęła w dniu 29 lipca 2009 r. Biorąc powyższe pod uwagę, stwierdzić należy, że zgody na wyłączenie gruntów, objętych planem, na cele nierolnicze i nieleśne, uzyskane przez organ na podstawie decyzji Ministra Środowiska z dnia 12 stycznia 2011 r. znak "[...]" i decyzji Marszałka Województwa z dnia 4.01.2011 r. znak "[...]", pozostały aktualne przy uchwalaniu planu zagospodarowania przestrzennego, objętego zaskarżoną uchwałą. Jak wskazuje zaś organ w odpowiedzi na skargę, zapisy planu dla terenów, na których możliwe jest inwestowanie, nie wykraczają poza kontury, które uzyskały zgody Ministra Środowiska i Marszałka Województwa na przeznaczenie nierolnicze i nieleśne w zaskarżonym planie. Odnośnie do zarzutu, że postanowienia planu nie spełniają warunków, określonych w art. 15 ust. 2 u.p.z.p. oraz § 2 pkt 8 i § 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktur z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, gdyż są zbyt ogólnikowe i nie precyzują w swojej istocie warunków podziału jak i scalania nieruchomości, nieruchomości, Sąd stwierdza, że w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia powyższych przepisów prawa. Zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p. – w planie miejscowym określa się obowiązkowo szczegółowe zasady i warunki scalania i podziału nieruchomości objętych planem miejscowym. Natomiast zgodnie z § 4 powołanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury - jednym z wymogów dotyczących stosowania standardów przy zapisywaniu ustaleń projektu tekstu planu miejscowego są ustalenia dotyczące szczegółowych zasad i warunków scalania i podziału nieruchomości powinny zawierać określenie parametrów działek uzyskiwanych w wyniku scalania i podziału nieruchomości, w szczególności minimalnych lub maksymalnych szerokości frontów działek, ich powierzchni oraz określenie kąta położenia granic działek w stosunku do pasa drogowego. Wskazać należy, że plan miejscowy zawiera obligatoryjne ustalenia, o których mowa w art. 15 ust. 2 u.p.z.p., jeżeli w terenie powstają okoliczności faktyczne uzasadniające dokonanie takich ustaleń. Jeżeli stan faktyczny obszaru objętego planem nie daje podstaw do zamieszczenia w planie ustaleń wymienionych w art. 15 ust. 2 – brak takich ustaleń w planie nie może stanowić o jego niezgodności z prawem (vide: Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz pod redakcją prof. Z. Niewiadomskiego ;wydawnictwo C.H.Beck Warszawa 2011, s. 162). Jak wskazał zaś Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 13 stycznia 2012 r. II OSK 2199/11 – nie można usunąć z obrotu prawnego uchwały w sprawie planu miejscowego wobec braku określenia w planie zasad scalania i podziału nieruchomości, Unormowania planu w takim zakresie zamieszcza się tylko w razie zaistnienia w tej mierze potrzeb (Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych htp://orzeczenia.nsa.gov.pl). Kwestie, dotyczące scalania i podziału nieruchomości zostały określone w § 7 uchwały w sprawie uchwalenia zaskarżonego Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, gdzie wskazano okoliczności, w których dopuszcza się podziały nieruchomości i dopuszcza się scalanie działek. Jednocześnie – w ust. 10 § 7 uchwały stwierdzono, że w planie nie wyznacza się granic obszarów wymagających obowiązkowo przeprowadzenia scaleń i podziałów nieruchomości, co oznacza, że w planie zagospodarowania przestrzennego otoczenia jeziora S. w O., uchwalonym uchwałą Rady Miasta O. z dnia 30 maja 2012 r., nie wskazano terenów, dla których wprowadzono obowiązek scalenia i podziału nieruchomości, a tylko w takich przypadkach istnieje obowiązek zamieszczania ustaleń, określonych w § 4 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1587). Tym samym, nie można podzielić stanowiska skarżącego, że plan nie zawierając ustaleń, określonych w § 4 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, narusza przepisy prawa, dotyczące procedury jego uchwalania. Reasumując, Sąd nie stwierdził naruszenia zaskarżoną uchwałą interesu prawnego strony skarżącej w powiązaniu z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego. W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności zaskarżonej uchwały z prawem, działając na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a., skargę należało oddalić. ----------------------- 14