II FSK 837/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Jan Rudowski, Sędzia NSA Maciej Jaśniewicz (sprawozdawca), Sędzia NSA Krzysztof Winiarski, Protokolant Joanna Bańbura, po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2014 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej A. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 21 listopada 2012 r. sygn. akt I SA/Gd 547/12 w sprawie ze skargi A. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z dnia 7 marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia zabezpieczenia 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od A. S. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku kwotę 180 (słownie: sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 1. Wyrokiem z dnia 21 listopada 2012 r., sygn. akt I SA/Gd 547/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, oddalił skargę A. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z dnia 7 marca 2012 r. w przedmiocie odmowy uchylenia zabezpieczenia. 2. Z uzasadnienia wyroku Sądu I instancji wynika, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w C., będący jednocześnie wierzycielem i organem egzekucyjnym, wszczął postępowanie zabezpieczające na majątku zobowiązanego A. S. na podstawie wystawionego przez siebie zarządzenia zabezpieczenia z dnia 20 kwietnia 2011 r. Podstawę obowiązku podlegającego zabezpieczeniu stanowiła decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. z dnia 20 kwietnia 2011 r., którą zabezpieczono przybliżoną kwotę 1.638.583,00 zł zobowiązania w podatku od towarów i usług. Pismem z dnia 7 lipca 2011 r. wierzyciel wniósł o przedłużenie terminu zabezpieczenia, dokonanego na majątku zobowiązanego. W związku z tym organ egzekucyjny postanowieniem z dnia 7 lipca 2011 r., wydanym na podstawie art. 159 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. nr 229 poz. 1954 z późn. zm.; dalej zwana : "u.p.e.a.") przedłużył bezterminowo zabezpieczenie dokonane na majątku zobowiązanego na podstawie zarządzenia zabezpieczenia z dnia 20 kwietnia 2011 r. Postanowieniem z dnia 1 września 2011 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Gdańsku uchylił postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. z dnia 7 lipca 2011 r. w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Naczelnik Urzędu Skarbowego w C. postanowieniem z dnia 13 września 2011 r. przedłużył termin zabezpieczenia dokonanego na majątku zobowiązanego do dnia doręczenia podatnikowi tytułu wykonawczego obejmującego zabezpieczoną należność podatkową, nie dłużej jednak niż do upływu dwóch miesięcy liczonych od dnia doręczenia podatnikowi ostatecznej decyzji w sprawie zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług lub innego orzeczenia podlegającego wykonaniu w sprawie. Postanowieniem z dnia 10 listopada 2011 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Gdańsku uchylił w całości powyższe postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego. Rozpoznając ponownie sprawę, Naczelnik Urzędu Skarbowego w C. wydał w dniu 13 grudnia 2011 r. postanowienie, którym przedłużono termin zabezpieczenia dokonanego na majątku zobowiązanego do dnia 4 stycznia 2012 r. Po rozpatrzeniu wniesionego przez Skarżącego zażalenia, postanowieniem z dnia 16 lutego 2012 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Gdańsku utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji z dnia 13 grudnia 2011 r. 3. W dniu 20 grudnia 2011 r. wierzyciel wniósł o dalsze przedłużenie terminu zabezpieczenia do dnia 2 marca 2012 r., a organ egzekucyjny wydał w dniu 23 grudnia 2011 r. postanowienie, w którym przedłużył termin zabezpieczenia do dnia 2 marca 2012 r. Po rozpatrzeniu zażalenia Dyrektor Izby Skarbowej w Gdańsku postanowieniem z dnia 29 lutego 2012 r., utrzymał w mocy ww. postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, że termin zabezpieczenia może być przedłużony przez organ egzekucyjny, gdy wierzyciel zgłosi stosowny wniosek w terminie trwania zabezpieczenia. Chwilą, od której należy liczyć trzymiesięczny termin do zachowania ustawowego terminu do przedłużenia zabezpieczenia w związku z brakiem wniosku wierzyciela o wszczęcie postępowania egzekucyjnego był dzień 26 kwietnia 2011 r. kiedy to zobowiązanemu doręczono zarządzenie o zabezpieczeniu. Wniosek Naczelnika Urzędu Skarbowego w przedmiocie przedłużenia terminu zabezpieczenia został złożony w dniu 7 lipca 2011 r., a więc przed upływem ustawowego terminu. Wydanie natomiast kolejnego postanowienia z dnia 23 grudnia 2011 r. stanowiło ponowne rozpoznanie sprawy w przedmiocie przedłużenia terminu zabezpieczenia wszczętego z wniosku wierzyciela z dnia 7 lipca 2011 r. Tym samym przedłużenie terminu zabezpieczania do dnia 2 marca 2012 r. było konsekwencją wcześniejszego wniosku o przedłużenie terminu zabezpieczenia do dnia 4 stycznia 2012 r. 1.4. W dniu 27 grudnia 2011 r. Skarżący złożył do Naczelnika Urzędu Skarbowego w C.wniosek o uchylenie zabezpieczenia dokonanego na majątku podatnika w związku z decyzją z dnia 20 kwietnia 2011 r. 1.5. Postanowieniem z dnia 4 stycznia 2012 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w C. odmówił uchylenia zabezpieczenia. Naczelnik przyznał, że zgodnie z treścią art. 159 § 1 u.p.e.a. organ na żądanie zobowiązanego, uchyla zabezpieczenie jeżeli wniosek o wszczęcie postępowania nie został zgłoszony w terminie 30 dni od dnia dokonania zabezpieczenia w związku z wydaniem decyzji, o której mowa w art. 33 a i 33 b Ordynacji podatkowej. Wskazany przepis w § 2, zawiera zastrzeżenie dotyczące możliwości przedłużenia wskazanego terminu o 30 dni, na wniosek wierzyciela, co miało miejsce w sprawie i żądanie uchylenia zabezpieczenia nie mogło zostać uwzględnione. 1.6. W wyniku złożonego przez Skarżącego zażalenia, postanowieniem z dnia 7 marca 2012 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Gdańsku utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji w przedmiocie odmowy uchylenia zabezpieczenia dokonanego na majątku podatnika na podstawie zarządzenia zabezpieczenia z dnia 20 kwietnia 2011 r. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że z treści art. 159 § 1 i 2 u.p.e.a. wynika, że uchylenie zabezpieczenia jest możliwe w przypadku wystąpienia dwóch przesłanek - pozytywnej, związanej ze zgłoszeniem przez zobowiązanego żądania uchylenia zabezpieczenia, oraz negatywnej - w postaci zaniechania przez wierzyciela złożenia wniosku o wszczęcie postępowania egzekucyjnego. Zabezpieczenie nie może być jednak uchylone na żądanie zobowiązanego w przypadku przedłużenia terminu do wszczęcia postępowania egzekucyjnego na wniosek wierzyciela złożony przed jego upływem. 2.1. W skardze do WSA w Gdańsku Skarżący wniósł o uchylenie tego postanowienia, któremu zarzucił naruszenie : -art. 159 § 2 u.p.e.a. w zw. z art. 159 ust. 1 u.p.e.a. poprzez przyjęcie, iż wniosek wierzyciela z dnia 7 lipca 2011 r. spełniał wymogi wniosku, o którym mowa w art. 159 § 2 u.p.e.a., który może skutkować przedłużenie zabezpieczenia, a w konsekwencji przyjęcie, że wydanie zaskarżonego postanowienia nastąpiło w trakcie trwania zabezpieczenia, - art. 109 § 1 i 126 k.p.a. ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071, z późń. zm., dalej zwane: "k.p.a.") w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez przyjęcie, iż wydanie zaskarżonego postanowienia (wprowadzenie do obrotu prawnego) nastąpiło w terminie 3-miesiecznym, o którym mowa w 159 § 1 u.p.e.a. 2.2. W uzasadnieniu wskazano, że w istocie nie doszło do skutecznego wniesienia wniosku o przedłużenie zabezpieczenia. Wniosek wierzyciela, będącego zarazem organem egzekucyjnym z dnia 7 lipca 2011 r. o bezterminowe przedłużenie terminu zabezpieczenia, aczkolwiek został złożony przed upływem terminu przewidzianego w art. 159 ust. 1 u.p.e.a., to jednak ze względu na swoją treść nie spełniał warunków wniosku, o którym mowa w powołanym przepisie, a w konsekwencji nie mógł doprowadzić do skutecznego prawnie przedłużenia terminu zabezpieczenia. W ocenie strony oprócz tego, że wniosek pochodził od wierzyciela, to w pozostałym zakresie nie odpowiadał on w ogóle wymogom, jakie da się wywieść z art. 159 § 1 u.p.e.a. Skarżący nie zgodził się ze stanowiskiem organu, że kolejne uzupełniania wniosku z dnia 7 lipca uzasadniały wydanie postanowienia o przedłużeniu zabezpieczenia. Późniejsze pisma wierzyciela nie były w ocenie strony uzupełnieniami wniosku z dnia 7 lipca 2011 r., lecz nowymi wnioskami wierzyciela. Jako złożone po terminie wskazanym w art. 159 § 1 u.p.e.a., nie mogły one wywołać skutku prawnego w postaci przedłużenia zabezpieczenia. 2.3. Dyrektor Izby Skarbowej w Gdańsku w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. 2.4. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zwrócił uwagę, że stosownie do art. 159 § 2 u.p.e.a. termin określony w § 1 może być przez organ egzekucyjny przedłużony na wniosek wierzyciela, jeżeli z uzasadnionych przyczyn postępowanie egzekucyjne nie mogło być wszczęte. Sąd I instancji podzielił stanowisko, że wniosek zobowiązanego jest wystarczającym powodem dla uchylenia zabezpieczenia jeżeli utrzymuje się ono przez dłuższy czas, w sytuacji gdy jednocześnie nie dochodzi do faktycznego wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Zwrócił także uwagę, że z ustalonego w spawie stanu faktycznego wynika, że do chwili złożenia wniosku o uchylenie zabezpieczenia nie doszło do wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Wniosek o uchylenie zabezpieczania, wpłynął jednak do organu w dniu 29 grudnia 2011 r., a więc w chwili kiedy w sprawie zostały wydane już dwa kolejne postanowienia o przedłużeniu zabezpieczenia, tj. postanowienie z dnia 13 grudnia 2011 r., którym przedłużono termin zabezpieczenia dokonanego na majątku Skarżącego do dnia 4 stycznia 2012 r. (utrzymane w mocy postanowieniem Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 16 lutego 2012 r. ) oraz postanowienie z dnia 23 grudnia 2011 r., którym przedłużono termin zabezpieczenia dokonanego na majątku skarżącego do dnia 2 marca 2012 r. (utrzymane w mocy postanowieniem Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 29 lutego 2012 r.). Sąd podzielił tym samym stanowisko organów, że postanowienie o odmowie uchylenia zabezpieczenia zostało wydane w trakcie trwania zabezpieczenia. Powyższa okoliczność, tj. przedłużenie terminu zabezpieczenia, obligowała organ do uwzględnienia zawartego w treści art. 159 § 2 u.p.e.a. zastrzeżenia i do odmowy uchylenia zabezpieczenia na tej postawie. Kwestia dotycząca przedłużenia terminu zabezpieczenia nie mogła być na tym etapie przedmiotem merytorycznej oceny organu. Jednocześnie podkreślono, że wyrokiem z dnia 24 lipca 2012 r. I SA/Gd 502/12 oraz wyrokiem z dnia 21 listopada 2012 r. I SA/Gd 546/12 Sąd przesądził o prawidłowości wydanych przez organy rozstrzygnięć w przedmiocie przedłużenia zabezpieczenia, w tym przede wszystkim o skuteczności wniosku złożonego przez wierzyciela w dniu 7 lipca 2011 r. 3.1. W skardze kasacyjnej pełnomocnik Skarżącego wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W oparciu o art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.; zwana dalej : "p.p.s.a."), autor skargi kasacyjnej podniósł zarzut naruszenia przez Sąd I instancji przepisów prawa materialnego, tj. art. 159 § 2 w zw. z art. 159 § 1 u.p.e.a. poprzez ich nieprawidłową wykładnię przez przyjęcie, iż : - w sprawie nastąpiło skuteczne prawnie przedłużenie terminu zabezpieczenia do dnia 4 stycznia 2012 r., a następnie do dnia 2 marca 2012 r. na podstawie przepisu art. 159 § 2 u.p.e.a., w związku z czym złożony przez stronę wniosek z dnia 27 grudnia 2011 r. o uchylenie zabezpieczenia został oddalony, - samo złożenie wniosku wierzyciela w terminie określonym w art. 159 § 1 lub w art. 159 § 2 powoduje automatycznie przedłużenie zabezpieczenia, uniemożliwiające stronie złożenie wniosku o jego uchylenie w sytuacji, gdy nie wydano jeszcze postanowienia o przedłużeniu zabezpieczenia. Skarżący zarzucił Sądowi I instancji negowanie wyraźnego przepisu ustawy, iż przedłużenie zabezpieczenia następuje wyłącznie na podstawie postanowienia organu egzekucyjnego o przedłużeniu terminu zabezpieczenia. 3.2. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Skarżący podniósł, że dla Sądu I instancji nieistotny jest moment wydania przez organ egzekucyjny postanowienia o zabezpieczeniu. Zdaniem Skarżącego podejście takie ma charakter contra legem. Przepis art. 159 § 2 u.p.e.a. w sposób wyraźny zastrzega kompetencje do wydania postanowienia w przedmiocie przedłużenia terminu zabezpieczenia wyłącznie organowi egzekucyjnemu. Wniosek wierzyciela w tym przedmiocie jest tylko przesłanką warunkującą możliwość wydania takiego postanowienia przez organ egzekucyjny, jednakże wniosek ten nie wywiera żadnych innych skutków prawnych, a w szczególności w zakresie przedłużenia terminu zabezpieczenia, bo ten skutek został zastrzeżony dla ewentualnego postanowienia organu egzekucyjnego. Skutek prawny w postaci przedłużenia terminu zabezpieczenia następuje wyłącznie poprzez wprowadzenie do obrotu prawnego postanowienia organu egzekucyjnego w tym przedmiocie. Jeśli tak, to wprowadzenie takiego postanowienia do obrotu prawnego powinno nastąpić najdalej w ostatnim dniu terminów przewidzianych w przepisach art. 159 § 1 lub art. 159 § 2 u.p.e.a., gdyż przedłużony może być tylko ten termin, który jeszcze nie minął. 3.3. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej w Gdańsku wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 4.1. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. 4.2. Bezpodstawny jest zarzut naruszenia przez WSA w Gdańsku art. 159 § 1 oraz § 2 u.p.e.a. poprzez ich nieprawidłową wykładnię przez przyjęcie, iż w sprawie nastąpiło skuteczne prawnie przedłużenie terminu zabezpieczenia do dnia 4 stycznia 2012 r., a następnie do dnia 3 marca 2012 r. na podstawie przepisu art. 159 § 2 u.p.e.a., w związku z czym złożony przez stronę wniosek z dnia 27 grudnia 2011 r. o uchylenie zabezpieczenia został oddalony. Naczelny Sąd Administracyjny zwraca uwagę, że zgodnie z art. 159 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny na żądanie zobowiązanego, z zastrzeżeniem § 2, uchyla zabezpieczenie, jeżeli wniosek o wszczęcie postępowania egzekucyjnego nie został zgłoszony w terminie 30 dni od dnia dokonania zabezpieczenia należności pieniężnej, a w terminie 3 miesięcy od dokonania zabezpieczenia w związku z wydaniem decyzji, o której mowa w art. 33a i 33b Ordynacji podatkowej lub w art. 61 ust. 3 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne, lub zabezpieczenia obowiązku o charakterze niepieniężnym. Zgodnie z § 2 termin określony w § 1 może być przez organ egzekucyjny przedłużony na wniosek wierzyciela, jeżeli z uzasadnionych przyczyn postępowanie egzekucyjne nie mogło być wszczęte, jednakże termin wszczęcia postępowania egzekucyjnego co do obowiązku o charakterze niepieniężnym może być przedłużony tylko o okres do trzech miesięcy. Nie ulega wątpliwości, że termin zabezpieczenia może być przedłużony, jeżeli wniosek w tym przedmiocie zostanie wniesiony przez wierzyciela w terminie trwania zabezpieczenia, czyli najpóźniej w ostatnim dniu upływu terminu. Organ egzekucyjny, działając na wniosek wierzyciela złożony po terminie trwania zabezpieczenia, nie może orzec o przedłużeniu terminu zabezpieczenia, który już minął. Jednocześnie wskazać należy, że nie można przyjąć, aby fakt uchylenia postanowienia o przedłużeniu terminu zabezpieczenia powodował, że wniosek o jego przedłużenie stracił swój byt prawny i traktować tej sytuacji tak, jakby wierzyciel w ogóle takiego wniosku nie złożył. W orzecznictwie wskazano, ze wniosek o przedłużenie zabezpieczenia powinien zawierać wskazanie przyczyn, z powodu których postępowanie egzekucyjne nie mogło być wszczęte, a także zostać złożony w terminie trwania zabezpieczenia (por. wyrok NSA z dnia 10 lutego 2009 r., w sprawie I FSK 1563/07, publ. ONSAiWSA 2010/6/104). Tak jak już wspomniano wyżej art. 159 § 2 u.p.e.a., w brzmieniu obowiązującym w 2011 r., stanowił, że co do obowiązku o charakterze niepieniężnym termin zabezpieczenia może być przedłużony tylko o okres do trzech miesięcy. Wnioskując a contrario, należy zatem przyjąć, że ustawodawca w tym przepisie nie zawarł takiego ograniczenia w stosunku do należności o charakterze pieniężnym. Oznacza to, że na podstawie art. 159 § 2 u.p.e.a. organ egzekucyjny jest obowiązany przedłużyć termin złożenia wniosku o wszczęcie postępowania egzekucyjnego w czasie trwania zabezpieczenia (jeżeli tylko z uzasadnionych przyczyn postępowanie egzekucyjne nie mogło być wszczęte), a także to, że termin zabezpieczenia należności pieniężnych może być przedłużany wielokrotnie. Takie stanowisko wzmacnia treść art. 159 § 3 u.p.e.a., w którym ustawodawca przewidział możliwość wniesienia zażalenia na postanowienie organu egzekucyjnego w sprawie przedłużenia terminu zabezpieczenia. Jednocześnie nie wykluczono w tym przepisie możliwości stosowania przez organ odwoławczy art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. i art. 18 u.p.e.a., a tym samym wydawania postanowienia o charakterze kasacyjnym i uchylania zaskarżonego postanowienia w całości i przekazywania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Na taką możliwość rozstrzygnięcia organu odwoławczego w postępowaniu egzekucyjnym w administracji wskazano także w literaturze (por. P.Ostojski, W.Piątek, Egzekucja administracyjna świadczeń pieniężnych, Wrocław 2014, str. 236). Sytuacja taka niewątpliwie wpływa na czas trwania zabezpieczenia, lecz ustawodawca nie zakreślił w przepisach u.p.e.a. terminu końcowego (dies ad guem), do rozstrzygnięcia wniosku o przedłużenie dokonanego zabezpieczenia. Stanowisko co do możliwości przedłużania terminu zabezpieczenia po upływie terminu pierwotnego zabezpieczenia, jeśli wniosek wierzyciela został złożony jeszcze w terminie trwania zabezpieczenia, akceptowane jest także w doktrynie (por. t.1 do art. 159 w R. Hauser, Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, C.H. Beck 2012 i t. 3.3. w M. Faryna, Komentarz do art.159 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, publ. LEX/el). 4.3. Biorąc pod uwagę powyższe oraz przyjęty przez Sąd I instancji stan faktyczny stwierdzić należy, że do chwili złożenia wniosku o uchylenie zabezpieczenia nie doszło do wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Wniosek o uchylenie zabezpieczania, wpłynął do organu w dniu 29 grudnia 2011 r., a więc w chwili kiedy w sprawie zostały wydane już dwa kolejne postanowienia o przedłużeniu zabezpieczenia: postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 13 grudnia 2011 r., którym przedłużono termin zabezpieczenia dokonanego na majątku skarżącego do dnia 4 stycznia 2012 r. oraz postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 23 grudnia 2011 r., którym przedłużono termin zabezpieczenia dokonanego na majątku skarżącego do dnia 2 marca 2012 r. W konsekwencji należy uznać za prawidłowe stanowisko Sądu I instancji, że postanowienie o odmowie uchylenia zabezpieczenia zostało wydane w trakcie trwania zabezpieczenia. Powyższa okoliczność, tj. przedłużenie terminu do złożenia wniosku o wszczęcie postępowania egzekucyjnego obligowała organ do uwzględnienia zawartego w treści art. 159 § 2 u.p.e.a. zastrzeżenia i do odmowy uchylenia zabezpieczenia na tej postawie. Ponadto należy wskazać, że prawidłowość wydanych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. postanowień o przedłużeniu terminu zabezpieczenia z dnia 13 grudnia 2011 r. oraz z dnia 23 grudnia 2011 r. została potwierdzona przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 16 grudnia 2014 r. w sprawach o sygn. akt II FSK 2964/12 i II FSK 836/13. 4.4. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) i pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490).