III SA/Gd 491/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Ziółkowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Janina Guść, Sędzia WSA Mariola Jaroszewska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Beata Kaczmar, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 listopada 2012 r. sprawy ze skargi H. S. na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego [...] z dnia 2 lipca 2012 r., nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego [...] z dnia 11 maja 2012 r., nr [...]; 2. zasądza od [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego [...] na rzecz H. S. kwotę 34 (trzydzieści cztery złote) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wyrokiem z dnia 3 listopada 2010 r., sygn. akt III SA/Gd 432/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 7 lipca 2010 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia 1 czerwca 2010 r. w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej u H. S.. Sąd wskazał w uzasadnieniu, że w związku z przepisami przejściowymi należy stosować rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. Nr 65, poz. 294 ze zm.). Tymczasem uchylone decyzje zostały oparte na rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. Nr 105, poz. 869), albowiem orzeczenie Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. z dnia 7 lutego 2008 r. zostało wydane z uwzględnieniem charakterystyki ubytku słuchu zawartej w wykazie chorób zawodowych z 2009 r. W wytycznych dla organu Sąd polecił uzyskanie aktualnego orzeczenia lekarskiego, o ile to możliwe, wydanego przez jednostkę orzeczniczą, która nie orzekała jeszcze w przedmiotowej sprawie, zaznaczając, że w orzeczeniu winna znaleźć się ocena, czy ubytek słuchu występujący u strony można zakwalifikować jako chorobę zawodową w rozumieniu przepisów ww. rozporządzenia z 1983 r. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w S. decyzją z dnia 6 maja 2011 r. nie stwierdził u H. S. choroby zawodowej - uszkodzenia słuchu wywołanego działaniem hałasu wymienionej w pozycji nr 15 wykazu chorób zawodowych określonych w rozporządzeniu 1983 r. W związku z wytycznymi sądu organ zwrócił się do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy z prośbą o przesłanie sprawy do Instytutu Medycyny W. w L.. W odpowiedzi WOMP w G. stwierdził, że z uwagi na ograniczone środki finansowe i brak stosownej umowy nie ma możliwości przekazania sprawy wskazanemu Instytutowi. Następnie organ wystąpił do Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. o uzupełnienie orzeczenia lekarskiego z dnia 7 lutego 2008 r. nr [...] z uwzględnieniem wyłącznie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych. Z nadesłanego przez Instytut uzupełnienia wynika, że wskazane wyżej orzeczenie zostało wydane w oparciu o rozporządzenie z 1983 r., w tym pkt 15 wykazu chorób zawodowych, natomiast rozpoznany ubytek słuchu nie daje podstaw do uznania choroby zawodowej. Decyzją z dnia 16 czerwca 2011 r. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 16 grudnia 2011 r., sygn. akt III SA/Gd 317/11, uchylił ww. decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w G. z dnia 16 czerwca 2011 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S. z dnia 6 maja 2011 r. W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd stwierdził, że wytyczne zawarte w wyroku z dnia 3 listopada 2010 r. nie zostały przez organy wykonane. Nie uzyskały one aktualnego orzeczenia lekarskiego wydanego przez jednostkę orzeczniczą nie wydającą dotychczas orzeczeń w niniejszej sprawie. W oparciu zaś o zgromadzony materiał w sprawie nie można uznać, aby uzyskanie takiego orzeczenia lekarskiego nie było możliwe. Jak wynika z akt administracyjnych, organ I instancji pismem z dnia 11 lutego 2011 r. zwrócił się do WOMP w G. o przesłanie sprawy do Instytutu Medycyny W. im. W. C. w L. - w związku z koniecznością uwzględnienia wskazówek zawartych w wyroku z dnia 3 listopada 2010 r., dotyczących uzyskania aktualnego, o ile to możliwe, orzeczenia lekarskiego wydanego przez jednostkę orzeczniczą, dotychczas nie wydającą orzeczeń w tej sprawie. W odpowiedzi z dnia 17 lutego 2011 r. WOMP w G. poinformował m.in., że z uwagi na ograniczone środki finansowe przyznane przez Marszałka Województwa oraz brak podpisanej umowy na badania, nie ma możliwości przesłania sprawy do tego Instytutu. W związku z tym jako właściwe wskazano wystąpienie do Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S., który wydał ostatnie w niniejszej sprawie orzeczenie lekarskie z dnia 7 lutego 2008 r. Po otrzymaniu tego stanowiska, organ I instancji w piśmie z dnia 9 marca 2011 r. skierował prośbę do Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S., Przychodni Chorób Zawodowych o "uzupełnienie orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia 07.02.2008 r." Organ swoją prośbę motywował "odmową przesłania akt do Instytutu Medycyny W. im. W. C. w L. w celu wydania nowego orzeczenia lekarskiego". Zdaniem Sądu powyższe postępowanie organu, który zwrócił się o wydanie opinii uzupełniającej i to przez jednostkę orzeczniczą, która wydała już orzeczenie lekarskie w sprawie, jest nieprawidłowe. Takie zachowanie się organu było wbrew otrzymanym wytycznym. Ponadto w ocenie Sądu pismo Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. z dnia 23 marca 2011 r. nie stanowi aktualnego orzeczenia lekarskiego, które organ miał uzyskać (odnosi się zasadniczo do treści poprzednio wydanej opinii przez tą jednostkę orzeczniczą). Sąd wskazał, że ponownie rozpatrując sprawę organ uwzględni przedstawione powyżej stanowisko Sądu, którym jest zgodnie z treścią art. 153 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi związany i wykona nałożone na niego wytyczne. Zgodnie z tymi wytycznymi obowiązkiem organu jest uzyskanie aktualnego orzeczenia lekarskiego wydanego przez jednostkę orzeczniczą dotychczas nie wydającą orzeczeń w niniejszej sprawie. Organ powinien przedsięwziąć w tym kierunku odpowiednie czynności, i tylko oczywista bezskuteczność podjętych w tym kierunku działań, może uzasadniać stanowisko, że uzyskanie takiego orzeczenia jest niemożliwe. Ponownie rozpatrując sprawę Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w S. decyzją z dnia 11 maja 2012 roku, nie stwierdził choroby zawodowej uszkodzenia słuchu wywołanego działaniem hałasu wymienionej w pozycji 15 w wykazie chorób zawodowych określonych w rozporządzeniu z 1983 r. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że podstawą rozstrzygnięcia było orzeczenie lekarskie Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. z dnia 7 lutego 2008 r. uzupełnione pismem tego Instytutu z dnia 23 marca 2011 r. Stwierdził, że H. S. w latach 1956-1992 pracował w różnych zakładach pracy na stanowiskach: ślusarz, tokarz, konserwator ślusarz narzędziowy, monter konstrukcji metalowych, ślusarz - spawacz. W latach 1992-1998 był zatrudniony w A Sp. z o.o. w S. jako monter -– spawacz. Od 1998 r. przebywa na emeryturze. Wskazał także, że zwrócił się do WOMP w G. z prośba o przesłanie sprawy do jednostki orzeczniczej dotychczas nie wydającej orzeczeń w tej sprawie w celu wydania aktualnego orzeczenia lekarskiego z uwzględnieniem wyłącznie przepisów rozporządzenia z 1983 r. W odpowiedzi WOMP w G. wskazało m.in., że uzyskał informację z Instytutu Medycyny W. w L., iż ten nie może się podjąć wydania opinii w sprawie H. S. z uwagi na duże obciążenie lekarzy realizacją kontraktu z Narodowym Funduszem Zdrowia oraz pracami w komisjach zewnętrznych. WOMP w G. poinformował, że nie ma innej jednostki orzeczniczej, która mogłaby wydać orzeczenie oraz że nie ma możliwości, aby kolejna opinia w tej sprawie wniosła coś nowego. Warunkiem wydania decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej jest, w przedmiotowej sprawie, rozpoznanie choroby zawodowej wymienionej w załączniku do rozporządzenia z 1983 r., jeśli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy. W przypadku H. S. warunek rozpoznania choroby zawodowej nie został spełniony. W odwołaniu od powyższej decyzji H. S. podniósł, że organ I instancji nie dokonał ustaleń dotyczących analizy warunków pracy oraz nie podał powodów, które mogłyby potwierdzić stanowisko o nie stwierdzeniu u skarżącego choroby zawodowej. Ponadto organ nie wziął pod uwagę wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wydanych w sprawie choroby zawodowej skarżącego. Decyzją z dnia 2 lipca 2012 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz rozporządzenia z 1983 r., Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w G. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że wyczerpano wszelkie możliwości w celu ustalenia, czy H. S. ma chorobę zawodową, czy choroby nie ma. Obecnie nie ma możliwości skierowania sprawy do jednostki orzeczniczej, która nie wydawała orzeczenia w niniejszej sprawie. W ocenie organu odwoławczego z zebranej dokumentacji wynika, że u skarżącego nie rozpoznano choroby zawodowej. W skardze na powyższą decyzję H. S. wskazał, że organ nie dokonał wnikliwej analizy warunków środowiska pracy, z uwzględnieniem danych dotyczących czasu i wartości poziomów hałasu zawodowego. Podkreślił, że w latach 1992-1998 w sezonach grzewczych pracował w narażeniu na hałas o natężeniu 102-105 dB w wymiarze przekraczającym zalecany czas pracy. Jego zdaniem organ odwoławczy w żadnej mierze nie uwzględnił wniosków wynikających z wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wydanych w sprawie. W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w G. wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację oraz stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 21 listopada 2012 r. H. S. złożył wniosek o zwrot kosztów przejazdu i okazał bilet na przejazd koleją na trasie S. – G. P.. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlegała uwzględnieniu, albowiem zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz,1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta, co do zasady, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem i polega na weryfikacji decyzji organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Wojewódzki sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012 roku, poz. 270). Oznacza to między innymi, że sąd nie może w ocenie legalności zaskarżonej decyzji ograniczać się jedynie do zarzutów sformułowanych w skardze, lecz także powinien wadliwość kontrolowanego aktu podnosić z urzędu. Niniejsza sprawa była już kilkakrotnie rozpatrywana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku. W związku z tym koniecznym jest wskazanie, że zgodnie z przepisem art. 153 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Obowiązkiem organów obu instancji było zatem przeprowadzenie postępowania zgodnie z oceną i wskazaniami zawartymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 3 listopada 2010r., sygn. akt III SA/Gd 432/10, którą to oceną i wytycznymi związane zostały tak organy administracyjne orzekające w niniejszej sprawie jak i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku czemu dał wyraz w wyroku z dnia 16 grudnia 2011 r., sygn. akt III SA/Gd 317/11. W wyroku tym Sąd wskazał, że " przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, organy administracji uzyskają aktualne orzeczenie lekarskie, o ile to możliwe wydane przez jednostkę dotychczas nie wydającą orzeczeń lekarskich w przedmiotowej sprawie, w którym to orzeczeniu zawarta zostanie ocena czy ubytek słuchu u skarżącego można zakwalifikować jako chorobę zawodową w rozumieniu przepisów rozporządzenia z 1983r". W ocenie Sądu powyższe wytyczne nie zostały przez organy wykonane. Przede wszystkim organy nie uzyskały aktualnego orzeczenia lekarskiego wydanego przez jednostkę orzeczniczą nie wydającą dotychczas orzeczeń w niniejszej sprawie, zaś okoliczności sprawy nie pozwalały przyjąć, że uzyskanie takiego orzeczenia lekarskiego nie było możliwe. Jak wynikało to z akt administracyjnych, organ I instancji pismem z dnia 9 marca 2012 r. zwrócił się do WOMP w G. o przesłanie sprawy do jednostki orzeczniczej dotychczas nie wydającej orzeczeń w tej sprawie w celu wydania aktualnego orzeczenia lekarskiego z uwzględnieniem wyłącznie przepisów rozporządzenia z 1983 r. W wykonaniu powyższego pisma WOMP w G., pismem z dnia 15 marca 2012 r. zwrócił się do Instytutu Medycyny W. im. W. C. w L. o wydanie orzeczenia lekarskiego w sprawie. Instytut ten, pismem z dnia 3 kwietnia 2012 r. udzielił WOPM w G. odpowiedzi, w której stwierdził, że "nie może podjąć się wydania opinii w sprawie pana H. S., z uwagi na duże obciążenie lekarzy realizacją kontraktu z Narodowym Funduszem Zdrowia oraz pracami w komisjach wewnętrznych" (por. pismo, k. 28 akt). W rezultacie powyższego WOMP w G. poinformował organ I instancji, że nie ma innej jednostki orzeczniczej, która mogłaby wydać orzeczenie w sprawie choroby zawodowej skarżącego. Ponadto wyraził przekonanie, że nie ma możliwości, aby kolejna opinia w tej sprawie wniosła coś nowego, albowiem wyczerpano wszelkie możliwości w celu ustalenia, czy skarżący ma chorobę zawodową, czy choroby nie ma. Stanowisko WOMP w G. zostało przyjęte i zacytowane przez organy obu instancji w uzasadnieniach zaskarżonych decyzji. Organy poprzestały zatem na informacji uzyskanej z Instytutu Medycyny W. im. W. C. w L. o braku możliwości wydania orzeczenia lekarskiego. W ocenie Sądu informacja ta nie mogła stanowić podstawy do odstąpienia od uzyskania aktualnego orzeczenia lekarskiego w sprawie choroby zawodowej skarżącego. Po pierwsze nie jest dopuszczalne, aby jednostka orzecznicza odmówiła organowi administracji publicznej wykonującemu polecenie Sądu wydania orzeczenia lekarskiego niezbędnego do rozstrzygnięcia sprawy. Bez znaczenia przy tym jest, że zlecenie wydania orzeczenia zostało przekazane Instytutowi Medycyny W. im. W. C. w L. przez WOMP w G., a nie bezpośrednio przez organ I instancji. Nie ulega wątpliwości, że Instytut został poinformowany, że orzeczenie jest niezbędne do przeprowadzenia postępowania administracyjnego toczącego się przez organem I instancji. Po drugie istnienie przeszkód natury organizacyjnej nie wyklucza wydania orzeczenia przez jednostkę orzeczniczą, choćby orzeczenie to miało zostać wydane w odleglejszym terminie. Ponadto organy obu instancji nie zbadały w sposób wystarczający, czy istotnie jest tak, jak twierdzi WOMP w G., że nie ma innej jednostki orzeczniczej, która mogłaby wydać aktualne orzeczenie lekarskie w przedmiotowej sprawie. Powyższe postępowanie organów, które zaniechały dalszych czynności mających na celu uzyskanie aktualnego orzeczenia lekarskiego od jednostki orzeczniczej, która jeszcze nie orzekała w sprawie choroby zawodowej skarżącego, było nieprawidłowe. Skutkowało brakiem wykonania w/w wytycznych Sądu, które nie nasuwają jakichkolwiek wątpliwości. Z pisma Instytutu Medycyny W. im. W. C. w L. nie wynikało, że wydanie orzeczenia lekarskiego jest niemożliwe, bowiem wskazywane przyczyny odmowy wydania orzeczenia, nie mają charakteru trwałego, lecz są to przyczyny o charakterze przemijającym. Oznacza to, że wydanie orzeczenia przez Instytut jest możliwe po ustaniu opisanych przez Instytut przeszkód. W konsekwencji organy obu instancji, jako własne, przyjęły stanowisko WOMP w G. o niecelowości występowania o aktualne orzeczenie lekarskie w sprawie choroby zawodowej skarżącego. W świetle poczynionej wyżej oceny, że uzyskanie takiego orzeczenia było możliwe, stanowisko o niecelowości występowania o kolejne orzeczenie jest bezprzedmiotowe. Ponadto, przyjęcie przez organy obu instancji stanowiska WOMP w G. jest jednoznacznie sprzeczne z wytycznymi zawartymi w uzasadnieniu wyroku Sądu z dnia 16 grudnia 2011 r. i w sposób oczywisty narusza art. 153 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Organy nie podjęły także żadnych innych czynności, aby uzyskać orzeczenie lekarskie od innej jednostki orzeczniczej lub chociażby ustalić, czy istnieją w kraju inne jednostki, poza tymi, które już wydawały orzeczenia w sprawie choroby zawodowej skarżącego, które mogłyby orzeczenie wydać. Brak było zatem podstaw do uznania, aby uzyskanie aktualnego orzeczenia lekarskiego od innej jednostki orzeczniczej było niemożliwe. Konsekwencją postępowania organów było wydanie decyzji w oparciu o orzeczenie lekarskie Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. z dnia 7 lutego 2008 r. z uzupełnieniem wynikającym z pisma tego Instytutu z dnia 23 marca 2012 r. Tymczasem prawidłowość oparcia rozstrzygnięcia organów na powyższym orzeczeniu lekarskim została zakwestionowana już w wyroku tut. Sądu z dnia 3 listopada 2010 r., sygn. akt III SA/Gd 432/10, albowiem wydane zostało z uwzględnieniem charakterystyki ubytku słuchu zawartej w wykazie chorób zawodowych załączonym do rozporządzenia z 2009 r. Za prawidłowe natomiast, w świetle wytycznych Sądu, uznać należy wydanie wobec osoby skarżącego orzeczenia lekarskiego, w którym biegli lekarze dokonają oceny istniejącego u skarżącego ubytku słuchu z uwzględnieniem wyłącznie przepisów rozporządzenia z 1983 r. Identyczne wytyczne w tym zakresie wynikały także z wyroku Sądu z dnia 16 grudnia 2011 r. Organy oparły zatem swoje rozstrzygnięcia na nieprawidłowo wydanym orzeczeniu lekarskim, którego wartość dowodowa została jednoznacznie zakwestionowana w ww. wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Zgodnie zaś z § 10 rozporządzenia z 1983 r. decyzja o stwierdzeniu choroby zawodowej jest wydawana przez właściwego inspektora sanitarnego na podstawie orzeczenie lekarskie w sprawie choroby zawodowej. Niewątpliwie więc dowód w postacie orzeczenia lekarskiego w sprawie choroby zawodowej jest niezbędny dla rozstrzygnięcia organu w sprawie o stwierdzenie choroby zawodowej. Brak takiego dowodu stanowi o nieprzeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego w istotnej części, co narusza art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. W okolicznościach niniejszej sprawy Sąd uznał, że nie zostały wykonane wytyczne Sądu, czym naruszono dyspozycję przepisu art. 153 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W tym stanie sprawy należało uznać, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji naruszały przepisy postępowania w sposób mający istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Ponownie rozpoznając sprawę organ uwzględni przedstawione powyżej stanowisko Sądu, którym jest zgodnie z treścią art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi związany i wykona nałożone na niego wytyczne. Obowiązkiem organu jest uzyskanie aktualnego orzeczenia lekarskiego wydanego przez jednostkę orzeczniczą dotychczas nie wydającą orzeczeń w niniejszej sprawie. Organ powinien przedsięwziąć w tym kierunku odpowiednie czynności, i tylko bezwzględna bezskuteczność podjętych w tym kierunku działań, może uzasadniać stanowisko, że uzyskanie takiego orzeczenia jest niemożliwe. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200, 205 tej ustawy oraz art. 3, art. 4 i art. 13 dekretu z dnia 26 października 1950 r. o należnościach świadków, biegłych i stron w postępowaniu sądowym, uwzględniając koszt przejazdu skarżącego środkiem transportu masowego w klasie najniższej na trasie S. – P. G. w kwocie 34 zł na rozprawę w dniu 21 listopada 2012 r.