II SA/Ol 1154/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Lipiński (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Beata Jezielska Sędzia WSA Hanna Raszkowska Protokolant st. sekretarz sądowy Jakub Borowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 listopada 2012r. sprawy ze skargi Województwa Warmińsko-Mazurskiego na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Warmińsko - Mazurskiego z dnia 26 lipca 2012r., nr PN.4131.199.2012 w przedmiocie wykonania Planu gospodarki odpadami dla województwa warmińsko-mazurskiego na lata 2011-2016 1. uchyla rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Warmińsko-Mazurskiego PN.4131.199.2012 z dnia 26 lipca 2012r. w sprawie stwierdzenia nieważności uchwały Nr XVIII/334/12 Sejmiku Województwa Warmińsko-Mazurskiego z dnia 19 czerwca 2012r. w sprawie wykonania Planu gospodarki odpadami dla województwa warmińsko-mazurskiego na lata 2011 – 2016; 2. orzeka, że zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Wojewody Warmińsko - Mazurskiego na rzecz skarżącego Województwa Warmińsko-Mazurskiego kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia 26 lipca 2012r. Wojewoda Warmińsko-Mazurski, działając na podstawie art. 82 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998r. o samorządzie województwa, stwierdził nieważność uchwały Nr XVIII/334/12 Sejmiku Województwa Warmińsko-Mazurskiego z dnia 19 czerwca 2012r. w sprawie wykonania Planu gospodarki odpadami dla województwa warmińsko-mazurskiego na lata 2011-2016. Wojewoda wskazał, że w myśl art. 16 ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 1 lipca 2011r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2011 Nr 152, poz. 897 z późn. zm), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2012r., w uchwale w sprawie wykonania wojewódzkiego planu gospodarki odpadami uwzględnia się funkcjonujące na terenie województwa instalacje do przetwarzania odpadów komunalnych, które w dniu wejścia w życie ustawy spełniają wymagania dotyczące regionalnych instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych. W przypadku zakończenia budowy instalacji spełniającej wymagania dotyczące regionalnej instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych, dla której przed dniem wejścia w życie ustawy wydano decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach lub decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, instalację tę uwzględnia się w uchwale w sprawie wykonania wojewódzkiego planu gospodarki odpadami lub dokonuje się zmiany w tej uchwale. W wykazie instalacji regionalnych do przetwarzania odpadów komunalnych, stanowiącym załącznik nr 2 do uchwały Nr XVIII/ 334/12 Sejmiku Województwa Warmińsko-Mazurskiego pominięto istniejącą instalację w A, należącą do spółki A, oraz instalację w B, należącą do spółki B. W ocenie organu nadzoru obie instalacje spełniają wymagania przewidziane w art. 3 ust. 3 pkt 15c ustawy o odpadach dla regionalnych instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych, zatem w świetle art. 16 ust. 2 ustawy o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw, winny znaleźć się w wykazie regionalnych instalacji (RIPOK) zawartym w uchwale w sprawie wykonania Planu gospodarki odpadami dla województwa warmińsko-mazurskiego na lata 2011-2016. Według organu nadzoru instalacje w A i B, jako instalacje finansowane ze środków prywatnych, nie zostały ujęte w wykazie RIPOK. W ocenie Wojewody z ustawy o odpadach, ani z ustawy o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach nie wynika, aby dla uznania danej instalacji za instalację regionalną znaczenie miało finansowanie ze środków Unii Europejskiej bądź innych środków publicznych. Sposób finansowania budowy i rozbudowy instalacji ze środków publicznych czy ze środków prywatnych nie ma żadnego znaczenia. Stąd też nie umieszczenie instalacji w A i B jako RIPOK w uchwale w sprawie wykonania Planu gospodarki odpadami dla województwa warmińsko-mazurskiego na lata 2011-2016, należy uznać w ocenie Wojewody, za istotne naruszenie prawa. Ponadto w opinii organu nadzoru nie umieszczenie instalacji w A i B w wykazie RIPOK z powodów podanych przez Zarząd Województwa Warmińsko-Mazurskiego, mimo spełnienia przesłanek z art. 3 ust. 3 pkt 15c ustawy o odpadach, narusza konstytucyjną zasadę równości wobec prawa (art. 32 konstytucji RP) oraz zasadę swobody działalności gospodarczej (art. 20 Konstytucji RP). Skargę na ww. rozstrzygnięcie nadzorcze wywiodło Województwo Warmińsko-Mazurskie reprezentowane przez Marszałka Województwa, wnosząc o jego uchylenie. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu nadzorczemu zarzucono naruszenie: - art. 16 ust. 2 ustawy z dnia 1 lipca 2011 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw poprzez przyjęcie, iż przepis ten ma zastosowanie do instalacji planowanych, - art. 3 ust. 3 pkt 15c ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach - poprzez przyjęcie, iż kwatera nr II składowiska odpadów w A spełnia kryteria przewidziane dla regionalnych instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych, - art. 82 ust. 4 ustawy o samorządzie województwa - polegające na braku należytego uzasadnienia faktycznego rozstrzygnięcia nadzorczego, w tym w szczególności na braku wskazania w rozstrzygnięciu nadzorczym dowodów, na podstawie których organ nadzoru uznał za udowodniony fakt spełniania przez kwaterę nr II składowiska odpadów w A kryteriów przewidzianych dla regionalnych instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych oraz na braku wskazania przyczyn, dla których organ nadzoru odmówił wiarygodności wyjaśnieniom skarżącego, iż kwatera ta nie spełnia tych wymogów, - art. 7 i art. 77 § 1 kpa w związku z art. 82 ust. 6 ustawy o samorządzie województwa poprzez niepodjęcie działań zmierzających do ustalenia, czy instalacja w A będąca własnością spółki A oraz instalacja w B będąca własnością spółki B są instalacjami spełniającymi kryteria regionalnych instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych oraz instalacjami funkcjonującymi lub instalacjami, których budowa została zakończona, - art. 10 § 1 k.p.a. w związku z art. 82 ust. 6 ustawy o samorządzie województwa poprzez nie umożliwienie zapoznania się skarżącemu z dowodami, na podstawie których organ nadzoru uznał spełnianie przez kwaterę nr II składowiska odpadów w A wymogów regionalnej instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych oraz wypowiedzenia się co do tych dowodów. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że organ nadzoru badając, czy nieuwzględnienie danej instalacji w uchwale w sprawie wykonania wojewódzkiego planu gospodarki odpadami stanowi naruszenie art. 16 ust. 2 ustawy z dnia 1 lipca 2011 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw powinien wyjaśnić, czy dana instalacja jest instalacją funkcjonującą oraz czy w dniu 1 stycznia 2012 r. spełniała kryteria regionalnych instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych. Według informacji posiadanych przez skarżącego na dzień podejmowania przez Sejmik Województwa Warmińsko-Mazurskiego uchwały nr XVIII/334/12 jedyną instalacją, będącą własnością spółek A lub B będącą instalacją funkcjonującą była kwatera nr II składowiska odpadów w A. Ustalenia te potwierdzają w ocenie skarżącego takie dokumenty jak: informacja Starosty A z sierpnia 2012 r., oświadczenie spółki B z sierpnia 2012 r. oraz informacja Starosty B z sierpnia 2012 r. Podniesiono również, że do tego by kwatera nr II składowiska odpadów w A została uwzględniona w uchwale w sprawie wykonania Planu gospodarki odpadami dla województwa warmińsko-mazurskiego na lata 2011-2016 niezbędnym warunkiem byłoby spełnianie przez tą instalację wymogów określonych w art. 3 ust. 3 pkt 15c ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach. W ocenie skarżącego nie ulega wątpliwości, że regionalna instalacja do przetwarzania odpadów komunalnych powinna być instalacją o mocy przerobowej wystarczającej do przyjmowania i przetwarzania odpadów z obszaru zamieszkałego przez co najmniej 120000 mieszkańców, spełniającą wymagania najlepszej dostępnej techniki lub technologii, o której mowa w art. 143 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska oraz zapewniającą termiczne przekształcanie odpadów lub: składowanie odpadów powstających w procesie mechaniczno-biologicznego przetwarzania zmieszanych odpadów komunalnych oraz pozostałości z sortowania odpadów komunalnych o pojemności pozwalającej na przyjmowanie przez okres nie krótszy niż 15 lat odpadów w ilości nie mniejszej niż powstająca w instalacji do mechaniczno-biologicznego przetwarzania zmieszanych odpadów komunalnych. Wymogów tych kwatera nr II składowiska odpadów w A według ustaleń skarżącego nie spełnia. Z informacji przekazanej skarżącemu przez prowadzącego tą instalację wynika zaś, że pojemność tej kwatery pozostała do wypełnienia wynosi 108691 m3. Minimalna pojemność składowiska spełniającego wymagania regionalnej instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych powinna według wyliczeń skarżącego wynosić dla województwa warmińsko-mazurskiego 187 500 m3 (0,5 x 30 000 Mg x 1,2 Mg/m3 x 15 = 187 500 m3). Zestawienie tej wielkości oraz pojemności istniejącej kwatery składowiska odpadów w A uprawniało zdaniem skarżącego do przyjęcia poglądu, iż istniejąca kwatera nr II składowiska odpadów w A nie spełnia wymogów przewidzianych dla regionalnych instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych. Podniesiono przy tym, że skarżący w piśmie z dnia 25 lipca 2012 r. udzielił organowi nadzoru odpowiedzi, że instalacja ta z uwagi na zbyt małą pojemność nie spełnia kryteriów określonych art. 3 ust. 3 pkt 15c ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach. Ponadto Wojewoda w zaskarżonym w rozstrzygnięciu nadzorczym nie uzasadnił na jakiej podstawie opiera ustalenia, że kwatera nr II składowiska odpadów w A, spełnia wymogi przewidziane dla regionalnych instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych. Skarżący nie znalazł również uzasadnienia dla poglądu przyjętego przez organ nadzoru, iż planowane do wybudowania kwatery III, IV i V składowiska odpadów w A oraz instalacja mechaniczno-biologicznego przetwarzania odpadów komunalnych w A, jak również planowana do wybudowania instalacja mechaniczno-biologicznego przetwarzania odpadów komunalnych w B oraz planowana do wybudowania kwatera składowiska odpadów poprocesowych w B są instalacjami funkcjonującymi. Nadto uzasadnienie rozstrzygnięcia nadzorczego w ocenie skarżącego nie spełnia wymogów ustawowych. Organ nadzoru powinien wskazać w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia materiały, na podstawie których uznał za udowodniony fakt spełniania przez kwaterę nr II składowiska odpadów w A przewidzianych dla regionalnych instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych oraz na podstawie których uznał za udowodniony fakt, iż planowane do wybudowania instalacje są już przedsięwzięciami funkcjonującymi. Skarżący nie podzielił również poglądu organu nadzoru, iż nie umieszczenie w wykazie regionalnych instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych instalacji w A będącej własnością spółki a oraz instalacji B będącej własnością spółki B stanowi naruszenie wyrażonej w art. 32 Konstytucji RP zasady równości wobec prawa. W ocenie skarżącego nie jest również trafny sformułowany w rozstrzygnięciu nadzorczym zarzut naruszenia zasady swobody działalności gospodarczej Ograniczenia nałożone na podmioty, które zamierzają prowadzić działalność w zakresie unieszkodliwiania odpadów komunalnych nie wynikają z uchwały Sejmiku Województwa Warmińsko-Mazurskiego, lecz z przepisów rangi ustawowej czyli ustaw szczególnych, które określają jakie instalacje powinny zostać uwzględnione w wykazie regionalnych instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie zaprezentowane w rozstrzygnięciu nadzorczym. Organ podkreślił, że w wykazie instalacji regionalnych do przetwarzania odpadów komunalnych, stanowiącym załącznik nr 2 do uchwały Nr XVIII/ 334/12 Sejmiku Województwa Warmińsko-Mazurskiego pominięto istniejącą instalację w A, należącą do spółki A, oraz instalację B, należącą do spółki B. W ocenie organu nadzoru obie instalacje spełniają wymagania przewidziane w art. 3 ust. 3 pkt 15c ustawy o odpadach dla regionalnych instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych, zatem w świetle art. 16 ust. 2 ustawy o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw, winny znaleźć się w wykazie regionalnych instalacji (RIPOK) zawartym w uchwale w sprawie wykonania Planu gospodarki odpadami dla województwa warmińsko-mazurskiego na lata 2011-2016. Organ zauważył również, że stwierdzenie nieważności uchwały w sprawie uchwalenia Planu gospodarki odpadami dla województwa warmińsko-mazurskiego na lata 2011-2016 rzutuje na byt uchwały w sprawie wykonania Planu gospodarki odpadami dla województwa warmińsko-mazurskiego na lata 2011-2016, która może być podjęta jedynie wraz z uchwaleniem Planu gospodarki odpadami i jest uchwałą wtórną wobec uchwalonego planu. Nie może więc funkcjonować bez uchwalonego wojewódzkiego planu gospodarki odpadami. W piśmie procesowym z dnia 14 listopada 2012r. skarżący podtrzymał swoje stanowisko i argumentację zawartą w skardze, a także zwrócił się o dopuszczenie dowodu z załączonego pisma z dnia 9 sierpnia 2012r., skierowanego do Urzędu Marszałkowskiego Województwa Warmińsko-Mazurskiego spółki A. Skarżący zaznaczył, że przepisy art. 16 ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 1 lipca 2011r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw przewidują obowiązek ujęcia wymienionych w nich instalacji w uchwale w sprawie wykonania wojewódzkiego planu gospodarki odpadami i w żaden sposób nie warunkują obowiązku wskazania danej instalacji w tej uchwale od ujęcia tej instalacji w wojewódzkim planie gospodarki odpadami. W piśmie procesowym z dnia 20 listopada 2012r. organ nadzoru podtrzymał swoje stanowisko w sprawie, podkreślając, że jednoczesne podejmowanie przez Sejmik Województwa uchwały potwierdzającej plan wraz z uchwałą wykonawczą prowadzi do wniosku o istnieniu wymogu spójności tych dokumentów, zwłaszcza w zakresie wskazania instalacji regionalnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Na mocy art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest jedynie pod względem legalności, czyli zgodności zaskarżonego aktu z prawem. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 14 marca 2012r., poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej ustawą ppsa., zgodnie z którym Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowym podlega prawidłowość zastosowania przez organy administracji przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Z zasady legalności wynika konsekwencja, iż sądy administracyjne oceniają, czy wydany akt jest zgodny z prawem obowiązującym w dacie jego wydania (vide: wyrok NSA z dnia 14 stycznia 1999r., sygn. akt II SA 4731/97, niepublikowany). Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest rozstrzygnięcie nadzorcze z dnia 26 lipca 2012r. Wojewody Warmińsko-Mazurskiego, którym to aktem stwierdzono nieważność uchwały Nr XVIII/334/12 Sejmiku Województwa Warmińsko-Mazurskiego z dnia 19 czerwca 2012r. w sprawie wykonania Planu gospodarki odpadami dla województwa warmińsko-mazurskiego na lata 2012-2016. Wojewoda wskazał, że w wykazie instalacji regionalnych do przetwarzania odpadów komunalnych, stanowiącym załącznik nr 2 do uchwały Nr XVIII/ 334/12 Sejmiku Województwa Warmińsko-Mazurskiego pominięto istniejącą instalację w A, należącą do spółki A, oraz instalację B, należącą do spółki B. W ocenie organu nadzoru obie instalacje spełniają wymagania przewidziane w art. 3 ust. 3 pkt 15c ustawy o odpadach dla regionalnych instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych, zatem w świetle art. 16 ust. 2 ustawy o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw, winny znaleźć się w wykazie regionalnych instalacji (RIPOK) zawartym w uchwale w sprawie wykonania Planu gospodarki odpadami dla województwa warmińsko-mazurskiego na lata 2011-2016. Skarżący zakwestionował zaś stanowisko organu nadzoru i stwierdził, że planowane do wybudowania kwatery III, IV i V składowiska odpadów w A oraz instalacja mechaniczno-biologicznego przetwarzania odpadów komunalnych w A, jak również planowana do wybudowania instalacja mechaniczno-biologicznego przetwarzania odpadów komunalnych w B oraz planowana do wybudowania kwatera składowiska odpadów podprocesowych w B nie są instalacjami funkcjonującymi. Według skarżącego budowa tych instalacji nie została zakończona (zaś w przypadku instalacji w A nie nastąpiło nawet rozpoczęcie budowy tych instalacji). Dlatego też słusznie nie znalazły się one w wykazie regionalnych instalacji (RIPOK) zawartym w uchwale w sprawie wykonania Planu gospodarki odpadami dla województwa warmińsko-mazurskiego na lata 2011-2016. Przede wszystkim należy wskazać, że zgodnie z art. 15 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. o odpadach (Dz.U. 2010.185.1243) wraz z uchwaleniem wojewódzkiego planu gospodarki odpadami sejmik województwa podejmuje uchwałę w sprawie jego wykonania (ust. 1). Uchwałą w sprawie wykonania wojewódzkiego planu gospodarki odpadami określa: regiony gospodarki odpadami komunalnymi; regionalne instalacje do przetwarzania odpadów komunalnych w poszczególnych regionach gospodarki odpadami komunalnymi oraz instalacje przewidziane do zastępczej obsługi tych regionów, do czasu uruchomienia regionalnych instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych, w przypadku gdy znajdująca się w nich instalacja uległa awarii lub nie może przyjmować odpadów z innych przyczyn; regionalne instalacje do przetwarzania odpadów komunalnych nie spełniające wymagań ochrony środowiska, których modernizacja nie jest możliwa z przyczyn technicznych lub nie jest uzasadniona z przyczyn ekonomicznych (ust. 2). Stosownie zaś do art. 3 ust. 3 pkt 15c ustawy o odpadach przez regionalną instalację do przetwarzania odpadów komunalnych rozumie się zakład zagospodarowania odpadów o mocy przerobowej wystarczającej do przyjmowania i przetwarzania odpadów z obszaru zamieszkałego przez co najmniej 120 000 mieszkańców, spełniający wymagania najlepszej dostępnej techniki lub technologii, o której mowa w art. 143 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska oraz zapewniający termiczne przekształcanie odpadów lub: mechaniczno-biologiczne przetwarzanie zmieszanych odpadów komunalnych i wydzielanie ze zmieszanych odpadów komunalnych frakcji nadających się w całości lub w części do odzysku; przetwarzanie selektywnie zebranych odpadów zielonych i innych bioodpadów oraz wytwarzanie z nich produktu o właściwościach nawozowych lub środków wspomagających uprawę roślin, spełniającego wymagania określone w przepisach odrębnych; składowanie odpadów powstających w procesie mechaniczno-biologicznego przetwarzania zmieszanych odpadów komunalnych oraz pozostałości z sortowania odpadów komunalnych o pojemności pozwalającej na przyjmowanie przez okres nie krótszy niż 15 lat odpadów w ilości nie mniejszej niż powstająca w instalacji do mechaniczno-biologicznego przetwarzania zmieszanych odpadów komunalnych. Po myśli natomiast art. 16 ust. 2 ustawy z dnia 1 lipca 2011r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2011.152.897) w uchwale w sprawie wykonania wojewódzkiego planu gospodarki odpadami uwzględnia się funkcjonujące na terenie województwa instalacje do przetwarzania odpadów komunalnych, które w dniu wejścia w życie ustawy (1 stycznia 2012r.) spełniają wymagania dotyczące regionalnych instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych. Według zaś ust. 3 wspomnianego artykułu w przypadku zakończenia budowy instalacji spełniającej wymagania dotyczące regionalnej instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych, dla której przed dniem wejścia w życie ustawy wydano decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach lub decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, instalację tę uwzględnia się w uchwale w sprawie wykonania wojewódzkiego planu gospodarki odpadami lub dokonuje się zmiany w tej uchwale. W ocenie Sądu słuszne są zarzuty skarżącego wskazujące na zasadność nie umieszczenia instalacji do przetwarzania odpadów w miejscowości B oraz A w wykazie regionalnych instalacji (RIPOK) zawartym w uchwale w sprawie wykonania Planu gospodarki odpadami dla województwa warmińsko-mazurskiego na lata 2011-2016. Bardzo istotne jest podkreślenie kluczowego dla rozpatrywanego zagadnienia wymogu prawnego, przytoczonego już w ww. przepisach, a stanowiącego, że w uchwale w sprawie wykonania wojewódzkiego planu gospodarki odpadami uwzględnia się tylko te instalacje do przetwarzania odpadów komunalnych, które w dniu wejścia w życie ustawy o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw czyli 1 stycznia 2012r. funkcjonują na terenie województwa i spełniają wymagania dotyczące regionalnych instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych oraz te instalacje, których budowę zakończono, a dla których przed dniem wejścia w życie ustawy wydano decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach lub decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Z analizy akt sprawy wynika, że sporne instalacje projektowane w miejscowości A w dniu 1 stycznia 2012r. nie były jeszcze inwestycjami funkcjonującymi. Wprawdzie przedsiębiorstwo A dysponowało wydaną na jego rzecz decyzją ustalającą lokalizacje inwestycji celu publicznego z dnia "[...]" wydaną przez Wójta Gminy dla inwestycji polegającej na rozbudowie składowiska oraz decyzją ustalającą lokalizację inwestycji celu publicznego wydaną przez Wójta Gminy z dnia "[...]" dla inwestycji polegającej na budowie zakładu obróbki mechaniczno-biologicznej, jednakże z całą pewnością wymienione w tych decyzjach przedsięwzięcia do momentu podjęcia uchwały (19 czerwca 2012r.) nie były zakończone. Potwierdziła to sama spółka A w swoim piśmie z dnia 9 sierpnia 2012r. (akta sądowe, k. – 18) – a więc już po podjęciu przedmiotowej uchwały - skierowanym do Dyrektora Ochrony Środowiska Urzędu Marszałkowskiego Województwa Warmińsko-Mazurskiego, gdzie odpowiadając na pytania dotyczące tego na jakim etapie jest proces inwestycyjny/budowlany, wskazano, że dla inwestycji polegającej na rozbudowie składowiska sporządzony został raport oddziaływania na środowisko, rozpoczęte zostały prace projektowe i spółka oczekuje na wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia. Natomiast dla inwestycji polegającej na budowie zakładu obróbki mechaniczno-biologicznej odpadów raport oddziaływania inwestycji na środowisko jest na ukończeniu i również rozpoczęto prace projektowe, uruchomienie zaś procedur inwestycyjnych wiąże się podpisaniem umów cywilno-prawnych jak również z poniesieniem kosztów przez inwestora związanych z ich realizacją. Z pisma zaś Starosty z dnia 8 sierpnia 2012r. (akta sądowe, k. – 20) wynika, że Spółka A nie występowała do Starosty o uzyskanie pozwolenia na budowę przedsięwzięć (instalacji) wyszczególnionych w piśmie i również nie występowała o wydanie dziennika budowy. Nie może być zatem mowy o funkcjonowaniu rzeczonych instalacji w dniu podjęcia uchwały (19 czerwca 2012r.) będącej przedmiotem rozstrzygnięcia nadzorczego, skoro nawet 8 sierpnia 2012r. nie uzyskano pozwolenia na budowę dla tego przedsięwzięcia. Natomiast w piśmie z dnia 8 sierpnia 2012r. (akta sądowe, k. – 17) spółka B podała, że wszystkie prace związane z budową zakładu mechaniczno-biologicznego przetwarzania odpadów komunalnych w miejscowości A na terenie działki nr "[...]" w obrębie geodezyjnym nr "[...]" zostaną zakończone we wrześniu 2012r., począwszy zaś od października zakład zacznie przyjmowanie i przetwarzanie odpadów. Ponadto wskazano, że w dniu 6 kwietnia 2012r. spółka A złożyła wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie składowiska odpadów pozostałych po mechaniczno-bilogicznym przetwarzaniu odpadów komunalnych w miejscowości A i oczekuje na wydanie tego rozstrzygnięcia. Z pisma zaś Starostwa Powiatowego z dnia 20 sierpnia 2012r. (akta sądowe, k. – 19) wynika, że spółka A nie złożyła do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego zawiadomienia o zakończeniu budowy, ani nie otrzymała decyzji o pozwoleniu na użytkowanie dla swojej inwestycji. Całą pewnością zatem sporne przedsięwzięcie nie zostało zakończone do dnia uchwalenia uchwały Nr XVIII/334/12 Sejmiku Województwa Warmińsko-Mazurskiego z dnia 19 czerwca 2012r. w sprawie wykonania Planu gospodarki odpadami dla województwa warmińsko-mazurskiego na lata 2011-2016. Potwierdziła powyższe pełnomocnik organu nadzoru składając na rozprawie w sprawie II SA/Ol 1155/12 w dniu 22 listopada 2012r. decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Iławie z dnia "[...]" o udzieleniu spółce A pozwolenia na użytkowanie zakładu odzysku odpadów komunalnych w A. Całkowicie nie uzasadnione byłoby zatem umieszczenie tych instalacji w przedmiotowej uchwale w momencie jej podjęcia, a znaczyć trzeba, że sąd zobligowany był badać legalność i słuszność rozstrzygnięcia nadzorczego według stanu prawnego na dzień podjęcia uchwały. Błędne jest stanowisko Wojewody zaprezentowane w skardze, mówiące, że brak wskazania w uchwalonym Planie instalacji w A i B jako instalacji regionalnych skutkować będzie tym, że instalacje te po zakończeniu budowy nie będą ujęte w wykazie instalacji regionalnych stanowiącym załącznik do uchwały w sprawie wykonania Planu gospodarki odpadami dla województwa warmińsko-mazurskiego na lata 2011-2016. Trzeba w kontekście tego zarzutu jeszcze raz zwrócić uwagę na dyspozycję art. 16 ust. 3 ustawy z dnia 1 lipca 2011r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw, według której w przypadku zakończenia budowy instalacji spełniającej wymagania dotyczące regionalnej instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych, dla której przed dniem wejścia w życie ustawy wydano decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach lub decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, instalację tę uwzględnia się w uchwale w sprawie wykonania wojewódzkiego planu gospodarki odpadami lub dokonuje się zmiany w tej uchwale. Tak więc w przypadku w przypadku zakończenia budowy instalacji spełniającej wymagania dotyczące regionalnej instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych, dla której we wskazanym okresie uzyskano określone decyzje, możliwe jest dokonanie odpowiedniej zmiany w uchwale w sprawie wykonania wojewódzkiego planu gospodarki odpadami. Wspomniana regulacja prawna umożliwia zatem modyfikację uchwały w sprawie wykonania wojewódzkiego planu gospodarki odpadami poprzez dopisanie kolejnych, spełniających określone wymogi, regionalnych instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych. Wobec powyższych ustaleń jedynie jako niczym nie uzasadnione należy określić dywagacje wojewody, wskazujące, że przyczyną nie umieszczenia spornych instalacji w wykazie regionalnych instalacji do przetwarzania odpadów jest ich źródło finansowania ze środków prywatnych. Takie twierdzenia nie znajdują oparcia w faktach, a wobec ustalenia rzeczywistych przesłanek prawnych, przemawiających za słusznością braku umieszczenia spornych instalacji w rzeczonym wykazie, nie mają one żadnego znaczenia prawnego przy rozpoznawaniu zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego. Nie można zatem w żaden sposób podzielić twierdzeń organu nadzoru, o naruszeniu przez uchwałę w sprawie wykonania Planu gospodarki odpadami dla województwa warmińsko-mazurskiego na lata 2011-2016 zasady równości wobec prawa czy też zasady swobody działalności gospodarczej, bo w dniu 19 czerwca 2012r., ani instalacja w A, ani instalacja w B nie mogły być ujęte w uchwale Sejmiku Województwa Warmińsko-Mazurskiego. Ponadto zgodzić się należy ze skarżącym, że organ nadzoru powinien wskazać w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia na jakiej podstawie uznał za udowodnione spełnianie przez kwaterę nr II składowiska odpadów w A wymogów przewidzianych dla regionalnych instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych, zwłaszcza w kontekście wskazywanego w skardze pisma skarżącego z dnia 25 lipca 2012r., w którym udzielił on organowi nadzoru odpowiedzi, że instalacja ta z uwagi na zbyt małą pojemność nie spełnia kryteriów określonych art. 3 ust. 3 pkt 15c ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach. Zgodzić się więc należy, że Wojewoda prowadząc postępowanie nadzorcze nie wystąpił o przedstawienie sposobu obliczania minimalnej pojemności składowiska, które może być uznane za regionalną instalację do przetwarzania odpadów komunalnych. Tym samym trzeba przyjąć, że Wojewoda nie uzasadnił w zaskarżonym rozstrzygnięciu nadzorczym na jakiej podstawie opiera ustalenia, że kwatera nr II składowiska odpadów w A, spełniała wymogi przewidziane dla regionalnych instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych. Podobne stwierdzenie o braku właściwego uzasadnienia rozstrzygnięcia nadzorczego należy odnieść co do podstaw ujęcia w przedmiotowej uchwale instalacji w B. Organ nadzoru podejmując zaś rozstrzygnięcie nadzorcze stwierdzające nieważność uchwały może to skutecznie uczynić w sytuacji istotnego naruszenia prawa. Orzeczenie o stwierdzeniu nieważności uchwały przez wojewodę może być zatem wydane tylko wtedy, gdy uchwała pozostaje w wyraźnej sprzeczności z określonym przepisem prawnym i gdy wynika to wprost z treści takiego przepisu. Przez pojęcie "prawa", z którym uchwała organu województwa musi być zgodna, należy rozumieć przepisy zawarte w aktach normatywnych powszechnie obowiązujących i to w dacie podjęcia uchwały, a taka sytuacja na gruncie niniejszej sprawy nie zaistniała (vide wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 września 2007r., sygn. akt II SA/Wa 760/07, Lex nr 383799). Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 148 ppsa uchylił w pkt 1 rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody z dnia 26 lipca 2012r. w sprawie stwierdzenia nieważności uchwały Nr XVIII/334/12 Sejmiku Województwa Warmińsko-Mazurskiego z dnia 19 czerwca 2012r. w sprawie wykonania Planu gospodarki odpadami dla województwa warmińsko-mazurskiego na lata 2011-2016. Z mocy art. 152 tejże ustawy Sąd orzekł w pkt 2, że zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze nie podlega wykonaniu. Oznacza to, iż nie wywołuje ono skutków prawnych od chwili wydania wyroku, mimo iż jest on nieprawomocny. O kosztach postępowania orzeczono w pkt 3 stosownie do art. 200 powołanej ustawy.