I SA/Wr 1107/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anetta Chołuj (sprawozdawca), Sędziowie: Sędzia WSA Katarzyna Borońska, Sędzia WSA Barbara Ciołek, Protokolant: Lucyna Barańska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 27 listopada 2012 r. sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością we W. na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w P. działającego w imieniu Ministra Finansów z dnia 1 czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowy od osób fizycznych oddala skargę. Wnioskiem z dnia 27 lutego 2012 r. "A " sp. z o.o. we W. (dalej: strona, skarżąca, spółka) wystąpiła o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie świadczeń oferowanych pracownikom. Z przedstawionego przez stronę stanu faktycznego wynika, że spółka jest podmiotem gospodarczym zajmującym się m.in. dystrybucją odzieży damskiej, męskiej i dziecięcej, a także akcesoriów tekstylnych. W toku swojej działalności podejmuje działania mające na celu m.in. rozwój przedsiębiorstwa, realizację jego celów gospodarczych, ale i także budowanie, zacieśnianie więzi zespołowych, jak również wyrażenie uznania dla pracowników za wkład w rozwój firmy. Działania powyższe skierowane są do pracowników firmy. Przejawiają się poprzez: - fundowanie nagród w konkursach organizowanych dla pracowników zatrudnionych w poszczególnych sklepach. Konkursy mają charakter motywacyjny, organizowane są w celu np. zwiększenia sprzedaży, zebrania jak największej liczby danych adresowych od klientów dla celów marketingowych. Zwycięzca konkursu - najlepszy sklep, otrzymuje nagrodę określoną kwotowo (skalkulowaną jako iloczyn liczby pracowników sklepu oraz przyznanej kwoty nagrody w danym konkursie na jednego pracownika) do dowolnego, lecz łącznego wykorzystania przez wszystkich pracowników, np. na usługę gastronomiczną, zakup słodyczy, wspólne wyjście do kina lub inny cel integracyjny, - organizowanie Wigilii dla pracowników, które ma na celu wzmocnienie więzi, poprawienie wzajemnej współpracy i wzajemnych relacji między pracownikami. Na spotkaniu wigilijnym świadczone są usługi gastronomiczne lub pozostawiane są do dyspozycji pracowników artykuły spożywcze, - organizowanie spotkań kierowników poszczególnych sklepów, a także innych pracowników. Spotkania są organizowane w celu przeprowadzenia szkoleń, w ramach których omawia się wyniki i plany sprzedaży, działania pro-sprzedażowe (omówienie dotychczasowych i najbliższych akcji), wymiany doświadczeń, poprawy współpracy, komunikacji poprzez zintegrowanie zespołu, z zapewnionymi usługami gastronomicznymi, - organizowanie wyjazdów pracowników różnych sklepów należących do spółki do nowo otwieranych placówek (na okres ok. 10 dni, w ramach podróży służbowej realizowanej na polecenie pracodawcy), w celu udzielenia pomocy i wsparcia przy ich otwarciu oraz rozruchu. Firma zapewnia wówczas pracownikom dodatkowe, częściowe wyżywienie w postaci usług gastronomicznych, a także poprzez dostarczenie różnego rodzaju artykułów spożywczych, z których pracownicy mogą przygotować posiłki we własnym zakresie. Oprócz tego pracownikom zwracane są koszty dojazdu oraz diety z tytułu zwiększonych kosztów wyżywienia. Powyższe nagrody, wyjazdy, spotkania oraz usługi gastronomiczne finansowane są ze środków obrotowych spółki. Spółka nie jest w stanie wskazać, czy i w jakim zakresie poszczególni uczestnicy tych przedsięwzięć z zakupionych usług i towarów korzystają. Na tle tego stanu faktycznego sformułowano pytania: 1) Czy fundowane przez Spółkę w konkursach, związanych ze zwiększeniem efektywności działania poszczególnych sklepów, nagrody dla pracowników zwycięskiego sklepu w postaci określonej kwoty pieniężnej przyznanej w jednej, łącznej kwocie "na sklep", która może być przeznaczona do dowolnego, ale łącznego wykorzystania, stanowią dla pracowników przychód podlegający opodatkowaniu? 2) Czy udział pracowników w mającym charakter integracyjny spotkaniu wigilijnym, na którym do ich dyspozycji pozostają usługi gastronomiczne lub artykuły spożywcze, stanowi dla pracowników przychód podlegający opodatkowaniu? 3) Czy udział kierowników lub innych pracowników w spotkaniach organizowanych w celu przeprowadzenia szkoleń, narad, omówienia wyników i planów sprzedaży, budżetów i innych istotnych dla funkcjonowania spółki zagadnień, przy okazji których do ich dyspozycji pozostają usługi gastronomiczne, stanowi dla pracowników w nich uczestniczących przychód podlegający opodatkowaniu? 4) Czy zapewnianie przez spółkę dodatkowego, niepełnego wyżywienie podczas organizowanych dla pracowników wyjazdów służbowych do nowo otwieranych placówek, organizowanych w celu ich sprawnego uruchomienia (w ramach tzw. budżetów otwarcia), stanowi dla pracowników w nich uczestniczących przychód podlegający opodatkowaniu? Wyrażając własne stanowisko w sprawie, w odniesieniu do pytań 1-3 strona powołując art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stwierdziła, że samo postawienie do dyspozycji pracownika możliwości skorzystania z określonych usług lub świadczeń nie stanowi przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Skoro bowiem racjonalny ustawodawca wprowadził do ustawy i wyraźnie rozgraniczył dwa pojęcia, tj.: "postawienie do dyspozycji" i "otrzymanie", to nie można uznać, że są to pojęcia tożsame. W tym kontekście pojęcie "postawienia do dyspozycji" oznacza, że po stronie odbiorcy nie musi zaistnieć rzeczywiste odebranie świadczenia, aby powstał przychód podlegający opodatkowaniu. Natomiast "otrzymanie" oznacza faktyczne skorzystanie ze świadczenia. Przepis art. 11 ust. 1 powołanej ustawy bezwzględnie zatem warunkuje możliwość uznania za przychód wartości nieodpłatnego świadczenia, faktycznym otrzymaniem tego świadczenia, tj. w przypadku świadczeń nieodpłatnych opodatkowaniu może podlegać tylko przychód rzeczywiście otrzymany, a nie możliwy do otrzymania (wartość otrzymanego świadczenia, a nie możliwość skorzystania ze świadczenia). W przypadku strony nie można więc uznać, że sama możliwość skorzystania przez pracownika ze świadczenia wchodzącego w skład nagrody przyznawanej "na sklep", udziału w spotkaniu wigilijnym, usługi gastronomicznej lub artykułu spożywczego zapewnionego podczas szkolenia lub spotkania jest "otrzymaniem". Wskazano, że spółka nie ma możliwości zindywidualizowania otrzymanych przez pracowników świadczeń. W rezultacie – zdaniem strony – zorganizowanie przez pracowników powyższych świadczeń należy zakwalifikować jako "inne nieodpłatne świadczenia" i zgodnie z literalnym brzmieniem art. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych postawienie ich do dyspozycji podatnika nie będzie rodziło powstania przychodu podatkowego. Na poparcie swojego stanowiska strona powołała orzecznictwo sądów administracyjnych w tym zakresie. Przedmiotem tej interpretacji jest odpowiedź na pytania nr 1-3, odpowiedzi na pytanie nr 4 organ udzielił w odrębnej interpretacji. Minister Finansów w interpretacji z dnia 1 czerwca 2012 r. Nr [...] uznał stanowisko strony za prawidłowe w zakresie, gdy pracownik faktycznie nie korzystał ze świadczenia wchodzącego w skład nagrody przyznanej dla zwycięskiego sklepu oraz nie brał udziału w imprezie o charakterze integracyjnym, natomiast za nieprawidłowe w pozostałym zakresie. W uzasadnieniu, organ powołał treść art. 9 ust.1, art. 10 ust. 1 pkt 1, art. 11 ust. 1, ust. 2,ust. 2a, ust.2b i art. 12 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 361 ze zm. - dalej: u.p.d.o.f.) i wyjaśnił, że w przypadku organizowania przez pracodawcę imprez o charakterze integracyjnych bądź przyznania innych świadczeń wchodzących w skład nagrody przyznanej "na sklep" o powstaniu przychodu przesądza fakt uczestnictwa przez uprawnione osoby w zorganizowanej przez stronę imprezie integracyjnej bądź rzeczywiste otrzymanie innych świadczeń w ramach ww. nagrody (np. zakup słodyczy), a nie samo otrzymanie przez te osoby możliwości skorzystania z tego świadczenia. A zatem jeżeli pracownik faktycznie nie korzystał ze świadczenia wchodzącego w skład nagrody przyznanej dla zwycięskiego sklepu oraz nie brał udziału w imprezie o charakterze integracyjnym (np. w spotkaniu wigilijnym) - po jego stronie nie można rozpoznać nieodpłatnego świadczenia, a w związku z tym nie powstanie u niego przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. W konsekwencji, w tym zakresie stanowisko strony należało więc uznać za prawidłowe. Natomiast wzięcie udziału przez pracownika w imprezie integracyjnej zorganizowanej i w całości sfinansowanej przez pracodawcę oraz uzyskania innych świadczeń rzeczowych w ramach nagrody przyznanej "na sklep" jest równoznaczne z otrzymaniem przez pracownika nieodpłatnego świadczenie, którego wartość ustala się według zasad określonych w art. 11 ust. 2a u.p.d.o.f. Analogiczne skutki powstają w przypadku szkoleń kierowników i innych pracowników spółki, na których zapewnione są usługi gastronomiczne. Ewentualne trudności towarzyszące indywidualizacji świadczeń na rzecz poszczególnych pracowników, którzy będą uczestniczyć w imprezie, mają charakter drugorzędny i nie mogą wpływać na byt i zakres obowiązku podatkowego. Konstatując stwierdził organ, że w przypadku wzięcia przez pracownika udziału w imprezach o charakterze integracyjnym (jak np. spotkanie wigilijne) lub faktycznego otrzymania innych świadczeń w ramach nagrody przyznanej "na sklep", a także skorzystania z usług gastronomicznych zapewnionych podczas szkoleń - wartość otrzymanego od pracodawcy świadczenia w postaci pokrycia wszystkich kosztów ww. świadczeń stanowi przychód pracownika ze stosunku pracy, o którym mowa w art. 12 ust. 1 u.p.d.o.f. W związku z powyższym strona jako płatnik, ma obowiązek obliczyć, pobrać i odprowadzić zaliczkę na podatek dochodowy według ustawowo przewidzianych zasad. Nie godząc się z powyższą interpretacją strona wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi na to wezwanie Minister Finansów stwierdził brak podstaw do zmiany interpretacji. W skardze skarżąca - podtrzymując stanowisko wyrażone we wniosku oraz wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa – wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji, podnosząc zarzut naruszenia: 1) norm prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f; 2) naruszenie norm procesowych poprzez niedostateczne uzasadnienie prawne oceny stanowiska strony zawartego we wniosku o wydanie pisemnej interpretacji –zgodnie z art. 14c § 1 w zw. z art. 121 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.). W uzasadnieniu podkreślono, iż z możliwością rozpoznania przychodu po stronie pracownika można mieć jedynie do czynienia tylko wówczas, gdy "inne nieodpłatne świadczenie" zostanie przez niego faktycznie otrzymane. W konsekwencji, samo postawienie do dyspozycji pracownika możliwości skorzystania z określonych usług lub świadczeń nie stanowi przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Ponadto, zaznaczono że strona nie jest w stanie wskazać, w jakim zakresie poszczególni pracownicy w przypadku nie przypisywanych konkretnym osobom nagród, otwartych spotkań wigilijnych lub szkoleń i narad ze świadczeń skorzystali. Podniesiono także, że ustalanie wartości świadczenia dla pracownika w oparciu o próby kalkulacji jego wartości na podstawie hipotetycznych założeń rodzi poważne wątpliwości ich konstytucyjności – art. 217 Konstytucji RP. Wszelkie próby stosowania "zastępczych" sposobów ustalania podstawy opodatkowania zacierałoby - zdaniem strony - konstytucyjną zasadę określania wszystkich elementów konstrukcyjnych podatku. Uzasadniając natomiast postawiony w skardze zarzut procesowy wskazano na ograniczenie się jedynie do zakwestionowania stanowiska przedstawionego przez stronę, nie odnosząc się do poruszonej w nim kwestii prawnej, w tym w szczególności do przedstawionej argumentacji dotyczącej sposobu rozumienia normy wynikającej z przepisu art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f. O ile zatem organ podatkowy w interpretacji przedstawił swoje stanowisko oraz związane z nim normy prawne, o tyle nie ustosunkował się do sposobu rozumienia przepisów prawa podatkowego zaprezentowanego przez stronę, który został przedstawiony i obszernie uzasadniony. Na poparcie swojego stanowiska strona przytoczyła szereg orzeczeń sądów administracyjnych. W odpowiedzi na skargę, Minister Finansów wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Przepisami podlegającymi interpretacji i mającymi zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy są: art. 9 ust. 1, art. 11 ust. 1 oraz 12 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 361 ze zm.- dalej: u.p.d.o.f.) Zgodnie z pierwszym z tych przepisów, opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. Przepis ten ustanawia wobec powyższego zasadę powszechności opodatkowania dochodów osób fizycznych podatkiem dochodowym z wyjątkiem dochodów wprost od tego podatku zwolnionych. Art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f. zawiera natomiast ogólną definicję przychodu i stanowi, że przychodami, z zastrzeżeniem odrębnych przepisów są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Z kolei art. 12 ust. 1 u.p.d.o.f. w sposób szczegółowy ustala zasady określania przychodu ze stosunku pracy oraz stosunków pokrewnych. Stanowi on, że za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych. Ustęp 3 tego przepisu nakazuje wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych ustalać według zasad określonych w art. 11 ust. 2-2b. Interpretacją powyżej wskazanych przepisów, w analogicznym stanie faktycznym sprawy, zajmował się Naczelny Sąd Administracyjny w postępowaniu zakończonym wyrokiem z dnia 2 grudnia 2011 r. sygn. akt II FSK 1017/10 (orzeczenie dostępne na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W postępowaniu tym NSA rozpatrywał podobny problem prawny, jaki pojawił się na tle powołanych powyżej przepisów prawnych. Pierwsza istotna kwestia, którą zajmował się NSA w powyższej sprawie, i która ma znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, to odpowiedź na pytanie, czy, a jeśli tak, to kiedy pracownik otrzymuje świadczenie w naturze, bądź inne nieodpłatne świadczenie w przypadku organizowania imprez integracyjnych finansowanych przez pracodawcę. W konsekwencji NSA badał, kiedy po stronie pracownika powstanie przychód podlegający opodatkowaniu. Odnosząc się do tego zagadnienia, NSA stwierdził w pierwszej kolejności, że kwestia ryczałtowego ponoszenia kosztów spornych usług przez pracodawcę jest wtórna w odniesieniu do przedmiotu opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Innymi słowy, sposób finansowania usług świadczonych na rzecz pracowników w ramach imprez organizowanych przez pracodawcę nie może determinować oceny, czy na gruncie przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych pracownik uzyskał nieodpłatne świadczenie, czy też nie. Przedmiotem świadczenia pracodawcy na rzecz pracownika w przypadku tzw. imprez integracyjnych jest zapewnienie pracownikom wyżywienia, obsługi, rozrywki itp. świadczeń podczas imprez. W ocenie NSA, nie może budzić wątpliwości, że ponoszone przez pracodawcę koszty związane z takimi imprezami stanowią dla pracownika realną korzyść, konkretne przysporzenie o wymiarze finansowym, którego ciężaru sam pracownik ponosić nie musi (w całości czy w części). Istotne jest, że cena, którą pracodawca uiszcza za wszelkie świadczenia związane z imprezami integracyjnymi, nie jest bezpośrednio uzależniona ani od ilości pracowników biorących w nich udział, ani od tego, z jakich rzeczywiście usług poszczególni pracownicy skorzystali. Przedmiotem zakupu przez pracodawcę jest więc nie tyle pakiet poszczególnych usług na rzecz poszczególnych pracowników, lecz zapewnienie realizacji tychże usług dla pracowników skarżącej spółki. Nie oznacza to jednak, że nie da się ustalić przedmiotu świadczenia na rzecz konkretnego pracownika, ani wartości tego świadczenia – jako całości – według metod wskazanych w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych. Skoro bowiem pracodawca ponosi koszt zapewnienia pracownikom realizacji różnego rodzaju usług związanych z uczestnictwem w spotkaniach okolicznościowych i szkoleniowo-integracyjnych, to w konsekwencji przedmiotem świadczenia, które uzyskują pracownicy, jest możliwość skorzystania z tychże usług, a nie ich realizacja. Możliwość ta posiada konkretną wartość finansową, ponieważ dla jej uzyskania (nie zaś w celu wykonania poszczególnych usług), należy ponieść konkretne wydatki. Z tego powodu prawo i wynikająca z niego możliwość nieodpłatnego korzystania z usług gwarantowanych w ramach wyjazdów integracyjnych, stanowić może nieodpłatne świadczenie w rozumieniu art. 12 ust. 1 u.p.d.o.f. Skoro więc, analizowane nieodpłatne świadczenie polega na zagwarantowaniu pracownikowi możliwości skorzystania z poszczególnych usług, to uprawniony otrzymuje je w momencie, w którym po stronie wykonawcy tych usług powstaje obowiązek pozostawania w gotowości do ich świadczenia. Uzyskaniem prawnie relewantnego nieodpłatnego świadczenia nie jest już natomiast – następcze w relacji do zapewnionego prawa jego otrzymania – wykonanie danej usługi. Z tych powodów zagwarantowane przez pracodawcę prawo do korzystania ze świadczeń związanych z imprezami integracyjnymi nie jest postawieniem tych usług do dyspozycji w rozumieniu art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f. Otrzymanym (nieodpłatnym) świadczeniem jest już bowiem uprawniona zakupem przez pracodawcę możliwość wykorzystania tych usług przez pracowników. Orzekający w sprawie Sąd podziela zaprezentowany powyżej pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zatem wzięcie udziału przez pracownika w imprezie integracyjnej zorganizowanej i w całości sfinansowanej przez pracodawcę oraz uzyskania innych świadczeń rzeczowych w ramach nagrody przyznanej "na sklep" jest równoznaczne z otrzymaniem przez pracownika nieodpłatnego świadczenie, którego wartość ustala się według zasad określonych w art. 11 ust. 2a u.p.d.o.f. Analogiczne skutki powstają w przypadku szkoleń kierowników i innych pracowników spółki, na których zapewnione są usługi gastronomiczne. W związku z powyższym zarzut skargi, iż pracownicy skarżącej, nie otrzymali w istocie nieodpłatnego świadczenia, jest niezasadny. Należy w tym miejscu wskazać, że organ podatkowy za prawidłowe uznał stanowisko spółki, że jeżeli pracownik faktycznie nie korzystał ze świadczenia wchodzącego w skład nagrody przyznanej dla zwycięskiego sklepu oraz nie brał udziału w imprezie o charakterze integracyjnym (np. w spotkaniu wigilijnym) - po jego stronie nie można rozpoznać nieodpłatnego świadczenia, a w związku z tym nie powstanie u niego przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Drugi zarzut skargi sprowadzał się do niemożliwości przypisania konkretnemu pracownikowi, konkretnego przychodu. Zdaniem skarżącej zaproponowany przez organ podatkowy "statystyczny" sposób obliczania wysokości przychodu, nie wynika z przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Problemem tym również zajmował się Naczelny Sąd Administracyjny we wskazanym powyżej wyroku z 2 grudnia 2011 r. Wskazał on, że wartość nieodpłatnych świadczeń, zgodnie z art. 12 ust. 3 u.p.d.o.f., ustala się według zasad określonych w art. 11 ust. 2a u.p.d.o.f. Stosownie do art. 11 ust. 2a pkt 2 u.p.d.o.f., jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione, wartość pieniężną nieodpłatnych świadczeń ustala się według cen zakupu. Przytoczony przepis nie stanowi, że wartością nieodpłatnego świadczenia jest (wyłącznie) cena jego zakupu. Cena zakupu przez pracodawcę usług związanych z imprezą integracyjną stanowi punkt odniesienia dla ustalenia wartości świadczenia otrzymanego przez jednostkowych uprawnionych. Podział tej ceny w relacji do każdego ze wszystkich należących do zbioru uprawnionych stanowić może ustalenie wartości nieodpłatnego świadczenia przypadającego na poszczególnego uprawnionego, dokonane jest bowiem według, czyli w odniesieniu do, ceny zakupu, a więc zgodnie z art. 12 ust. 3 u.p.d.o.f. w zw. z art. 11 ust. 2a pkt 2 u.p.d.o.f. Wartością nieodpłatnego świadczenia, o którym mowa w powołanych przepisach prawa, nie jest wszak samodzielnie cena zakupu świadczenia, ale wartość tą ustala się według cen zakupu, co oznacza – w odniesieniu do tych cen. W tym obszarze, ustaleniem wartości nieodpłatnego świadczenia może być jego określenie w wysokości stanowiącej równowartość części ceny zakupu świadczeń przypadającej na poszczególnego uprawnionego, jako dokonane "według cen zakupu", w rozumieniu przedstawionego powyżej znaczenia przytoczonego sformułowania art. 11 ust. 2a pkt 2 u.p.d.o.f. W tym zakresie NSA odwołał się do uchwała całej Izby Finansowej Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 października 2011 r., sygn. akt II FPS 7/10. Orzekający w sprawie Sąd podziela również i tą argumentację prawną zaprezentowaną w uzasadnieniu powoływanego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 grudnia 2011r. oraz wyroku WSA w Krakowie z dnia 10 stycznia 2012 r. sygn. akt I SA/Kr 1512/11 (orzeczenia dostępne na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl), przyjmując ją jako własną. W związku z powyższym, prawidłowe jest zatem stanowisko organu podatkowego, że w przypadku wzięcia przez pracownika udziału w imprezach o charakterze integracyjnym (jak np. spotkanie wigilijne) lub faktycznego otrzymania innych świadczeń w ramach nagrody przyznanej "na sklep", a także skorzystania z usług gastronomicznych zapewnionych podczas szkoleń - wartość otrzymanego od pracodawcy świadczenia w postaci pokrycia wszystkich kosztów ww. świadczeń stanowi przychód pracownika ze stosunku pracy, o którym mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W związku z powyższym strona jako płatnik, ma obowiązek obliczyć, pobrać i odprowadzić zaliczkę na podatek dochodowy według ustawowo przewidzianych zasad. Ewentualne trudności towarzyszące indywidualizacji świadczeń na rzecz poszczególnych pracowników, którzy będą uczestniczyć w imprezie, mają charakter drugorzędny i nie mogą wpływać na byt i zakres obowiązku podatkowego. Z tych przyczyn Sąd uznał, że zaskarżona interpretacja odpowiada prawu, co uzasadniało oddalenie skargi na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270).