II FSK 1034/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Małgorzata Wolf-Kalamala, Sędzia NSA Bogusław Dauter (sprawozdawca), Sędzia NSA (del.) Jan Grzęda, Protokolant Dorota Rembiejewska, po rozpoznaniu w dniu 7 listopada 2014 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 28 listopada 2012 r. sygn. akt I SA/Gd 912/12 w sprawie ze skargi M. C. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z dnia 8 czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od M. C. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku kwotę 180 (słownie: sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 1. Wyrokiem z 28 listopada 2012 r., I SA/Gd 912/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę M. C. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z 8 czerwca 2012 r. w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. 2. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym: organ egzekucyjny - Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...], będący jednocześnie wierzycielem, wszczął postępowanie egzekucyjne do majątku M. C. na podstawie tytułów wykonawczych o numerach [...],[...] i [...] z 15 grudnia 2011 r. Jako podstawę prawną wystawienia ww. tytułów wykonawczych wierzyciel wskazał decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] z 4 października 2011 r., której to decyzji postanowieniem Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] z 23 listopada 2011 r. nadany został rygor natychmiastowej wykonalności. Postanowieniem z 12 kwietnia 2012 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] - działając na podstawie art. 123 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), zwanej dalej K.p.a., w zw. z art. 27 § 1 pkt 9, art. 33 pkt 2, 3, 6 i 10, art. 34 § 4 i § 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1964 ze zm., dalej jako "u.p.e.a."), odmówił uwzględnienia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z 15 grudnia 2011 r. z uwagi na uchybienie terminu do ich wniesienia. Dyrektor Izby Skarbowej w Gdańsku postanowieniem z 8 czerwca 2012 r. utrzymał powyższe postanowienie organu egzekucyjnego w mocy. W uzasadnieniu dyrektor izby skarbowej stwierdził, że poborca skarbowy w dniu 15 grudnia 2011 r. podjął czynności celem doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego pod adresem jego zamieszkania, jednak M. C. odmówił przyjęcia odpisu tytułu wykonawczego. Organ wskazał, że w takiej sytuacji, gdy wykonane zostaną czynności wymienione w art. 47 § 1 K.p.a. (co w niniejszej sprawie nastąpiło), doręczenie staje się skuteczne w dacie samej odmowy przyjęcia pisma - co wyraźnie wynika z art. 47 § 2 tejże ustawy. Skoro doręczenie odpisu tytułu wykonawczego nastąpiło w dniu 15 grudnia 2011 r., to ustawowy termin do zgłoszenia zarzutów na podstawie art. 33 u.p.e.a. upłynął w dniu 22 grudnia 2011 r. Tymczasem zobowiązany dopiero pismem z 3 stycznia 2012 r. (złożonym w tym samym dniu) wniósł zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie przedmiotowego tytułu wykonawczego. Dyrektor Izby Skarbowej zaznaczył, że wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia powyższych zarzutów nie został uwzględniony - postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] z 17 stycznia 2012 r. w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu zostało utrzymane w mocy postanowieniem Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z 16 marca 2012 r. W tej sytuacji, zdaniem organu odwoławczego, zarzuty wniesione przez zobowiązanego należało oddalić z uwagi na wniesienie ich z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. 3. W skardze do WSA w Gdańsku strona zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 K.p.a.; art. 34 § 1, § 4, § 5 w zw. z art. 33 pkt 2, 3, 6, 10 u.p.e.a., art. 47 § 1 i § 2, art. 7, art. 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 26 § 5 i art. 32 u.p.e.a., art. 124 § 1 i § 2 K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. oraz art. 35 § 2 u.p.e.a. 4. WSA w Gdańsku, nie stwierdzając naruszenia prawa dającego podstawę do uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia, oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej jako: "P.p.s.a."). W ocenie sądu, nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 K.p.a. Skoro Dyrektor Izby Skarbowej w Gdańsku uznał i uzasadnił nietrafność podniesionych w zażaleniu zarzutów, nie zachodzi sytuacja błędnego określenia rozstrzygnięcia, poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu pierwszej instancji. Zdaniem sądu pierwszej instancji, nie ma też racji skarżący, kwestionując przyjęcie przez organy, że termin do wniesienia zarzutów w niniejszej sprawie rozpoczął bieg w dniu 15 grudnia 2011 r. Jak wynika z akt sprawy, w dniu 15 grudnia 2011 r. organ egzekucyjny podjął próbę doręczenia zobowiązanemu tytułu wykonawczego nr [...] z 15 grudnia 2011 r., jednakże zobowiązany odmówił jego przyjęcia. Sąd podzielił zatem stanowisko organów, że w dniu 15 grudnia 2011 r. doszło do skutecznego doręczenia zobowiązanemu – w trybie art. 47 § 2 K.p.a. – tytułu wykonawczego nr [...] i od tej daty rozpoczął bieg termin, o którym mowa w art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. Odnosząc się do argumentów dotyczących przekonania skarżącego, iż wszelkie pisma doręczane są do rąk pełnomocnika, a jemu tylko do wiadomości, sąd zaznaczył, że kwestia, komu należy doręczyć tytuł wykonawczy – stronie czy pełnomocnikowi – nie budzi w orzecznictwie żadnych wątpliwości. Dopiero po skutecznym wszczęciu czynności egzekucyjnych zobowiązany może ustanowić pełnomocnika w tym postępowaniu. Prawidłowo zatem organ dokonał doręczenia tytułu wykonawczego bezpośrednio do rąk skarżącego. Skoro doręczenie odpisu tytułu wykonawczego nastąpiło w dniu 15 grudnia 2011 r., to ustawowy termin do wniesienia zarzutów upłynął w dniu 22 grudnia 2011 r. Prawidłowo zatem organ egzekucyjny, działając na podstawie art. 34 § 4 u.p.e.a., odmówił uwzględnienia zarzutów wniesionych przez zobowiązanego w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z uwagi na wniesienie ich po terminie. W ocenie sądu, nie jest też uzasadniony zarzut, że wydanie postanowienia w przedmiocie odmowy uwzględnienia wniesionych zarzutów z powodu wniesienia ich z uchybieniem terminu było zbędne w sytuacji wydania postanowienia odmawiającego przywrócenia terminu do ich wniesienia. Za niezasadny sąd uznał również zarzut naruszenia art. 124 § 1 i 2 K.p.a., albowiem zaskarżone postanowienie zawiera wszystkie wymagane prawem elementy postanowienia, w tym uzasadnienie faktyczne i prawne, a treść uzasadnienia wyjaśnia przesłanki, jakimi organ odwoławczy kierował się przy wydawaniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Ponadto, w ocenie sądu, brak rozstrzygnięcia przez organ nadzoru w przedmiocie wniosku o wstrzymanie czynności egzekucyjnych do czasu rozpatrzenia zażalenia, uchybiało przepisom postępowania, jednak uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy i nie może skutkować uchyleniem zaskarżonego postanowienia. 5. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku skarżący zarzucił na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, to jest: 1. art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" P.p.s.a. w zw. z art. 27 § 1 pkt 9, art. 34 § 1, § 4, § 5 w zw. z art. 33 punkty 2, 3, 6, 10 u.p.e.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym oddaleniu skargi przez sąd pierwszej instytucji, w sytuacji gdy skarżący wykazał, iż organy administracji obydwu instancji bezzasadnie odmówiły uwzględnienia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z 15.12.2011 r. na skutek błędnego ustalenia, iż zarzuty zostały wniesione z uchybieniem terminu, podczas gdy, w ocenie strony skarżącej, termin ten w ogóle nie rozpoczął biegu, a zarzuty powinny być rozpatrzone merytorycznie, 2. art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" P.p.s.a. w zw. z art. 40 § 1, § 2, art. 32, art. 33 § 3, art. 10 § 1 K.p.a. w zw. z art. 18, art. 26 § 5 pkt 1, art. 27 § 1 pkt 2 u.p.e.a. poprzez bezzasadne oddalenie skargi przez sąd pierwszej instancji, na skutek przedstawienia błędnej wykładni ww. przepisów K.p.a. i u.p.e.a. polegającej na bezzasadnym przyjęciu przez sąd pierwszej instancji, iż w każdym przypadku odpis tytułu wykonawczego należy doręczyć stronie, a nie pełnomocnikowi, podczas gdy, w ocenie strony skarżącej, jest to zasada, od której istnieją wyjątki; 3. art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" P.p.s.a. w zw. z art. 47 § 1 i § 2, art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. ,18, art. 26 § 5 i art. 32 i art. 27 § 1 pkt 9 w zw. z art. 34 § 1, § 4, § 5 w zw. z art. 33 punkty 2, 3, 6, 10 u.p.e.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym oddaleniu skargi przez sąd pierwszej instancji, w sytuacji gdy skarżący wykazał, iż organy obydwu instancji błędnie ustaliły, iż zobowiązany w dniu 15.12.2011 r. odmówił przyjęcia tytułu wykonawczego nr [...] i że rozpoczął bieg termin do wniesienia zarzutów, 4. art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" P.p.s.a. w związku z art. 124 § 1 i § 2 K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym oddaleniu skargi przez sąd pierwszej instancji w sytuacji, gdy skarżący wykazał, iż organy obydwu instancji nieprawidłowo uzasadniły swoje postanowienia, 5. art. 141 § 4 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" P.p.s.a. w zw. z art. 40 § 1, § 2, art. 32, art. 33 § 3, art. 10 § 1 K.p.a. w zw. z art. 18, art. 26 § 5 pkt 1, art. 27 § 1 pkt 2 u.p.e.a. poprzez sporządzenie nieprawidłowego uzasadnienia skarżonego wyroku, w którym sąd pierwszej instancji sformułował błędną ocenę prawną sprawy polegającą na bezzasadnym przyjęciu, iż w każdym przypadku odpis tytułu wykonawczego należy doręczyć stronie, a nie pełnomocnikowi, 6. art. 141 § 4 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" P.p.s.a. w zw. z art. 40 § 1, § 2, art. 47 § 1 i § 2, art. 7, art. 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na nieprawidłowym uzasadnieniu wyroku z 28.11.2012 r., w którym sąd pierwszej instancji przedstawił stan faktyczny niezgodnie z rzeczywistością poprzez akceptację ustaleń organów obydwu instancji, iż skarżący w dniu 15.12.2011 r. odmówił przyjęcia tytułu wykonawczego nr [...] i że rozpoczął bieg termin do wniesienia zarzutów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 6. Skarga kasacyjna jest niezasadna . Na początek kilka uwag natury ogólnej odnoszących się do wszystkich zarzutów formułowanych przez skarżącego. Otóż skarżący w każdym z zarzutów powołuje szereg przepisów prawa procesowego, które naruszyć miałby sąd, nie wskazując jednocześnie na czym naruszenie każdego z nich miałoby polegać i jak powinien być dany przepis zastosowany. Nie wykazuje też, czy ich naruszenie mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czego wymaga od sporządzającego skargę kasacyjną treść art. 174 pkt 2 P.p.s.a. Temu obowiązkowi nie czyni zadość ogólnikowe stwierdzenie zawarte na wstępie skargi kasacyjnej, że zarzucane naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W orzecznictwie, jak i w piśmiennictwie wskazuje się, że zwrot normatywny "mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy", należy wiązać z hipotetycznymi następstwami uchybień przepisom postępowania. Oznacza to po stronie skarżącego obowiązek uzasadnienia, że następstwa stwierdzonych uchybień były na tyle istotne, iż kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego orzeczenia (por. wyrok SN z 21marca 2007 r., I CSK 459/06, niepubl.; wyrok SN z 21 marca 2006 r., I CSK 63/05, niepubl.). Innymi słowy, jeżeli skarżący nie wykaże, że naruszenie określonego przepisu prawa procesowego mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to nawet naruszenie określonego przepisu przez sąd pierwszej instancji nie może skutkować uwzględnieniem skargi z tego powodu. Powyższe pozwala przyjąć, że chociażby z tych powodów skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Po wtóre skarżący usiłuje, bezskutecznie, zanegować przyjęte w sprawie ustalenia faktyczne własnym subiektywnym opisem zaistniałych zdarzeń bez wskazania prawidłowej podstawy prawnej, na podstawie której w każdej sprawie czynione są ustalenia faktyczne. Odnośnie do zarzutu opisanego w punkcie 1. Nie jest możliwe merytoryczne odniesienie się do stawianych zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, jeżeli zarzuty te nie zostały wniesione w terminie. Termin siedmiodniowy do wniesienia zarzutów jest terminem zawitym, a więc jego niedochowanie powoduje nieważność czynności prawnej, jaką jest wniesienie zarzutów. Zupełnym nieporozumieniem jest żądanie skarżącego merytorycznego rozpoznania zarzutów przy równoczesnym twierdzeniu, że termin do wniesienia zarzutów w ogóle nie rozpoczął biegu. Zarówno w piśmiennictwie jak i orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że zarzut, o którym mowa w art. 33 u.p.e.a. wniesiony przed terminem doręczenia tytułów wykonawczych nie może odnieść skutku, podobnie jak wniesiony po terminie (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z 25 sierpnia 2008 r., I SA/Bd 104/08; R. Hauser, Z. Leoński w: Postępowanie egzekucyjne w administracji, Komentarz pod redakcją R. Hausera i A. Skoczylasa, Warszawa 2011, str. 195). Odnośnie do zarzutu opisanego w punkcie 2. Jego istota sprowadza się do twierdzenia, że organ egzekucyjny nie powinien doręczać odpisu tytułu wykonawczego zobowiązanemu, lecz jego pełnomocnikowi. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że art. 18 u.p.e.a. stanowi podstawę do stosowania w postępowaniu egzekucyjnym przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego w zakresie ustanawiania pełnomocnika i doręczania mu pism zgodnie z art. 32 oraz art. 40 § 2 K.p.a. Artykuł 18 stanowi, że jeżeli przepisy ustawy egzekucyjnej nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. To posiłkowe stosowanie K.p.a. w dotychczasowych poglądach doktryny i orzecznictwa w zakresie m.in. ustanawiania pełnomocnika i jego uczestnictwa w tym postępowaniu, czego nie reguluje ustawa egzekucyjna, nie budziło wątpliwości, a więc z przepisów art. 32 i art. 40 § 2 K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. wyprowadzić należy wniosek, co do możliwości reprezentacji zobowiązanego przez pełnomocnika w postępowaniu egzekucyjnym w administracji, ale z wyłączeniem czynności doręczenia odpisu tytułu wykonawczego. Innymi słowy przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego w postępowaniu egzekucyjnym mogą być stosowane, lecz tylko w takim zakresie i w taki sposób, aby uwzględniały specyfikę postępowania egzekucyjnego. Ponieważ wszczęcie postępowania egzekucyjnego (na wniosek lub z urzędu) nie wymaga wydania przez organ odrębnego orzeczenia, pierwszą czynnością uzewnętrzniającą to postępowanie jest doręczenie zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego lub doręczenie dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu wierzytelności lub innego prawa majątkowego, jeżeli to doręczenie nastąpiło przed doręczeniem zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. Powyższe czynności wszczynają egzekucję. Sąd w składzie rozpoznającym sprawę niniejszą wyraża pogląd, że doręczenie tytułu wykonawczego w tej sytuacji powinno nastąpić bezpośrednio zobowiązanemu, a nie jego pełnomocnikowi (por. także W. Piątek, A. Skoczylas, op.cit., str. 148; wyrok NSA z 23 grudnia 2008 r., II FSK 1483/07; T. Lewandowski, Doręczenie zobowiązanemu tytułu wykonawczego - wybrane problemy, Przegląd Podatkowy 2009, nr 9, str. 45; D. Jankowiak, Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym, Komentarz, Wrocław 2011, str. 354). Odnośnie do zarzutu opisanego w punkcie 3. Zarzut ten w istocie opiera się na podobnej argumentacji, jak zarzut opisany w punkcie 2. Skarżący twierdzi bowiem, że doręczenie odpisu tytułu wykonawczego z 15 grudnia 2011 r. pełnomocnikowi zobowiązanego, a nie zobowiązanemu, w żaden sposób nie naruszałoby gwarancji tego ostatniego, co do udziału w tym postępowaniu. Nie negując tego typu stwierdzenia, skarżący skutecznie nie wywiódł, że doręczenie odpisu tytułu wykonawczego bezpośrednio zobowiązanemu naruszało art. 26 § 5 pkt 1 u.p.e.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd pierwszej instancji nie naruszył także art. 47 w zw. art. 18 u.p.e.a. Przepis ten statuuje zasadę doręczenia pisma z chwilą odmowy jego przyjęcia przez adresata. Z notatki sporządzonej przez poborcę skarbowego jednoznacznie wynika, że miała miejsce wprost wyrażona przez adresata odmowa przyjęcia pisma. Przyczyna odmowy w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego pozostaje bez wpływu na skutek doręczenia. Odnośnie do zarzutu opisanego w punkcie 4, dotyczącego naruszenia art. 124 K.p.a. Sąd tego przepisu nie naruszył, albowiem kontrolowane postanowienie zawierało wszystkie elementy, o których mowa w tym przepisie, a zwłaszcza argumentację prawną wyjaśniającą podstawę prawną rozstrzygnięcia. To, że argumentacja ta jest odmienna od oczekiwanej przez stronę skarżącą, nie może stanowić o jej wadliwości. Odnośnie do zarzutów opisanych punktach 5 i 6 skargi kasacyjnej, sprowadzających się do kwestionowania uzasadnienia wyroku sądu pierwszej instancji w kontekście art. 141 § 4 P.p.s.a. i wskazanych przepisów postępowania administracyjnego i postępowania egzekucyjnego. Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 P.p.s.a. zasadniczo w sytuacji, gdy nie zawiera stanowiska odnośnie do stanu faktycznego przyjętego, jako podstawa zaskarżonego rozstrzygnięcia (uchwała 7 sędziów NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09), jak również, gdy sporządzone jest w sposób uniemożliwiający instancyjną kontrolę zaskarżonego wyroku (por. np.: wyrok NSA z dnia 12 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1620/10; wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2012 r., sygn. akt I FSK 1002/11). Uchybieniem, nie pozostającym bez wpływu na rezultat kontroli kasacyjnej zaskarżonego orzeczenia, jest bowiem uzasadnienie, w którym ocena o zgodności/niezgodności z prawem zaskarżonego aktu formułowana jest bez odniesienia się do okoliczności konkretnego stanu faktycznego sprawy, albowiem w tego rodzaju sytuacji nie jest możliwe zrekonstruowanie przebiegu operacji logicznej, rezultatem której jest przyjęcie konkretnego kierunku interpretacji i zastosowania konkretnych przepisów prawa w okolicznościach konkretnego stanu faktycznego sprawy (por. np. wyrok NSA z dnia 11 stycznia 2011 r., sygn. akt I GSK 685/09). W kontekście sposobu, w jaki skonstruowany i uzasadniony został zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. wyjaśnić należy również, iż okoliczność, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie analizowano szeroko zarzutów podniesionych w skardze, może stanowić naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a., ale tylko w sytuacji wykazania wpływu tego uchybienia na wynik sprawy (por. wyrok NSA z dnia 27 października 2010 r., sygn. akt I GSK 1172/09). Z przyczyn, o których mowa była powyżej sąd pierwszej instancji nie naruszył również wskazanych w tych zarzutach przepisów postępowania, a zwłaszcza dotyczących sposobu doręczenia odpisu tytułu wykonawczego bezpośrednio zobowiązanemu i skutków doręczenia tego tytułu w trybie określonym w art. 47 K.p.a. Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 209 w zw. z art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 P.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) i pkt 2) lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).