II OSK 2421/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zofia Flasińska Sędziowie: Sędzia NSA Maria Czapska - Górnikiewicz (spr.) Sędzia del. WSA Jolanta Rudnicka Protokolant: asystent Paweł Konicki po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skarg kasacyjnych "[...]" Spółki z o.o. w G. oraz Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 maja 2012 r. sygn. akt VII SA/Wa 715/12 w sprawie ze skargi P. P. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego 1. uchyla zaskarżony wyrok w całości i oddala skargę, 2. zasądza od P. P. na rzecz "[...]" Spółki z o. o. w G. oraz na rzecz Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego po 450 (słowie: czterysta pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. II OSK 2421 / 12 UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 25 maja 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną przez P. P. decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2012 r. w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego. W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, iż decyzją z dnia [...] września 2011 r. Wojewoda Pomorski zatwierdził projekt budowlany i udzielił "[...]" Sp. z o. o. w G. pozwolenia na budowę Terminala General Aviation Portu Lotniczego Gdynia- Kosakowo na działce nr ewid. [...], obr. [...], jako części inwestycji "Rozbudowa Portu Lotniczego Gdynia-Kosakowo na części lotniska wojskowego Gdynia Oksywie w zakresie umożliwiającym obsługę samolotów lotnictwa cywilnego", ujętej w pkt 21 załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 grudnia 2009 r. w sprawie wykazu przedsięwzięć Euro 2012 (Dz. U. z 2010 r. nr 8, poz. 52). Decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołań wniesionych od powyższej decyzji przez R. S. i P. P., na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. umorzył postępowanie odwoławcze. Wskazując na treść art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2010 r. nr 243, poz. 1623 ze zm.- zwanej dalej Prawem budowlanym), organ odwoławczy stwierdził, że zaskarżona decyzja obejmuje swym zakresem budowę terminalu pasażerskiego wraz z podłączeniem do projektowanych sieci miejskich i lotniskowych. Inwestycja ta nie oddziałuje na nieruchomości pozostające poza terenem działki nr ew. [...], obr. [...], gm. Kosakowo, na której została zaprojektowana. Odwołujący się P. P. wywodzi swój interes prawny do udziału w przedmiotowym postępowaniu z tytułu prawa współwłasności zabudowanej nieruchomości położonej przy ul. [...] w G. to jest działek o nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...], i [...]. Organ stwierdził, iż planowana inwestycja jest oddalona od granicy z najbliżej położoną działką należącą do wnioskodawcy nr ew. [...], o ok. 500,00 m. Ponadto działki nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...], nie graniczą bezpośrednio z działką inwestycyjną nr ew. [...]. Zdaniem organu II instancji, budowa Terminalu nie jest równoznaczna z funkcjonowaniem lotniska jako całości przedsiębiorstwa lotniczego. Sam zaś obiekt nie powoduje jakichkolwiek ograniczeń, które wynikałyby z obowiązujących przepisów prawa w zakresie możliwości zagospodarowania działek. Nie niesie za sobą ograniczeń związanych z przesłanianiem obiektów (§ 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, Dz. U. nr 75, poz. 690 ze zm.). Nie dochodzi także do naruszenia innych przepisów ww. rozporządzenia: § 12 (odległość budynku od granicy z sąsiednia działką budowlaną), § 19 (odległość wydzielonych miejsc postojowych dla samochodów osobowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi oraz od granicy działki budowlanej), § 23 (odległość miejsc na pojemniki i kontenery na odpady stałe od okien i drzwi pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi oraz od granicy działki budowlanej), oraz § 57 (nasłonecznienie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi). Dokumentacja projektowa nie przewiduje też zmiany spływu wód powierzchniowych na nieruchomości należące do skarżących (§ 29 ww. rozporządzenia), nie wpływa na warunki ochrony przeciwpożarowej (§ 271 i następne) usytuowanych na niej obiektów, jak również nie pozbawia powyższych nieruchomości dostępu do drogi publicznej oraz dostępu do szeroko rozumianych mediów (woda, ciepło, prąd, telekomunikacja). Za bezzasadne organ odwoławczy uznał także zarzuty naruszenia przepisów ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. Prawo lotnicze (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r. nr 100. poz. 696 ze zm.- zwanej dalej Prawem lotniczym) w związku z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 25 czerwca 2003 r. w sprawie warunków technicznych, jakie powinny spełniać obiekty budowlane oraz naturalne w otoczeniu lotniska (tekst jedn. Dz. U. z 2003 r. nr 130, poz. 1192 ze zm.) i rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 31 sierpnia 1998 r. w sprawie przepisów techniczno-budowlanych dla lotnisk cywilnych (tekst jedn. Dz. U. z 1998 r. nr 130, poz. 859 ze zm.). Nie negując pojęcia "lotniska" zdefiniowanego w art. 2 pkt 4 Prawa lotniczego, organ zwrócił uwagę, że niniejsze postępowanie dotyczy wyłącznie jednego elementu funkcjonującego już lotniska wojskowego, tj. terminalu pasażerskiego, który umożliwi obsługę samolotów lotnictwa cywilnego. Nadto hałas, jak i inne uciążliwości związane z działalnością przedsiębiorstwa lotniczego nie mogą być przedmiotem oceny organu odwoławczego na etapie budowy spornej inwestycji (terminalu). Są to okoliczności badane podczas monitoringu przed ustaleniem strefy ograniczonego użytkowania terenów wokół lotniska na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tekst jedn. Dz. U. z 2008 r. nr 25, poz. 150 ze zm.), a nie przepisów Prawa budowlanego. Skargę na powyższą decyzję złożył P. P., wnosząc o jej uchylenie z powodu niewłaściwego określenia rodzaju obiektu, jego funkcji oraz strefy oddziaływania, a także wadliwości decyzji o zezwoleniu na budowę powodującej, że była ona niewykonalna w sposób trwały już w chwili jej wydania. W ocenie skarżącego, błędnie dokonano analizy oddziaływania jedynie budynku terminalu pasażerskiego, mimo że jak zapisano w tytule decyzji jest on częścią portu lotniczego. Zdaniem skarżącego niniejsze postępowanie nie dotyczy tylko jednego elementu istniejącego lotniska wojskowego, tj. terminalu pasażerskiego, który umożliwi obsługę samolotów lotnictwa cywilnego. Terminal ten nie jest elementem lotniska wojskowego i nie Lotnisko Wojskowe Oksywie jest rozbudowywane, lecz Port Lotniczy Gdynia Kosakowo, czyli lotnisko cywilne. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji oraz wniósł o jej oddalenie. Rozpoznając powyższą skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem przepisów prawa, w szczególności art. 7, art. 77, art. 107 K.p.a. w związku z art. 28 Prawa budowlanego. Zdaniem Sądu pierwszej instancji w okolicznościach niniejszej sprawy organ wadliwie określił przedmiot postępowania, przyjmując, iż decyzja organu I instancji dotyczy realizacji terminalu portu lotniczego, jako samodzielnego obiektu budowlanego. Sąd stwierdził, iż planowana inwestycja winna być postrzegana zgodnie z treścią decyzji, to jest jako pozwolenie na budowę Terminalu General Aviation Portu Lotniczego Gdynia- Kosakowo na działce nr ewid. [...], obr. [...], będącej częścią inwestycji "Rozbudowa Portu Lotniczego Gdynia-Kosakowo na części lotniska wojskowego Gdynia Oksywie w zakresie umożliwiającym obsługę samolotów lotnictwa cywilnego". Organ błędnie przyjął, że budowa przedmiotowego Terminalu nie stanowiła elementu lotniska jako całości przedsiębiorstwa lotniczego. W ocenie Sądu organ nie uwzględnił, że pozwolenie na budowę Terminalu stanowi, co wynika wprost z decyzji organu I instancji, rozbudowę portu lotniczego. Sąd pierwszej instancji nie podzielił przy tym poglądu wyrażonego w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia z dnia 23 września 2005 r. sygn. akt VII SA/Wa 537/04, na który powołał się organ odwoławczy. Zdaniem Sądu nie można postrzegać inwestycji w sposób sprzeczny z jej zakresem, opisanym w decyzji organu I instancji i związkiem funkcjonalnym, z szerszym zamierzeniem, którego terminal jest elementem. Tylko tak rozumiany przedmiot rozstrzygnięcia- pozwolenia na budowę, powinien stanowić punkt odniesienia dla badania przymiotu strony postępowania, także w zakresie oceny przymiotu do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji. Odnośnie zarzutów skargi Sąd uznał je za bezprzedmiotowe, skoro nie doszło do merytorycznej oceny decyzji organu I instancji w postępowaniu odwoławczym. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził ponadto, że miał na uwadze zastosowany w zakresie decyzji organu I instancji, tryb postępowania wynikający z przepisów ustawy z dnia 7 września 2007 r. o przygotowaniu finału turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012. Przepis art. 36 ust. 2 tej ustawy odnosi się tylko do decyzji organu I instancji o pozwoleniu na budowę przedsięwzięcia EURO 2012, a nie do decyzji organu odwoławczego. Nie reguluje on także w sposób szczególny rozpoznawania przez sąd administracyjny skargi na decyzję organu odwoławczego i nie wyłącza stosowania przez ten sąd środków określonych w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270- zwanej dalej P.p.s.a.) w stosunku do tej decyzji. Z przedstawionych wyżej przyczyn, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c, art. 152 i art. 200 P.p.s.a. uchylił decyzję organu odwoławczego. Skargi kasacyjne od powyższego wyroku wnieśli "[...]" Sp. z o.o. w G. (zwany dalej również inwestorem) oraz Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, zaskarżając go w całości. W skardze kasacyjnej inwestora zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a.: a. w zw. z art. 3 pkt 1 lit. a w zw. z art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego i art. 2 pkt 4 Prawa lotniczego, polegające na błędnym ich zastosowaniu tj. nieprawidłowym przyjęciu, iż budynek terminala general aviation nie jest wyodrębnionym budynkiem, obiektem budowlanym stanowiącym samodzielny przedmiot pozwolenia na budowę, ale że przedmiot tej decyzji stanowi większe zamierzenie, tj. że jest nim budowla jaką jest lotnisko, b. w zw. z art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na błędnym przyjęciu, że stroną postępowania, którego przedmiotem jest pozwolenie na budowę obiektu budowlanego - budynku terminala GA, mogą być podmioty, które są właścicielami, użytkownikami wieczystymi lub zarządcami nieruchomości, które nie są położone w obszarze oddziaływania tego obiektu budowlanego, 2. naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. poprzez błędne uznanie, że organ II instancji naruszył w sprawie art. 7, 77, 107 K.p.a. podczas, gdy do takiego naruszenia przepisów postępowania administracyjnym nie doszło oraz naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia nie spełniającego w pełni wymogów tego uregulowania. Wskazując na powyższe zarzuty kasacji, inwestor wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego zgodnie z normami przypisanymi. Skargę kasacyjną Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego oparto na zarzucie naruszenia: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77, art. 107 K.p.a. polegającego na błędnym uznaniu, że przedmiotem decyzji organu I instancji nie jest terminal portu lotniczego w rozumieniu samodzielnego obiektu budowlanego, ale terminal stanowiący element lotniska jako całość przedsięwzięcia lotniczego, co skutkowało uznaniem skargi, 2. art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że przymiot strony powinien być badany w odniesieniu do całej inwestycji (terminala- elementu lotniska jako całości przedsięwzięcia), a nie w odniesieniu do samodzielnego obiektu budowlanego (terminala), na budowę którego wydano pozwolenie na budowę. Wskazując na powyższe zarzuty kasacji, organ odwoławczy wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. We wniesionych po złożeniu skarg kasacyjnych pismach procesowych skarżący P. P. wskazał na nieprawidłowe określenie we wniosku rodzaju inwestycji jako rozbudowa nieistniejącego portu lotniczego oraz wydanie decyzji legalizującej "fikcję w celu pozbawienia podmiotów znajdujących się w obszarze oddziaływania możliwości obrony swoich praw oraz budowę lotniska cywilnego bez wymaganego ustawą zezwolenia Prezesa ULC na założenie lotniska cywilnego". Inwestor w piśmie procesowym, a pełnomocnik organu odwoławczego na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podtrzymali swe dotychczasowe stanowisko. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargi kasacyjne zawierają częściowo usprawiedliwione podstawy, skutkujące koniecznością ich uwzględnienia. Za chybione uznać należało zarzuty dotyczące naruszenia przepisów prawa procesowego to jest art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77, art. 107 K.p.a. oraz art. 141 § 4 P.p.s.a., bowiem strony wnoszące skargi kasacyjne uchybienie powyższym normom upatrują we wadliwie wyprowadzonych wnioskach, ale nie kwestionują samego stanu faktycznego przyjętego w skarżonym wyroku. Podstawowy problem ujawniony na tle niniejszej sprawy dotyczył kwalifikacji prawnej przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego. Słusznie, bowiem zarówno Sąd pierwszej instancji, jak i skarżący oraz strony skarżące kasacyjnie z ustaleniem tym wiążą zasadniczą dla oceny zaskarżonej decyzji kwestię wielkości obszaru oddziaływania tejże inwestycji, która kształtuje krąg stron postępowania administracyjnego i osób uprawnionych do wniesienia odwołania. Stwierdzić trzeba, iż przedmiotową inwestycję stanowiła "Budowa Terminala General Aviation Portu Lotniczego Gdynia- Kosakowo (...) jako części inwestycji <>". Wbrew jednak opinii Sądu pierwszej instancji powyższy przedmiot decyzji o pozwoleniu na budowę nie mógł być wiązany z rozbudową całego lotniska, ale jak zasadnie podnoszą strony skarżące kasacyjnie, odnosił się on ściśle i wyłącznie do budowy obiektu Terminalu. Błędnie wywodzi przy tym Sąd pierwszej instancji, iż Terminal zlokalizowany na terenie portu lotniczego, nie jest samodzielnym obiektem budowlanym. Przyczyn takiego stanowiska należy poszukiwać w odrębnej kwalifikacji prawnej obu powyższych obiektów budowlanych, to jest budowy terminalu i budowy lotniska. Jak zwracano uwagę w orzecznictwie, przypadek budowy terminalu pasażerskiego na funkcjonującym lotnisku, stanowi problematykę tzw. budowy "obiektu w obiekcie", a więc realizacji w ramach portu lotniczego obiektu budowlanego, będącego jednocześnie jego częścią i faktycznie służącego prawidłowemu funkcjonowaniu tego pierwszego. Istnienie tego związku nie wyklucza jednak samodzielnego charakteru obiektu budowlanego terminalu jako części lotniska (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 marca 2007 r. sygn. akt II OSK 497/06- dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: orzeczenia.gov.pl). Zgodnie z definicją lotniska określoną w art. 2 pkt 4 Prawa lotniczego jest to "wydzielony obszar na lądzie, wodzie lub innej powierzchni w całości lub w części przeznaczony do wykonywania startów, lądowań i naziemnego lub nadwodnego ruchu statków powietrznych, wraz ze znajdującymi się w jego granicach obiektami i urządzeniami budowlanymi o charakterze trwałym, wpisanym do rejestru lotnisk". Definicja ta oznacza, zatem, iż obiekty budowlane stanowią część lotniska jedynie w sytuacji, gdy lotnisko to zostało wpisane do właściwego rejestru. Wpisanie do rejestru danego lotniska jest wymogiem koniecznym do rozpoczęcia jego eksploatacji, po uprzednim uzyskaniu zezwolenia na założenie lotniska i spełnieniu innych warunków określonych w art. 59 ust. 1 Prawa lotniczego. W okolicznościach niniejszej sprawy, budowa przedmiotowego Terminalu ma na celu umożliwienie na części istniejącego lotniska wojskowego obsługę samolotów lotnictwa cywilnego. Zwrócić trzeba jednak uwagę, iż takie rozwiązanie przewidziane, co prawda normami Prawa lotniczego (art. 60 ust. 3), wymaga uprzedniego wpisania takiego lotniska także do rejestru lotnisk prowadzonego przez Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego. Oznacza to zatem, iż udzielone decyzją organu I instancji pozwolenie na budowę Terminalu, służącego obsłudze samolotów lotnictwa cywilnego, odnosiło się do lotniska jeszcze nie funkcjonującego. Z tych też przyczyn projektowany Terminal w chwili wydania pozwolenia budowlanego nie mógł nawet stanowić części tego lotniska, a więc był samodzielnym obiektem budowlanym. Wykazywany zaś związek funkcjonalny z tymże lotniskiem będzie miał raczej charakter przyszłościowy, związany z rozpoczęciem jego eksploatacji. Z tych też przyczyn eksponowana przez Sąd pierwszej instancji konieczność "postrzegania inwestycji w sposób sprzeczny z jej zakresem, opisanym w decyzji organu I instancji i związkiem funkcjonalnym, z szerszym zamierzeniem, którego terminal jest elementem" jest przedwczesna i błędna. Bez znaczenia przy tym dla oceny tego Terminalu pozostawał fakt, iż jest on realizowany na istniejącym i dopuszczonym do eksploatacji lotnisku wojskowym, skoro jego budowa nie jest związana z jego obsługą. W nawiązaniu do powyższych rozważań zauważyć także trzeba, iż z samego określenia przedmiotowego zamierzenia w treści decyzji jako "część inwestycji <> (...)" nie można oceniać interesu skarżącego, jak czyni to Sąd pierwszej instancji, w kontekście oddziaływania całego portu lotniczego. Kluczowe, bowiem pozostaje użycie w tej decyzji, za wnioskiem inwestora, nie słowa "rozbudowa", ale zwrotu "Budowa Terminala (...) jako część inwestycji". Wskazuje ono, bowiem na przyjętą przez inwestora etapową koncepcję realizacji przedsięwzięcia i jakie roboty zamierza on realizować na tym konkretnym etapie procesu inwestycyjnego. To zaś nakłada na organ architektoniczno- budowlany każdorazową konieczność analizy wszystkich okoliczności prowadzonej sprawy, w tym każdorazową analizę obszaru oddziaływania zgłoszonego we wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę. Mając powyższe okoliczności na uwadze, stwierdzić trzeba, iż zasadnie strony skarżące kasacyjnie kwestionowały ocenę Sądu pierwszej instancji odnośnie błędnego ustalenia przedmiotu decyzji organu I instancji, a w konsekwencji przyjęcie, że przymiot strony postępowania odwoławczego winien być oceniany w odniesieniu do całej przyszłej inwestycji, a nie jedynie do planowanej kontrolowaną decyzją budowy Terminalu. Z tych też przyczyn za zasadne uznać należało zarzuty obu rozpoznawanych kasacji dotyczące naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w związku z art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, a także zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w związku z art. 3 pkt 1 lit. a i art. 3 pkt 3 Prawa budowanego i art. 2 pkt 4 Prawa lotniczego kasacji inwestora. Stwierdzić trzeba, iż Naczelny Sąd Administracyjny, w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, podziela wyrażany w orzecznictwie sądowoadministracyjnym pogląd, że wyprowadzenie wadliwych wniosków z przyjętego stanu faktycznego sprawy przez Sąd pierwszej instancji, a co miało miejsce w przedmiotowym postępowaniu, które skutkowało w efekcie odmiennym niż podjętym w zaskarżonym wyroku rozstrzygnięciem, jest naruszeniem przepisów innym niż naruszenie przepisów postępowania, o którym mowa w art. 188 P.p.s.a. (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 marca 2004 r. sygn. akt OSK 81/04 z glosą aprobującą B. Adamiak, OSP 2004 r., z. 11, poz. 135 oraz z dnia 16 lutego 2009 r. sygn. akt II OSK 193/08, niepubl.). W związku z powyższym, wobec zaistnienia w niniejszej sprawie okoliczności, o których mowa w art. 188 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał także wniesioną skargę. W tym zakresie należało natomiast podzielić stanowisko organu odwoławczego, iż brak jest jakichkolwiek norm prawnych wprowadzających związane z projektowanym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu innych działek niż ta, na której będzie planowany obiekt realizowany. Z tego też powodu zaskarżone rozstrzygnięcie uznać należało za prawidłowo. Z przedstawionych wyżej względów, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 P.p.s.a. w związku z art. 151 P.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok w całości i oddalił skargę wniesioną do Sądu pierwszej instancji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 tej ustawy.