II SA/Łd 1025/12

Dnia 4 grudnia 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Jolanta Rosińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Protokolant asystent sędziego Jarosław Moraczewski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 grudnia 2012 roku sprawy ze skargi K.Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz skarżącego K. Z. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] Nr [...] Prezydent Miasta [...] na podstawie art. 149 § 3 w związku z art. 148 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku K. Z. o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci [...], przewidzianej do realizacji w Ł. przy ul. T. [...], na części działek nr ewid. [...] i [...], odmówił wznowienia postępowania. W uzasadnieniu decyzji Prezydent Miasta [...] wskazał, że w dniu 19 stycznia 2009 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. wpłynęło pismo, w którym K. Z. wniósł o uchylenie w/w decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...]. Pismem procesowym z dnia 2 maja 2009 r. wnioskodawca, w odpowiedzi na wezwanie organu, sprecyzował swoje żądanie i wskazał, że wnosi o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...] w trybie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Postanowieniem z dnia [...] Prezydent Miasta Ł. na podstawie art. 149 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. wznowił postępowanie zakończone własną ostateczną decyzją z dnia [...], następnie decyzją z dnia [...] na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 53 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), dalej u.p.z.p., odmówił uchylenia ostatecznej decyzji z dnia [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W wyniku rozpatrzenia odwołania wnioskodawcy organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. K. Z. wniósł skargę na decyzję organu II instancji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, który wyrokiem z dnia 23 marca 2010 r. uchylił decyzje organów I i II instancji oraz postanowienie organu I instancji o wznowieniu postępowania, poddając w wątpliwość spełnienie przez wnioskodawcę podstawowego wymogu, tj. zachowania terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Organ I instancji wskazał, że w toku ponownie przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego ustalił, że w dniu 8 grudnia 2008 r. do Wydziału Administracji Architektoniczno-Budowlanej Urzędu Miasta [...] wpłynęło odwołanie strony opatrzone datą 3 - 4 grudnia 2008 r. od decyzji z dnia [...] udzielającej pozwolenia na budowę spornej inwestycji. Odwołanie to opatrzone prezentatą organu wraz z datą wpływu stanowi materiał dowodowy świadczący o tym, że w dacie pisania odwołania znana była stronie decyzja będąca przedmiotem wniosku o wznowienie postępowania i że wniosek ten złożony w dniu 19 stycznia 2009 r. narusza art. 148 § 2 K.p.a. Nadto, organ wskazał na treść art. 53 u.p.z.p., który jest przepisem szczególnym w stosunku do regulacji zawartej w k.p.a. Stanowi on, iż o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie, strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Inwestora oraz właściciela i użytkownika wieczystego nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, zawiadamia się na piśmie. Organ wskazał, iż zgodnie z przywołaną regulacją pismem kierownika Oddziału Urbanistyki UMŁ z dnia 21 listopada 2007 r. przekazane zostało obwieszczenie dotyczące decyzji lokalizacyjnej, celem jego wywieszenia na tablicy ogłoszeń. Na odwrocie tego pisma znajduje się adnotacja z dnia 28 grudnia 2007 r. dokonana przez pracownika Delegatury UMŁ, że ogłoszenie wisiało na tablicy ogłoszeń od dnia 23 listopada 2007 r. do dnia 23 grudnia 2007 r. Organ podkreślił, że wywieszenie obwieszczenia na tablicy ogłoszeń UMŁ jest zwyczajowo przyjętym w Ł. sposobem zawiadamiania mieszkańców, zatem uwzględniając 14 - dniowy termin, o jakim mowa w art. 49 k.p.a., licząc od dnia 23 grudnia 2007 r. należało uznać, że w dniu 5 stycznia 2008 r. nastąpiło doręczenie K. Z. wiadomości o kwestionowanej decyzji z dnia [...]. W odwołaniu od powyższej decyzji K. Z. wniósł o jej uchylenie w całości i uwzględnienie wcześniejszych wniosków dotyczących wznowienia postępowania w sprawie decyzji ostatecznej z dnia [...]. W uzasadnieniu wyjaśnił, iż pierwszą lakoniczną wiedzę o wydaniu bliżej nieokreślonej decyzji uzyskał z lektury uzasadnienia decyzji z dnia [...], która została mu doręczona na przełomie listopada i grudnia 2008 r. Od decyzji tej wniósł odwołanie w dniu 4 grudnia 2008 r. - data nadania przesyłki, w którym odwołujący dodatkowo wniósł o doręczenie decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, dalej o stwierdzenie jej nieważności lub uznanie za stronę i przywrócenie terminu na odwołanie się od jej ustaleń. W postanowieniu z dnia [...] Wojewoda [...] wyjaśnił stronie, że w kwestii wznowienia postępowania winien zwrócić się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, co też uczynił poprzez sporządzenie nowego odwołania datowanego na dzień 14 stycznia 2009 r., nadanego w dniu 15 stycznia 2009 r. Odwołujący podkreślił, że w realizacji pouczenia Wojewody [...], które odebrał 10 stycznia 2009 r., sporządził oddzielnie odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego i złożył je z zachowaniem 14 - dniowego terminu na wniesienie odwołania. Na marginesie podkreślił, że precyzyjną wiedzę o decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego pozyskał dopiero po doręczeniu pouczenia Wojewody, tj. po 10 stycznia 2009 r., wcześniej wiedza odwołującego nie była kompletna. Dalej wyraził pogląd, że błędne jest dodatkowo odwoływanie się przez organ do regulacji art. 53 ust. 8 u.p.z.p. Odwołujący zakwestionował sposób doręczenia decyzji, tj. obwieszczenie w formie pism zamieszczonych na tablicy ogłoszeń Delegatury Urzędu Miasta Ł. Referatu Ogólnego [...] i stwierdził, że nie widział takiego ogłoszenia i tym samym nie zapoznał się z nim. Zdaniem odwołującego, celem ustawodawcy wprowadzającego przepis art. 53 ust. 1 u.p.z.p., było stworzenie dogodnego dostępu do informacji mogących mieć znaczenie dla danego obywatela. Informowanie stron w sposób zwyczajowo przyjęty oznacza np. ogłoszenia prasowe, a przede wszystkim poinformowanie listem poleconym potencjalnie najbardziej zainteresowanych stron, jakimi są właściciele nieruchomości sąsiednich. Ogłoszenie na tablicy informacyjnej może być jedynie uznane za pomocniczy sposób informowania, ale w żadnym razie nie może być to sposób podstawowy i jedyny. Dodatkowo strona wskazała, że Prezydent Miasta poinformował ją o toczącym się postępowaniu w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii cyfrowej. Podobnie rzecz się miała w postępowaniu dotyczącym zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę tej samej stacji telefonii cyfrowej. Decyzją z dnia [...] Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 145 §1 pkt 4 i art. 148 § 2 K.p.a., utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Wskazując na zasadność utrzymanego w mocy rozstrzygnięcia Kolegium przypomniało dotychczasowy przebieg postępowania, stanowiska stron i charakterystykę trybu wznowienia postępowania. Organ odwoławczy podkreślił, że mając na uwadze wytyczne Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi zawarte w wyroku z dnia 23 marca 2010 r. bezspornym jest, iż pismem z dnia 4 grudnia 2008 r. strona odwołała się od decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] i wniosła o przesłanie do wiadomości decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego i o stwierdzenie jej nieważności lub uznanie za stronę postępowania i przywrócenie terminu do wznowienia postępowania. Dokument ten strona załączyła do odwołania złożonego do Kolegium w dniu 19 stycznia 2009 r., które po wyjaśnieniu, sprecyzowaniu przez stronę, stanowiło podstawę do uruchomienia postępowania wznowieniowego. Kolegium zaznaczyło, że zdaniem Sądu przywołane okoliczności dowodzą, że strona w dacie złożenia odwołania od decyzji z dnia [...], czyli w dniu 4 grudnia 2008 r. z pewnością posiadała wiedzę o decyzji lokalizacyjnej, natomiast podanie o wznowienie złożyła dopiero w dniu 19 stycznia 2009 r., zatem z uchybieniem terminu wynikającego z art. 148 § 2 K.p.a. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi K. Z. wniósł o uchylenie decyzji Kolegium i merytoryczne rozpatrzenie sprawy oraz zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący podtrzymał argumentację zawartą w odwołaniu i składanych pismach. Nadto poddał w wątpliwość dopuszczalność podnoszenia kwestii ewentualnego przedawnienia uprawnienia skarżącego do skarżenia decyzji z dnia [...], gdyż prawo do jej zaskarżenia strona wywodzi z pkt 2 prawomocnego postanowienia Wojewody [...] z dnia [...]. Dalej podniósł, że w jego przekonaniu błędne jest również stanowisko organów administracji, iż Sąd jednoznacznie rozstrzygnął, że w dacie złożenia odwołania od decyzji z dnia [...], czyli w dniu 4 grudnia 2008 r. skarżący posiadał wiedzę o decyzji lokalizacyjnej, lecz podanie o wznowienie złożył dopiero w dniu 19 stycznia 2009 r. Wychodząc z takiego założenia Kolegium wskazało, że jest związane ustaleniem Sądu i przyjęło, że strona uchybiła terminowi do wnioskowania o wznowienie postępowania. Zdaniem strony takie ustalenie stoi w sprzeczności z faktami, a przede wszystkim z orzeczeniem, w którym Sąd nie rozstrzygnął w sposób ostateczny kwestii, czy wnoszący o wznowienie postępowania dochował lub też naruszył normy określone z art. 148 K.p.a. W ocenie strony Sąd jedynie wyraził powzięte wątpliwości co do jednoznacznego rozpatrzenia tej kwestii przez Kolegium, nakazując dokładne wyjaśnienie i rzetelne udokumentowanie sprawy w tym zakresie. Na koniec skarżący powtórzył argumentację odwołania i podkreślił, iż pierwszą lakoniczną wiedzę o spornej decyzji uzyskał z lektury decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...], daty doręczenia decyzji nie pamięta, ale było to na przełomie listopada i grudnia 2008 r. zatem uznać należy, iż podanie o wznowienie złożone zostało w dniu 4 grudnia 2008 r., a nie w dniu 19 stycznia 2009 r. jak przyjął organ. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wyrokiem z dnia 2 lutego 2011 r., sygn. akt II SA/Łd 1530/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę K. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. W pierwszej kolejności Sąd zwrócił uwagę, że sprawa K. Z. w przedmiocie wniosku o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci [...], była już przedmiotem kontroli Sądu. Wyrokiem z dnia 23 marca 2010 r., sygn. akt II SA/Łd 110/10, Sąd uchylił w całości decyzję organu I i II instancji oraz poprzedzające je postanowienie Prezydenta Miasta z dnia [...]. Oznacza to, że obecnie kontrolowane rozstrzygnięcie wydane zostało w wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania administracyjnego przez organy obu instancji. W związku z powyższym, a w szczególności wobec treści bezwzględnie obowiązującego przepisu art. 153 p.p.s.a., obecnie prowadzona kontrola będących przedmiotem skargi decyzji będzie miała na celu sprawdzenie, czy organy administracyjni wypełniły wskazania Sądu zawarte w uzasadnieniu wyroku z dnia 23 marca 2010 r. Sąd stwierdził, że organy administracji w pełni zastosowały się i uwzględniły wszystkie wytyczne Sądu zawarte w wyroku z dnia 23 marca 2010 r. badając w sposób wnikliwy czy strona zachowała wynikający z przepisu art. 148 K.p.a. termin jednego miesiąca do złożenia podania o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją, w sytuacji, gdy podstawą wznowienia jest art. 145 §1 pkt 4 K.p.a., a termin ten biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Sąd stwierdził ponadto, że strona skarżąca w dacie złożenia odwołania od rozstrzygnięcia Prezydenta Miasta [...] z dnia [...], czyli w dniu 4 grudnia 2008 r. z pewnością posiadała wiedzę o decyzji z dnia [...], ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego. Wiedzę tę strona powzięła już z lektury uzasadnienia decyzji z dnia [...]. Ustalenie to potwierdza sam skarżący. W pełni zasadne jest tym samym ustalenie, że strona skarżąca posiadała wiedzę o decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego przed złożeniem odwołania od decyzji z dnia [...]. W konsekwencji uzasadnione jest twierdzenie, że skarżący uchybił terminowi jednego miesiąca od dnia dowiedzenia się o decyzji, na złożenie wniosku o wznowienie postępowania, co oznacza, iż organ administracji działając w oparciu o obowiązujące przepisy prawa zobligowany był odmówić wznowienia postępowania na podstawie art. 149 K.p.a. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył K. Z., zaskarżając wyrok w całości, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i c p.p.s.a. przez nieuwzględnienie skargi mimo naruszenia następujących przepisów przez organy w toku postępowania administracyjnego: a) niezastosowania normy prawnej przepisu art. 61 oraz art. 65 i 66 K.p.a. w kontekście potwierdzonego aktami sprawy faktu wniesienia przez K. Z. odwołania z dnia 14 stycznia 2009 r. (data nadania pocztowego 15 stycznia 2009 r.) jako bezpośredniego następstwa postanowień oraz pouczeń dotyczących strony, zawartych w prawomocnym postanowieniu nr [...] Wojewody [...] z dnia [...], a odnoszących się zgodnie z art. 123 k.p.a. do kwestii proceduralnych wynikłych w sprawie i tym samym błędne przyjęcie, że skarżący uchybił jednomiesięcznemu terminowi na wniesienie podania z żądaniem wznowienia postępowania w sprawie, b) pominięcie zasad postępowania określonych w art. 7, art. 8 oraz art. 9 K.p.a. i nieuwzględnienie wyrażonych nimi norm prawnych w zakresie oceny skutków wniesienia przez K. Z. odwołania z dnia 4 grudnia 2008 r. skierowanego do Wojewody [...], jak również w zakresie skutków późniejszego wydania przez Wojewodę [...] prawomocnego postanowienia nr [...] z [...], w szczególności poprzez nieuprawnione pominięcie w sprawie zasad określonych wskazanymi powyżej przepisami i przyjęcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi stwierdzenia, że: "Organy administracji nie mogą natomiast ani domniemywać znaczenia woli strony, ani ich dowolnie wywodzić, interpretować na podstawie niejasnych pism.", czym w praktyce odmówiono skarżącemu ochrony wynikającej z przepisów art. 112 i art. 126 K.p.a., w zakresie ewentualnych skutków błędnego pouczenia zawartego w postanowieniu [...] Wojewody [...] z [...], a dotyczącego zakresu wniosku, jaki strona winna złożyć do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, c) pominięcie normy prawnej określonej w treści art. 57 § 5 pkt 2 K.p.a. w zakresie oceny faktu, że odwołanie skarżącego w sprawie, jakie wpłynęło do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. w dniu 19 stycznia 2009 r., zostało skutecznie wniesione w dniu 15 stycznia 2009 r., tj. w dniu jego nadania, listem poleconym w publicznej placówce pocztowej, a nadto, poprzez błędne zastosowanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny normy przepisu art. 153 p.p.s.a, poprzez przyjęcie, że "organy administracji w pełni zastosowały się i uwzględniły wszystkie wytyczne Sądu zawarte w wyroku z dnia 23 marca 2010 r.", w sytuacji, gdy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w skarżonej decyzji z dnia [...], wbrew swojemu własnemu wcześniejszemu stanowisku w sprawie uznało, że "W świetle oceny prawnej wyrażonej przez Sąd I Instancji w powołanym wyżej wyroku, należy zdaniem Kolegium, uznać rozstrzygnięcie organu I instancji za prawidłowe. Ocena ta jest bowiem jednoznaczna i w istocie rozstrzyga zasadniczą w sprawie kwestię, tj. zachowania przez Pana K. Z., wynikającego z art. 148 K.p.a. terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania ...", podczas gdy Sąd I instancji w wyroku z 23 marca 2010 r. w żadnym jego zdaniu nie orzekł końcowo o uchybieniu terminu przez skarżącego, a jedynie w treści uzasadnienia wskazał, że: "Sąd po przeanalizowaniu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, uznał, że organy orzekające w sprawie nie zbadały z należytą starannością, tak jak wymagają tego regulacje art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., czy podanie K. Z. o wznowienie postępowania zostało złożone w ustawowym terminie, przewidzianym w przepisie art. 148 § 2 K.p.a." Wskazując na powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów niniejszego postępowania, łącznie z kosztami zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Wyrokiem z dnia 28 września 2012 r. Naczelny Sąd Administracyjny (II OSK 1019/11) uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi oraz zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega uwzględnieniu. Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. – Dz. U. z 2012r. poz. 270), zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg, m.in. na decyzje administracyjne. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozpoznając skargę rozstrzyga w granicach danej sprawy, jednakże nie jest związany zarzutami i wnioskami tej skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd może zatem, wychodząc poza granice skargi, stwierdzić określone naruszenie prawa materialnego bądź przepisów postępowania nawet wówczas, gdy skarżący takiego naruszenia nie dostrzegł i nie zgłosił odpowiednich zarzutów we wniesionej skardze. Wyrok wydawany jest na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.). W tym też zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi jej wyeliminowanie z obrotu prawnego. W rozpoznawanej sprawie uwzględniając kasację skarżącego Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 28 września 2012 r. uchylił wyrok tutejszego Sądu z dnia 2 lutego 2011 r. oddalający skargę i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Z mocy art. 190 p.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można także oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu powołanego wyroku stwierdził, iż Sąd I instancji błędnie uznał, że organy administracji w pełni zastosowały się i uwzględniły wszystkie wytyczne Sądu zawarte w wyroku z dnia 23 marca 2010 r. sygn. akt II SA/Łd 110/10, badając w sposób wnikliwy, czy strona zachowała wynikający z przepisu art. 148 K.p.a. termin do złożenia podania o wznowienie postępowania. We wskazanym wyroku WSA w Łodzi zobligował Prezydenta Miasta [...] do wyjaśnienia i rzetelnego udokumentowania, czy termin z art. 148 § 2 K.p.a. został faktycznie zachowany. Jak wynika z uzasadnienia tego wyroku WSA w Łodzi uznał, że kwestia zachowania terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania nie została jednoznacznie wyjaśniona i należycie udokumentowana. Sąd ten nie przesądził zatem kwestii zachowania przez K. Z. terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania, ustalenie powyższej okoliczności było natomiast rzeczą organów administracji ponownie rozpatrujących sprawę. W zaskarżonej decyzji organ odwoławczy błędnie natomiast przyjął, że wiążące jest stwierdzenie WSA w Łodzi zawarte w uzasadnieniu wyroku z dnia 23 marca 2010 r., że podanie o wznowienie postępowania strona złożyła dopiero w dniu 19 stycznia 2009 r. Skoro WSA w Łodzi zajął stanowisko, że kwestia zachowania omawianego terminu nie została jednoznacznie wyjaśniona i udokumentowana, to nie można uznać, że w sposób wiążący Sąd przesądził w jakiej dacie strona wniosła podanie o wznowienie postępowania. Takie odczytanie uzasadnienia omawianego wyroku prowadzi do wewnętrznej sprzeczności. Skoro bowiem data wniesienia podania o wznowienie postępowania byłaby datą pewną, wynikającą z ustaleń organów administracji, to wówczas zupełnie nieracjonalne byłoby stwierdzenie o braku wyjaśnienia i udokumentowania kwestii zachowania tego terminu. Jeżeli zaś organy nie poczyniły stosownych ustaleń i rozważań w tym przedmiocie, to brak było jakichkolwiek podstaw, aby sąd administracyjny orzekając kasacyjnie, mógł za organy ustalić stan faktyczny. Następnie Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż sąd I instancji błędnie ocenił, że organy w sposób prawidłowy zastosowały się do wiążących je wytycznych wyrażonych w wyroku z dnia 23 marca 2010 r. sygn. akt II SA/Łd 110/10, a w konsekwencji doszło do naruszenia art. 153 p.p.s.a. Wskazać bowiem należy, że organy nie zbadały podnoszonej wielokrotnie przez skarżącego kwestii, iż w odwołaniu od decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...], [...], nadanym w dniu 4 grudnia 2008 r., wniósł on o przesłanie decyzji o lokalizacji celu publicznego, która była podstawą dla wydania decyzji z dnia [...], stwierdzenie jej nieważności lub uznanie skarżącego za jej stronę i przywrócenie terminu na odwołanie się od jej ustaleń. Odwołanie to skarżący dołączył także do pisma z dnia 14 stycznia 2009 r. (data wpłynięcia do organu – 19 stycznia 2009 r.), które – jak podało w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji SKO – "po wyjaśnieniu rzeczywistych intencji strony stanowiło podstawę do uruchomienia postępowania wznowieniowego". Organy nie wyjaśniły jednakże, dlaczego za wniosek o wznowienie postępowania uznały pismo z dnia 14 stycznia 2009 r., nie zaś wyżej wskazane pismo z dnia 4 grudnia 2008 r. Organy nie oceniły także znaczenia postanowienia Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] i zawartego w nim pouczenia, na które wielokrotnie powołuje się skarżący, a którego brak jest w aktach sprawy. Ze wskazanych powyżej przyczyn, należało uznać, że organy nie zastosowały się do wytycznych Sądu zawartych w wyroku z dnia 23 marca 2010 r., nie zbadały bowiem rzetelnie i wnikliwie kwestii zachowania terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania przez stronę. Uwzględniając powyższe stanowisko NSA wyrażone w uzasadnieniu wyroku z dnia 28 września 2012 r. Sąd w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w orzekł, jak w pkt 1 sentencji. O kosztach postępowania rozstrzygnięto na mocy art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. n.k-o.