II SA/Kr 1181/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariusz Kotulski (spr.) Sędziowie : WSA Ewa Rynczak WSA Mirosław Bator Protokolant : Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi S.K., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławcze w K. z dnia 27 czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżącego S.K. kwotę 500 zł ( słownie: pięćset złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Prezydent Miasta K. decyzją z dnia 10 maja 2012r., nr [....] orzekł o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego: "Budowa zespołu budynków mieszkalnych w zabudowie wielorodzinnej z garażami podziemnymi na działkach nr nr [....] obr. [....] wraz z zagospodarowaniem terenu w rejonie ulic [....] i [....] w K. z budową wjazdu z dz. [....] obr. [....] i infrastrukturą techniczną na działkach nr nr [....] obr. [....] ." W uzasadnieniu organ I instancji podniósł, że teren określony we wniosku nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Działki objęte inwestycją nr [....] i [....] obr. [....] są wpisane do rejestru zabytków. W toku postępowania Miejski Konserwator Zabytków w K. postanowieniem z dnia 28 czerwca 2011r. odmówił uzgodnienia projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy. Postanowienie to zostało utrzymane w mocy przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w części dotyczącej działek nr [....] i [....] obr. [....] oraz uchylone i umorzone w pozostałym zakresie (tj. w stosunku do działek nr nr [....] obr.....). Dlatego w związku z brakiem pozytywnego uzgodnienia, wymaganego na podstawie art. 53 ust.4 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniem w związku z art. 106 § 1 K.p.a. Organ I instancji odmówił ustalenia warunków zabudowy. Od ww. decyzji odwołanie złożył S.K. , zarzucając rozstrzygnięciu naruszenie prawa administracyjnego materialnego i proceduralnego, wnioskując o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu podkreślono, że z uwagi na treść postanowienia Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, brak pozytywnego uzgodnienia przez właściwy organ w trybie art. 53 ust. 4 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 106 K.p.a. dotyczy jedynie działek nr [....] i [....] w zakresie możliwości ich zabudowy o określonej wysokości i szerokości elewacji. Zdaniem odwołującego się taka okoliczność nie daje podstaw do odmowy ustalenia warunków zabudowy dla całego zamierzenia inwestycyjnego, tym bardziej, jeżeli na danym terenie możliwe jest ustalenie warunków zabudowy w innym (bardziej ograniczonym) zakresie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 27 czerwca 2012r., nr [....] , działając na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 2, art. 59, art. 60, art.61 i art. 64 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz U. nr 80, poz. 717 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., orzekło o utrzymaniu zaskarżonego rozstrzygnięcia w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy zaznaczył, że decyzja o warunkach zabudowy oprócz spełnienia wymogów z zakresu ładu przestrzennego powinna być zgodna z przepisami odrębnym, a co szczególnie istotne - jej wydanie powinno zostać poprzedzone uzgodnieniami z odpowiednimi organami administracji publicznej, które na podstawie art. 53 ust. 4 w związku z ust. 5 niniejszej ustawy uzgadniają projekt decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Forma współdziałania jaką jest uzgodnienie ma charakter wiążący organ prowadzący postępowanie główne (Prezydenta Miasta K. ), w odróżnieniu od niewiążącej opinii. Wskazano, że odmowa uzgodnienia projektu decyzji determinuje organ rozpoznający wniosek w sprawie. W rozpatrywanej sprawie bezspornym jest, że przedłożony projekt decyzji o ustaleniu warunków zabudowy nie uzyskał pozytywnego uzgodnienia. Owszem, organ uzgadniający w II instancji dokonał częściowej zmiany postanowienia organu I instancji i umorzył postępowanie w zakresie działek nr nr [....] obr. [....] oraz [....] obr. [....] , niemniej jednak bezspornym jest, że w stosunku do działek nr [....] i [....] usankcjonowano odmowę uzgodnienia. W związku z powyższym - niezależnie od dokonanej zmiany przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego - projekt decyzji o warunkach zabudowy przedłożony do uzgodnienia w trybie art. 53 ust. 4 pkt 2 ustawy nie uzyskał akceptacji organów uzgadniających. Działki nr [....] i [....] pozostają w zakresie inwestycji, a działka nr [....] stanowi istotny element obszaru objętego przyszłą zabudową. Brak jest podstaw w związku z tym do uznania, że należy ustalić warunki zabudowy dla obszaru nie objętego ochroną konserwatorską, w stosunku do którego Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego umorzył postępowanie. W ocenie organu odwoławczego, Prezydent Miasta K. jest związany wnioskiem strony złożonym w sprawie i z punktu widzenia jego treści oraz zakresu inwestycji sporządził projekt decyzji, który następnie podlegał uzgodnieniu. W ocenie SKO, jedynie całość zamierzenia inwestycyjnego objętego projektem decyzji mogła podlegać uzgodnieniu. Zdaniem organu II instancji, z proceduralnego punktu widzenia Prezydent Miasta K. podjął prawidłowe rozstrzygnięcie odmawiając ustalenia warunków zabudowy dla całego zamierzenia inwestycyjnego. Inwestor może natomiast złożyć nowy wniosek o ustalenie warunków zabudowy zmieniając zakres inwestycji poprzez ograniczenie zamierzenia do działek nieobjętych ochroną konserwatorską. Domaganie się jednak przez wnioskodawcę już na tym etapie postępowania takiego ustalenia warunków zabudowy, które nie pozostanie w kolizji z negatywnym uzgodnieniem Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pozostaje w sprzeczności zarówno w zasadą związania przez organ wnioskiem strony, jak również stanowić będzie naruszenie art. 53 ust. 4 ustawy, który stanowił w niniejszej sprawie podstawę negatywnego, ale jednocześnie prawnie wiążącego stanowiska uniemożliwiającego podjęcie rozstrzygnięcia innego niż odmowa ustalenia warunków zabudowy. Uznano, że podniesiony przez stronę odwołującą zarzut pobieżności uzasadnienia nie zasługuje na uwzględnienie w stopniu, który uzasadniałby uchylenie zaskarżonej decyzji w trybie art. 138 § 2 K.p.a., ponieważ rozstrzygnięcie organu I instancji jest prawidłowe i nie istnieje konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy mający wpływ na wynik rozstrzygnięcia. W sprawie ponadto nie naruszono zasad ogólnych KPA, tj. w szczególności zasady prawdy obiektywnej (art. 7 K.p.a.). Skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie złożył S.K. , wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie prawa administracyjnego materialnego oraz procesowego: - art. 106 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego oraz art. 53 ust. 4 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez ich niewłaściwą interpretację i błędne zastosowanie; - naruszenie art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego poprzez zbyt skrótowe i niejasne sformułowanie uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia; - art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego poprzez utrzymanie w mocy błędnego rozstrzygnięcia organu l instancji, zamiast jego uchylenia. W uzasadnieniu skargi, wskazano, że z uwagi na treść postanowienia Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, brak pozytywnego uzgodnienia przez właściwy organ w trybie art. 53 ust. 4 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 106 K.p.a. dotyczy jedynie działek nr [....] i [....] w zakresie możliwości ich zabudowy o określonej wysokości i szerokości elewacji. Zdaniem skarżącego taka okoliczność nie daje podstaw do odmowy ustalenia warunków zabudowy dla całego zamierzenia inwestycyjnego, tym bardziej, jeżeli na danym terenie możliwe jest ustalenie warunków zabudowy w innym (bardziej ograniczonym) zakresie. Wynika to ze specyfiki postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy, w którym wnioskujący nie jest w stanie dokładnie określić treści przyszłego rozstrzygnięcia, opartego w dużej mierze na uzyskanej w toku postępowania analizie architektonicznej - urbanistycznej oraz treści wymaganych prawem opinii i uzgodnień. Zdaniem skarżącego rozstrzygnięcia, znacznie odbiegające od treści wniosku, są raczej zasadą w tym postępowaniu (dotyczy to zwłaszcza wnioskowanych parametrów zabudowy). Nadto skarżący stwierdził, że zgodnie z zamierzeniem inwestycyjnym nie planuje zabudowy działek [....] oraz [....] obr. [....] , a umieszczenie ich w nazwie inwestycji wynikało z lokalizacji na ich terenie elementów infrastruktury technicznej, a nie budynków. Ponieważ działki te pozostają wolne od zabudowy, to nie ma możliwości stopniowania wysokości obiektów, bowiem zabudowie podlegać będą wyłącznie działki nie sąsiadujące bezpośrednio z terenem dawnego lotniska. Zdaniem skarżącego, organy administracyjne dokonały błędnej wykładni oraz niewłaściwie zastosowały przepisy z uwagi na wydanie decyzji o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla całego zamierzenia inwestycyjnego w sytuacji, gdy odmowa uzgodnienia projektu decyzji odnosiła się wyłącznie do części zamierzenia inwestycyjnego na działkach nr [....] i [....] w K. Przepis art. 61 ust 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2004r. o planowaniu i przestrzennym ma na celu powstrzymanie zabudowy nie dającej się pogodzić z istniejącą oraz nałożenie na inwestora warunku w postaci konieczności dostosowania zabudowy do cech charakterystycznych zabudowy zastanej oraz warunków ochrony obszarów objętych szczególną ochroną, w tym zabytków nieruchomych podlegających ochronie konserwatorskiej. Zdaniem skarżącego wykładnia systemowa w kontekście Konstytucyjnie chronionych praw, w szczególności prawa własności, którego realizacja oparta jest o zasadę wolności zagospodarowania terenu, w tym jego zabudowy w granicach prawa oraz wykładnia celowościowa wskazująca, iż ratio legis komentowanych uregulowań jest ochrona ładu przestrzennego, nie zaś drastyczne ograniczenie zabudowy powstającej tam, gdzie nie ma planu miejscowego, nakazują w sposób szeroki interpretować pojęcie kontynuacji funkcji oraz formy architektonicznej obiektów budowlanych i zakazują rozszerzającej interpretacji norm prawnych ograniczających prawo do zabudowy. Organy administracji publicznej orzekające w niniejszej sprawie błędnie uznały, iż postanowienie Miejskiego Konserwatora Zabytków w K. dotyczące odmowy uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla dwóch działek oznacza konieczność wydania decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy dla całego zamierzenia budowlanego opisanego we wniosku. Organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "ppsa", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może uchylić ją, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga zgodnie z art. 151 ustawy podlega oddaleniu. Rozpoznając sprawę w świetle wskazanego kryterium sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż przy wydaniu zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego, jak i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta K. doszło do naruszenia przepisów, które obligowało sąd do wyeliminowania z obrotu prawnego obu zaskarżonych aktów. Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 27 czerwca 2012r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 10 maja 2012r., o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu budynków mieszkalnych w zabudowie wielorodzinnej z garażami podziemnymi na działkach nr nr [....] obr. [....] wraz z zagospodarowaniem terenu w rejonie ulic [....] i [....] w K. z budową wjazdu z dz. [....] obr. [....] i infrastrukturą techniczną na działkach nr nr [....] obr. [....] .W pierwszej kolejności zwrócić należy uwagę, iż podstawą negatywnego rozstrzygnięcia organu było ustalenie, iż projekt decyzji nie uzyskał pozytywnego uzgodnienia od organu ochrony zabytków w części dotyczącej działek [....] i [....] , która to okoliczność, w świetle art. 53 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, dalej jako u.p.z.p., stanowiła dla orzekających w sprawie organów administracyjnych podstawę do odmowy ustalenia warunków zabudowy dla objętego wnioskiem przedsięwzięcia. Z całą stanowczością podkreślić trzeba, iż sąd nie kwestionuje prawidłowości wystąpienia o uzgodnienie projektu decyzji do Miejskiego Konserwatora Zabytków w K. , bowiem przepisy art. 53 ust. 4 pkt 2 w związku z 64 ust. 1 u.p.z.p. jednoznacznie regulują kwestię niezbędności uzyskania stosownego uzgodnienia z właściwym organem. Kwestią sporną w przedmiotowej sprawie jest natomiast to, czy brak pozytywnego uzgodnienia przez właściwy organ tylko w stosunku do dwóch wymienionych we wniosku działek (....i....) w zakresie możliwości ich zabudowy, stanowi podstawę do wydania decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy dla całego zamierzenia inwestycyjnego objętego wnioskiem inwestora. Skarżący w odwołaniu od decyzji organu I instancji zasadnie podniósł m.in. to, że organ administracyjny może ustalić warunki zabudowy dla wnioskowanej inwestycji w innym, bardziej ograniczonym zakresie oraz że rozstrzygnięcia odbiegające od treści wniosku są zasadą w tym postępowaniu. Za słuszny należy uznać zarzut skargi dotyczący nieprawidłowej oceny kwestii związania organu ustalającego warunki zabudowy wnioskiem inwestora. Należy podzielić stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wyrażone w wyroku z dnia 25 stycznia 2006r., sygn. akt IV SA/Wa 1665/05 (LEX nr 196469), utrzymanym w mocy przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 5 kwietnia 2007r., sygn. II OSK 602/06 (niepublikowany). Wojewódzki Sąd Administracyjny zwrócił w nim uwagę na odmienność regulacji zawartej w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z 2003r. od poprzedzającej ją ustawy z 1994r.: "pod rządami ustawy z 1994r. przyjmowano zatem powszechnie, tak w orzecznictwie, jak i doktrynie, że wniosek o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu ma charakter wiążący i ustalone warunki zabudowy i zagospodarowaniu terenu musiały mu odpowiadać. W przekonaniu składu orzekającego stanowisko takie nie do utrzymania jest natomiast w stosunku do wniosku inwestora, przewidzianego w ustawie z 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. (...) Art. 59 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi wyraźnie, że ustalenia w drodze decyzji warunków zabudowy wymaga inwestycja, ale tylko w razie braku planu zagospodarowania przestrzennego dla danego terenu. Zatem wolą ustawodawcy było niejako zastąpienie ustaleń tego planu, poprzez ustalenia zawarte w takiej decyzji, której wydanie musi poprzedzać przeprowadzenie stosownej analizy, o której nieco dalej." Dopiero tak dokonane ustalenie warunków zabudowy dla zamierzonej inwestycji, stanowi podstawę do ubiegania się o pozwolenie na budowę. W myśl art. 53 ust. 3 w zw. z art. 64 ust. 1 tej ustawy oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588) właściwy do wydania warunków zabudowy organ zobowiązany jest do przeprowadzenia analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy, zwanej dalej analizą. Przygotowanie jej poprzedza opracowanie projektu decyzji o warunkach zabudowy. Przy czym sporządzenie projektu takiej decyzji powierza się osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów, jak stanowi art. 60 ust. 4 tej ustawy. W praktyce osoba ta sporządza także wspomnianą analizę. Ustawodawca nie wprowadził natomiast takiego obowiązku odnośnie wniosku inwestora, uznając iż nie musi być przygotowany przez profesjonalistę w tym zakresie. Biorąc zatem pod uwagę, iż inwestor wobec braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego dla danego terenu, często nie jest w stanie dokładnie przewidzieć, jaką zabudowę na wskazanym obszarze można dopuścić i co wyniknie z analizy, która zostanie przeprowadzona, nie może ponosić negatywnych tego konsekwencji. Wniosku jego nie powinno się zatem interpretować zbyt sztywno. Często bowiem w praktyce zdarzać się będą sytuacje, w których tak jak w tym przypadku, można będzie dopuścić realizację inwestycji w innym, bardziej ograniczonym zakresie, niż inwestor zamierzał, formułując swój zamiar we wniosku. Należało zatem zbadać, czy odmowa uzgodnienia planowanego zamierzenia budowlanego dotycząca tylko dwóch działek (....oraz.....) nie daje podstaw do wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy na pozostałym obszarze wynikającym z wniosku. Oczywiście organ administracyjny jest związany wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy i tylko w zakresie wniosku może orzekać. Niedopuszczalne jest więc np. odmienne kształtowanie zakresu planowanej inwestycji, jej rodzaju, czy też innego niż wskazanego we wniosku terenu inwestycji. Ale orzekając na podstawie wniosku i w jego ramach organ administracyjny ma po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego odnieść się do niego i ustalić warunki zabudowy lub odmówić ustalenia tych warunków. To organ administracyjny w sposób jednostronny określa treść decyzji administracyjny kierując się obowiązującym prawem (w tym analizą architektoniczno-urbanistyczną), a nie zamierzeniami i oczekiwaniami inwestora. To organ administracyjny ma stwierdzić czy na danym terenie w ogóle zachodzi możliwość inwestowania (np. realizacja zabudowy) i określić jej graniczne parametry odnosząc je do zabudowy w obszarze analizowanym, aby zachować ład przestrzenny i urbanistyczny. W niniejszej sprawie uznanie, że na dwóch działkach nr [....] i [....] (spośród kilkunastu wskazanych we wniosku) nie jest dopuszczalna zabudowa nie oznacza, że w ogóle nie jest możliwe określenia warunków zabudowy dla pozostałych działek. Z faktu, że z ostatecznego uzgodnienia projektu decyzji dokonanego przez właściwe organy wynika tylko to, że na w/w działkach nie jest możliwa zabudowa a w konsekwencji brak jest możliwości ustalenia warunków zabudowy dla tych działek. Natomiast w świetle dokonanego uzgodnienia (z punktu widzenie służb konserwatorskich) jak najbardziej możliwe jest ustalenie warunków zabudowy dla pozostałych działek. Odmawiając zatem ustalenia warunków zabudowy dla działek nr [....] i [....] ze względu na negatywne uzgodnienie, organy administracyjne powinny wyjaśnić (na podstawie sporządzonej analizy, jej wyników, albo ponownie przygotowanej analizy) czy jest możliwe ustalenie warunków zabudowy dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego na pozostałych działkach wskazanych we wniosku: nr nr [....] obr. [....] i je ustalić albo czy też ze względu na brak możliwości zabudowy na działkach nr [....] i [....] również na pozostałych działkach ujętych we wniosku nie jest możliwa zabudowa i odmówić ustalenie warunków zabudowy. W aktach sprawy brak jest jakichkolwiek rozważań w tym zakresie. Dopiero po przeprowadzeniu takich ustaleń powinien być przygotowany projekt decyzji (także podlegający uzgodnieniu z właściwymi organami np. służbami konserwatorskimi) odnoszący się co całości złożonego wniosku o ustalenie warunków zabudowy tj. odmawiający ustalenia warunków zabudowy na działkach nr [....] i [....] i ustalający je dla pozostałych działek albo odmawiający ustalenia warunków zabudowy (a więc również dla pozostałych działek ujętych we wniosku) - ze wskazaniem przyczyn takiego rozstrzygnięcia. Nie jest jednak dopuszczalna odmowa ustalenia warunków zabudowy dla całości zamierzenia inwestycyjnego obejmującego kilkanaście działek tylko dlatego, że brak jest możliwości zabudowy – zgodnie z obowiązującym prawem - dwóch spośród nich. Wskazać także należy, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, iż dopóki sprawa nie zostanie zakończona decyzją ostateczną, strona może modyfikować swoje żądania, a organ administracji publicznej ma obowiązek na nowo je ocenić w świetle przepisów prawa materialnego po wyczerpującym ustaleniu stanu faktycznego. (wyrok NSA z 26 listopada 2008r., II GSK 510/08, publ: http://cbois.nsa.gov.pl; wyrok NSA z dnia 24 listopada1983r., l SA 1504/83, publ. System Informacji Prawnej LEX, Lex nr 9761). Zatem organ prowadzący postępowanie o ustalenie warunków zabudowy "od nowa" powinien zbadać, czy w świetle ostatecznych uzgodnień wnioskodawca nie zamierza dokonać modyfikacji wniosku o ustalenie warunków zabudowy w zakresie wskazania działek nim objętych. Zarówno organ i instancji jak i SKO zaniechały przede wszystkim wyjaśnienia, czy istnieje możliwość ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji w zakresie jaki wynika to z wniosku inwestora z pominięciem działek nr [....] i [....]dla których brak jest wymaganego prawem uzgodnienia. Orzeczenie w przedmiocie odmówienie ustalenia warunków zabudowy dla całości ww. inwestycji, w ocenie Sądu dokonane zostało przedwcześnie z naruszeniem art. 7, 77 kpa, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy. Biorąc powyższe argumenty pod uwagę sąd ocenił, że organy obu instancji naruszyły przepisy postępowania w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy i dlatego zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji podlegały uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm). O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art.200 ustawy.