II SA/Łd 882/12

Dnia 4 grudnia 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Rymaszewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Protokolant asystent sędziego Jarosław Moraczewski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 grudnia 2012 roku sprawy ze skargi A sp. z o.o. z siedzibą w N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie warunki zabudowy dla inwestycji oddala skargę. II SA/Łd 882/12 Uzasadnienie Decyzją z dnia [...] nr [...] Burmistrz Gminy i Miasta S. na podstawie art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 2 pkt. 2, art. 61 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku A Sp. z o.o. w N., ustalił warunki zabudowy dla budowy 2 turbin wiatrowych o mocy do 3 MW i wysokości całkowitej turbiny ok. 160 m wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną w miejscowości P. na działkach nr ewid. [...],[...] i [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, że planowana inwestycja spełnia warunki określone w art. 61 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł W. P.. W. P. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucając, że analiza warunków zabudowy została błędnie sporządzona, bowiem wymieniono w niej budynki mieszkalne parterowe, podczas gdy występuje na tym terenie kilka piętrowych. Dodał, że przy tak potężnych turbinach zachowana odległość od zabudowań jest zbyt bliska, a nadto nie podano wskaźnika natężenia hałasu elektrowni. Odwołanie wniósł również P.N.. P. N. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania pierwszej instancji w całości, zarzucając że inwestor nieprecyzyjnie przedstawił ilość działek niezbędnych pod budowę 2 turbin wiatrowych, gdyż zgodnie z załącznikiem graficznym przedmiotowe przedsięwzięcie obejmuje obszar działek nr [...], [...], [...], [...] i [...], a nie jak ujęto w zaskarżonej decyzji [...], [...] i [...]. Przy wyznaczeniu terenu pod planowane przedsięwzięcie uwzględnia się bowiem rzut poziomy na powierzchnię gruntu okręgu zataczanego przez śmigła turbiny wiatrowej. Ponadto, zdaniem odwołującego się wnioskodawca nie dopełnił obowiązku, który został nałożony przez organ pierwszej instancji w piśmie z dnia [...] dotyczącego dostarczenia aktualnych warunków przyłączenia do sieci energetycznej, a zatem brak było podstaw do wydania decyzji. Nadto, zaskarżona decyzja jest w swej treści niezgodna z załączoną analizą warunków zabudowy, jak i załącznikiem graficznym. Obliczenie powierzchni terenu objętego na gruntach klasy III jest zaniżone, czego dowodem jest załącznik graficzny, z którego można wyliczyć, że teren pod planowaną inwestycję przekracza 0,5 ha. Decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 61 ust. 1 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i odmówiło ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 61 ust. 3 ustawy w przypadku urządzeń infrastruktury technicznej - do których należy zaliczyć elektrownie wiatrowe - nie stosuje się przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy, a zatem dotyczących tzw. dobrego sąsiedztwa oraz dostępu do drogi publicznej. W tej sytuacji zdaniem organu stwierdzenie dopuszczalności wydania pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy wymaga ustalenia, czy: 1) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, 2) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1, 3) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Powołując art. 61 ust. 5 ustawy organ wskazał, że warunek, o którym mowa w ust. 1 pkt 3u.p.z.p. uznaje się za spełniony, jeżeli wykonanie uzbrojenia terenu zostanie zagwarantowane w drodze umowy zawartej między właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem. Wykładnia funkcjonalna i celowościowa przepisu art. 61 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym pozwala na przyjęcie, że nie wymaga on od inwestora sformalizowanej według zasad prawa cywilnego, pisemnej umowy na wykonanie konkretnego uzbrojenia terenu, lecz porozumienia, które jedynie gwarantuje, że stosowne uzbrojenie powstanie. Za takim stanowiskiem przemawia też treść art. 7 ust. 14 ustawy Prawo energetyczne (tekst jednolity Dz.U. z 2006 r. Nr 89, poz. 625 ze zm.). Przy badaniu spełnienia przesłanki określonej w art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym organ wydający warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie źródła energii elektrycznej winien poprzestać na jego przyjęciu, w szczególności wobec postanowień obecnie obowiązującego art. 7 ust. 8a i ust. 8d Prawa energetycznego, stosownie do których podmiot ubiegający się o przyłączenie źródła do sieci elektroenergetycznej o napięciu znamionowym wyższym niż 1 kV, do wniosku o określenie warunków przyłączenia dołącza w szczególności wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo, w przypadku braku takiego planu, decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla nieruchomości. W takim przypadku wydanie szczegółowych warunków technicznych przyłączenia inwestycji do sieci energetycznej następuje po wydaniu decyzji o warunkach zabudowy, a nie przed jej wydaniem. Organ podniósł, że w aktach sprawy znajdują się nieaktualne już warunki techniczne (wydane przed nowelizacją art. 7 Prawa energetycznego obowiązującą od lipca 2011r.) i brak jest opisanego oświadczenia, o którym jest mowa w art. 7 ust. 14 Prawa energetycznego, jednak żądanie jego przedłożenia przez inwestora w realiach rozpatrywanej sprawy jest zbędne. Ponadto z art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy wynika, że ustalenie warunków zabudowy jest możliwe jedynie, jeżeli teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1. Organ pierwszej instancji stwierdził, że warunek ten jest spełniony, wskazując, że na terenie inwestycji znajdują się wprawdzie grunty klasy III, jednak powierzchnia terenu objętego zakresem inwestycji nie przekroczy 0,5 ha. Kolegium nie podzieliło tego stanowiska i uznało, że dla zmiany przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych oraz ustalenie innego niż rolniczy i leśny sposobu ich użytkowania wymagane jest uchwalenie planu miejscowego. Zasada ta dotyczy gruntów wskazanych w art. 7 ust. 2, tj. tych, których przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne wymaga uzyskania zgody wskazanych w tym przepisie organów. Zmiana przeznaczenia gruntów rolnych innych niż wymienione we wspomnianym przepisie może zostać dokonana poprzez ustalenie warunków zabudowy. Zgodnie natomiast z art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III, jeżeli ich zwarty obszar projektowany do takiego przeznaczenia przekracza 0,5 ha - wymaga uzyskania zgody Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Terenem inwestycji w niniejszej sprawie, zgodnie z wnioskiem inwestora, są działki oznaczone w ewidencji gruntów nr [...], [...] i [....] o pow. odpowiednio: 2,69 ha, 5,27 ha i 8,68 ha, położone w obrębie [...] P., gm. S., które są użytkami rolnymi. Kryterium obszarowe, od którego jest uzależniona konieczność uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia dotyczy zdaniem organu, terenu inwestycji obejmującego konkretne działki, na których ma być realizowana inwestycja, a nie tylko terenu, obejmującego fragmenty tych działek, wyodrębnione przez inwestora liniami rozgraniczającymi, które mogą obejmować mniejszą powierzchnię niż wskazana w art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Organ wyjaśnił, że jeżeli we wniosku o ustalenie warunków zabudowy jako teren inwestycji zostanie wskazana działka stanowiąca użytek rolny o klasie bonitacyjnej l – III i powierzchni przekraczającej 0,5 ha (bądź też w skład takiej działki wchodzą grunty o klasie bonitacyjnej l - III i powierzchni przekraczającej 0,5 ha), to nie jest dopuszczalne ustalenie warunków zabudowy ze względu na niespełnienie przesłanki określonej w art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy, jako że taki teren wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze, która to zmiana może nastąpić jedynie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Objęte wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy działki nr [...], [...] i [...] podlegają uregulowaniom art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, gdyż stanowią w części użytek rolny klasy III a i III b (działka nr [...]-1,81 ha gruntów klasy III, działka nr [...] - 3,83 ha gruntów klasy III, działka nr [...] - 4,07 ha gruntów klasy III). Organ wskazał też, że przeznaczenie działek nr [...], [...] i [...] w planie zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy S., zatwierdzonym uchwałą Rady Narodowej Miasta i Gminy w S. Nr [...] z dnia [...], który utracił moc w związku z wejściem w życie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, było następujące: uprawy polowe i ogrodnicze, gleby chronione, zabudowa zagrodowa. Teren ten nie był objęty zgodą (uzyskaną przy sporządzaniu planu) na zmianę przeznaczenia gruntów na cele nierolnicze i nieleśne. SKO podniosło też, że Burmistrz Gminy i Miasta S. określił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie trzech turbin produkujących energię elektryczną o mocy 3 MW każda i wysokości całkowitej do 160 m, na działkach nr ewidencyjny [...], [...], [...] i [...] w miejscowości P., gmina S., przy czym wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczy budowy turbin wiatrowych na działkach o nr ewidencyjnych [...], [...] i [...] położonych w miejscowości P.. W tej sytuacji organ stwierdził, iż wobec tak określonego wniosku o ustalenie warunków zabudowy nie można było wydać decyzji pozytywnej, uwzględniającej wniosek inwestora, gdyż jako niezgodna z wydaną uprzednio decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia naruszałaby ona przepisy ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Podmiot posiadający wymaganą decyzję określającą oddziaływanie przedsięwzięcia na środowisko może bowiem skutecznie ubiegać się ustalenia warunków zabudowy tylko przy zachowaniu tożsamości przedsięwzięcia wskazanego w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz we wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Organ uznał, że w sprawie nie zostały spełnione przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 4 i pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Skargę na powyższą decyzję wniosła A Sp. z o.o. z siedzibą w N., wnosząc o jej uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji strona zarzuciła naruszenie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. polegające na wyeliminowaniu decyzji organu I instancji, która odpowiada prawu, naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 poprzez jego niezastosowanie, naruszenie art. 64 ust. 1 w zw. z art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, naruszenie art. 140 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a., art. 6, 7 i 8 k.p.a.. Zdaniem skarżącego warunki wskazane w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p. zostały przez stronę spełnione. W odniesieniu do zarzutu braku spełnienia warunku z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. strona stwierdziła, że w przypadku wątpliwości, organ winien był wezwać skarżącą do uzupełnienia braku wniosku poprzez przedłożenie odpowiedniego dokumentu. Dodał, że nie ma racji organ II instancji co do niespełnienia przez stronę przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p., bowiem w projektowanych farmach wiatrowych przestrzeń pomiędzy wiatrakami i drogami dojazdowymi będzie wykorzystywana rolniczo i w związku z tym grunty te nie wymagają zmiany przeznaczenia. Zdaniem strony skarżącej zwarta powierzchnia użytków rolnych, przewidzianych do przeznaczenia na cele nierolnicze pod poszczególne wiatraki i drogi dojazdowe nie przekracza powierzchni granicznych określonych w ustawie o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Skarżąca dodała, że wniosek o ustalenie warunków zabudowy uwzględniał treść decyzji środowiskowej z dnia [...]. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej oddalenie, wskazując, że wbrew zarzutom skargi pogląd dotyczący ochrony gruntów rolnych, w skład której wchodzą użytki rolne klasy III (i lepsze) o powierzchni przekraczającej 0,5 ha nie jest poglądem absurdalnym i znajduje swoje uzasadnienie i potwierdzenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz orzecznictwie sądowo administracyjnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do postanowień art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r. poz.270) dalej powoływanej jako p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej. Sąd bada zgodność zaskarżonego aktu z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" p.p.s.a.). W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane powołanym przepisie, skarga podlega oddaleniu (art.151 p.p.s.a.). Rozpoznając sprawę w tak zakreślonej kognicji Sąd nie uwzględnił skargi, gdyż nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja naruszała przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik postępowania. Kontroli sądu w niniejszym postępowaniu została poddana decyzja reformatoryjna, którą organ II instancji odmówił ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji w postaci budowy dwóch turbin wiatrowych wraz z infrastrukturą techniczną. Nietrafny jest zarzut naruszenia art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Nie został on bliżej sprecyzowany, skarżąca Spółka stwierdza jedynie, że nie było podstaw do jego zastosowania. W postępowaniu administracyjnym organ odwoławczy przejmuje sprawę do ponownego merytorycznego rozpoznania i stosownie do art. 138 §1 pkt 2 k.p.a. jest zobowiązany do uchylenia zaskarżonej decyzji i wydania rozstrzygnięcia merytorycznego. Zastosowanie tego unormowania w niniejszej sprawie nie narusza prawa. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. dokonało prawidłowych ustaleń faktycznych i oceny prawnej. Podstawę prawną orzekania w niniejszej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm., dalej powoływanej jako u.p.z.p) oraz ustawy z dnia lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1266 ze zm., dalej powoływanej jako ustawa o ochronie gruntów rolnych i leśnych bądź ustawa). Zarzut skargi, że organ odwoławczy winien wezwać wnioskodawcę do uzupełnienia braku odpowiednio udokumentowanej zgody na wykonanie przyłącza energetycznego jest o tyle bezpodstawny, że brak ten nie stanowi przesłanki wydania decyzji odmownej. Organ II instancji, zauważając nieaktualną dokumentację w tym zakresie jednocześnie wprost stwierdza, że nie ma to znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy wobec regulacji art. 7 ust. 8a i ust. 8d Prawa energetycznego. Zgodnie z tym przepisem uzyskanie szczegółowych warunków technicznych przyłączenia do sieci energetycznej inwestycji takiej, jak wnioskowana przez skarżącego następuje po wydaniu decyzji o warunkach zabudowy, a nie przed jej wydaniem. Zasadnie organ odwoławczy wskazał też na brak tożsamości wniosku o ustalenie warunków zabudowy z ustaleniami decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych inwestycji. Decyzja środowiskowa ustala uwarunkowania dla inwestycji w postaci trzech turbin wiatrowych wraz z infrastrukturą na działkach [...], [...],[...], [...] i [...], zaś wniosek o warunki zabudowy dotyczył dwóch turbin na działkach [...], [...] i [...]. Przesądzająca o trafności zaskarżonej decyzji jest jednak unormowanie art. 61 u.p.z.p. Stosownie do generalnej zasady wyrażonej w art. 61 ust.1 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków wymienionych w punktach 1-5. Spór między inwestorem a organami orzekającymi w sprawie sprowadza się do interpretacji warunku określonego w punkcie 4 powołanego przepisu. W tej regulacji ustawodawca żąda, aby teren nie wymagał uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo był objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 u.p.z.p. Ustawa o ochronie gruntów rolnych i leśnych w art. 7 ust.1 przewiduje, że przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze, wymagającego zgody, o której mowa w ust. 2, dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Z unormowania art. 7 ust.2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych wynika z kolei, że przeznaczenie na cele nierolnicze gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III, jeżeli ich zwarty obszar projektowany do takiego przeznaczenia przekracza 0,5 ha - wymaga uzyskania zgody Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Poza sporem jest, że objęte wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy działki nr [...], [...] i [...] stanowią w części użytek rolny klasy III a i III b (działka nr [...]- 1,81 ha gruntów klasy III, działka nr [...] - 3,83 ha gruntów klasy III, działka nr [...] - 4,07 ha gruntów klasy III). Tego ustalenia organu II instancji skarżąca Spółka nie neguje. Niekwestionowane jest również ustalenie organu odwoławczego, że przeznaczenie działek nr [...], [...] i [...] w planie zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy S., zatwierdzonym uchwałą Rady Narodowej Miasta i Gminy w S. Nr [...] z dnia [...], który utracił moc w związku z wejściem w życie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, było następujące: uprawy polowe i ogrodnicze, gleby chronione, zabudowa zagrodowa. Teren ten nie był objęty zgodą (uzyskaną przy sporządzaniu planu) na zmianę przeznaczenia gruntów na cele nierolnicze i nieleśne. Powyższe oznacza, że działki wskazane we wniosku o ustalenie warunków zabudowy podlegają uregulowaniom art. 7 ust. 1 i 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, w ich skład wchodzą bowiem tereny rolne klasy III o powierzchni znacznie przekraczającej minimum ochronne. Przy czym istotne jest również, że określenie terenu, którego ustawodawca używa w art. 61 u.p.z.p odnosi się do terenu objętego wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, co z kolei ma istotne znaczenie przy dokonywaniu wykładni pojęcia "zwartego obszaru projektowanego do (...) przeznaczenia" jakim posługuje się art. 7 ust. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Nie sposób interpretować ten termin odmiennie (LEX nr 560159). Taka interpretacja pojęcia terenu zgodna jest z wykładnią zaprezentowaną w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia z dnia 3 lutego 2012 r. II OSK 2225/10 oraz powołanych tam orzeczeniach (por. wyrok NSA z dnia 27 czerwca 2008 r., II OSK 738/07; podobnie wyrok NSA z dnia 10 stycznia 2008 r., II OSK 1826/06, wyrok NSA z 10 lutego 2010 r., sygn. II OSK 299/09). NSA podkreślając, że kryterium obszarowe zawarte w art. 7 ust. 2 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych dotyczy jedynie obszaru, który ma zmienić swoje przeznaczenie z gruntu rolnego lub leśnego na grunt przeznaczony na inne cele podkreśla jednocześnie, że badaniu podlega nieruchomość – działka lub działki - wskazana we wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Wielokrotnie w orzecznictwie sądów administracyjnych podkreślano, że ustalenie warunków zabudowy odnosi się do działki objętej wnioskiem jako całości, nie zaś jedynie tej jej części, która w wyniku realizacji inwestycji będzie faktycznie zabudowana (lub w inny niż dotychczas sposób zagospodarowana). Artykuł 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych wskazuje również na "zwarty obszar projektowany do takiego przeznaczenia", a zatem obszar inwestycji. Obszarem takim - w rozumieniu ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - jest działka objęta wnioskiem inwestora (tak NSA w wyroku z dnia 10 stycznia 2008 r. w sprawie II OSK 1826/06). Organ ustalający warunki zabudowy nie decyduje o ulokowaniu planowanej inwestycji w konkretnym miejscu terenu inwestycyjnego, jest to kompetencja i zadanie organu architektoniczno – budowlanego, który decyduje o pozwoleniu na budowę. Z tych właśnie względów na etapie ustalania warunków zabudowy uwzględnia się teren rozumiany jako nieruchomość wskazaną we wniosku, składającą się z jednej lub więcej działek ewidencyjnych. Wobec tego i zgodność inwestycji z przepisami odrębnymi należy badać uwzględniając powierzchnię całej nieruchomości wskazanej we wniosku Proponowana przez skarżącą Spółkę interpretacja zapisu art. 61 ust.1 pkt 4 u.p.z.p. w związku z art. 7 ust.1 i 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych sprowadzająca się do ograniczenia terenu czy zwartego obszaru do terenu fizycznie zajętego pod inwestycję nie znajduje uzasadnienia w powoływanych regulacjach. Oznaczałaby ona możliwość lokowania wielu inwestycji na gruncie rolnym o powierzchni powyżej 0,5 ha, więc podlegającym ochronie, tylko dlatego, że każdy z tych obiektów fizycznie zajmowałby mniejszą powierzchnię niż 0,5, ha. Tak więc taka interpretacja w istocie niweczyłaby cele ochrony gruntów rolnych, wyrażone w art. 3 i 7 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, prowadziłaby ona w istocie do obejścia zasady ochrony tych gruntów przed zmianą przeznaczenia. Reasumując – zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. odpowiada prawu, zaś skargę, jako pozbawioną uzasadnionych podstaw należało oddalić z mocy art. 151 p.p.a. n.k-o.