II SA/Op 483/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Teresa Cisyk Sędzia WSA Grażyna Jeżewska Protokolant Sekretarz sądowy Agnieszka Jurek po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 4 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi R. W. na decyzję Wojewody Opolskiego z dnia 3 sierpnia 2012 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o pozwoleniu na budowę 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości, 3) zasądza od Wojewody Opolskiego na rzecz R. W. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiot postępowania sądowego stanowi decyzja Wojewody Opolskiego z dnia 3 sierpnia 2012 r., nr [...], którą uchylono decyzję Starosty Brzeskiego z dnia 30 kwietnia 2012 r. i na podstawie art. 162 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego orzeczono o stwierdzeniu wygaśnięcia decyzji Burmistrza Lewina Brzeskiego z dnia 24 czerwca 2003 r., nr [...]. Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym: Starosta Brzeski pismem z dnia 14 listopada 2011 r. zawiadomił strony postępowania o wszczęciu z urzędu postępowania w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji Burmistrza Lewina Brzeskiego z dnia 24 czerwca 2003 r., nr [...], pozwolenia na budowę. Decyzją z dnia 30 kwietnia 2012 r., nr [...], Starosta Brzeski działając na podstawie art. 162 § 3 K.p.a. w zw. z art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r.- Prawo budowlane (j.t. Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.), po przeprowadzeniu postępowania z urzędu odmówił stwierdzenia wygaśnięcia decyzji z dnia 24 czerwca 2003 r., nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej A. W., R. W., A. P. oraz M. P. pozwolenia na adaptację kotłowni na lokale mieszkalne w [...] przy ulicy [...] na działce o nr ewid. A. W uzasadnieniu decyzji organ przedstawił przebieg postępowania administracyjnego i wskazał, że z przedłożonych na żądanie organu przez jednego z inwestorów – R. W. oryginałów dzienników budowy - tom I, wydany dnia 05-07-2003 r. oraz tom II wydany dnia 19-05 2009 r. wynika, że kierownicy budowy potwierdzili prowadzenie budowy bez przerw dłuższych niż 2 lata, a po zmianie przepisów 3 lata. Zapisy figurujące w dzienniku budowy pozwalają na stwierdzenie, że ostatni wpis w dzienniku budowy datowany jest na dzień 23 lipca 2009 r. Stąd też, zdaniem organu, biorąc pod uwagą przedłożone dzienniki budowy, jako dokumenty urzędowe potwierdzające przebieg robót budowlanych przy braku innych dowodów, podważających te dokumenty należy stwierdzić, że brak jest podstaw do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła w ustawowym terminie A.T. (uprzednio B.) reprezentowana przez pełnomocnika W. K. oraz A. W. W jednobrzmiących odwołaniach decyzji zarzuciły naruszenie art.7 K.p.a. poprzez pominięcie w ocenie stanu faktycznego stanowiska odwołujących zawartego w piśmie z dnia 5 marca 2012 r. oraz niedostateczną ocenę dowodu z dziennika budowy oraz naruszenie art. 37 Prawa budowlanego. W uzasadnieniu odwołujące dowodziły, że zaskarżona decyzja winna zostać uchylona, gdyż została ona wydana bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Podkreślały, że II tom dziennika budowy został wydany z pominięciem nazwiska inwestora M. P. oraz zmieniono nazwisko A. W. Nadto, zdaniem odwołujących ostatni merytoryczny wpis dotyczący budowy to wpis z dnia 31 sierpnia 2007 r. i po tej dacie nie były wykonywane żadne roboty. Zauważały odwołujące, że wskazany przez organ wpis w dzienniku budowy z dnia 23 lipca 2009 r. nie dotyczy robót budowlanych, lecz zawiera oświadczenie kierownika budowy o rezygnacji z pełnienia swej funkcji. Nie godziły się odwołujące ze stwierdzeniem organu I instancji, że żadna ze stron postępowania, poza R. W. nie zajęła stanowiska w sprawie, skoro organ nie wziął pod uwagę pisma odwołującej A. W. Zaskarżoną decyzją z dnia 3 sierpnia 2012 r., Wojewoda Opolski uchylił decyzję Starosty Brzeskiego z dnia 30 kwietnia 2012 r. i na podstawie art. 162 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego orzekł o stwierdzeniu wygaśnięcia decyzji Burmistrza Lewina Brzeskiego z dnia 24 czerwca 2003 r., nr [...]. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przedstawił przebieg postępowania administracyjnego oraz wskazał, że pismem z 28 czerwca 2012 roku wystąpił do Starosty Brzeskiego o przekazanie akt dotyczących decyzji Burmistrza Lewina Brzeskiego z 24 czerwca 2003 r., nr [...], oraz akt spraw dotyczących wydania zaświadczeń o samodzielności lokali w budynku przy ul. [...] w [...]. Dnia 9 lipca 2012 r. do organu wpłynęły akta dotyczące zaświadczeń o samodzielności lokali. Dalej przytaczając brzmienie art. 37 Prawa budowlanego organ stwierdził, że decyzja o pozwoleniu na budowę wygasa wówczas, gdy budowa niewątpliwie została przerwana na określony czas. Czasu przerwy w budowie nie można domniemywać. Warunkiem do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o pozwoleniu na budowę jest upływ czasu między poszczególnymi działaniami podejmowanymi przez inwestora w toku procesu budowlanego. Odzwierciedlenie działań podejmowanych w trakcie budowy następuje poprzez wpisy w dzienniku budowy, w którym wskazuje się czynności i daty ich podjęcia. W postępowaniu prowadzonym zatem w trybie przepisu art. 37 Prawa budowlanego podstawowym i zasadniczym dowodem, po który powinien sięgnąć organ jest dziennik budowy. Uzasadniając zajęte w sprawie stanowisko organ odwoławczy stwierdził, że decyzją z 24 czerwca 2003 roku nr [...] Burmistrza Lewina Brzeskiego udzielił pozwolenia na adaptację budynku kotłowni na lokale mieszkalne w [...] przy ul. [...]. Według projektu budowlanego budynek kotłowni składa się z parteru, w którym zlokalizowana była żużlownia i pomieszczenia gospodarcze, I i II piętra na których znajdowały się pomieszczenia socjalne, pompownia oraz pomieszczenia, w których stały piece i urządzenia technologiczne. Budynek wyposażony jest w przyłącze wodne z wodociągu miejskiego, przyłącze energetyczne, przyłącze kanalizacyjne oraz przyłącze gazowe. Analizując poszczególne zapisy w dzienniku budowy nr [...] wydanym 5 lipca 2003 r. podkreślił, że kończy się on wpisem dokonanym w dniu 31 sierpnia 2007 r. przez kierownika budowy, który informuje o odebraniu wewnętrznej instalacji elektrycznej i wykonaniu pomiarów rezystancyjnych izolacji i skuteczności ochrony przeciwpożarowej przed dotykiem pośrednim. Instalacja gazowa została odebrana i wykonano próbę szczelności. Zapisy te dotyczą mieszkania R. W. II tom dziennika budowy nr [...] z 19 maja 2009 roku rozpoczyna się wpisem dokonanym dnia 20 maja 2009 r. przez kierownika budowy, w którym przypomina on o wykonaniu remontu i zabezpieczeniu klatki schodowej. Z powodu braku bariery ochronnej po klatce nie można się poruszać i tym samym budynek nie nadaje się do odbioru. Tom II kończy się wpisem kierownika budowy z 23 lipca 2009 r., w którym informuje, że rezygnuje z prowadzenia budowy, a zatem wskazany przez Starostę Brzeskiego ostatni wpis w dzienniku budowy z dnia 23 lipca 2009 r. nie dotyczy prac budowlanych, a jedynie rezygnacji kierownika budowy z jego funkcji. Powyższe działanie nie jest działaniem podejmowanym przez inwestora w toku procesu budowlanego zgodnie z art. 37 Prawa budowlanego i stąd też Starosta Brzeski niewłaściwie ustalił ostatnią datę w dzienniku budowy wynikającą z art. 37 Prawa budowlanego, a dotyczącą prowadzonych robót budowlanych, stąd zaskarżoną decyzję należało uchylić. Organ odwoławczy dokonując oceny treści wpisów zamieszczonych w dzienniku budowy oraz zaświadczeń wydanych na podstawie opisu technicznego sporządzonego przez Z. D., legitymującego się uprawnieniami nr A i B, przez organ I instancji w dniu 12 lipca 2006 r. dla R. W., w dniu 4 lipca 2006 r. dla A.W. i dnia 6 marca 2007 r. dla A. W. oraz A. T. o samodzielności lokali, z których to wynika, że lokale wyposażone są w instalacje: elektryczną kanalizacyjną, wodociągową gazową ogrzewanie - c.o. uznał, iż ostatnia data w dzienniku budowy dotyczącą prac budowlanych dotyczy 31 sierpnia 2007 r. i związana jest z wykonaniem instalacji elektrycznej w mieszkaniu R. W. Zebrany w sprawie materiał dowodowy, zdaniem organu II instancji pozwala na przyjęcie, że roboty budowlane objęte decyzją Burmistrza Lewina Brzeskiego z 24 czerwca 2003 roku zostały przerwane na czas dłuższy niż 3 lata i stąd też ww. decyzję z 24 czerwca 2003 roku należało wygasić. Z treścią powyższego rozstrzygnięcia nie zgodził się R. W. W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skardze żądał uchylenia zaskarżonej decyzji oraz zasądzenia kosztów postępowania. Zarzucił decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego , a to art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego w zw. z art. 107 K.p.a. i art. 140 K.p.a. poprzez brak wskazania w decyzji daty od jakiej wygasła decyzja Burmistrza Lewina Brzeskiego z dnia 24 czerwca 2003 r o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę oraz poprzez uznanie, że budowa została przerwana na okres dłuższy niż 3 lata, a także naruszenie przepisów procesowych zawartych w art. 7 K.p.a., art. 76 K.p.a., art. 77 K.p.a., art. 78 K.p.a., art. 80 K.p.a., art. 107 K.p.a. w zw. z art. 140 K.p.a. poprzez brak dążenia do wyjaśnienia wszelkich istotnych dla sprawy okoliczności, a wskazywanych przez skarżącego w toku postępowania oraz ustalenie stanu faktycznego na wybiórczych dowodach - dowodach urzędowych, bez przeprowadzania dowodu zawnioskowanego przez skarżącego, a mającego na celu obalenie mocy dowodowej dowodu z dokumentu urzędowego i treści z niego wynikających; art. 10 K.p.a. poprzez niezapewnienie skarżącemu czynnego udziału w trakcie postępowania administracyjnego, w szczególności przed organem II instancji, a także naruszenie art. 28 K.p.a. i art. 107 K.p.a poprzez dopuszczenie do udziału w postępowaniu administracyjnym w charakterze strony A. T. W uzasadnieniu skarżący dowodził, że organ nie przeprowadził w sposób wyczerpujący i wszechstronny postępowania dowodowego, a w szczególności nie dopuścił dowodów przedłożonych przez skarżącego złożonych na okoliczność prowadzenia robót budowlanych, które nie zostały wpisane do dziennika budowy, a także nie dysponował pozwoleniem na budowę, które określa zakres prac objętych pozwoleniem. Nadto organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji nie wskazał konkretnej daty od jakiej wygasło udzielone pozwolenie na budowę pomimo że decyzja stwierdzająca wygaśnięcie pozwolenia na budowę ma charakter decyzji deklaratoryjnej i stąd też winna zawierać określenie takiej daty. Wojewoda Opolski w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 4 grudnia 2012 r. pełnomocnik uczestniczki postępowania wnosił o oddalenie skargi podkreślając, że Wojewoda Opolski zasadnie przyjął, że za datę ostatnio wykonanych robót nie można uznać ostatniego wpisu w dzienniku budowy z dnia 23 lipca 2009 r. w przedmiocie rezygnacji kierownika budowy z pełnienia tej funkcji. Prowadzenie zatem przez skarżącego jakichkolwiek robót budowlanych w lokalu nie może być uznane za zgodne z pozwoleniem budowlanym, gdyż obowiązkiem inwestorów jest ustanowienie kierownika budowy, a do ustanowienia takiego nie doszło. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy ( art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270; zwanej dalej P.p.s.a.). W przypadku, gdy skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu (art. 151 P.p.s.a). Powyższe oznacza, iż w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej, czy celowościowej, a badaniu podlega wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli jego zgodność z przepisami prawa materialnego i prawidłowość przyjętej przez organ procedury, która doprowadziła do wydania aktu. Zauważyć należy także, iż stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a., Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego była decyzja Wojewody Opolskiego z dnia 3 sierpnia 2012 r., nr [...], którą uchylono decyzję Starosty Brzeskiego z dnia 30 kwietnia 2012 r. i na podstawie art. 162 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego orzeczono o stwierdzeniu wygaśnięcia decyzji Burmistrza Lewina Brzeskiego z dnia 24 czerwca 2003 r., nr [...]. Przeprowadzona w niniejszej sprawie przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, iż zaskarżona decyzja, nie odpowiada prawu. Zgodnie z art. 37 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 – zwanej dalej Prawo budowlane) decyzja o pozwoleniu na budową wygasa, jeżeli budowa nie została rozpoczęta przed upływem 3 lat od dnia, w którym decyzja ta stała się ostateczna lub budowa została przerwana na czas dłuższy niż 3 lata. Jak wskazywał organ I instancji, z dniem 23 sierpnia 2008 r., doszło do nowelizacji cytowanego przepisu. W dacie wszczęcia postępowania termin, o którym stanowi komentowany przepis wynosił 2 lata. Trafnie przy tym organ obu instancji dostrzegły, iż art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego wskutek noweli wprowadzonej ustawą z dnia 26 czerwca 2008 r. (Dz. U. z 2008 r. Nr 145, poz. 914), z dniem 23 sierpnia 2008 r. wydłużył okres biegu terminu koniecznego do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o pozwoleniu na budowę z lat dwóch do lat trzech, przy czym ze względu na brzmienie art. 2 ustawy nowelizującej zmiana ta miała zastosowanie w niniejszej sprawie. Zatem prawidłowo organy uznały, iż podstawą materialnoprawną decyzji w niniejszej sprawie może być wyłącznie art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym w dacie jej wydawania. Zasadniczą kwestią sporną pozostaje zastosowanie przez organ II instancji przepisu art. 162 § 1 pkt 1 K.p.a. w związku z art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego. Wynikająca z przepisu art. 37 Prawa budowlanego deklaratywność decyzji o stwierdzeniu wygaśnięcia pozwolenia na budowę, ma taki skutek, że ustalenie organu stwierdzające ten fakt musi mieć walor pewności oparty na materiale dowodowym, który nie budzi żadnych wątpliwości. W wyroku z dnia 8 marca 2007 r. (II OSK 457/06, Lex nr 328185) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż decyzja o pozwoleniu na budowę wygasa m.in. wówczas, gdy budowa niewątpliwie została przerwana na czas dłuższy niż 2 lata. Czasu przerwy w budowie nie można domniemywać. Zatem warunkiem stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o pozwoleniu na budowę jest jednoznaczne ustalenie, stosownie do wymogów art. 7, 77 § 1 i art. 80 K.p.a. upływu czasu między poszczególnymi działaniami podejmowanymi przez inwestora w toku procesu budowlanego. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy uznać należy, iż organ II instancji przedwcześnie, bez przeprowadzenia wyczerpującego postępowania wyjaśniającego uznał, że w sprawie wystąpiły przesłanki pozwalające na stwierdzenie wygaśnięcia pozwolenia na budowę. Zgodzić należy się z organem odwoławczym, że podstawowym dokumentem odzwierciedlającym działania podejmowane w trakcie budowy jest dziennik budowy i dokonywane w nim wpisy. Zgodnie z przepisem art. 45 ust. 1 Prawa budowlanego, dziennik budowy stanowi urzędowy dokument przebiegu robót budowlanych oraz zdarzeń i okoliczności zachodzących w toku wykonywania robót i jest wydawany odpłatnie przez właściwy organ. Status ten oznacza nadanie dziennikowi rangi stosunkowo silnego środka dowodowego, bowiem większość przepisów proceduralnych wiąże z dokumentami urzędowymi domniemanie prawdziwości ich treści. Trafnie zatem organ uznał, iż w postępowaniu prowadzonym w trybie komentowanego przepisu podstawowym i zasadniczym dowodem, po który powinien sięgnąć organ jest właśnie dziennik budowy. Jednakże umknęło uwadze organu II instancji, że art. 76 § 3 K.p.a., dopuszcza możliwość przeprowadzenia dowodu zaprzeczającego dokumentowi urzędowemu - dziennikowi budowy. Takich dowodów w sprawie organ nie przeprowadził, ani też nie zażądał od stron postępowania złożenia dowodów dotyczących czasokresu i zakresu wykonywanych robót budowlanych. Zebrany w sprawie materiał dowodowy nie pozwolił na jednoznaczne ustalenie, iż w procesie budowlanym nastąpiła przerwa trwająca ponad 3 lata. W świetle powyższego nieuprawnione jest stanowisko organów architektoniczno-budowlanych, które tylko i wyłącznie na podstawie analizy treści wpisów dokonanych w dzienniku budowy przyjęło, że prace budowlane przerwane zostały na okres dłuższy niż 3 lata, tym bardziej, że w ocenie skarżącego, prace budowlane związane z realizacją inwestycji objętej pozwoleniem na budowę tj. decyzją Burmistrza Lewina Brzeskiego z dnia 24 czerwca 2003 r., nr [...], nie zostały przerwane na okres dłuższy niż stanowi o tym przepis prawa. Obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie na podstawie art. 37 Prawa budowlanego było poczynienie jednoznacznych i pełnych ustaleń, w tym okresu przerwy, która miała miejsce w prowadzeniu prac budowlanych oraz dokonanie oceny istniejącego w chwili orzekania stanu faktycznego na nieruchomości, której dotyczy wydane pozwolenie na budowę. Obowiązkiem organu było nadto wskazanie konkretnej daty od jakiej wygasło udzielone pozwolenie na budowę. Wyjaśnieniu podlegać winno w szczególności to czy i jakie roboty budowlane były prowadzone przez inwestorów, po dniu 3 lipca 2009 r., kiedy to kierownik budowy stwierdził wykonanie w mieszkaniu skarżącego m.in. robót tynkarskich, okładzinowych, posadzkowych (por. dziennik budowy nr [...]-akta administracyjne). W związku z powyższym organ winien zażądać od stron postępowania wskazania wszystkich dowodów na poparcie swoich twierdzeń w zakresie wykonywanych po tej dacie robót budowlanych, a w razie braku takich dowodów, jako dowód w sprawie należało dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny (art. 75 § 1Kpa). Jeżeli po wyczerpaniu środków dowodowych lub z powodu ich braku pozostały nie wyjaśnione fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy; organ administracji publicznej dla ich wyjaśnienia może przesłuchać strony postępowania ( art. 86 zd. pierwsze K.p.a.). Podkreślić należy, że organ administracji publicznej stosownie do art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a., w toku postępowania administracyjnego, zobowiązany jest pojąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Oznacza to zatem, iż to organ administracji publicznej, a nie strona postępowania ma obowiązek podjąć kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Nadto to organ właśnie administracji publicznej jako podmiot kierujący postępowaniem, a nie strona postępowania, obowiązany jest, zgodnie z art. 77 K.p.a., w sposób wyczerpujący zebrać, a następnie rozpatrzyć cały materiał dowodowy (por. wyrok WSA w Warszawie z 09.04.2004r., II SA 1631/03; podobnie wyrok NSA z 23.04. 2002r.. syg. I SA 274/02; wyrok NSA z 01.04.2002r., syg. V SA 115/01 - wszystkie publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Poczynienie takich ustaleń prowadzić będzie dopiero do rozważenia spornej kwestii. Załatwienie zatem sprawy administracyjnej przez wydanie decyzji opartej na niepełnym stanie faktycznym, a z taką sytuacją mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie, jest sprzeczne z obowiązującą w postępowaniu administracyjnym zasadą prawdy obiektywnej i narusza art. 7 K.p.a. oraz inne przepisy kodeksu postępowania administracyjnego normujące sposób dochodzenia do ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego sprawy (m.in. art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a.). Podkreślić należy, że instytucja wygaszenia decyzji o pozwoleniu na budowę jest instytucją wyjątkową, wobec czego przesłanki do jej stosowania muszą być traktowane ściśle. Stwierdzone uchybienia w zakresie ustaleń stanu faktycznego uniemożliwiają Sądowi dokonanie kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji i mogą mieć istotny wpływ na wynik postępowania, co w konsekwencji powoduje konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do kwestii dopuszczenia przez organy administracji do udziału w postępowaniu w charakterze strony A.T. zauważyć należy, że przymiot strony w sprawie dotyczącej wygaszenia decyzji o pozwoleniu na budowę nie może być oceniany na podstawie art. 28 ust. 2 p.b., ponieważ jest to przepis, który dotyczy wyłącznie spraw w przedmiocie pozwolenia na budowę. Do wszelkich innych spraw, do których również należy sprawa wygaszenia decyzji o pozwoleniu na budowę, ma zastosowanie zasada ogólna oceny przymiotu strony wynikająca z art. 28 K.p.a. kładąca nacisk na interes prawny strony w danej sprawie, a nie na znajdowanie się w obszarze oddziaływania. Dla wygaszenia decyzji o pozwoleniu na budowę nie jest zatem istotne, czy określony podmiot znajduje się w obszarze oddziaływania, lecz znaczenie ma kwestia, czy domagający się dopuszczenia do udziału w takiej sprawie podmiot ma interes prawny w jej rozstrzygnięciu (por wyrok NSA z dnia 20 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1479/10 – LEX nr 1162397). Organ administracji winien zatem wskazać powody uznania danej osoby za stronę postępowania i dać temu wyraz w uzasadnieniu decyzji. Wskazanie, co do dalszego postępowania przez organ wynika z powyższych rozważań. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. W kwestii wykonalności zaskarżonego orzeczono na zasadzie art. 152, zaś o zwrocie kosztów postępowania na podstawie art. 200 P.p.s.a.