II OSK 3069/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak /spr./ Sędziowie: Sędzia NSA Maria Czapska-Górnikiewicz Sędzia NSA Anna Łuczaj Protokolant: starszy inspektor sądowy Agnieszka Majewska po rozpoznaniu w dniu 21 lipca 2015 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej K. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 grudnia 2012 r. uzupełnionego wyrokiem z dnia 25 września 2013 r. sygn. akt IV SA/Wa 2100/12 w sprawie ze skargi K. G. na postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do oddania odpadów oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 5 grudnia 2012 r., sygn. akt IV SA/Wa 2100/12, po rozpoznaniu skargi K. G. na postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do oddania odpadów, w punkcie 1. uchylił zaskarżone postanowienie w części utrzymującej w mocy postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] w zakresie ustalenia terminu oddania odpadów, w punkcie 2. stwierdził, że zaskarżone postanowienie w części opisanej w punkcie 1 nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, zaś w punkcie 3. zasądził od Głównego Inspektora Ochrony Środowiska na rzecz skarżącej K.G. kwotę 178 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Powyższy wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: W dniu 13 lutego 2011 r. A. Sp. z o.o. z siedzibą w O., działając z upoważnienia K. G. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą P.H.U. [...] – K. G. w D., zgłosiła do procedury wywozu towar w postaci 7 sztuk samochodów ciężarowych używanych: - Volvo o nr identyfikacyjnym nadwozia [...]; - Volvo o nr identyfikacyjnym nadwozia [...]; - Volvo o nr identyfikacyjnym nadwozia [...]; - Scania o nr identyfikacyjnym nadwozia [...]; - Iveco o nr identyfikacyjnym nadwozia [...]; - Iveco o nr identyfikacyjnym nadwozia [...]; - Man o nr identyfikacyjnym nadwozia [...]. W wyniku kontroli celnej przeprowadzonej w dniu 25 lutego 2011 r. na terenie Oddziału Celnego "[...]" w G., ujawniono nielegalne przemieszczanie odpadów w postaci uszkodzonych pojazdów z Polski do Zjednoczonych Emiratów Arabskich. Urząd Celny poinformował o powyższym Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, załączając stosowną dokumentację. Inspektor wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie określenia sposobu gospodarowania tymi odpadami. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2011 r. Główny Inspektor Ochrony Środowiska, na postawie art. 25 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz. U. Nr 124, poz. 859 ze zm.) w zw. z art. 24 ust. 2 lit. b rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (D. Urz. UE L 190 z dnia 12 lipca 2006 r. ze zm.), art. 25 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. z 2010 r. Nr 185, poz. 1243 ze zm.) oraz art. 124 K.p.a., wezwał stronę do oddania odpadów o kodzie 16 01 04 w postaci 7 zdemontowanych uszkodzonych i niekompletnych pojazdów do przedsiębiorcy posiadającego zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie zbierania i odzysku odpadów w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia otrzymania niniejszego postanowienia. W ocenie Inspektora przedmioty objęte zgłoszeniem celnym MRN: [...], będące w istocie pociętymi mechanicznie i niekompletnymi pojazdami ciężarowymi oraz innymi częściami z pojazdów zmieszanymi ze sobą, które zostały zapakowane w sposób bezładny, bez zabezpieczenia przed wyciekami płynów eksploatacyjnych i ewentualnymi uszkodzeniami podczas transportu, stanowią odpady w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy o odpadach. Skarżąca wyzbyła się ich jako nie nadających się do ponownego użycia zgodnie z ich pierwotnym przeznaczeniem. Organ uznał, że części znajdujące się w kontenerze nie posiadały walorów części zamiennych przeznaczonych do ich ponownego użycia, stanowiły mieszaninę części samochodowych o walorach złomu i dlatego zostały zakwalifikowane do kategorii Q2 "produkty nie odpowiadające wymaganiom jakościowym" wg załącznika nr 1 do ustawy o odpadach. Tłumiki układu wydechowego, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 28 września 2005 r. w sprawie wykazu przedmiotów wyposażenia i części wymontowanych z pojazdów, których ponowne użycie zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego i negatywnie wpływa na środowisko (Dz. U. z 2005 r. Nr 201, poz.1666), wydanym na podstawie art. 66 ust. 9 ustawy z dnia 20 czerwca 1996 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. 2012 r. Nr 1137), stanowią przedmioty, których ponowne użycie zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego i negatywnie wpływające na środowisko, dlatego też zostały zaliczone do kategorii Q 13 wg załącznika do ustawy o odpadach. Inspektor podał, że pojazdy z identyfikowalnym numerami ramy sklasyfikowano pod kodem 16 01 04 "zużyte lub nie nadające się do użytkowania pojazdy", pozostałe części kodem 16 01 22 "inne nie wymienione pojazdy". W związku z tym, że niektóre elementy zawierały płyny eksploatacyjne i zostały zmieszane z tymi nieposiadającymi tych płynów odpad sklasyfikowany pod kodem 16 01 21 - zgodnie z załącznikiem do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 27 września 2001 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz. U. Nr 112, poz.1206). Biorąc pod uwagę, iż wywóz wskazanych wyżej odpadów z Unii Europejskiej do krajów, w których nie obowiązuje decyzja OECD, w celu poddania ich procesom odzysku, jest zakazany, doszło do nielegalnego międzynarodowego przemieszczania odpadów, za które odpowiedzialność ponosi skarżąca, jako wytwórca odpadów w rozumieniu art. 2 pkt 9 rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006, bowiem rozmontowała i pocięła części samochodów tj. elementy konstrukcji. Dopiero poddanie ich procesom odzysku spowoduje zniesienie statusu odpadu, zgodnie z art. 3 ust. 2 pkt 9 ustawy o odpadach. Na skutek wniosku K. G. o ponowne rozpatrzenie sprawy, Główny Inspektor Ochrony Środowiska postanowieniem z dnia [...] czerwca 2012 r. utrzymał w mocy postanowienie tego organu z dnia [...] sierpnia 2011 r., podtrzymując w całości argumentację zawartą w uzasadnieniu powyższego postanowienia. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła K. G., zarzucając zaskarżonemu postanowieniu naruszenie: 1) art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80, art. 84 § 1, art. 85 § 1 i art. 107 § 3 w zw. z art. 126 K.p.a. poprzez dowolne, sprzeczne z zasadami prawdy obiektywnej ustalenie stanu faktycznego na podstawie niepełnego materiału dowodowego w tym poprzez fragmentaryczną i wybiórczą jego ocenę, w szczególności w odniesieniu do opinii rzeczoznawcy samochodowego i jej odrzucenie i zastąpienie własnymi wnioskami organu z zakresu sfery wiadomości specjalnych pomimo, że organ sam tego rodzaju wiadomości z zakresu mechaniki samochodowej nie posiada. Nie powołanie biegłego i zaniechanie przeprowadzenia własnych oględzin i oparcie się na stanowisku innego organu i dowodach pośrednich, co doprowadziło organ do błędnego przyjęcia iż przedmioty stanowią odpad, 2) art. 3 ust. 1 i 2 oraz załącznika nr 1 ustawy o odpadach poprzez ich błędną wykładnię i stwierdzenie, że zachodzą wszystkie przesłanki do uznania, że ujawnione przedmioty są odpadami, w szczególności poprzez niewłaściwą interpretację przesłanki subiektywnej definicji odpadu tj. warunku "pozbycia się" a miejscami w ogóle pomijanie powyższego elementu subiektywnego, co doprowadziło do błędnego ustalenia, że skarżąca dokonała "pozbycia się" odpadu, a także poprzez nietrafne uznanie przedmiotów za odpady od strony podmiotowej, podczas gdy rozmontowane pojazdy były sprawne, mogły spełniać swe pierwotne przeznaczenie, miały wartość rynkową i zostały sprzedane innemu podmiotowi do dalszego zastosowania zgodnie z dotychczasowym przeznaczeniem, 3) art. 25 ust. 1 pkt 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów oraz art. 24 ust. 2 lit. b i art. 2 pkt. 35 lit. f Rozporządzenia nr 1013/2006 poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, 4) art. 156 § 1 pkt 5 w zw. z art. 126 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy rozstrzygnięcia w zakresie oznaczania terminu do wykonania nałożonego obowiązku, w sytuacji, w której w chwili jego wydania termin już minął, co sprawia, że zaskarżone postanowienie było niewykonalne już w chwili jego wydania, 5) art. 27 ust. 4 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów w zw. z art. 106 § 1 K.p.a. poprzez zaniechanie konsultacji z organem, o którym mowa w art. 27 ust. 4 w okresie pomiędzy wszczęciem postępowania a wydaniem postanowienia. W konsekwencji skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania, podtrzymując argumentację jak w zaskarżonym postanowieniu. Organ zaznaczył, że art. 24 rozporządzenia 1013/2006 nie ma zastosowania w niniejszej sprawie, ponieważ dotyczy sytuacji, w której doszło do przywozu a nie wywozu odpadów z Polski. W motywach wyroku uchylającego zaskarżone postanowienie w części utrzymującej w mocy postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] sierpnia 2011 r. w zakresie ustalenia terminu oddania odpadów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podniósł, iż z definicji ustawowej zawartej w art. 3 ustawy o odpadach wynika, że odpadem jest każda substancja lub przedmiot należący do jednej z kategorii wymienionej w załączniku nr 1 do ustawy, których posiadacz się pozbywa, zamierza pozbyć lub jest obowiązany do pozbycia. Decydujące znaczenie dla oceny czy dany przedmiot jest odpadem ma wola posiadacza, jego intencja, tzw. względy subiektywne. Organ ustalając zatem czy dany przedmiot może być uznany za odpad ma obowiązek ustalenia jaka była wola posiadacza przedmiotów. Oceny tej należy dokonać mając na uwadze pierwotne przeznaczenie danego przedmiotu. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd wskazał, że wbrew dołączonej do zgłoszenia celnego faktury Vat [...] - wskazującej, iż przedmiotem transakcji są samochody ciężarowe i ciągniki samochodowe określonej marki, o określonych numerach VIN, z tym, że 5 z nich nie posiadało kabin - w kontenerze przeznaczonym do wywozu znajdowały się różne części samochodów, a nie samochody, jako całość, (co wynika z dokumentacji oględzin). W ocenie Sądu okoliczność pocięcia ram pojazdu ciężarowego, która to rama stanowi w samochodzie element konstrukcyjny i braki części składowych dla wszystkich 7 samochodów wskazują, że zamiarem skarżącej nie był jedynie transport rozmontowanych samochodów, lecz transport odpadów. Przedmioty te nie stanowiły z tego powodu samochodów przeznaczonych do jazdy (nawet po zmontowaniu - co jest wysoce wątpliwe z uwagi na niewystarczającą ilość tych części), ale części samochodowe niezdatne do ponownego wykorzystania zgodnie z przeznaczeniem. Skarżąca dokonała zniszczenia samochodów poprzez ich rozmontowanie i częściowe pocięcie w taki sposób, że nie nadają się one do dalszej eksploatacji. Trafnie zatem organ uznał, że skarżąca wytworzyła odpad. Jak wskazano w odpowiedzi na skargę, zgodnie z art. 66 ust. 3a pkt.1 ustawy o ruchu drogowym i art. 75 ust. 3 zabrania się rejestracji pojazdu złożonego poza wytwórnią, z wyjątkiem pojazdu "SAM" lub zabytkowego. Wolą ustawodawcy w tym wypadku było, aby poza tymi dwoma wypadkami, tylko producent był wytwórcą samochodu. Nawet gdyby uznać, że z tych znajdujących się w kontenerze rzeczy można złożyć kilka pojazdów, nie będą to już te same, co wytworzone przez producenta choćby z tego powodu, że brakuje w tych częściach odpowiedniej ilości mostów, czy nadwozi w całości z określonymi w dowodzie numerami tych nadwozi, które stanowią podstawę identyfikacji każdego pojazdu. Oczywiście przedmioty te mogą stanowić przedmiot obrotu, sprzedaży, ale co najwyżej, jako części zamienne. Zdaniem Sądu twierdzenia skarżącej, że pojazdy zostały rozmontowane na prośbę nabywcy, w celu zmniejszenia kosztów transportu, a następnie są u niego montowane zgodnie z zaleceniami producenta nie zmienia wyżej zaprezentowanej oceny. O ile zgodzić się można z twierdzeniem, że samochód składa się w dużej mierze z części wymienialnych, to jednak w ocenie Sądu absolutne, (co wynika ze zdjęć znajdujących się w materiale aktowym) rozmontowanie samochodów nie jest tym samym co wymiana poszczególnych elementów poprzez zastąpienie starych nowymi, przy zachowaniu konstrukcji rzeczy. Tego rodzaju postępowanie świadczy o zamiarze zniszczenia samochodu, jako całości a nie o zamiarze rozmontowania go, a następnie zmontowania w celu dalszego użytku. Odnosząc się do kwestii zasięgnięcia w niniejszej sprawie opinii biegłego, Sąd uznał, że dla oceny czy dana rzecz stanowi odpad, nie była ona konieczna, ponieważ Inspektorzy Ochrony Środowiska są pracownikami wyspecjalizowanych organów administracji publicznej, a ich kompetencje związane są z realizacją zadań określonych w przepisach o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów - co wynika z art. 2 ust. 1 pkt 9 ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska. Zdaniem Sądu z opinii Ogólnopolskiego Zespołu biegłych Sądowych i rzeczoznawców [...], sporządzonej na polecenie skarżącej, nie wynika czy istnieje możliwość odtworzenia 7 samochodów z elementów, które były przedmiotem zgłoszenia celnego. Podkreślono, iż podniesiony przez stronę zarzut dotyczący naruszenia art. 25 ust. 1 pkt. 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów i art. 24 ust. 2 lit. B i art. 2 pkt. 35 lit. F Rozporządzenia nr 1013/2006 nie został poparty żadną argumentacją prawną, więc polemika z tym zarzutem jest w zasadzie niemożliwa. W ocenie Sądu postanowienie organu II instancji w zakresie utrzymania w mocy 30-dniowego terminu na wykonanie zobowiązania należało jednak uchylić. Termin 30 dniowy do wykonania przez skarżącą zobowiązania wynika z art. 25 § 1 ust. 2 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów i terminem tym organ wydający postanowienie jest związany, co znaczy tyle, że nie może orzec sprzecznie z nim. W dacie jego wydawania orzeczenie organu I instancji było możliwe do wykonania. Nie zostało więc wydane z naruszeniem art. 156 § 1 pkt 5 K.p.a., wprost przeciwnie zgodnie z art. 25 § 1 ust. 2 powołanej ustawy i było wykonalne a zatem nie ma żadnych podstaw do stwierdzenia nieważności postanowienia w tym zakresie. Niewątpliwie jednak rozpoznając sprawą organ II instancji, wobec upływu tego terminu powinien dostrzec, że wykonanie postanowienia organu I instancji w dacie rozstrzygania o odwołaniu nie jest możliwe do wykonania, gdyż upłynął już termin 30-dniowy, o jakim mowa w art. 25 § 1 ust. 2 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd zawarł twierdzenie, że zaskarżone postanowienie w pozostałej części jest zgodne z prawem i dlatego na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił. W dniu 7 lutego 2013 r. skarżąca złożyła do Sądu wniosek o uzupełnienie powyższego wyroku poprzez wydanie uzupełniającego orzeczenia w części dotyczącej zaskarżonego postanowienia, której nie obejmuje swym zakresem pkt 1 sentencji wyroku. Wyrokiem z dnia 25 września 2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 2100/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uzupełnił wyrok tego Sądu z dnia 5 grudnia 2012 r. w ten sposób, że po punkcie 1 dodał punkt 1a w brzmieniu: "w pozostałym zakresie oddala skargę". W uzasadnieniu orzeczenia Sąd wyjaśnił, że w sentencji omawianego wyroku rozstrzygnął o uchyleniu zaskarżonego postanowienia w zakresie ustalenia terminu oddania odpadów, jednocześnie nie wyrażając stanowiska, co do legalności zaskarżonego postanowienia w kwestii zobowiązania do oddania odpadów. Natomiast w uzasadnieniu wyroku zawarte zostały wywody wskazujące jednoznacznie, że intencją Sądu było oddalenie skargi w tym zakresie. Wobec powyższego rozbieżności między sentencją a treścią uzasadnienia należało usunąć poprzez uzupełnienie wyroku z dnia 5 grudnia 2012 r. W skardze kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 grudnia 2012 r. uzupełnionego wyrokiem z dnia 25 września 2013 r., K. G. zaskarżając go w całości, podniosła zarzuty: 1. naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art.145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7,art. 8, art. 11, art. 67, art. 77 § 1, art. 78 § 1 i 2, art. 80, art. 84 § 1, art. 85 § 1, art. 107 § 3 i art. 126 k.p.a. polegające na dokonaniu wadliwej kontroli legalności zaskarżonego postanowienia i nieuchyleniu zaskarżonego postanowienia w sytuacji, gdy wydane zostało z naruszeniem ww. przepisów K.p.a. polegającym w szczególności na nienależytym wyjaśnieniu i ustaleniu stanu faktycznego sprawy, w tym m.in. poprzez fragmentaryczną i wybiórczą ocenę materiału dowodowego, w szczególności taką właśnie ocenę dowodu z ekspertyzy rzeczoznawcy samochodowego i pominięcie lub odrzucenie (i zastąpienie własnymi) niektórych jej wniosków z zakresu sfery wiadomości specjalnych, przy zaniechaniu powołania przez organ innego biegłego, pomimo, że ani organ, wbrew stwierdzeniu Sądu, ani Sąd, wiadomości specjalnych z dziedziny mechaniki samochodowej nie posiadają a nadto poprzez oparcie się na stanowisku innych organów i dowodach pośrednich, na bezpodstawnie przyjętym braku "zaprzeczenia strony", zamiast przeprowadzenia dowodów bezpośrednich, przy nieuwzględnieniu wniosku dowodowego strony oraz na niedostrzeżeniu istotnych sprzeczności pomiędzy sentencją zaskarżonego postanowienia organu a jego uzasadnieniem, co też m.in. doprowadziło do zaakceptowania nadania wymienionym przedmiotom statusu odpadów o wskazanym w sentencji kodzie, b) art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. i art. 126 k.p.a. (lub art.145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz. U. Nr 124, poz. 858) poprzez zaniechanie stwierdzenia nieważności lub nieuchylenie zaskarżonego postanowienia w całości (a ściśle - w części wcześniej nieuchylonej), lecz jedynie poprzestanie - w pierwszym wyroku - na uchyleniu go w części dotyczącej terminu do oddania odpadów w sytuacji, gdy w chwili wydania zaskarżonego postanowienia, określony w nim termin do wykonania nałożonego obowiązku minął, a rozstrzygnięcie o terminie miało charakter integralnie związany z całym rozstrzygnięciem merytorycznym i stanowiło element obligatoryjny, co prowadzi do oceny, że wada dotyczy całego zaskarżonego postanowienia i było ono niewykonalne w chwili jego wydania, a niewykonalność ta miała charakter trwały, gdyż nieuchylona część rozstrzygnięcia nie mogłaby samodzielnie funkcjonować w obrocie prawnym, jako naruszająca prawo, c) art. 141 § 4 P.p.s.a. polegające na braku należytego uzasadnienia zaskarżonego wyroku poprzez zastąpienie go odesłaniem do innego dokumentu, a abstrahując od powyższego - na niepełnym wyjaśnieniu w uzasadnieniu wyroku z dnia 5 grudnia 2012. r. podstaw prawnych, nierozpoznaniu niektórych zarzutów skargi, bądź na ich niepełnym rozważeniu; 2. naruszenia prawa materialnego, tj.: a) art. 3 ust. 1 i 2 oraz załącznika nr 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (ew. art. 1 ust. 1 lit. a dyrektywy 2006/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 kwietnia 2006 r. w sprawie odpadów), załącznika do rozporządzenia ministra Środowiska z dnia 27 września 2001 r. w sprawie katalogu odpadów, art. 36 ust. 1 lit. a i d Rozporządzenia (WE) nr 1013/2006, a także jego załącznika nr V, poprzez ich błędną wykładnię, głównie w zakresie pojęć odpadu, w tym poprzez niewłaściwą interpretację elementu subiektywnego legalnej definicji odpadu, tj. warunku "pozbycia się" oraz poprzez nietrafne zinterpretowanie pojęcia odpadu od strony przedmiotowej, a w ostateczności ich niewłaściwe sklasyfikowanie, b) art. 25 ust. 1 pkt 1 pkt ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów oraz art. 28 ust. 1, art. 24 ust. 2 lit. b, art. 2 pkt 35 lit. f, art. 36 ust. 1 lit. a i d w/wym. Rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 poprzez ich niewłaściwe zastosowanie pomimo braku ustalenia wszystkich przesłanek zastosowania. W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy WSA do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako "P.p.s.a."), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania, której przesłanki określone zostały w § 2 wskazanego przepisu. W niniejszej sprawie żadna, z wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a., przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, wobec czego kontrola Naczelnego Sądu Administracyjnego ograniczyć się musiała wyłącznie do zbadania zawartych w skardze zarzutów, sformułowanych w granicach podstawy kasacyjnej. Autor skargi formułuje zarzuty wskazujące zarówno na naruszenie prawa materialnego, jak też na naruszenie przepisów postępowania. Przedmiot obu rodzajów zarzutów, jak i kierunek ich argumentacji pozostaje jednak w ścisłym związku, koncentrując się zasadniczo wokół wykładni i zastosowania art. 3 ust. 1 i 2 oraz załącznika nr 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. z 2010 r. Nr 185, poz. 1243 – dalej jako "ustawa o odpadach"), art. 25 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz. U. Nr 124, poz. 859 ze zm.) oraz art. 24 ust. 2 lit. b, art. 2 pkt 35 lit. f, art. 36 ust. 1 lit. a i d Rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz. Urz. UE L 190 z dnia 12 lipca 2006 r. ze zm.), których błędna interpretacja i wadliwe zastosowanie, w ocenie kasatora, doprowadziło do nieprawidłowej oceny, przez Sąd pierwszej instancji, dokonanych przez organ ustaleń faktycznych. Mając zatem na względzie powyższy związek treściowy, sformułowane w niniejszej skardze zarzuty poddane zostaną kontroli kasacyjnej łącznie, w kontekście naruszenia prawa materialnego. Dopiero wynik tego aspektu kontroli kasacyjnej może zostać nałożony na ocenę zarzutu naruszenia przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego za chybiony należy uznać zarzut naruszenia art. 3 ust. 1 i 2 oraz załącznika nr 1 ustawy o odpadach (ew. art. 1 ust. 1 lit. a dyrektywy 2006/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 kwietnia 2006 r. w sprawie odpadów) oraz załącznika do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 27 września 2001 r. w sprawie katalogu odpadów poprzez ich błędną wykładnię głównie w zakresie pojęcia odpadu. Zdaniem skarżącej w rozpoznawanej sprawie nie można mówić o odpadach, których strona chciała się pozbyć, albowiem w przedmiotowej sprawie rozmontowane pojazdy i części samochodowe były sprawne, mogły spełniać swoje pierwotne przeznaczenie, miały na dany dzień wartość rynkową oraz zostały sprzedane innemu podmiotowi z przeznaczeniem do dalszego zastosowania zgodnego z dotychczasowym przeznaczeniem. Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach - odpady oznaczają każdą substancję lub przedmiot należący do jednej z kategorii, określonych w załączniku nr 1 do ustawy, których posiadacz pozbywa się, zamierza pozbyć się lub do ich pozbycia się jest obowiązany. Również Dyrektywa 2006/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 kwietnia 2006 r. w sprawie odpadów w art. 1 ust.1 lit. a statuuje, że "odpady" oznaczają wszelkie substancje lub przedmioty należące do kategorii określonych w załączniku I, które ich posiadacz usuwa, zamierza usunąć lub ma obowiązek usunąć. Tym samym o kwalifikacji danej substancji lub przedmiotu, jako odpadu rozstrzyga przesłanka pozbycia się, mogącego być działaniem faktycznym, zamierzonym lub nakazanym, natomiast dalszą kwestią pozostaje zaliczenie odpadu do poszczególnej grupy. Przesłankę tę można, więc stwierdzić wyłącznie na podstawie zachowania posiadacza przedmiotu (substancji), z uwzględnieniem okoliczności obiektywnych umożliwiających odtworzenie zamiarów, jaki mu przyświecał w stosunku do tego przedmiotu. Nie chodzi tu przy tym o utratę kontroli nad przedmiotem, lecz zasadniczą zmianę jego wykorzystania, odmienną od głównego przeznaczenia, do którego przestał on się nadawać, zwłaszcza gdy zmiana ta może spowodować negatywne następstwa dla człowieka lub środowiska. Potrzeba zminimalizowania tych ostatnich uzasadnia zarazem rozszerzającą wykładnię pojęcia odpadu tak, aby prawnym reżimem regulującym zasady gospodarowania odpadami objąć jak największą grupę przedmiotów i substancji mogących stanowić zagrożenie w rozpatrywanym zakresie. W orzecznictwie przyjmuje się, że pojęcie "pozbycie się", które stanowi przesłankę do uznania za odpad, w istocie oznacza zmianę sposobu użytkowania wskazanego przedmiotu, czyli użytkowanie w inny sposób niż nakazuje to przeznaczenie danego przedmiotu, a nowy sposób użytkowania mógłby wywoływać niekorzystne oddziaływanie na środowisko (por. wyrok NSA z dnia 9 czerwca 2009 r., sygn. akt II OSK 960/08, [w:] CBOSA). "Pozbycie się" rozumiane więc jest jako przekazanie (zbycie) przedmiotu innemu podmiotowi, który będzie ten przedmiot wykorzystywał w zasadniczo odmienny od pierwotnego sposób. Natomiast przy dokonywaniu kwalifikacji przedmiotu, jako odpadu istotne znaczenie ma także przesłanka w postaci zmiany dotychczasowego sposobu ich użytkowania. Należy przyjąć, że zmiana sposobu użytkowania może polegać na użytkowaniu w sposób odmienny niż w normalnych warunkach przedmiot jest wykorzystywany do celów, do których został pierwotnie wytworzony. Odpadami mogą być także materiały podlegające ponownemu gospodarczemu wykorzystaniu i mogące być w związku z tym przedmiotem transakcji handlowej, jako dobro o określonej wartości ekonomicznej (por. wyrok NSA z dnia 16 kwietnia 2014 r., sygn. akt II OSK 2793/12, [w:] CBOSA i poglądy nauki tam zawarte). Jak wynika z akt niniejszej sprawy skarżąca zgłosiła do procedury wywozu do Zjednoczonych Emiratów Arabskich towar w postaci 7 sztuk samochodów ciężarowych (zgłoszenie celne MRN [...]). Do zgłoszenia wywozu załączono również fakturę VAT (nr [...]) wystawioną przez skarżącą dla nabywcy, z których wynika, że przedmiotem transakcji handlowej objęto 7 sztuk pojazdów (3 sztuki ciągników samochodowych marki Volvo i Inveco oraz 4 sztuki samochodów ciężarowych marki Volvo, Scania, Inveco i Man). Zawarto w niej również adnotację, iż samochody transportowane są w stanie rozmontowanym, a pozycja nr 1-5 nie posiada kabiny. Tymczasem przeprowadzona kontrola wykazała, że w kontenerze znajdowały się 2 sztuki kabin odcięte od ramy nośnej, w których znajdowały się różne elementy wyposażenia, bezładnie rzucone silniki z chłodnicami oraz innymi elementami. Do akt sprawy dołączono również dokumentację fotograficzną, potwierdzającą wyżej opisany stan towaru oraz sposób jego załadunku, z której wynika, że zgłoszone do wywozu samochody nie posiadały cech umożliwiających ich ponowne użycie zgodnie z ich pierwotnym przeznaczeniem. Biorąc pod uwagę, że w trakcie kontroli nie stwierdzono obecności istotnych dla kompletności pojazdów ram nośnych, osi i kół oraz wskazano, iż części samochodowe zostały zapakowane bez jakichkolwiek zabezpieczeń przed uszkodzeniem oraz nosiły wyraźne ślady korozji i ślady odcinania palnikiem, a także zaakcentowano niską cenę zakupu przedmiotowych pojazdów - nie budzi wątpliwości, że samochody te stanowiły złom, który prawidłowo zakwalifikowano, jako odpad. Zasadnie zatem Sąd pierwszej instancji przyjął, że całokształt okoliczności sprawy uprawniał organ do zakwalifikowania czynności skarżącej, polegającej na wysyłce zawartości kontenera do kraju przeznaczenia, jako zamiaru pozbycia się odpadów, tj. zamiaru trwałego wyzbycia się władania przedmiotów, nieodpowiadających wymaganiom jakościowym, nienadającym się do dalszego wykorzystania. Nabycie statusu odpadu przez pojazd zależy od tego, czy może on poruszać się po drogach, tj. być użyteczny zgodnie z jego pierwotnym przeznaczeniem. Takiej przesłanki zgłoszony do procedury wywozu towar w postaci 7 sztuk samochodów ciężarowych używanych nie spełniał. Nie ulega wątpliwości, że pojazd ciężarowy, którego ramę pocięto nie jest pojazdem, z którego korzystanie nie zagraża bezpieczeństwu osób nim jadących lub innych uczestników ruchu, nie narusza porządku ruchu na drodze i nie naraża kogokolwiek na szkodę, a skoro nie odpowiada tym warunkom, co więcej nie nadaje się do korzystania z niego w sposób dotychczasowy, a więc użytkowania go, jako środka transportu, to musi być on uznany za odpad i tej klasyfikacji nie zmienia to, iż w wyniku ewentualnego remontu możliwe byłoby przywrócenie sprawności zgłoszonych przez skarżącą samochodów ciężarowych, nawet ponowne ich zarejestrowanie i dopuszczenie do ruchu (zob. wyrok NSA z dnia 16 kwietnia 2014 r., sygn. akt II OSK 2793/12). Zniszczenie zatem pojazdów poprzez ich rozmontowanie i częściowe pocięcie w taki sposób, że nie nadają się one do dalszej eksploatacji powoduje, iż nie są one zdatne do ponownego wykorzystania zgodnie z przeznaczeniem. Nadmienić należy, że niekompletny, uszkodzony pojazd stanowi odpad, który dopiero po poddaniu go procesowi pełnego odzysku może być uznany za produkt niedający się zaliczyć do takiej kategorii (wyrok NSA z dnia 13 kwietnia 2012 r. sygn. akt II OSK 157/11, LEX nr 1251830). Pozbawiony jest także doniosłości prawnej zarzut skarżącej dotyczący niewłaściwego zastosowania art. 25 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów oraz art. 24 ust. 2 lit. b, art. 28 ust. 1, art. 2 pkt 35 lit. f i art. 36 ust. 1 lit. a i d Rozporządzenia (WE) nr 1013/2006. Z treści art. 25 ust. 1 pkt 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów wynika, że w przypadku stwierdzenia nielegalnego międzynarodowego przemieszczania odpadów albo na podstawie powiadomienia o nielegalnym przemieszczeniu otrzymanego w trybie art. 24 ust. 1 rozporządzenia nr 1013/2006, Główny Inspektor Ochrony Środowiska wszczyna z urzędu postępowanie administracyjne i wzywa zgłaszającego lub, jeżeli nie dokonano zgłoszenia, podmiot zobowiązany do dokonania zgłoszenia - jeżeli za nielegalne międzynarodowe przemieszczanie odpadów odpowiedzialność ponosi wysyłający odpady, w drodze postanowienia, do zastosowania procedur określonych w art. 24 rozporządzenia nr 1013/2006, określając termin realizacji działań wynikających z tych procedur, nie dłuższy niż 30 dni. Zgodnie zaś z art. 36 ust. 1 lit. a Rozporządzenia zakazany jest wywóz ze Wspólnoty, w celu dokonania odzysku w państwach, których nie obowiązuje decyzja OECD, odpadów wyszczególnionych, jako niebezpieczne w załączniku V do tego rozporządzenia. Wyżej wymienionym zakazem są również objęte mieszaniny odpadów niebezpiecznych oraz mieszaniny odpadów niebezpiecznych z innymi niż niebezpieczne (art. 36 ust. 1 lit. d). Mieszanina odpadów oznacza zaś odpady powstałe w wyniku celowego lub przypadkowego wymieszania dwóch lub więcej rodzajów odpadów, która to mieszanina nie została zaliczona do kategorii w załącznikach III, IIIB, IV i IV A (art. 2 pkt 3 Rozporządzenia). Skoro w niniejszej sprawie wynik postępowania pozwolił uznać, że przedmioty zgłoszone do procedury celnej przez stronę są odpadami w rozumieniu art. 3 ustawy o odpadach, a skarżąca, jako wysyłająca odpady do Zjednoczonych Emiratów Arabskich nie dokonała uprzedniego zgłoszenia oraz nie uzyskała stosownego zezwolenia na wywóz odpadów, do czego zobowiązywana była w myśl art. 37 ust. 2 i ust. 5 w zw. z art. 37 ust. 1 lit. b i art. 37 rozporządzenia nr 1013/2006, właściwie uznano, iż doszło do międzynarodowego przemieszczenia odpadów, które miało nielegalny charakter w rozumieniu art. 2 pkt 35 lit. a rozporządzenia nr 1013/2006. Przechodząc do oceny zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania należy stwierdzić, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w sposób należyty skontrolował zaskarżone postanowienie pod względem jego zgodności z prawem i słusznie wyrokiem uzupełniającym z dnia 25 września 2013 r. oddalił skargę w pozostałym zakresie, nie naruszając przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowej weryfikacji zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia uznając, że organy podjęły wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. Zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 K.p.a.), w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy, przeprowadzając konieczne czynności wyjaśniające i ustosunkowując się do dokonanych na ich skutek ustaleń a ocena okoliczności sprawy oparta została na całokształcie materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy. Zdaniem Sądu Główny Inspektor Ochrony Środowiska, stosownie do art. 107 § 3 K.p.a., wyczerpująco uzasadnił wydane rozstrzygnięcie, wskazując przesłanki faktyczne i prawne, jakie legły u podstaw jego wydania. Wniosek organu, iż przedmiotem wysyłki były odpady w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy o odpadach, oparty został na szczegółowej i wnikliwej analizie materiału dowodowego. Inspektor odniósł się przy tym do opinii rzeczoznawcy, przedłożonej przez skarżącą, jako dowód w sprawie, wskazując dlaczego odmówił jej waloru wiarygodności. Nadto stwierdził, iż wbrew stanowisku rzeczoznawcy, połączenie fragmentów ramy pojazdów doprowadziłoby do wytworzenia pojazdu o znacznie osłabionej konstrukcji nośnej, stwarzającej zagrożenie dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Skarżąca dokonała zniszczenia poprzez pocięcie pojazdów posiadających cechy identyfikacyjne (numer ramy), o których mowa w art. 66 ust. 3a pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, a zgodnie z art. 75 ust. 3 ustawy zabrania się rejestracji pojazdu złożonego poza wytwórnią, z wyjątkiem pojazdu marki "SAM" oraz pojazdu zabytkowego. Przedmiotowe fragmenty pojazdów ciężarowych nie będą mogły więc być użytkowane zgodnie z ich pierwotnym przeznaczeniem, jak to utrzymuje skarżąca. Przedmioty zadeklarowane, jako rozmontowane pojazdy należało zakwalifikować do kategorii Q2 tj. produkty nieodpowiadające wymaganiom jakościowym - według załącznika nr 1 do ustawy o odpadach, jak i kategorii odpadów o kodach 16 01 04 oraz 16 01 21 w rozumieniu załącznika do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 27 września 2001 r. w sprawie kategorii odpadów (Dz. U. Nr 121, poz. 1206). Nadto Sąd nie zgodził się z oceną skarżącej, że przedmiotem wywozu były pojazdy ciężarowe w stanie rozmontowanym, gdyż kontener ewidentnie zawierał odcięte mechaniczne fragmenty nośnych elementów konstrukcyjnych pojazdów samochodowych. Należało w związku z tym podzielić stanowisko organu odnośnie technicznej nieodwracalności dokonanych przez skarżącą przekształceń. Nie można zgodzić się z twierdzeniem skargi kasacyjnej, że w rozpoznawanej sprawie konieczne było powołanie biegłego posiadającego wiadomości specjalne z dziedziny mechaniki samochodowej. Przede wszystkim to organ administracji prowadzi postępowanie administracyjne i rolą tego organu, w tym wypadku Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, jest ustalenie czy wywożone pojazdy można uznać za odpad i do jakiej kategorii odpadów je zaliczyć. Kwestii tej w żadnym wypadku nie może przesądzać opinia biegłego w sprawie. Ponadto z brzemienia art. 84 § 1 K.p.a. wynika, że organ posiada swobodę w korzystaniu z tego środka dowodowego. Wobec tego organ administracji nie był związany wnioskiem skarżącej o powołanie biegłego na okoliczność, która w sposób nie budzący wątpliwości może być ustalona przez organ na podstawie materiału dowodowego zebranego w sprawie. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego właściwie oceniono w zaskarżonym wyroku stanowisko organów niepodzielające wniosków zawartych w opinii rzeczoznawcy samochodowego P. K. z dnia 3 października 2011 r. Opinia ta sporządzona na zlecenie skarżącej wskazywała, iż z technicznego punktu widzenia możliwe jest skuteczne połączenie pociętych elementów konstrukcyjnych pojazdów. Niewątpliwie prawidłowo uznano w niniejszej sprawie, że budowa pojazdów ciężarowych oparta jest na konstrukcji ramowej i ich nośnym elementem jest rama. Połączenie fragmentów ramy pojazdów doprowadziłoby do wytworzenia pojazdu o znacznie osłabionej konstrukcji, stwarzającej zagrożenie dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Poza tym zauważyć należy, iż rzeczoznawca samochodowy posiada uprawnienia nadane przez Ministra Infrastruktury i obejmują one uprawnienia do oceny stanu technicznego pojazdów, rekonstrukcji wypadków drogowych oraz szacowania wartości pojazdów i dlatego też formułowanie w niniejszej sprawie wniosków, co do teoretycznej możliwości, z technicznego punktu widzenia, skutecznego połączenia ram pojazdów z ramami samochodowymi tej samej marki nie jest wiążące dla organu. Poza tym nie ulega wątpliwości, że przycięcie ramy jakiegokolwiek pojazdu stanowi jego uszkodzenie w stopniu niepozwalającym wykorzystać go zgodnie z przeznaczeniem, jest to przy tym oczywiste i nie wymaga żadnych wiadomości specjalnych (por. wyrok NSA z dnia 16 kwietnia 2014 r., sygn. akt II OSK 2793/12). Odnosząc się zaś do opinii prawnej dotyczącej wysyłki za granicę rozmontowanych samochodów, sporządzonej przez dr J. J., organ zasadnie podniósł, że opinia ta w sposób ogólny odnosi się do sytuacji przemieszczania rozmontowanych pojazdów, przeznaczonych do ponownego ich zmontowania na terenie państwa przeznaczenia. Skoro w tej sprawie, jak już wcześniej wskazano, nie można mówić o rozmontowanych pojazdach, to opinia ta nie mogła stanowić podstawy do wyprowadzenia odmiennych wniosków niż te przyjęte w niniejszym postępowaniu. Nie mogły zatem podważyć zasadności zaskarżonego wyroku zarzuty kasacji naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80, art. 84 § 1, art. 85 § 1, art. 107 § 3 i 126 K.p.a. W kwestii podniesionego zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 5 K.p.a. i art. 126 K.p.a. w zw. z art. 25 ust. 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że bezspornym jest fakt, iż wydane w dniu [...] sierpnia 2011 r. postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska zawierało rozstrzygnięcie wzywające stronę do oddania oznaczonych tam odpadów w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia otrzymania tego postanowienia. Tak oznaczony termin wykonania obowiązku statuuje art. 25 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów. Z przepisu tego wynika, że obowiązkiem organu wydającego postanowienie wzywające do zastosowania określonych procedur jest jednoczesne określenie terminu realizacji działań wynikających z tych procedur, nie dłuższego niż 30 dni. Taki termin wynikający z ustawy został prawidłowo zastosowany w postanowieniu z dnia [...] sierpnia 2011 r. Jak słusznie wskazał Sąd pierwszej instancji, w dacie wydawania orzeczenia organu I instancji postanowienie było możliwe do wykonania. Nie zostało, więc wydane z naruszeniem art. 156 § 1 pkt 5 K.p.a., a więc nie ma żadnych podstaw do stwierdzenia nieważności postanowienia w tym zakresie. Jednakże rozpoznając sprawę organ II instancji, nie dostrzegł, że wykonanie postanowienia organu I instancji w dacie rozstrzygania o odwołaniu nie było możliwe do wykonania, gdyż upłynął już termin 30-dniowy, o jakim mowa w art. 25 ust. 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów. Wbrew twierdzeniom skarżącej, nie można uznać, że powyższe uchybienie organu, które skutkowało uchyleniem przez Sąd postanowienia w tym zakresie, rzutowało na prawidłowość całego merytorycznego rozstrzygnięcia. Jak wskazano bowiem uprzednio, całokształt okoliczności sprawy uprawniał organ do zakwalifikowania czynności strony, polegającej na wysyłce zawartości kontenera do kraju przeznaczenia, jako zamiaru pozbycia się odpadów, tj. zamiaru trwałego wyzbycia się władania przedmiotów, nieodpowiadających wymaganiom jakościowym, nienadającym się do dalszego wykorzystania. Ponadto części samochodowe stanowiące zawartość kontenera zostały prawidłowo zakwalifikowane do kategorii wskazanych przez organ kategorii. W związku z powyższym brak było podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia w pozostałej części. Nie jest również usprawiedliwiony zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 P.p.s.a. dotyczący braku należytego uzasadnienia zaskarżonego wyroku poprzez zastąpienie go odesłaniem do innego dokumentu oraz niepełnym wyjaśnieniem podstaw prawnych i nierozpoznaniem niektórych zarzutów. Wskazany przepis zawiera regulację, w ramach której ustawodawca określa jakie elementy ma zawierać uzasadnienie wyroku. Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu tylko wtedy, gdy uzasadnienie jest sporządzone w taki sposób, że nie zawiera wszystkich koniecznych elementów, bądź dotknięte jest tak oczywistymi brakami, że uniemożliwia to przeprowadzenie kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny. Dla skutecznego zarzutu naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. należy zatem wykazać, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku z uwagi na jego konstrukcję, braki w zakresie wymogów ustawowych, nie pozwala na ocenę zarzutów sformułowanych w skardze kasacyjnej. W niniejszej sprawie nie można poczytać Sądowi pierwszej instancji za błąd odniesienie się w uzasadnieniu orzeczenia uzupełniającego z dnia 25 września 2013 r. do wywodów zawartych w uzasadnieniu wyroku z dnia 5 grudnia 2012 r., bowiem z argumentacji zawartej w pierwszym z nich jednoznacznie wynika, że Sąd w sposób wyczerpujący rozpatrzył istotne dla rozstrzygnięcia sprawy kwestie a intencją Sądu było oddalenie skargi w pozostałym zakresie. Z uwagi na rozbieżności między sentencją a treścią uzasadnienia zasadnie uzupełniono wyrok z dnia 5 grudnia dodając w punkcie 1 sentencji punkt 1a w brzmieniu "w pozostałym zakresie oddala skargę". W związku z powyższym, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, należało przyjąć, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy przewidziane we wskazanym przepisie, w szczególności pozwala na prześledzenie toku rozumowania Sądu pierwszej instancji, który doprowadził go do sformułowanej w wyroku oceny legalności zaskarżonego aktu, a w konsekwencji do oddalenia skargi w pozostałym zakresie w trybie art. 151 P.p.s.a. Chybiony jest zatem zarzut nierozpoznania niektórych zarzutów skargi, skoro z całokształtu okoliczności wskazanych przez Sąd wynika, iż skarga w zaskarżonym zakresie nie mogła zostać uwzględniona. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.