I FSK 1102/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Sylwester Marciniak, Sędzia NSA Barbara Wasilewska, Sędzia WSA (del.) Cezary Kosterna (sprawozdawca), Protokolant Krzysztof Zaleski, po rozpoznaniu w dniu 11 czerwca 2014 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 6 grudnia 2012 r., sygn. akt I SA/Kr 1210/12 w sprawie ze skarg M. S. na postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 29 maja 2012 r., nr [...], [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowień w sprawie zaliczenia wpłaty 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od M. S. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w K. kwotę 180 (słownie: sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 1. Wyrok Sądu pierwszej instancji i przedstawiony przez ten Sąd przebieg postępowania przed organami. 1.1. Wyrokiem z 6 grudnia 2012 r. w sprawie sygn. akt I SA/Kr 1210/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po połączeniu do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia oddalił skargi M. S. (dalej: "skarżąca") na postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 29 maja 2012 r. Nr [...] i [...]. Postanowienia te po rozpoznaniu zażaleń utrzymywały własne postanowienia z 20 marca 2012 r., którymi to postanowieniami organ ten działając na podstawie art. 219, art. 248 § 2 pkt 1 w zw. art. 247 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jednolity - Dz. U. z 2005 r. nr 8, poz. 60 ze zm., dalej: "Ordynacka podatkowa") odmówił wnioskodawczyni stwierdzenia nieważności wydanych przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego K. postanowień o numerach [...] i [...] z dnia 7 marca 2011 r. w sprawie zaliczenia wpłat z dnia 24 lutego 2011 r. na poczet zaległości w podatku od towarów i usług za miesiące od czerwca 2003 r. do stycznia 2004 r. 1.2. W złożonych wnioskach o stwierdzenie nieważności postanowień z 7 marca 2011 r. nie kwestionowano wysokości i rodzaju zaległości podatkowych ciążących na podatniczce, natomiast zarzucono Naczelnikowi [...] Urzędu Skarbowego K. rażące naruszenie prawa przy wydaniu postanowień o zaliczeniu wpłaty ze względu na zaspokojenie należności, które zdaniem strony wygasły na skutek przedawnienia. Organ wyjaśnił w pierwszej kolejności, że zaliczenie wpłaty na zaległość następuje z mocy prawa z chwilą wystąpienia przesłanek do takiego zaliczenia a organ podatkowy zobligowany jest do wydania postanowienia o charakterze formalnym (procesowym). Postanowienie o zaliczeniu wpłaty na zaległości podatkowe nie ma charakteru konstytutywnego postanowienia i jako takie jest jedynie potwierdzeniem wykonania wcześniejszych rozliczeń co do istniejących zobowiązań podatnika, dając stronie postępowania podstawę do weryfikacji tych rozliczeń. W związku z tym postanowienie wydane na podstawie art. 62 § 4 Ordynacji podatkowej odzwierciedla i potwierdza wykonanie na karcie kontowej podatnika czynności rachunkowo - technicznej, ale opisanego stanu prawnego nie konstytuuje. Zastosowanie środka egzekucyjnego polegającego na zajęciu rachunku bankowego w dniu 17 września 2009 r. spowodowało przerwanie biegu terminu przedawnienia, gdyż skarżąca została o tym zawiadomiona (doręczenie zastępcze – zawiadomienia wysłane pocztą, awizowane i nie podjęte w terminie). Wyjaśnił stan prawny co do przepisu art. 70 § 4 i 5 Ordynacji podatkowej i jego zmiany w okresie istotnym dla sprawy. 1.3. W zażaleniach na opisane postanowienia pełnomocnik podatniczki zarzucił organowi pierwszej instancji błędne ustalenie, że przedmiotowe zobowiązania nie uległy przedawnieniu oraz podniósł, iż nie są mu znane przyczyny zawieszenia biegu terminu przedawnienia w przypadku zobowiązań za czerwiec 2003 r., lipiec 2003 r. i listopad 2003 r. W ocenie pełnomocnika organ przez wiele lat nie podejmował żadnych czynności w sprawie tych zobowiązań podatkowych. Ponadto zakwestionowano skuteczność zastępczego doręczenia zawiadomienia o zajęciu rachunku bankowego z dnia 17 września 2009 r., gdyż od co najmniej dwóch lat podatniczka była już rezydentem podatkowym innego kraju, a do występowania w sprawie tych zobowiązań podatniczka ustanowiła pełnomocnika. 1.4. Postanowieniami z dnia 29 maja 2012r. o numerach [...] i [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy zakwestionowane rozstrzygnięcia. Powtórzywszy swą wcześniejszą argumentację organ podsumował, że nie stwierdził, aby postanowienia Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego K. nr [...] i [...] były dotknięte wadą wymienioną w art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej. Ponadto wyjaśniono, że zarzuty przedstawione w zażaleniach, między innymi fikcyjnego doręczenia zawiadomienia o zajęciu rachunku bankowego, dotyczą prawidłowości prowadzonego postępowania egzekucyjnego i skutków rozliczenia kwot wyegzekwowanych w postępowaniu egzekucyjnym i nie dotyczą tego postępowania, a zatem nie mogą być rozpatrzone, gdyż wykraczają poza kompetencje organu. 2. Skargi do Sądu pierwszej instancji 2.1. W skargach skierowanych do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie pełnomocnik wnioskodawczyni domagał się uchylenia opisanych postanowień Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 29 maja 2012 r. oraz poprzedzających je postanowień z dnia 20 marca 2012 r. W ocenie pełnomocnika organ bezpodstawnie uchylił się od odpowiedzi na sformułowane w zażaleniach zarzuty wadliwego i nieskutecznego, w jego ocenie, zawiadomienia o dokonanej w toku postępowania egzekucyjnego czynności. Dodatkowo postępowania prowadzone przezeń w sprawie uchybia powinności pogłębiania zaufania do organów władzy publicznej. Organ nie udzielił bowiem wyraźnej odpowiedzi na sformułowane w zażaleniach pytanie o przyczyny zawieszenia biegu terminu przedawnienia, przy czym zdaniem pełnomocnika nie ma wątpliwości, że jeśli w ogóle do zawieszenia biegu przedawnienia doszło, to z pewnością nie na okresy podane w zaskarżonych postanowieniach. 2.2. Dyrektor Izby Skarbowej w K. wniósł o oddalenie skarg, podtrzymując dotychczasową argumentację a dodatkowo w piśmie procesowym przedstawił argumenty mające przemawiać za prawidłowością przyjęcia, iż w sprawie doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia na skutek złożenia a następnie uwzględnienia decyzją z 29 kwietnia 2004 r. wniosku M. S. w przedmiocie rozłożenia na raty zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2003 r. 3. Wyrok Sądu I instancji i jego uzasadnienie. Rozpoznając sprawę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznał, że istota sporu w niniejszej sprawie sprowadzała się do rozstrzygnięcia, czy zaistniała podstawa stwierdzenia nieważności postanowień Dyrektora Izby Skarbowej w K. w przedmiocie zaliczenia wpłaty na poczet zaległości w podatku od towarów i usług określona w art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, to jest czy doszło do rażącego naruszenia prawa przez zaliczenie wpłaty na poczet zaległych zobowiązań podatkowych, które – w ocenie skarżącej – wygasły na skutek przedawnienia. Sąd pierwszej instancji wskazał, że tryb stwierdzenia nieważności decyzji (postanowienia) jest trybem szczególnym, nadzwyczajnym, o ograniczonym zakresie postępowania obejmującym jedynie ustalenie, czy zachodzą lub też nie zachodzą przesłanki takiego orzeczenia wymienione enumeratywnie w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej. Ograniczenie do badania zaistnienia w wydanym indywidualnym akcie administracyjnym ściśle określonych przesłanek skutkujących wyeliminowaniem tego aktu z obrotu prawnego powoduje z kolei, iż postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności nie może być dla strony kolejną instancją badającą sprawę merytorycznie w postępowaniu zwykłym czy też weryfikującą wydane rozstrzygnięcie w sytuacji gdy strona na skutek własnych opóźnień czy zaniechań nie złożyła skutecznych środków odwoławczych mających służyć weryfikacji kwestionowanego rozstrzygnięcia w trybie "zwykłym" w ramach kontroli instancyjnej. W związku z powyższym spod kognicji organów podatkowych wyłączone jest badanie sprawy co do jej istoty, gdyż postępowanie dotyczące stwierdzenia nieważności nie może zastępować postępowania odwoławczego lub go powtarzać. W postępowaniu szczególnym, jakim jest postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji (postanowienia) nie ma więc miejsca na weryfikowanie ustaleń faktycznych dokonanych przez organy podatkowe w postępowaniu podatkowym, a w takim kierunku zmierzały argumenty przedstawione w środkach odwoławczych strony skarżącej. Powszechnie przyjmuje się, że warunkiem koniecznym do uznania naruszenia prawa za rażące jest oczywisty charakter tego naruszenia. Ma on miejsce wówczas, gdy istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią przepisu, a rozstrzygnięciem zawartym w decyzji, przy czym istnienie tej sprzeczności da się ustalić poprzez proste ich zestawienie. Naruszenie prawa tylko wtedy powoduje nieważność aktu administracyjnego, gdy ma ono charakter rażący, tzn. gdy decyzja została wydana wbrew nakazowi lub zdarzeniu ustanowionemu w przepisie prawnym. Nie chodzi bowiem w tego typu przypadkach o błędy wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. WSA powołał wyroki sądów administracyjnych prezentujące takie stanowisko. Sąd I instancji zauważył, że skarżąca dniu 30 maja 2011 r. wystąpiła z wnioskiem do organu egzekucyjnego o umorzenie postępowania egzekucyjnego w sprawie zaległych zobowiązań w podatku od towarów i usług za kolejne miesiące 2004 i 2005 r. (w tym styczeń 2004 r. objęty niniejszym postępowaniem) powołując się na przedawnienie obowiązku zapłaty należności objętych prowadzonym postępowaniem. W wyniku poczynionych ustaleń wniosek ten nie został uwzględniony wyrokiem z dnia 3 lipca 2012 r. wydanym w sprawie I SA/Kr 571/12 skargę M. S. oddalił, szczegółowo analizując w uzasadnieniu przyczyny z powodu których należało uznać, iż nie doszło do przedawnienia zaległości podatkowych w VAT za okresy objęte postępowaniem. Charakter sformułowanych zarzutów – mimo, iż jego tłem była jakże istotna kwestia przedawnienia zobowiązania podatkowego – nie był też tego rodzaju, by uzasadniał przyjęcie zaistnienia "rażącego naruszenia prawa" w znaczeniu, w którym pojęcie to akceptowane jest w orzecznictwie sądów administracyjnych. Nie można bowiem mówić by istniał lub by wskazywano na "oczywisty charakter naruszenia", "oczywistą sprzeczność pomiędzy treścią przepisu, a rozstrzygnięciem" czy na możliwość stwierdzenia istnienia tej "sprzeczności poprzez proste zestawienie treści przepisu z treścią rozstrzygnięcia". Nie można też stwierdzić, by zaskarżone postanowienia zostały "wydane wbrew nakazowi lub zdarzeniu ustanowionemu w przepisie prawnym". Fakt, iż celem działania skarżącej było doprowadzenie do przeprowadzenia merytorycznego postępowania w sprawie w jakikolwiek sposób, potwierdza cofnięcie skarg do sądu administracyjnego (vide; pismo z dnia 14 sierpnia 2012 r.) w sytuacji gdy strona zamierza poddać kwestię przedawnienia zobowiązań podatkowych w VAT za poszczególne miesiące 2004 i 2005 r. i wynikającą z niego konieczność umorzenia postępowania egzekucyjnego rozstrzygnięciu Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyniku rozpatrzenia skargi kasacyjnej od wyroku z dnia 3 lipca 2012 r. w sprawie o sygn. I SA/Kr 571/12 . W tej sytuacji uzasadnione jest stwierdzenie, iż skarżąca rezygnując z dalszego prowadzenia postępowania w sprawach I SA/Kr 1211/12 i I SA/Kr 1213/12 przyjmuje za ostatecznie rozstrzygnięcie, iż dwa z postanowień Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego K. z dnia 7 marca 2011 r. nie są obarczone wadą "rażącego naruszenia prawa" a dwa pozostałe będące przedmiotem badania w niniejszej sprawie taką wadą są dotknięte. Wskazane okoliczności w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie uzasadniały oddalenie skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zmianami, dalej: "p.p.s.a."). 4. Skarga kasacyjna 4.1. W skardze kasacyjnej skarżąca zaskarżyła w całości Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 6 grudnia 2012 r. zarzucając temu wyrokowi: 1) w granicach wskazanych w art. 174 § 2 p.p.s.a. – naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a polegające na sporządzeniu uzasadnienia, z którego wynika, że WSA w Krakowie nie ustalił rzeczywistego stanu faktycznego i nie dokonał właściwej kontroli zgodności z prawem zaskarżonych postanowień organu podatkowego, czym naruszył art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zmianami) oraz art. 3 § 2 p.p.s.a., a także zaakceptował naruszenie przez organ przepisów postępowania w sprawach podatkowych, a w szczególności art. 121 § 1 oraz art. 122 Ordynacji podatkowej, 2) w granicach wskazanych w art. 174 § 1 p.p.s.a.- naruszenie przepisów prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 70 § 1, § 2 pkt 1, § 4 Ordynacji podatkowej poprzez przyjęcie, że nie jest rażącym naruszeniem prawa wydanie postanowienia w sprawie zaliczenia zajętej kwoty pieniężnej na poczet zobowiązań podatkowych, które w dniu zajęcia już nie mogły podlegać wykonaniu z powodu ich przedawnienia i oddalenia skargi, podczas gdy na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. – WSA w Krakowie powinien uwzględnić skargę. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Uzasadniając skargę podniosła, że WSA w Krakowie nie dokonał ustaleń faktycznych będących podstawą zastosowania przepisów prawa materialnego, nie odniósł się zatem do tego, czy postawiony przez skarżącą zarzut przedawnienia zaległości podatkowych jest prawidłowy. W ocenie skarżącej Sąd pierwszej instancji nie zaprezentował swojego stanowiska w kwestii, czy stanowi rażące naruszenia prawa wydanie postanowienia, którym zalicza się wyegzekwowanie kwoty na poczet zaległości, które już wygasły na skutek przedawnienia. Autor skargi zarzucił też, że organ podatkowy aż do momentu odpowiedzi na skargę nie chciał ujawnić istotnych w sprawie dowodów, mających wpływ na ocenę, czy w niniejszej sprawie doszło do przedawnienia. Za nieuprawnione uznał wnioski wyciągane przez WSA w Krakowie z cofnięcia skarg w innych sprawach. 4.2. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o jej oddalenie Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. 5. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U z 2012 r.,poz. 270 ze zm., dalej "P.p.s.a."), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Sąd po analizie akt sprawy nie znalazł podstaw do uznania, by zaskarżone orzeczenie zostało wydane w warunkach nieważności, której przesłanki określa art. 183 § 2 ww. ustawy, zatem rozważania Naczelnego Sądu Administracyjnego mogły uwzględniać jedynie ewentualne naruszenie wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego i procesowego. Zarzut naruszenia przepisów postępowania (art. 174 § 2 P.p.s.a.), które miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. jest nietrafny. Przedmiotowe postępowanie przed organami podatkowymi było postępowaniem nadzwyczajnym, dotyczącym stwierdzenia nieważności postanowienia wydanego na podstawie art. 62 § 4 Ordynacji podatkowej, w oparciu o stawiany przez skarżącą jako podatnika zarzut rażącego naruszenia prawa przy wydaniu tego postanowienia. Na wstępie należy zauważyć, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje się, że w razie domagania się stwierdzenia nieważności decyzji z przyczyny wskazanej w art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, należy wykazać rażące naruszenie określonego przepisu, a nie tylko zwykły błąd wykładni (wyrok NSA z 6 lutego 2007 r., I FSK 510/06, Lex nr 307485). W postępowaniu szczególnym, jakim jest postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji nie ma miejsca na weryfikowanie ustaleń faktycznych dokonanych przez organy podatkowe w postępowaniu wymiarowym (wyrok NSA z dnia 19 sierpnia 2010 r., II FSK 613/09). Oba powyższe wyroki i ich argumentacja są jak najbardziej aktualne na gruncie rozpoznawanej sprawy. Skarżąca w swoim wniosku o stwierdzenie nieważności postanowień wydanych na podstawie art. 62 § 4 Ordynacji podatkowej (w tym przedmiotowych w sprawie), złożonym przez jej fachowego pełnomocnika – doradcę podatkowego nie wskazała nawet na to, jaki w jej ocenie przepis prawa przy wydaniu tych postanowień został rażąco naruszony. Również w zażaleniu na postanowienia o odmowie stwierdzenia nieważności nie zostały wskazane przepisy, które miałyby zostać rażąco naruszone. Skarżąca podnosiła jedynie argumenty dotyczące przedawnienia zobowiązań podatkowych, których dotyczyły postanowienia o zaliczeniu wpłat. Taką samą argumentację kontynuowała w skardze do WSA w Krakowie. Istotą postanowienia wydawanego na podstawie art. 62 § 4 Ordynacji podatkowej jest określenie sposobu zaliczenia wpłaty określonej kwoty wpłaconej przez podatnika na poczet określonych zaległości podatkowych, co jak słusznie zauważyły organy i Sąd I instancji nie ma charakteru konstytutywnego, a jedynie materialno-techniczny. Kwestia istnienia zaległości podatkowych jest przy wydawaniu takiego postanowienia tylko elementem ustalonego przy jego wydaniu stanu faktycznego, a jak wyżej wskazano w postępowaniu szczególnym, jakim jest postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji nie ma miejsca na weryfikowanie ustaleń faktycznych dokonanych przez organy podatkowe, co trafnie wywiódł Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w zaskarżonym wyroku. Słusznie przy tym wskazał, że weryfikowanie takich ustaleń faktycznych powinno się odbywać w zwykłym trybie kontroli postanowień wydawanych na podstawie art. 62 § 4 Ordynacji podatkowej, do czego skarżąca nie doprowadziła. Nie miał więc obowiązku ani nawet podstaw Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie badając skargi na postanowienia odmawiające stwierdzenia nieważności postanowień wydanych na podstawie art. 62 § 4 Ordynacji podatkowej, ustalać stan faktyczny w zakresie przedawnienia w dacie wydania objętych wnioskiem o stwierdzenie nieważności postanowień. Dał temu wystarczający wyraz w zaskarżonym skargą kasacyjną Wyroku. Dlatego tez brak jest podstaw do uznania za trafne zarzutów naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a., jak i naruszenia art. 1 § 1 i 2 oraz art. 3 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych. Również zarzut naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 70 § 1, § 2 pkt 1 i § 4 Ordynacji podatkowej jest niezasadny. Jak wyżej wykazano, kwestia przedawnienia zobowiązania podatkowego, z którego wynikająca zaległość podatkowa jest przedmiotem postanowienia o zaliczeniu wpłaty na podstawie art. 62 § 4 Ordynacji podatkowej mogłaby być przedmiotem kontroli sądów administracyjnych w razie zaskarżania takich postanowień w zwykłym trybie. Jednak w postępowaniu o stwierdzenie nieważności takich postanowień na podstawie art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, kwestia ta jako element ustaleń faktycznych nie powinna być przedmiotem badania przez organy, a tym bardziej kontroli sądów administracyjnych dotyczących postanowień odmawiających stwierdzenia nieważności. Zwłaszcza, że postanowienia wydawane w trybie art. 62 § 4 Ordynacji podatkowej mają tylko charakter materialno-techniczny, a podatnik w razie kwestionowania zasadności egzekucji czy roszczeń o zwrot niesłusznie – w jego ocenie – otrzymanych przez Skarb Państwa świadczeń ma inne środki prawne służące doprowadzeniu do stanu zgodnego z prawem, które nie są jednak przedmiotem rozpoznania w tej sprawie. Dodatkowo należy wskazać, że brak odniesienia się do przepisów stanowiących podstawę zaskarżonego wyroku, czyli art. 151 P.p.s.a. powoduje, że skargę kasacyjną uznać należy jako niezasadną. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznając, iż przedmiotowa skarga kasacyjna nie dostarcza uzasadnionych podstaw do uwzględnienia zawartych w niej żądań, działając na podstawie przepisu art. 184 P.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. Natomiast o kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono zgodnie z art. 204 pkt 1, art. 205 § 1 P.p.s.a. oraz art. 209 P.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c i ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.), gdyż strona skarżąca była reprezentowana przed Sądem przez radcę prawnego.