III SA/Kr 469/12

Sygn. akt III SA/Kr 469/12 | | WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 6 grudnia 2012r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Danielec, Sędziowie NSA Krystyna Kutzner, WSA Barbara Pasternak (spr.), , Protokolant Urszula Bukowiec, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 listopada 2012r., sprawy ze skargi J. K., na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, z dnia 20 stycznia 2012r. nr [...], w przedmiocie przyznania płatności I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. uchyla decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] 2011r. nr [...], III. uchyla decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] 2010r. nr [...], IV. orzeka, że uchylona decyzja Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] 2010r. nr [...] nie może być wykonana, V. zasądza od Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz skarżącego kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa decyzją z dnia [...] 2011r. nr [...], wydaną na podstawie art. 7 ust. 1, 2, art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2008r. nr 170, poz. 1051 ze zm.), art. 51 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania zasady współzależności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniach Rady (WE) nr 1782/2003 i (WE) nr 73/2009, oraz wdrażania zasady współzależności przewidzianej w rozporządzeniu Rady (WE) nr 479/2008 (Dz. Urz. UE L 141 z 30.04.2004, str. 18, ze zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne rozdz. 3, t. 44, str. 243, ze zm.), rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1973/2004 z dnia 29 października 2004r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 w odniesieniu do systemów wsparcia przewidzianych w tytułach IV i lVa wymienionego rozporządzenia oraz wykorzystania gruntów zarezerwowanych do produkcji surowców (Dz. Urz. UE L 345 z 20.11.2004, str. 1. ze zm. zm.) oraz art. 104 kpa, odmówił J. K. przyznania płatności ma rok 2009 z tytułu jednolitej płatności obszarowej i uzupełniającej krajowej płatności bezpośredniej do powierzchni upraw innych roślin. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że powierzchnia zgłoszona we wniosku o przyznanie płatności na rok 2009 do jednolitej płatności obszarowej wynosiła 23,02 ha, natomiast powierzchnia, co do której wniosek został rozpatrzony, wynosiła 18,63 ha. Zatem wyliczona procentowa różnica między powierzchnią działek zgłoszonych we wniosku do jednolitej płatności obszarowej a powierzchnią stwierdzoną w czasie kontroli administracyjnej wynosiła 23,56%. Organ wyjaśnił, że podczas kontroli administracyjnej stwierdzono, że powierzchnia uprawniona do płatności jest mniejsza niż zadeklarowana we wniosku na rok 2009, zaś ustalenia te dokonano na podstawie pomiarów tzw. powierzchni ewidencyjno - gospodarczej (PEG), wykonanych na dostępnych w systemie informatycznym ARiMR zdjęciach obszarów zajmowanych przez działki rolne ujęte we wniosku producenta. W przypadku działki rolnej A z pierwotnie zadeklarowanej powierzchni 1,14 ha wykluczono 0,08 ha, z działki rolnej B z pierwotnie zadeklarowanej powierzchni 0,80 ha wykluczono 0,49 ha, w przypadku działki rolnej D z pierwotnie zadeklarowanej powierzchni 1,73 ha wykluczono 0,01 ha, z działki rolnej E z pierwotnie zadeklarowanej powierzchni 2,44 ha wykluczono 0,08 ha, z działki rolnej F z pierwotnie zadeklarowanej powierzchni 2,70 ha wykluczono 0,78 ha, z działki rolnej G z pierwotnie zadeklarowanej powierzchni 3,10 ha wykluczono 1,42 ha, z działki rolnej J z pierwotnie zadeklarowanej powierzchni 1,00 ha wykluczono 0,14 ha, z działki rolnej K z pierwotnie zadeklarowanej powierzchni 0,91 ha wykluczono 0,19 ha, z działki rolnej M z pierwotnie zadeklarowanej powierzchni 0,25 ha wykluczono 0,07 ha, z działki rolnej N z pierwotnie zadeklarowanej powierzchni 1,38 ha wykluczono 0,13 ha. W przypadku działki rolnej l cała jej powierzchnia 1,00 ha została wykluczona z wniosku strony jako teren zakrzaczony. Zawyżenia stwierdzone odnośnie działki I spowodowały wykluczenie całej jej powierzchni z wniosku strony. Przyczyną tego było ustalenie, że działka ta nie odznaczała się minimalną powierzchnią uprawniającą do ubiegania się do niej o płatności obszarowe. Zgodnie bowiem z art. 3 pkt 7 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 roku o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (Dz. U. z 2004 r., Nr 10, poz. 76 ze zm.), powierzchnia musi wynosić przynajmniej 0,1 ha. Organ I instancji wskazał, że łączna powierzchnia gruntów wykluczonych z jednolitej płatności obszarowej wynosi 4,39 ha. W konsekwencji różnica między powierzchnią zadeklarowaną we wniosku o przyznanie jednolitej płatności obszarowej a powierzchnią stwierdzoną przekraczała 20% powierzchni stwierdzonej, co oznacza odmówienie jednolitej płatności obszarowej, a tym samym uzupełniającej krajowej płatności bezpośredniej. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł J. K., zarzucając, że materiały, na jakich oparł się organ były niezgodne z rzeczywistością. Odwołujący się podniósł, że podczas składania wniosku powierzchnia zgłaszanych działek była weryfikowana na podstawie materiałów posiadanych przez Agencję. Zdaniem odwołującego się podważanie danych o powierzchni uzgodnionych z organem podważa zaufanie do organów administracji. Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa decyzją z dnia 20 stycznia 2012r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 9 maja 2008r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 2008r. nr 98, poz. 634 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania J. K. utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] 2011r. nr [...], wydaną na podstawie art. 7 ust. 1, 2, art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2008r. nr 170, poz. 1051 ze zm.), art. 51 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania zasady współzależności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniach Rady (WE) nr 1782/2003 i (WE) nr 73/2009, oraz wdrażania zasady współzależności przewidzianej w rozporządzeniu Rady (WE) nr 479/2008 (Dz. Urz. UE L 141 z 30.04.2004, str. 18, ze zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne rozdz. 3, t. 44, str. 243, ze zm.), rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1973/2004 z dnia 29 października 2004r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 w odniesieniu do systemów wsparcia przewidzianych w tytułach IV i lVa wymienionego rozporządzenia oraz wykorzystania gruntów zarezerwowanych do produkcji surowców (Dz. Urz. UE L 345 z 20.11.2004, str. 1. ze zm. zm.) oraz art. 104 kpa, odmawiającą J. K. przyznania płatności ma rok 2009 z tytułu jednolitej płatności obszarowej i uzupełniającej krajowej płatności bezpośredniej do powierzchni upraw innych roślin. Decyzja Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: J. K. złożył w dniu 14 maja 2009r. w Powiatowym Biurze ARiMR wniosek o przyznanie jednolitej płatności obszarowej, oraz uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych na rok 2009. Decyzją z dnia [...] 2010r. Nr [...] Kierownik Biura Powiatowego ARiMR , po rozpatrzeniu wniosku, przyznał J. K. jednolitą płatność obszarową na rok 2009 w wysokości 15908,52 zł , w tym 9430,79 zł (cała kwota środki unijne), środki krajowe 0,00 zł, wynikającej z pomniejszenia płatności o 1493,26 zł ze względu na stwierdzone nieprawidłowości, oraz uzupełniającą płatność obszarową do powierzchni grupy upraw podstawowych w wysokości 6477,73 zł, w tym środki unijne 0,00 zł, środki krajowe 6477,73 zł, wynikającej z pomniejszenia płatności o kwotę 1049,95 zł ze względu na stwierdzone nieprawidłowości. Powyższa decyzja Kierownika Biura Powiatowego ARiMR stała się ostateczna. Pismem z dnia 28 czerwca 2011r. Dyrektor Oddziału ARiMR zawiadomił J. K. i Kierownika Biura Powiatowego ARiMR o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nr . Nr [...], tj. wyżej opisanej decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z dnia [...] 2010r. przyznającej J. K. płatność JPO, oraz uzupełniającą płatność obszarową do powierzchni grupy roślin podstawowych na 2009 rok. Decyzją z dnia [...] 2011r. Nr [...] Dyrektor Oddziału Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wydaną na podstawie art. 156 § 1 pkt. 2, oraz art. 158 § 1 kpa stwierdził nieważność decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa Nr [...] ( tj. decyzji z dnia [....] 2010r. przyznającej J. K. opisane wyżej płatności na rok 2009). Po ponownym rozpatrzeniu wniosku J. K. z dnia 14 maja 2009r. o przyznanie płatności na rok 2009 wydane zostały opisane na wstępie decyzje: Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Krakowie z dnia [...] 2011r. i wydana na skutek odwołania J. K. datowanego na dzień 22 grudnia 2011r. decyzja Dyrektora Oddziału ARiMR z dnia 20 stycznia 2012r. , będąca przedmiotem skargi w niniejszym postępowaniu. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że powierzchnia zgłoszona we wniosku o przyznanie płatności na rok 2009 do jednolitej płatności obszarowej wynosiła 23,02 ha, natomiast powierzchnia, co do której wniosek został rozpatrzony, wynosiła 18,63 ha. Zatem wyliczona procentowa różnica między powierzchnią działek zgłoszonych we wniosku do jednolitej płatności obszarowej a powierzchnią stwierdzoną w czasie kontroli administracyjnej wynosiła 23,56%. Organ wyjaśnił, że podczas kontroli administracyjnej stwierdzono, że powierzchnia uprawniona do płatności jest mniejsza niż zadeklarowana we wniosku na rok 2009, zaś ustaleń tych dokonano na podstawie pomiarów PEG, wykonanych na dostępnych w systemie informatycznym ARiMR zdjęciach obszarów zajmowanych przez działki rolne ujęte we wniosku producenta. W przypadku działki rolnej A z pierwotnie zadeklarowanej powierzchni 1,14 ha wykluczono 0,08 ha, z działki rolnej B z pierwotnie zadeklarowanej powierzchni 0,80 ha wykluczono 0,49 ha, w przypadku działki rolnej D z pierwotnie zadeklarowanej powierzchni 1,73 ha wykluczono 0,01 ha, z działki rolnej E z pierwotnie zadeklarowanej powierzchni 2,44 ha wykluczono 0,08 ha, z działki rolnej F z pierwotnie zadeklarowanej powierzchni 2,70 ha wykluczono 0,78 ha, z działki rolnej G z pierwotnie zadeklarowanej powierzchni 3,10 ha wykluczono 1,42 ha, z działki rolnej J z pierwotnie zadeklarowanej powierzchni 1,00 ha wykluczono 0,14 ha, z działki rolnej K z pierwotnie zadeklarowanej powierzchni 0,91 ha wykluczono 0,19 ha, z działki rolnej M z pierwotnie zadeklarowanej powierzchni 0,25 ha wykluczono 0,07 ha, z działki rolnej N z pierwotnie zadeklarowanej powierzchni 1,38 ha wykluczono 0,13 ha. W przypadku działki rolnej l cała jej powierzchnia 1,00 ha została wykluczona z wniosku strony jako teren zakrzaczony. Zawyżenia stwierdzone odnośnie działki I spowodowały wykluczenie całej jej powierzchni z wniosku strony. Przyczyną tego było ustalenie, że działka ta nie odznaczała się minimalną powierzchnią uprawniającą do ubiegania się do niej o płatności obszarowe. Zgodnie bowiem z art. 3 pkt 7 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 roku o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (Dz. U. z 2004 r., Nr 10, poz. 76 ze zm.), powierzchnia musi wynosić przynajmniej 0,1 ha. Organ I instancji wskazał, że łączna powierzchnia gruntów wykluczonych z jednolitej płatności obszarowej wynosi 4,39 ha. W konsekwencji różnica między powierzchnią zadeklarowaną we wniosku o przyznanie jednolitej płatności obszarowej a powierzchnią stwierdzoną przekraczała 20% powierzchni stwierdzonej, co oznacza odmówienie jednolitej płatności obszarowej, a tym samym uzupełniającej krajowej płatności bezpośredniej. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł J. K., zarzucając, że materiały, na jakich oparł się organ były niezgodne z rzeczywistością. Odwołujący się podniósł, że podczas składania wniosku powierzchnia zgłaszanych działek była weryfikowana na podstawie materiałów posiadanych przez Agencję. Zdaniem odwołującego się podważanie danych o powierzchni uzgodnionych z organem podważa zaufanie do organów administracji. Zdaniem organu odwoławczego zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwolił stwierdzić, że ustalenia dokonane przez organ l instancji odnośnie przedmiotowych płatności były prawidłowe. Wynika to w szczególności z informacji dotyczących działek strony zawartych systemie identyfikacji działek rolnych i zdjęć lotniczych tych działek oraz okoliczności sprawy. Organ odwoławczy podkreślił, że niezgodności dotyczące zadeklarowanych powierzchni działek ustalono na podstawie pomiarów przeprowadzonych na dostępnych w systemie informatycznym Agencji zdjęciach lotniczych z 2009r. obszaru wspomnianych działek. Zawartość tych zdjęć oraz dane PEG (pow. referencyjnych poszczególnych działek ewid.) nie pozwalały na uznanie, że na powierzchni zadeklarowanej zgodnie z normami prowadzona jest działalność rolnicza. Wynikało to z wykrycia na zdjęciach terenu zakrzewionego i zadrzewionego na powierzchni zakwestionowanych działek rolnych. Powodem wykluczenia obszaru na działce rolnej nr [...] było występowanie w jej wschodniej części terenu zadrzewionego, zaś w przypadku działek nr [...], [...], [...] następuje od strony północnej sukcesja lasu. W przypadku działek nr [...] i [...] występuje na zachodniej i wschodniej części zadrzewiony teren. W przypadku działki nr [...] występuje w południowej części pas drogi. W przypadku działki nr [...] występuje w północnej części teren zadrzewiony. W przypadku działki nr [...] występuje w zachodniej części teren zakrzewiony. W przypadku działek nr [...], [...], [...] i [...] występuje w środkowej części zadrzewiony teren. W przypadku działki nr [...] występuje w południowej części teren zadrzewiony. W przypadku działek nr [...], [...], [...] i [...] na całej jej powierzchni występuje teren zalesiony. Organ odwoławczy stwierdził, że z uwagi na zawartość zdjęć terenu, pomiary dokonane przez organ l instancji zostały uznane za prawidłowe. Dotyczy to w szczególności widocznych na tych zdjęciach granic użytkowania rolniczego, w obrębie których ustalano powierzchnię uprawnioną do płatności w ramach poszczególnych działek rolnych. Zdaniem organu II instancji zdjęcia działek strony są przy tym na tyle czytelne, że nie można mówić o takim przesunięciu granic widocznych na tych działkach, czy też istnieniu na tych zdjęciach takich zacienień bądź niedokładności, które znacząco wpływałyby na wyniki pomiarów, zaś zdjęcia potwierdzają istnienie terenu nieuprawnionego do płatności. Skoro więc w wyniku czynności kontrolnych stwierdzono, że powierzchnia uprawniona do płatności JPO wynosiła 16,63 ha, a pierwotnie zadeklarowano do tych dopłat 23,02 ha (JPO), to wyliczona procentowa różnica między powierzchnią stwierdzoną w czasie kontroli administracyjnej wyniosła 23,56 %, to zaś stanowiło podstawę do odmowy przyznania wnioskowanej płatności. Skargę na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wniósł J. K., zarzucając naruszenie art. 107 § 3, art. 77 §1, art. 80 i art. 7 kpa. Zdaniem skarżącego stan faktyczny, na podstawie którego orzekały organy obu instancji, był ustalony nieprawidłowo, ponieważ był niekompletny, oceniany dowolnie, a w uzasadnieniach decyzji odwoływano się do nieskonkretyzowanych wyników obliczeń powierzchni działek. Skarżący wniósł o uchylenie w całości decyzji organów obu instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.", sądy administracyjne powołane są do kontroli działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. Orzekanie – w myśl art. 135 ustawy - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b) p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt.1 lit. c) p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a.), jeżeli zachodzą przyczyny określone w innych przepisach, sąd stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Sąd kontroluje zaskarżony akt biorąc pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący w dniu jego wydania. Należy nadto wskazać, że na podstawie art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki celem usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia. Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji przeprowadzona z uwzględnieniem powyższych zasad prowadzi do wniosku, że skargę należało uwzględnić, jednak tylko częściowo z przyczyn w niej podnoszonych. W ocenie sądu, zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) p.p.s.a.. Nadto w sprawie zachodzi sytuacja uzasadniająca zastosowanie przez sąd przepisu art. 135 p.p.s.a. Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowiły m. in. przepisy Ustawy z dnia 26 stycznia 2007r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz.U. z 2008r. nr 170 poz. 1051 ze. zm), zwanej dalej ustawą. Postępowanie w sprawie przyznania płatności jest postępowaniem administracyjnym, do którego w kwestiach nieuregulowanych w ustawie mają zastosowanie przepisy kpa. Wynika to z przepisu art. 3 ust.1 ustawy. Zgodnie z art. 3 ust. 2 pkt. 1 w postępowaniu w sprawach przyznania płatności bezpośredniej, płatności uzupełniającej, płatności cukrowej, płatności do pomidorów, pomocy do rzepaku oraz pomocy do plantacji trwałych organ administracji publicznej stoi na straży praworządności i jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Na żądanie stron udziela niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania (art. 3 ust. 2 pkt.3), a także zapewnia stronom czynny udział w każdym stadium postępowania i także na żądanie stron, przed wydaniem decyzji, umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. W postępowaniu tym nie stosuje się przepisu art. 81 kpa. Strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 2, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne art. 3 ust.3 ustawy. Z przytoczonej regulacji wynika, że w postępowaniach w sprawach indywidualnych toczących się na podstawie w/w ustawy, ARiMR nie ma obowiązku aktywnego poszukiwania dowodów na poparcie oświadczeń składanych we wniosku przez ubiegającego się o pomoc. To strona wnioskująca o udzielenie płatności jest obowiązana przedstawiać dowody, oraz dawać wyjaśnienia na poparcie twierdzeń i faktów, z których wywodzi on skutki prawne. Jest to zatem regulacja odmienna od wynikającej z art. 7 i 77 kpa w zakresie obejmującym obowiązek aktywnego poszukiwania dowodów przez organ administracji prowadzący postępowanie. Regulacja ta wyłącza obowiązek organów podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Skutkiem rezygnacji z zasady przewidzianej art. 7 kpa jest także odejście od reguły postępowania dowodowego wyrażonej w art. 77 kpa, zgodnie z którą na organie administracji ciąży obowiązek wyczerpującego zebrania całego materiału dowodowego. Powyższe, jedne z podstawowych reguł postępowania administracyjnego zostały zastąpione zawartą w art. 3 ust. 3 ustawy zasadą, iż ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Nie mogły więc zasługiwać na uwzględnienie zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organy przepisów art. 7 i 77 kpa, polegającego na niewyczerpującym zebraniu materiału dowodowego. Równocześnie jednak podkreślenia wymaga treść ust. 1 art. 3 ustawy, zgodnie z którym co do zasady, do postępowań w sprawach o przyznanie płatności tam uregulowanych stosuje się przepisy kpa. Postępowania te są postępowaniami administracyjnymi i za wyjątkiem ściśle określonych przepisami ustawy wyłączeń, mają do nich zastosowanie przepisy kpa. Organ prowadzący postępowanie ma na podstawie art. 3 ust. 2 pkt. 1 i 2 ustawy obowiązek stania na straży praworządności, oraz wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego sprawy. Konsekwencją powyższego jest, iż wynik wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego powinien znaleźć odzwierciedlenie w treści uzasadnienia podjętej decyzji a twierdzenia organu tak co do ustaleń faktycznych, jak i co do oceny dowodów powinny wynikać z materiału dowodowego sprawy. Organy nie są również zwolnione od stosowania przepisu art. 107 § 3 kpa określającego wymogi, jakim powinno odpowiadać uzasadnienie decyzji administracyjnej. Oznacza to, że organ wydając decyzję w przedmiocie przyznania pomocy, o której mowa w ustawie nie może w sposób dowolny dokonać oceny materiału dowodowego. Powinien wskazać fakty, które uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł, oraz przyczyny, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne powinno zawierać wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Poczynione ustalenia powinny w sposób nie budzący wątpliwości wynikać ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Powyższe reguły nie oznaczają oczywiście oparcia rozstrzygnięcia wyłącznie na dowodach przedstawionych przez stronę, a jedynie brak obowiązku dowodzenia przez organ twierdzeń podnoszonych przez stronę. Jednak również wyniki ustaleń, których dokonał organ we własnym zakresie powinny mieć odzwierciedlenie w materiale dowodowym sprawy, który zawierają akta postępowania administracyjnego. Wynika to z treści art. 107 § 3 kpa, który nakazuje organowi wskazanie w uzasadnieniu decyzji m.in. dowodów, na których się oparł. Powoływanie się przez organ na okoliczności lub dowody nie wynikające z akt przeprowadzonego postępowania nie jest wystarczające i stanowi naruszenie reguł zawartych w tym przepisie. Przypomnieć w tym miejscu należy, że zgodnie z art. 133 p.p.s.a. sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy, zatem podstawą orzekania w przy dokonywaniu kontroli, o której mowa w art. 3 p.p.s.a. jest materiał dowodowy zgromadzony przez organy administracyjne w troku postępowania, co do kontrolowanego w niniejszej sprawie postępowania - z zastrzeżeniem modyfikacji dotyczących sposobu gromadzenia tego materiału przewidzianych art.21 ust. 3 ustawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, iż sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Sąd podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, że "skoro wyrok wydawany jest na podstawie akt sprawy, to tym samym badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd ocenia jej zgodność z prawem materialnym i procesowym w aspekcie całości zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym materiału dowodowego" (wyrok NSA W-wa z dnia 9 lipca 2008 r., sygn. II OSK 795/07, LEX nr 483232). Postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją toczyło się na wniosek skarżącego z dnia 14 maja 2009r. powtórnie, z uwagi na stwierdzenie przez Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR nieważności decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z dnia [...] 2010r. przyznającej skarżącemu płatności JPO, oraz uzupełniającą płatność obszarową. Akta administracyjne zawierają potwierdzoną za zgodność z oryginałem kserokopię wniosku skarżącego dnia 14 maja 2009r. , która w znacznej części jest nieczytelna. Załącznikami do wniosku są kserokopie zdjęć lotniczych, oraz kolejna potwierdzona za zgodność kserokopia, z której wynika, że jest to korekta wniosku przyjęta przez organ w dniu 10 lutego 2010r. Korekta ta została wniesiona w związku z wezwaniem z dnia 14 stycznia 2010r. wystosowanym do skarżącego przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR, do złożenia wyjaśnień w zakresie nieścisłości wykrytych w sprawie o przyznanie płatności do gruntów rolnych. Jednak organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie wskazuje, że skarżący wzywany był do weryfikacji wniosku i weryfikacji takiej dokonał. Co najistotniejsze jednak- uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie zawiera wskazania, czy organ ustalając powierzchnię wskazaną przez skarżącego do przyznania płatności brał pod uwagę powierzchnię podaną przez skarżącego we wniosku, czy też powierzchnię podaną po wezwaniu do złożenia wyjaśnień, wynikającą z korekty wniosku. Przeciwnie, organy wskazują tylko na wniosek złożony przez skarżącego w dniu 14 maja 2009r. Należy wskazać, że przepis § 5 ust. 5 rozporządzenia MRiRW z dnia 11 marca 2009 r. obowiązujący do dnia 15 marca 2010r. zezwalał na dokonanie zmian w już złożonym wniosku (§ 5 ust. 4). Jednak w związku z pominięciem w kontrolowanej sprawie przez organy tej okoliczności, to jest brakiem wskazania, czy skarżący nieścisłości te wyjaśnił, w jakim zakresie i co do których działek, czy ewentualnie została zweryfikowana powierzchnia niektórych działek rolnych, a także z brakiem możliwości dokonania przez sąd weryfikacji ustaleń organu co do rzeczywiście zgłoszonej przez skarżącego powierzchni, spowodowanym nieczytelnością wniosku, nie jest możliwe dokonanie przez sąd kontroli prawidłowości ustaleń organu co do powierzchni zgłoszonej przez skarżącego do przyznania płatności. Organy obowiązane są precyzyjnie ustalić zakres wniosku rolnika ubiegającego się o przyznanie płatności. Tymczasem ani z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, ani z uzasadnienia decyzji organu I instancji nie wynika, czy organ wskazując na powierzchnię uprawnioną do przyznania płatności wskazaną przez skarżącego podał powierzchnię wynikającą z wniosku skarżącego złożonego w dniu 14 maja 2009r., czy też powierzchnię zweryfikowaną przez skarżącego w wyniku złożenia korekty wniosku. Nie odniósł się także organ – w związku z tą kwestią - do zarzutu skarżącego zawartego w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Stwierdzić także należy, że ustalenia organów I i II instancji dotyczące wielkości powierzchni uprawnionej do przyznania pomocy są niejednolite. Organ I instancji posługuje się w swoim uzasadnieniu wyłącznie oznaczeniami działek rolnych, tj.: A, B, itd. Natomiast organ odwoławczy przypisuje działkom rolnym konkretne działki ewidencyjne. Z kolei jedyny znajdujący się w aktach materiał dowodowy w postaci zdjęć lotniczych, nie zawiera oznaczenia działek ewidencyjnych, co nie pozwala na jego porównanie z ustaleniami poczynionymi przez organ odwoławczy. Ze zdjęć tych nie wynika w jakiej dacie były wykonane, nadto nie wiadomo kto dokonał ich analizy i czy jest ona prawidłowa. Ustalenia te nadto są poczynione niedokładnie – np. w przypadku działek rolnych M i N nie wiadomo, z jakich działek ewidencyjnych się one składają. Wyjaśnienia wymaga także kwestia działek rolnych "I" oraz "J" , które posiadają tę samą powierzchnię 1 ha i obejmują te same działki ewidencyjne – [...], [...], [...] i [...]. Jest to oczywiście sytuacja niewykluczona, jednakże niejasne są ustalenia organów co do przyczyn wykluczenia powierzchni z działek "I" i "J". Odnośnie działki "I" o pow. 1 ha organ I instancji ustala, że cała jej powierzchnia została wykluczona jako teren zakrzaczony, a z działki "J" wykluczono 0,14 ha- tutaj organ nie podaje przyczyny wykluczenia. Natomiast organ II instancji ustala, że w przypadku działek ewidencyjnych [...], [...], [...],[...] (z których składa się zarówno działka "I" jak i "J") a więc nie wiadomo o która działkę rolną chodzi – "I" , czy "J" - występuje w środkowej części teren zadrzewiony i w przypadku działki nr [...], [...], [...], [...] (nie wiadomo czy dotyczy to działki "I", czy "J") na całej powierzchni występuje teren zalesiony. Ostatecznie nie wiadomo, czy przyczynami wykluczenia są zakrzaczenie, jak twierdzi organ I instancji, czy też zadrzewienie i zalesienie, jak twierdzi organ II instancji i których działek rolnych wykluczenia te dotyczą. Organ odwoławczy powołuje się na zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, który pozwolił stwierdzić prawidłowość ustaleń organu I instancji. Przedstawione sądowi akta administracyjne tego nie potwierdzają. Zawierają one tylko materiał w postaci wydanych w sprawie decyzji, odwołania, nieczytelnego wniosku wszczynającego postępowanie, oraz zdjęć lotniczych, które z uwagi na opisane wyżej niejasności nie mogą stanowić pełnowartościowego materiału dowodowego. Nie sposób stwierdzić, czy ostateczne ustalenia dotyczące powierzchni uprawnionej do płatności są prawidłowe, skoro twierdzenia organów odnośnie obliczenia powierzchni PEG, oraz zapisów powierzchni pozyskanych z systemu identyfikacji LPIS nie są poparte żadnym materiałem dowodowym. Przeniesienie w postępowaniu o przyznanie płatności ciężaru udowodnienia faktu na osobę, która z tego faktu wywodzi skutki prawne (art. 3 ust. 3 ustawy), nie może oznaczać zwolnienia organów prowadzących postępowanie z obowiązków wynikających z przepisów kpa nie wyłączonych od stosowania na podstawie art. 3 ust. 1 ustawy. Jeżeli więc organ powołuje się na przeprowadzone w sprawie dowody, które przeprowadzał w celu weryfikacji wniosku skarżącego, tj. czynności podejmowane w ramach kontroli administracyjnej wniosku, to ich przeprowadzenie powinno znaleźć odzwierciedlenie w materiale dowodowym sprawy. Uchybienia powyższe stanowią naruszenie przepisu art. 3 ust. 2 pkt. 2 ustawy, który zobowiązuje organy do wyczerpującego rozważenia materiału dowodowego sprawy, oraz art. 107 § 3 kpa. Istniejący materiał dowodowy w postaci zdjęć lotniczych nie został poddany należytej i czytelnej analizie, o czym świadczą wskazane wyżej niejasności. Zwrócić należy uwagę, że postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją toczyło się po raz drugi, bo po stwierdzeniu nieważności decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z dnia [...] 2010r. przyznającej skarżącemu płatności objęte wnioskiem z 14 maja 2009r., mimo to organy nie rozstrzygnęły sprawy wszczętej wnioskiem skarżącego w sposób odpowiadający prawu. Powyższe uchybienia polegające na naruszeniu przepisów postępowania – art. 107 § 3 kpa i art. 3 ust. 2 pkt. 2 Ustawy z dnia 26 stycznia 2007r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, mogły mieć istotny wpływ na wynik postępowania, skoro treść rozstrzygnięcia zależała od precyzyjnego ustalenia procentowej różnicy między obszarem zadeklarowanym przez rolnika a obszarem uprawnionym do płatności. Zgodnie z przepisem art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Określenie "we wszystkich postępowaniach" wskazuje, że środki prawne, o których mowa w tym przepisie powinny być stosowane do aktów lub czynności wydanych lub podjętych w różnych, a więc w odrębnych postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy, której dotyczy skarga. Chodzi więc zarówno o postępowania zaliczane do trybu głównego, jak i postępowania należące do trybu nadzwyczajnego -np. postępowanie w sprawie wznowienia postępowania, stwierdzenia nieważności decyzji oraz zmiany lub uchylenia decyzji na podstawie art. 154 § 1, art. 155 i 156 § 1 kpa. Określenie "w granicach danej sprawy" wskazuje, że chodzi o sprawę administracyjną w ujęciu materialnym, na co wskazał NSA w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 27 czerwca 2000r. FPS 12/99 (tak A. Kabat, Komentarz do art. 135 ustawy p.p.s.a. stan prawny 30.03.2011, System Informacji Prawnej Lex (Lex Omega) 47/2012). Jak stwierdził NSA w wyroku z dnia 24 pażdziernika 2011r., I FSK 1573/10 (LEX nr 1069287): "Uregulowanie zawarte w art. 135 p.p.s.a. daje sądowi możliwość rozszerzenia kontroli poza zaskarżone akty i czynności, o ile mieszczą się one w granicach danej sprawy". Niewątpliwie w granicach sprawy wszczętej wnioskiem skarżącego z dnia 14 maja 2009r. o przyznanie płatności mieszczą się: decyzja Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z dnia [...] 2010r. Nr [...], oraz decyzja Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia [...] 2011r. Nr [...] stwierdzająca nieważność decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR nr [...]. Sąd uznał, że w sprawie zachodzą przesłanki do zastosowania przepisu art. 135 p.p.s.a. z następujących względów : instytucja stwierdzenia nieważności decyzji jest nadzwyczajnym trybem postępowania, pozwalającym na wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji administracyjnych dotkniętych ciężkimi wadami, wymienionymi w art. 156 § 1 kpa. Stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest wyjątkiem od zasady trwałości decyzji wynikającej z art. 16 kpa. Postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest postępowaniem nadzwyczajnym, w którym obowiązkiem organu administracji jest rozpatrywanie sprawy wyłącznie w granicach określonych przepisem art. 156 § 1 kpa. W postępowaniu tym organ nie jest władny rozpatrywać sprawy co do jej istoty. Organ działa w takim przypadku wyłącznie jako organ kasacyjny i nie może rozstrzygać żadnej innej kwestii. Postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji nie może służyć jako narzędzie do eliminowania z obrotu prawnego decyzji dotkniętych wadami procesowymi lub materialnymi, ale takimi, które nie stanowią przesłanek stwierdzenia nieważności wymienionych w art. 156 § 1 kpa. Jako przesłanki dotyczące trybu nadzwyczajnego, nie mogą one podlegać wykładni rozszerzającej, a powinny być interpretowane dosłownie, lub nawet ścieśniająco. W tej kwestii stanowisko doktryny i orzecznictwa jest jednolite (por. na J. Borkowski, kom. do art. 156 kpa, [w:] B. Adamiak, J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, 9 wydanie, Wyd.C.H.Beck,W-wa2008, wyrok WSA w Warszawie I SA/Wa 209/08 i cyt. tam uchwała SN z 28 maja 1992r. III AZP 4/92, wyrok WSA w Warszawie z 14 marca 2012r. VII SA/Wa 2592/11, LEX nr 11139852). Jedną z pozytywnych przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji wymienionych w art. 156 § 1 pkt.1-6 kpa jest wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa. Bez konieczności w niniejszej sprawie wskazywania na szczegółowe poglądy doktryny i orzecznictwa dotyczące różnic w interpretacji pojęcia "rażącego naruszenia prawa" zgodzić się należy ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonym w wyroku z dnia 14 marca 2012r., II OSK 2525/10 (LEX nr 1145613), że : "O rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkr. 2 kpa decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony, oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności między treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa". Rażącym naruszeniem prawa nie będzie zatem każde jego naruszenie. Naruszenie przepisów prawa materialnego, czy przepisów postępowania nawet mające istotny wpływ na wynik sprawy nie może być podstawą stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, jeżeli nie ma cech rażącego naruszenia. Sąd stwierdza, że decyzja Dyrektora Oddziału ARiMR z dnia [...] 2011r. nr [...] stwierdzająca nieważność decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR nr [...] wydana została z naruszeniem art. 156 § 1 pkt. 2 kpa. Jak bowiem wynika z jej uzasadnienia, powodem stwierdzenia nieważności było nieuwzględnienie przez organ przyznający płatność aktualnych danych PEG dotyczących działek ewidencyjnych zgłoszonych przez skarżącego do płatności i w konsekwencji nieprawidłowe ustalenia dotyczące powierzchni uprawnionej do płatności na działkach ewidencyjnych [...], [...] i [...]. Organ nie wykazał, aby nieuwzględnienie aktualnych danych PEG dotyczących trzech działek ewidencyjnych skarżącego wyczerpywało przesłankę z art. 156 § 1 pkt. 2 kpa. Stwierdzić należy, że uchybienia, o których mowa w uzasadnieniu przedmiotowej decyzji niewątpliwie stanowiły uchybienia mające wpływ na wynik sprawy, jednak z pewnością nie wykazywały one cech rażącego naruszenia prawa. W sprawie zakończonej decyzją z dnia 1 marca 2009r. przyznającą płatność, organ popełnił błędy w postępowaniu dowodowym, co jednak nie dawało organowi wyższego stopnia podstaw do stwierdzenia jej nieważności. Wskazane przez Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR naruszenia nie stanowią naruszeń rażących, powodujących skutki gospodarcze bądź społeczne, niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności, czy też powodujące niemożność zaakceptowania decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa. Stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od zasady stabilności decyzji, dlatego wymaga bezspornego ustalenia, że uchylona decyzja jest dotknięta jedną z wad wymienionych w przepisie art. 156 § 1 kpa, co w kontrolowanej sprawie nie ma miejsca. Podkreślenia wymaga, iż wszczęcie postępowania nieważnościowego w kontrolowanej sprawie miało na celu załatwienie co do istoty sprawy wszczętej wnioskiem skarżącego o przyznanie płatności z 2009 rok, rozstrzygniętej już decyzją częściowo wadliwą, jednak nie wydaną z rażącym naruszeniem prawa. Z tych względów uchylenie decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego dnia [...] 2011r. Nr [...] było niezbędne do końcowego załatwienia sprawy, której dotyczy skarga, była to bowiem decyzja naruszająca prawo, tj. art. 156 § 1 pkt. 2 kpa. Wyeliminowaniu z obrotu prawnego podlegała także, na podstawie art. 135 p.p.s.a. decyzja Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z dnia [...] 2009r. Brak możliwości dokonania pełnej kontroli tego rozstrzygnięcia z przyczyn, o których mowa w uzasadnieniu dotyczącym zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji. Akta administracyjne nie zawierają oprócz zdjęć lotniczych żadnych dowodów mających świadczyć o dokonywaniu obliczeń powierzchni uprawnionej do płatności, oraz o sposobie obliczenia tej powierzchni. Brak danych dotyczących pomiarów powierzchni ewidencyjno-gospodarczej, nie wiadomo, przez kogo były poddawane analizie zdjęcia znajdujące się w aktach i kiedy były wykonane. Ustalenia organu dotyczące powierzchni uprawnionej do płatności nie mają oparcia w materiale dowodowym sprawy, a zawartość przedstawionych sądowi akt administracyjnych nie świadczy o tym, aby organ – poza wezwaniem skarżącego do wyjaśnienia nieścisłości wniosku prowadził jakiekolwiek czynności w toku postępowania. Nie sposób więc uznać, że uzasadnienie przedmiotowej decyzji stanowi odzwierciedlenie przebiegu poprzedzającego ją postępowania, co stanowi naruszenie art. 107 § 3 kpa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik postępowania. Przez "załatwienie sprawy" w rozumieniu art. 135 p.p.s.a należy rozumieć sytuację, w której mowa w art. 104 kpa, ale także takie jej załatwienie, które nie narusza przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w stopniu wynikającym z art. 145 § 1 p.p.s.a. Takiemu celowi służy przydany przepisem art. 135 p.p.s.a. obowiązek rozszerzenia sądowej kontroli administracji na akty lub czynności wydane lub podjęte w postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy. Ponownie rozpatrując wniosek skarżącego o przyznanie płatności organy będą miały na uwadze treść przepisu art. 3 ust. 2 pkt. 2 ustawy, oraz art. 107 § 3 kpa, a także uzupełnią materiał dowodowy postępowania w sposób umożliwiający dokonanie weryfikacji istotnych w sprawie ustaleń, tj. powierzchni zgłoszonej przez skarżącego do przyznania płatności z rzeczywistą powierzchnią uprawnioną do płatności. Wobec stwierdzenia przez sąd w kontrolowanej sprawie naruszeń przepisów postępowania – art. 107 § 3 kpa w zw. z art. 3 ust. 2 pkt. 2 Ustawy z dnia 26 stycznia 2007r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, oraz art. 156 § 1 pkt. 2 kpa, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, należało na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) p.p.s.a orzec jak w sentencji.