II OSK 2061/13

Dnia 19 maja 2015 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Roman Hauser sędzia NSA Maria Czapska-Górnikiewicz sędzia del. NSA Anna Żak /spr./ Protokolant starszy sekretarz sądowy Mariusz Szufnara po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2015 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 maja 2013 r. sygn. akt IV SA/Wa 2562/12 w sprawie ze skargi A. W. na uchwałę Rady Gminy Nadarzyn z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie rozpatrzenia zarzutu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę kasacyjną. II OSK 2061/13 Uzasadnienie | Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 21 maja 2013r w sprawie IV SA/Wa 2562/12 oddalił skargę A. W. na| |uchwałę Rady Gminy Nadarzyn z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie rozpatrzenia zarzutu do projektu miejscowego planu | |zagospodarowania przestrzennego oraz przyznał wynagrodzenie dla pełnomocnika tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.| | W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że A. W., właściciel działki nr ew. [...] położonej we wsi S., w pismach z dnia 2 maja | |2011 r. i 9 maja 2011 r., wniósł zarzut do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części wsi S. w gminie N. – | |etap V. W zarzucie A. W. nie wyraził zgody na poszerzenie ul. [...] z działki ew. nr [...], wniósł o zapewnienie dojazdu do działki nr ew.| |[...] z drogi 1KUD przez działkę [...]oraz wniósł o zapewnienie wjazdu na drogę "[...]" z drogi 1KUD lub 2KUD. | |Rada Gminy Nadarzyn uchwałą z dnia [...] lipca 2012 r., Nr [...] powyższy zarzut uwzględniła częściowo. Uwzględniła złożony zarzut w tym| |zakresie, iż zrezygnowała z przeznaczenia części działki ew.nr [...] na poszerzenie ulicy [...] oznaczonej symbolem KUZ. Odrzuciła | |zarzut co do wniosku o zaprojektowanie dojazdu do działki ew. nr [...] od drogi 1KUD przez działkę ew. nr [...]i wniosek o zaprojektowanie| |wjazdu na "[...]" z drogi 1KUD lub 2KUD. W uzasadnieniu uchwały wskazano, że projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego | |określa w § 108 przeznaczenie części działki ew. nr [...] pod poszerzenie powiatowej drogi KUZ. Wniesiony zarzut w tej części został | |uwzględniony. Natomiast w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części wsi S. etap V, który był wyłożony do | |wglądu nie przewiduje się przedłużenia planowanej drogi 1KUD przez działkę w. nr [...] dla obsługi działki ew. nr 91, a także nie | |przewiduje się połączenia drogi 1KUD lub 2KUD z planowaną drogą wojewódzką KDG "[...]". Wskazano, że w projekcie planu zaprojektowano | |układ komunikacji lokalnej zapewniający dostęp z działek do dróg publicznych. Działka ew. nr [...] przylega do drogi publicznej, | |powiatowej KUZ (ulica [...]) i nie ma w tej sytuacji potrzeby wyznaczania dodatkowej drogi na prywatnej działce ew. nr [...] dla | |zapewnienia dodatkowego połączenia działki ew. nr [...] z planowana drogą 1KUD. Rada wskazała, że nie ma możliwości przedłużenia | |planowanej drogi 1KUD bez naruszenia interesu prawnego właściciela działki ew. nr [...]. Nie jest możliwe zaprojektowanie połączenia | |dróg 1KUD lub 2KUD z planowaną drogą wojewódzką KG – "[...]", ponieważ planowana droga wojewódzka o funkcji drogi głównej nie przylega | |do dróg 1KUD i 2KUD. Drogi 1KUD i 2KUD oddzielone są od korytarza planowanej drogi KG pasem terenu należącym do gminy B. Teren ten | |wykracza poza obszar sporządzanego planu. Ponadto planowana droga wojewódzka, klasy głównej, jest drogą o ograniczonej dostępności z | |uwagi na konieczność zapewnienia wymaganego poziomu bezpieczeństwa ruchu drogowego. | |Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą uchwałę Rady Gminy Nadarzyn, wniósł A. W. Skarżący podniósł, że| |odmowa zaprojektowania przedłużenia projektowanej drogi 1KUD, jako dojazdu do działki ew. nr [...] od drogi 1KUD przez działkę ew. nr | |[...] narusza jego interes prawny, ponieważ bez zaprojektowania wymienionego odcinka drogi 1KUD, część zalesiona działki ew. nr [...] | |będzie zaśmiecana, ponadto bez tej drogi nie może ogrodzić działki, część zalesiona działki będzie pozbawiona ochrony | |przeciwpożarowej oraz funkcji turystyczno-rekreacyjnej. Ponadto skarżący wskazał na naruszenie art. 18 ust. 2 pkt 9 ustawy z dnia 7 | |lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym poprzez niezawiadomienie skarżącego o sesji Rady Gminy Nadarzyn w dniu 25 lipca 2012 | |r., na której Rada Gminy Nadarzyn rozpatrywała zarzuty skarżącego oraz naruszenie art. 24 ust. 3 ww. ustawy poprzez sporządzenie | |wadliwego uzasadnienia zaskarżonej uchwały. | |W odpowiedzi na skargę Rada Gminy Nadarzyn wniosła o jej oddalenie. | |Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę. Wskazał, że z uwagi na treść art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o | |planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 647, ze zm.) zastosowanie w tej sprawie mają przepisy ustawy | |z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (j.t. Dz. U. z 1999 r. nr 15, poz. 139, ze zm.). Oba warunki wymienione w | |powyższym przepisie zostały spełnione. Rada Gminy Nadarzyn podjęła uchwałę o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu | |zagospodarowania przestrzennego w dniu 24 lutego 1999 r., a o terminie wyłożenia do publicznego wglądu zawiadomiono dnia 18 czerwca | |2003 r. Sąd stwierdził, że rozstrzyganie o przeznaczeniu terenu i zasadach jego zagospodarowania musi być dokonane z uwzględnieniem | |obowiązujących przepisów, zaś ochrona indywidualnych interesów właścicieli nieruchomości na obszarze objętym projektem planu następuje| |na etapie uchwalenia planu, poprzez zapewnienie udziału w postępowaniu planistycznym, określonym w art. 18 cyt. ustawy, w tym także | |poprzez składanie zarzutów. Każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone przez ustalenia przyjęte w projekcie | |miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego może wnosić zarzut (art. 24 ust. 10). O uwzględnieniu bądź odrzuceniu zarzutu | |rozstrzyga rada gminy w drodze uchwały zawierającej uzasadnienie faktyczne i prawne (art. 24 ust. 3). Sąd podkreślił, że nie każde | |naruszenie interesu prawnego prowadzi do uwzględnienia zgłoszonego zarzutu. Obowiązek taki istnieje tylko wtedy, gdy naruszenie to | |wiąże się z naruszeniem obowiązującego porządku prawnego. Analiza dokumentacji przedłożonej przez Radę wskazuje, że skarżący jest | |właścicielem działki ew. nr 91 położonej na obszarze objętym projektem planu. | |Sąd podkreślił, że z art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (j.t. Dz. U. z 2001 r., nr 142, poz. | |1591, ze zm.), do zadań własnych gminy należy zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty m.in. w zakresie dbałości o organizację ruchu | |drogowego. W sprawie zostało wykazane, że działka ew. nr [...] ma zapewniony bezpośredni dostęp do drogi publicznej, jaką jest droga | |powiatowa KUZ w ciągu ulicy [...]. W tej sytuacji skarżący nie może skutecznie domagać się przedłużenia planowanej drogi 1KUD przez | |działkę ew. nr [...] dla obsługi komunikacyjnej działki ew. nr [...]. Działka ew. nr [...] stanowi prywatną własność, której właściciele w | |piśmie z dnia 27 września 2012 r. nie wyrazili zgody na wyznaczenie dodatkowego połączenia działki ew. nr [...] z planowaną drogą 1KUD | |przez ich działkę. Słusznie Rada podnosi, że rozwiązanie to będzie naruszało interes prawny właścicieli działki ew. nr [...]. Dodatkowo | |nałoży na Gminę obowiązek poniesienia kosztów związanych z wykupem gruntu. Skarżący nie może się również skutecznie domagać połączenia| |dróg 1KUD lub 2KUD z planowaną drogą wojewódzką KG "[...]". Drogi 1KUD i 2KUD należą do kategorii dróg gminnych. Pełnią rolę dróg | |dojazdowych o znaczeniu lokalnym, stanowiąc uzupełniającą sieć dróg służącą miejscowym potrzebom. Natomiast projektowana droga | |wojewódzka ma odpowiadać klasie drogi głównej G, co oznacza, że musi spełniać parametry techniczne i użytkowe odpowiadające tej klasie| |drogi. Słusznie Rada wskazała w zaskarżonej uchwale, że droga ta zgodnie z ustawą z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych jest | |drogą o ograniczonej dostępności, a z kolei przepisy rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w| |sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie określają warunki połączeń dróg oraz | |dopuszczalne odstępy miedzy węzłami lub skrzyżowaniami. Ponadto, jak wskazała Rada, drogi 1KUD i 2KUD nie przylegają do planowanej | |drogi wojewódzkiej, gdyż oddziela je pas terenu należący do Gminy B. Ustalenia planu nie mogą wykraczać poza obszar sporządzanego | |planu. | |Sąd stwierdził, że zaskarżona uchwała zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne, w którym Rada odnosi się do podnoszonych zarzutów. | |Przytoczona argumentacja faktyczna, a także wskazane akty prawne wyjaśniają podjęte rozstrzygnięcie, zatem uzasadnienie uchwały | |odpowiada ustawowym wymogom. W ocenie Sądu, nie ma podstaw do przyjęcia, że kwestionowane ustalenie narusza powszechnie obowiązujące | |prawo lub że gmina dokonując ustaleń nadużyła swoich uprawnień planistycznych wynikających z ustawy. | |Sąd nie podzielił również zarzutu skargi dotyczącego naruszenia art. 18 ust. 2 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu | |przestrzennym poprzez niezawiadomienie skarżącego o sesji Rady Gminy Nadarzyn w dniu 25 lipca 2012 r., na której Rada Gminy Nadarzyn | |rozpatrywała zarzuty skarżącego. W toku postępowania sądowoadministracyjnego na rozprawie w dniu 21 maja 2013 r. pełnomocnik Gminy | |Nadarzyn udokumentował, że skarżący zawiadomieniem z dnia 29 czerwca 2012 r. był skutecznie zawiadomiony w trybie art. 18 ust. 2 pkt 9| |ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym o sesji Rady Gminy Nadarzyn, której przedmiotem było rozpatrywanie | |nieuwzględnionych zarzutów złożonych do projektu Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi S. w gminie N. (etap V). | |Doręczenie zastępcze w trybie art. 44 k.p.a. zostało doręczone skarżącemu w dniu 19 lipca 2012 r. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd | |Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę, o kosztach postępowania orzekając na podstawie art. 250 | |p.p.s.a. | |Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł A. W. reprezentowany przez pełnomocnika ustanowionego z urzędu. Zarzucił naruszenie | |przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy tj.: | |art.133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. przez brak odniesienia się do zarzutu skarżącego, że musi on na swój koszt usuwać | |śmieci, co związane jest ze zmianami w zagospodarowaniu przestrzennym terenu oraz pominięcie względów przeciwpożarowych i | |turystyczno-rekreacyjnego charakteru działki, a nadto przez brak szczegółowego odniesienia się do zarzutu dotyczącego wadliwego | |uzasadnienia zaskarżonej uchwały, | |art.145 § 1 pkt 1a p.p.s.a. w zw. z art. 33 ustawy z dni 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym, art.140 k.c., art. 64 ust.1 | |i 3 Konstytucji RP przez naruszenie własności działki w ten sposób, że nie wyznaczono dojazdu do działki nr ew. [...], co powoduje jej | |zaśmiecanie, ponadto za uwzględnieniem żądania skarżącego przemawiają względy przeciwpożarowe i rekreacyjno-turystyczny charakter | |działki, | |art.145 § 1 pkt 1 a p.p.s.a. w zw. z art. 24 ust.3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym poprzez uznanie, że| |uzasadnienie zaskarżonej uchwały odpowiada ustawowym wymogom, podczas gdy nie rozważono w niej zarzutów skarżącego np. dot. usuwania | |śmieci na koszt skarżącego. | |W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd | |pierwszej instancji oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania sądowego. | |W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że Sąd nie odniósł się do zarzutów skarżącego dotyczących zagrożenia związanego z | |zaśmiecaniem działki, braku możliwości jej ogrodzenia bez zaprojektowania żądanego odcinka drogi, pozbawienie działki ochrony | |przeciwpożarowej i funkcji turystyczno-rekreacyjnej. Z naruszeniem art.24 ust.3 w zaskarżonej uchwale, nie odniesiono się do kwestii| |usuwania śmieci przez skarżącego. Wadliwie sporządzona uchwała nosi cechy dowolności. Skarżący wskazał, że choć z postanowień | |zaskarżonej uchwały nie wynikają wprost zakazy skierowane do niego, jako właściciela działki nr [...], to jednak kreują ograniczenia w | |korzystaniu z jego własności. | |Rada Gmina Nadarzyn wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej. | | | | | |Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje : | | | |Skarga kasacyjna nie jest uzasadniona. | |Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270| |ze zm.), dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Z urzędu bierze pod uwagę tylko| |nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania, wymienionych w art. 183 § 2| |p.p.s.a. Sprawa ta mogła być zatem rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny tylko w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej. | |Granice skargi kasacyjnej wyznaczają podstawy kasacji i jej wnioski. To podmiot wnoszący skargę kasacyjną wyznacza zakres kontroli | |zaskarżonego orzeczenia. | |Związanie zarzutami skargi kasacyjnej, o którym mowa w art. 183 § 1 p.p.s.a. powoduje, że Naczelny Sąd Administracyjny, dostrzegając | |wady zaskarżonego rozstrzygnięcia sądu, odnosi się do sprawy tylko w ramach zarzutów kasacyjnych , mając uprawnienie do działania z | |urzędu, tylko jeżeli zachodzi nieważność postępowania. | |Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, że pogląd Sądu pierwszej instancji, iż w rozpoznawanej sprawie mają zastosowanie z mocy| |art.85 ust.2 ustawy z 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przepisy poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 7| |lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym jest błędny. Artykuł 85 ust. 2 stanowi, że do miejscowych planów zagospodarowania | |przestrzennego oraz planów zagospodarowania przestrzennego województw, w stosunku do których podjęto uchwałę o przystąpieniu do | |sporządzania lub zmiany planu oraz zawiadomiono o terminie wyłożenia tych planów do publicznego wglądu, ale postępowanie nie zostało | |zakończone przed dniem wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe. | |Ustawa z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym weszła w życie z dniem 11 lipca 2003r. | |Z akt sprawy wynika , że wyłożenie projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części wsi S. w gminie N., po | |wyodrębnieniu etapu V, nastąpiło w marcu 2011r., a ostateczne granice planu zostały ustalone dopiero w 2012r. Nie można było zatem | |uznać, że zostały spełnione przesłanki , o których mowa w w/w art.85 ust.2 ustawy z 27 marca 2003r. W tej sytuacji brak był podstaw | |do prowadzenia postępowania planistycznego na podstawie przepisów ustawy z 1994r., a tym samym do wnoszenia zarzutu na podstawie | |art.24 ust. 3 tej ustawy. | |Potwierdzają to wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego(WSA) w Warszawie oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego . | |Przedmiotowy projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części wsi S. w gminie N. – etap V był przedmiotem oceny WSA | |w Warszawie, który w sprawie IV SA/Wa 88/12 stwierdził nieważność uchwały Rady Gminy Nadarzyn z dnia 28 września 2011r. nr | |XII/101/2011 w przedmiocie zarzutu do projektu w/w miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uznając, że w sprawie nie ma | |zastosowania ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym z 1994r., wobec niespełnienia wymogu z art.85 ust.2 ustawy o planowaniu i | |zagospodarowaniu przestrzennym z 2003r. Skarga kasacyjna od tego wyroku została oddalona przez Naczelny Sąd Administracyjny w dniu | |9.11.2012r., w sprawie II OSK 2038/12, który stwierdził, że niewłaściwym było prowadzenie prac planistycznych na podstawie ustawy z | |1994r., a zatem brak było podstaw do zgłoszenia zarzutu na podstawie art.24 tej ustawy. Takie stanowisko zajął też WSA w Warszawie, | |który wyrokiem z dnia 13 grudnia 2013r. w sprawie IVSA/Wa 1928/13 stwierdził w całości nieważność uchwały Rady Gminy z dnia 24 | |kwietnia 2013r. nr XXXII/338/2013 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części wsi Strzeniówka w gminie | |Nadarzyn – etap V oraz Naczelny Sąd Administracyjny, który oddalając wyrokiem z dnia 5 września 2014r. skargę kasacyjną stwierdził,| |że Rada Gminy Nadarzyn uchwalając powyższy plan, naruszyła przepis art.85 ust.2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, | |który nie miał w sprawie zastosowania (wszystkie powołane wyroki opublikowane są na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). | |W niniejszej sprawie, w skardze kasacyjnej nie powołano jednak żadnego zarzutu, który podnosiłby powyższą okoliczność. Oceniając | |natomiast zaskarżony wyrok w granicach skargi kasacyjnej, stwierdzić należy, że Sąd pierwszej instancji nie naruszył wskazanych w | |niej przepisów. | |Nie jest trafny zarzut naruszenia art.133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. | |Art. 141 § 4 p.p.s.a. jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia stanowiąc, że uzasadnienie wyroku powinno | |zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną | |rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ | |administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. | |Podkreślić należy, że wszelkie naruszenia przepisów postępowania tylko wówczas mogą stanowić skuteczną podstawę kasacyjną jeżeli | |uchybienia te miały istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Skarżący nie wyjaśnił, jednak jakie znaczenie dla | |rozstrzygnięcia tej sprawy ma brak odniesienia się przez Sąd pierwszej instancji do zarzutów skarżącego, że niezaprojektowanie | |wskazanego przez niego odcinka drogi 1KUD powoduje, iż działka będzie zaśmiecana, co narazi go na koszty ich usuwania, że będzie | |pozbawiona ochrony przeciwpożarowej oraz pozbawiona funkcji turystyczno-rekreacyjnej. W szczególności w żaden sposób nie wykazał, | |jak zmieniła się jego sytuacja prawna w wyniku podjęcia zaskarżonej uchwały, w jaki sposób rozwiązania projektu planu zmieniają | |dotychczasowe warunki zagospodarowania jego działki nr ew. [...]. Poza tym, jeśli z uznania za jeden z elementów uzasadnienia | |przytoczenia zarzutów skargi wywodzi się obowiązek sądu odniesienia się do tych zarzutów, to nie oznacza to, że wypełniając ten nakaz| |sąd ma zawsze obowiązek odnieść się do każdego z argumentów, mających w ocenie strony świadczyć o zasadności zarzutu. Wystarczy, gdy z| |wywodów sądu wynika, dlaczego w jego ocenie nie doszło do naruszenia prawa wskazanego w skardze. Wszystkie te wymogi uzasadnienie | |zaskarżonego wyroku zawiera. Tym samym nie doszło w tej sprawie do naruszenia art.141 § 4 p.p.s.a. ani art.24 ust.3 ustawy z dnia 7 | |lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Z uzasadnienia zaskarżonej uchwały wynika, że organ planistyczny rozważał wszystkie | |istotne okoliczności podniesione w zarzucie, zbadał sytuację skarżącego, jako właściciela działki nr 91 i przedstawił argumentację | |faktyczną i prawną na uzasadnienie projektowanego w planie rozwiązania. | |Nie jest także trafny zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art.133 § 1 p.p.s.a. | Z art. 133 § 1 p.p.s.a. zd. pierwsze, wynika że sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2. Obowiązek wydania wyroku na podstawie akt sprawy oznacza jedynie zakaz wyjścia przez sąd poza materiał znajdujący się w tych aktach, a przykładem naruszenia tego przepisu mogłoby być przyjęcie jakiegoś faktu nie znajdującego żadnego odzwierciedlenia w aktach sprawy, bądź też dowodu niedopuszczalnego w trybie art. 106 § 3 i 5 p.p.s.a. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 czerwca 2012 r., I OSK 2398/11, LEX nr 1216553). Na takie okoliczności skarżący w skardze kasacyjnej nie wskazywał. Zarzut naruszenia art.33 ustawy z dnia 7 lipca 1994r o zagospodarowaniu przestrzennym, art.140 k.c. i art. 64 ust.1 i 3 Konstytucji RP błędnie autor skargi kasacyjnej zakwalifikował na podstawie art.176 pkt 2 p.p.s.a., jako zarzut naruszenia przepisów postępowania, ponieważ wskazane przepisy mają charakter materialny. Zarzut naruszenia prawa materialnego może być podniesiony w myśl art.174 pkt.1 p.p.s.a. w postaci błędnej wykładni przepisów albo niewłaściwego jego zastosowania. Przy czym prawidłowe sformułowanie podstawy skargi kasacyjnej opierającej się na podstawie z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. musi polegać na wskazaniu postaci naruszenia prawa materialnego. Błędna wykładnia to mylne zrozumienie treści przepisu, mylne odczytanie dyspozycji lub sankcji. Z kolei, naruszenie prawa przez niewłaściwe zastosowanie to błąd subsumcji, czyli wadliwe uznanie, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Autor skargi kasacyjnej nie wskazał na czym polega naruszenie w/w przepisów. W uzasadnieniu tego zarzutu stwierdzono, że zaskarżona uchwała powinna zostać uchylona - i tu ponownie powołano się na tę samą i jedyną argumentację skargi kasacyjnej – że jej rozwiązania w sposób istotny naruszają własność skarżącego, przez to że jest on zmuszony do usuwania śmieci z terenu swojej działki, nie będzie on mógł jej ogrodzić, pozbawia działkę ochrony przeciwpożarowej i funkcji turystyczno-rekreacyjnej. Tak sformułowany zarzut nie spełnia wymogów art.174 pkt.1 p.p.s.a. Skarżący powinien uzasadnić na czym polegała błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie przepisu, a także jak zdaniem skarżącego, zakwestionowany przepis powinien być rozumiany, bądź jak i dlaczego dany przepis powinien być zastosowany. Obligatoryjną częścią skargi kasacyjnej jest w pełni rozwinięte uzasadnienie prawne podniesionych zarzutów. Uwzględnienie przez Naczelny Sąd Administracyjny skargi kasacyjnej może nastąpić po uznaniu trafności argumentów. Sąd odwoławczy nie poszukuje we własnym zakresie takich argumentów. Ponieważ skarga kasacyjna tych wymogów nie spełnia, powyższy zarzut uznać należało za bezskuteczny. Z tych względów na podstawie art.184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną. Nie orzekł w wyroku o przyznaniu wynagrodzenia dla pełnomocnika skarżącego, ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną (art.250 p.p.s.a.), ponieważ przyznawane jest ono przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258-261 p.p.s.a. Stosownie do § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 z późn. zm.) pełnomocnik skarżącego powinien złożyć wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu stosowne oświadczenie, o jakim mowa w tym przepisie.