VI SA/Wa 2015/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kobylski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Sędzia WSA Danuta Szydłowska Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi P. S.A. z siedzibą w W. (obecnie P. sp. z o.o. z siedzibą w W.) na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji oddala skargę VI SA/Wa 2015/12 Uzasadnienie I. Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest decyzja z dnia [...] czerwca 2009 r., nr [...], Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej (dalej także: Prezes UKE) – który działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 127 § 3 k.p.a., art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 162 § 3 k.p.a. w związku z art. 206 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. – Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. z 2004 r. Nr 171, poz. 1800 ze zm.), po rozpoznaniu wniosku P.S.A. / obecnie P.sp. z o.o / o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Prezesa UKE z dnia [...] grudnia 2008 r., nr [...] sprawie wygaśnięcia z dniem [...] stycznia 2009 r. decyzji Prezesa UKE z dnia [...] kwietnia 2007 r., nr [...] (zwanej dalej także "Decyzją MTR 2007") w sprawie dostosowania wysokości stawki za zakańczanie połączeń głosowych w publicznej ruchomej sieci telefonicznej P. – utrzymał w mocy w/w decyzję z dnia [...] grudnia 2008 r. W uzasadnieniu podał, że nastąpiła zmiana stanu faktycznego, polegająca m.in. na wprowadzeniu do obrotu prawnego nowego harmonogramu dostosowania stawek MTR w sieci P. decyzją MTR 2008. Organ wskazał ponadto, że przesłanka bezprzedmiotowości decyzji MTR 2007 zaistniała w dniu, w którym weszły do obrotu gospodarczego stawki MTR określone decyzją MTR 2008. Organ powołując się na art. 162 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego stwierdził, że w niniejszej sprawie zarówno przesłanka interesu społecznego jak i przesłanka interesu strony zostały spełnione. Uzasadniając istnienie interesu społecznego Prezes UKE wskazał, że kierował się interesem ogółu obywateli korzystających z usług telefonii oraz interesem przedsiębiorców komunikacyjnych funkcjonujących na tym samym rynku, co skarżąca. Natomiast interes strony w wygaszeniu decyzji organ wywiódł z tego, że nowe stawki rozliczeniowe zostały określone na podstawie nowego stanu faktycznego wynikającego wprost z przedstawionego przez skarżącą uzasadnienia kosztowego stosowania opłat z tytułu świadczenia usługi MTC. II. Pismem z dnia [...] lipca 2009 r. skarżąca spółka P. S.A., reprezentowana przez radcę prawnego - działając za pośrednictwem organu - wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na w/w decyzję Prezesa UKE z dnia [...] czerwca 2009 r. Skarżąca spółka - wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezesa UKE z dnia [...] grudnia 2008 r. – zarzuciła organowi naruszenie: 1) art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w zw. z art. 138 § pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. oraz art. 104 § 1 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. - poprzez: a) niedostateczne uzasadnienie faktyczne i prawne motywów wydania zaskarżonej decyzji, b) brak w treści zaskarżonej decyzji elementów wskazujących na ponowne rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji w wyniku faktycznego rozpoznania sprawy co do istoty, 2) art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. - poprzez: a) błędne utrzymanie w mocy decyzji stwierdzającej w sposób bezpodstawny, że decyzja z dnia [...] kwietnia 2007 roku stała się bezprzedmiotowa (tj. z uwagi na brak podstaw do zastosowania art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. jako podstawy prawnej decyzji), b) błędne rozumienie przesłanki "bezprzedmiotowości" decyzji, o której mowa w powyższym przepisie, a także skutków wydania decyzji stwierdzającej wygaśnięcie decyzji administracyjnej na tej podstawie, c) błędne utrzymanie w mocy decyzji stwierdzającej w sposób bezpodstawny uznanie decyzji z dnia [...] kwietnia 2007 r. za bezprzedmiotową w sytuacji, gdy w chwili jej wydania toczyły się postępowania mające na celu stwierdzenie nieważności (w części) oraz zmianę (w części) przedmiotowej decyzji z dnia [...] kwietnia 2007 r., d) błędne utrzymanie w mocy decyzji wydanej w oparciu o bezpodstawne przyjęcie, że stwierdzenie wygaśnięcia decyzji z dnia [...] kwietnia 2007 r. było uzasadnione interesem społecznym - z uwagi na niewłaściwe rozumienie tego pojęcia, e) błędne utrzymanie w mocy decyzji wydanej w oparciu o bezpodstawne przyjęcie, że stwierdzenie wygaśnięcia decyzji z dnia [...] kwietnia 2007 roku było uzasadnione interesem strony, tj. P. S.A. - z uwagi na niewłaściwe rozumienie tego pojęcia, 3) art. 7 k.p.a., art. 75 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 78 § 1 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. - poprzez błędne utrzymanie w mocy decyzji wydanej w sposób bezpodstawny, bez przeprowadzenia postępowania dowodowego, mającego na celu wykazanie spełnienia przesłanek stwierdzenia wygaśnięcia decyzji z dnia [...] kwietnia 2007 r. W obszernym uzasadnieniu strona skarżąca podtrzymała swoje stanowisko zawarte we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W odpowiedzi na skargę Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej wniósł o jej oddalenie. III. Wyrokiem z dnia 4 grudnia 2011r. sygn. akt VI SA/Wa 2614/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, rozpoznając sprawę ze skargi P. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] czerwca 2009 r., w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję tego organu z dnia [...] grudnia 2008 r., stwierdził, iż uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu oraz orzekł o zwrocie kosztów postępowania pomiędzy stronami. Sąd, uchylając zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję, stwierdził w uzasadnieniu wyroku, że kwestia bezprzedmiotowości decyzji MRT 2007 w ogóle nie wystąpiła, albowiem wydanie decyzji MRT 2008 faktycznie wyeliminowało z obrotu prawnego poprzednią decyzję. Formułując powyższą ocenę Sąd I instancji uznał, że zastosowany przez Prezesa UKE tryb opisany w art. 40 prawa telekomunikacyjnego jest trybem szczególnym w rozumieniu art. 163 Kodeksu postępowania administracyjnego, stanowiącego, że organ administracji publicznej może uchylić lub zmienić decyzję, na mocy, której strona nabyła prawo, także w innych przypadkach oraz na innych zasadach o ile przepisy szczególne przewidują taką możliwość. Sąd wskazał na regulacje zawarte w art. 21 ust. 2 i 5 oraz art. 25 ust. 4 prawa telekomunikacyjnego odnoszące się do możliwości zmiany decyzji określających obowiązki regulacyjne w przypadku zaistnienia zmian rynkowych uzasadniających zmianę obowiązków. W świetle tych regulacji Sąd uznał, że brak było jakichkolwiek przeszkód dla wydania w każdym czasie przez Prezesa UKE decyzji uchylającej lub zmieniającej decyzję w przedmiocie opłat stosowanych przez operatora, w przypadku, gdy zaszły okoliczności faktyczne pozwalające na zmianę kosztów uzasadnionych operatora, czy stosowanych opłat na innych konkurencyjnych rynkach. Reasumując Sąd podkreślił, że wydanie przez Prezesa UKE późniejszej decyzji ustalającej operatorowi opłaty za usługi telekomunikacyjne w oparciu o art. 40 ust. 4 prawa telekomunikacyjnego nie kreuje bezprzedmiotowości wcześniejszej decyzji MRT, na mocy, której ustalono opłaty w innej wysokości. Warunkiem wstępnym dla wydania decyzji w sprawie wygaśnięcia innej decyzji jest funkcjonowanie w obrocie prawnym takiej decyzji, w której ustał prawny element stosunku administracyjnego nawiązanego decyzją administracyjną. Taka okoliczność, w ocenie Sądu I instancji nie miała miejsca. U podstaw wyroku Sąd powołał art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 152 oraz art. 200 i art. 205 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, dalej: "p.p.s.a."). IV. P. S.A. zaskarżyła wyrok w całości domagając się jego uchylenia w całości i odrzucenie skargi ewentualnie uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji albo zmiany uzasadnienia zaskarżonego wyroku w sposób uwzględniający podstawy kasacyjne skierowane przeciwko uzasadnieniu z zastrzeżeniem, iż w przypadku niepodzielenia przez Naczelny Sąd Administracyjny zarzutu braku właściwości sądów administracyjnych w niniejszej sprawie, a w konsekwencji nieodrzucenia skargi w wyniku, której wydany został zaskarżony wyrok, skarżąca spółka nie zmierza do dokonania zmiany sentencji zaskarżonego wyroku. Wyrokiem z dnia 4 września 2012r. sygn. akt II GSK 1092/11 NSA po rozpoznaniu skargi kasacyjnej od powyższego wyroku WSA w Warszawie z dnia 4 lutego 2011r., uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie. W uzasadnieniu orzeczenia NSA podniósł, że obowiązkiem Sądu I instancji było ustalenie, czy zaistniały materialnoprawne przesłanki do wydania decyzji na podstawie art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a., a zatem czy decyzja MTR 2007 stała się bezprzedmiotowa, a jeżeli tak to czy stwierdzenie jej wygaśnięcia leży w interesie społecznym lub w interesie strony. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji nie wywiązał się z tego obowiązku, a to czyni usprawiedliwionym zarzut naruszenia art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego pominięcie w procesie kontroli legalności zaskarżonej decyzji. Nie zmienia tego odniesienie się Sądu I instancji do przesłanki bezprzedmiotowości decyzji, gdyż stanowisko zajęte przez skład orzekający w tej kwestii pozostaje niekonsekwentne, a w istocie wzajemnie sprzeczne. Sąd wywodzi, bowiem najpierw, że "kwestia bezprzedmiotowości decyzji MTR 2007 w ogóle nie wystąpiła, skoro wydanie przez Prezesa UKE decyzji MTR 2008 spowodowało de facto wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji MTR, 2007" po czym dodaje, że "warunkiem wstępnym dla wydania decyzji w sprawie wygaśnięcia innej decyzji, jest funkcjonowanie w obrocie prawnym takiej decyzji, w której ustał prawny element stosunku administracyjnego nawiązany decyzją administracyjną". Jak jedynie należy przypuszczać to "de facto wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji" polegało na zmianie decyzji MTR 2007 decyzją MTR 2008, co pozostaje w oczywistej sprzeczności z sentencją decyzji MTR 2008. NSA ponadto podkreślił, że Sąd I instancji rozpoznając skargę na decyzję w przedmiocie wygaśnięcia decyzji MTR 2007, a zatem w nowej sprawie, której wzorce kontrolne zostały wyznaczone w zakresie prawa materialnego – art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a., wyszedł poza granice tej sprawy, zajmując stanowisko w kwestiach nie należących do jego kognicji, a obejmujących przesłanki zmiany obowiązków regulacyjnych. Wyraźne rozgraniczenie kognicji sądów - administracyjnego i powszechnego- wynikające z art. 206 ust. 2 prawa telekomunikacyjnego, sprawia, że nie jest rolą sądu administracyjnego wypowiadanie się w materii zastrzeżonej dla sądu powszechnego i przesądzanie, tak jak w zaskarżonym wyroku, o legalności decyzji w przedmiocie obowiązków regulacyjnych, a ściślej rzecz ujmując istnienia podstaw materialnoprawnych i faktycznych do zmiany decyzji nakładającej obowiązek regulacyjny. Dostrzegając to, że uzasadnienie kontrolowanego wyroku w znacznej mierze jest powtórzeniem poglądu zaprezentowanego przez Naczelny Sąd Administracyjny w podobnej sprawie o sygn. akt II GSK 59/10 skład orzekający w tej sprawie z przedstawionych przyczyn nie podziela tego poglądu. Zauważa ponadto, że w rozpoznawanej sprawie sąd administracyjny przyjął, że decyzja MTR 2008 wyeliminowała de facto z obrotu prawnego decyzję MTR 2007, a właściwy sąd powszechny prawomocnym wyrokiem uchylił decyzję MTR 2008, która, jak zdaję się przyjął Sąd I instancji była decyzją zmieniającą decyzję MTR 2007. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny za usprawiedliwiony uznał zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy Ostatni z zarzutów skargi kasacyjnej obejmuje naruszenie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. poprzez zaniechanie zawieszenia postępowania do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia przez sąd powszechny odwołania skarżącej od decyzji MTR 2008 i został podniesiony jak podaje skarżąca z "ostrożności procesowej". Zarzut ten nie jest usprawiedliwiony. Rozstrzygnięcie w przedmiocie legalności decyzji stwierdzającej wygaśnięcie decyzji MTR 2007 nie było uzależnione od wyniku postępowania sądowego obejmującego decyzję MTR 2008 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się zatem do zbadania, czy organy administracji (podatkowe) w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w sposób przewidziany w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."). Sąd stwierdza, że skarga jest zasadna. Przede wszystkim należy stwierdzić, że Sąd ponownie rozpoznając skargę był związany, stosownie do art. 190 p.p.s.a wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny w/wymienionym wyroku z dnia 4 września 2012r. NSA w powołanym wyroku przesądził, że rzeczą Sądu I instancji było, zatem dokonanie kontroli legalności decyzji, wydanej w tej nowej sprawie, a opartej o art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a.. Przepis ten stanowi, że organ administracji publicznej, który wydał decyzję w pierwszej instancji, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli decyzja stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa albo, gdy leży to w interesie społecznym lub w interesie strony. Zacytowany przepis zawiera dwie normy prawne odnoszące się do dwóch różnych sytuacji. Norma pierwsza pozwala na stwierdzenie wygaśnięcia decyzji, jeżeli stała się ona bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia decyzji nakazuje przepis prawa. Norma druga obejmuje natomiast sytuacje, w których decyzja stała się bezprzedmiotowa, a jej wygaśniecie leży w interesie społecznym lub w interesie strony. Rozróżnienie obu tych sytuacji jest o tyle istotne, że pierwsza z norm ma charakter odsyłający, natomiast druga stanowi samodzielną podstawę materialnoprawną do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji. W tej sprawie nie jest sporne, że stwierdzenie wygaśnięcia decyzji nastąpiło na podstawie drugiej z omówionych norm. Wobec tego obowiązkiem Sądu I instancji było ustalenie, czy zaistniały materialnoprawne przesłanki do wydania decyzji na podstawie art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a., a zatem czy decyzja MTR 2007 stała się bezprzedmiotowa, a jeżeli tak to czy stwierdzenie jej wygaśnięcia leży w interesie społecznym lub w interesie strony. Odnosząc powyższe oceny do stanu faktycznego i prawnego rozpoznawanej sprawy, Sąd w składzie ponownie rozpoznającym skargę P. stwierdza, że jest ona niezasadna, bowiem zaskarżona decyzja Prezesa UKE jest zgodna z prawem. Podstawą prawną powołaną przez organ w decyzji stwierdzającej wygaśnięcie jest art.162&1 kpa. Stosownie do utrwalonych poglądów doktryny, art.162&1 kpa regulujący przesłanki stwierdzenia wygaśnięcia decyzji w istocie zawiera aż trzy normy prawne. Według pierwszej / art.162&1 kpa ab initio/ organ administracyjny który wydał decyzję w I instancji, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli stała się ona bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa. Stosownie do drugiej / art.162&1pkt.1 in fine/ organ administracyjny, który wydał decyzję w I instancji, stwierdza wygaśnięcie takiej decyzji, jeżeli stała się ona bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji leży w interesie społecznym lub w interesie strony. Wreszcie wg trzeciej normy / art.162&1 pkt.2 kpa/ wyżej określony organ stwierdza wygaśnięcie decyzji, jeżeli została ona wydana z zastrzeżeniem dopełnienia przez stronę określonego warunku, a strona warunku tego nie dopełniła./ vide Tadeusz Woś – Stwierdzenie wygaśnięcia decyzji administracyjnej jako bezprzedmiotowej Państwo i Prawo Zeszyt 7 / 557/ z 1992r./ Skład orzekający w niniejszej sprawie kierując się, zgodnie z art.190 p.p.s.a wiążącą go oceną NSA, a jednocześnie podzielając tę ocenę – stwierdza, że wygaśnięcie decyzji w rozpoznawanej sprawie nastąpiło na podstawie z drugiej z omówionych norm. Stąd dla kontroli legalności decyzji wygaszającej, należy ustalić, czy w rozpoznawanej sprawie zaistniały materialnoprawne przesłanki do jej wydania, a zatem: 1/ czy decyzja MTR 2007 stała się bezprzedmiotowa 2/ jeżeli powyższa przesłanka została wykazana, to czy stwierdzenie wygaśnięcie decyzji leży w interesie społecznym lub w interesie strony Rozważając pojęcie bezprzedmiotowości decyzji administracyjnej, należy wskazać, że stosownie do przeważających poglądów doktryny " przesłanka faktyczna stanowi konieczną podstawę i oparcie każdej decyzji administracyjnej i gdy przestanie ona istnieć, decyzja traci moc wiążącą. Każda decyzja zawiera niejako dorozumianą klauzulę, zgodnie z którą wiąże tylko tak długo, jak długo istnieją stosunki faktyczne które stanowiły podstawę decyzji / klauzula rebus sic stantibus/. Ponieważ decyzja administracyjna zawiera regulację powinnego zachowania się dla konkretnego stanu faktycznego, gdy stan ten przestaje istnieć, staje się bezprzedmiotowa ta regulacja. Cessante causa cessat lex ipsa." / vide Tadeusz Woś PiP , zeszyt 5 z 1992r/. Odnosząc powyższe poglądy do rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy i zgodzić się z Prezesem UKE, że zaistniała zmiana stanu faktycznego, która uczyniła bezprzedmiotową decyzję MTR 2007. W decyzji wygaszającej Prezes UKE wskazał, że jednym z czynników ustalających nowy stan faktyczny było przedstawienie przez P. uzasadnienia kosztowego zgodnie z art.40 ust.2 ustawy Pt oraz pkt.I ppkt.3 sentencji decyzji MTR 2007. Na podstawie powyższych danych Prezes UKE wydał decyzję MTR 2008. W konsekwencji wprowadzony do obrotu prawnego został nowy harmonogram dostosowania stawek MTR w sieci P., który pokrywa się w czasie z harmonogramem ustalonym w decyzji MTR 2007 w zakresie przewidywanej stawki na rok 2009. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela pogląd organu Prezesa UKE, że w ustalonych w sprawie okolicznościach zaistniała zmiana stanu faktycznego na którą składają się następujące okoliczności: 1/ przedstawienie przez P. uzasadnienia kosztowego stawek MTC 2/ dokonanie analizy przez Prezesa UKE w oparciu o aktualne dane 3/wydanie decyzji MTR 2008 Całokształt tych okoliczności przemawia za przyjęciem oceny o zmianie stanu faktycznego skutkującego bezprzedmiotowością decyzji MTR 2007. Prawidłowo także zdaniem Sądu organ uznał, że decyzja MTR 2007 stała się bezprzedmiotowa w dniu [...].01.2009r., czyli w dniu w którym do obrotu gospodarczego weszły stawki MTR 2008. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie zaistniały przesłanki interesu społecznego i interesu strony przemawiające za wygaszeniem decyzji MTR 2007 i trafnie te przesłanki zostały zidentyfikowane i wykazane przez organ. Według doktryny pojęcia "interes społeczny" i " interes strony" należy zaliczyć do kategorii nieostrych / niedookreślonych/. Co więcej wyróżniają się one dużym stopniem ogólności, co dało asumpt do zaliczenia ich do klauzul generalnych. " Rozważając konstrukcję art.162&1 pkt.1 kpa, należy zgodzić się z poglądem, że pozostawanie w obrocie prawnym decyzji bezprzedmiotowej pozostaje zawsze w kolizji z interesem społecznym. Decyzja administracyjna nie jest bowiem celem samym w sobie, lecz jednym z narzędzi realizowania zadań nałożonych przez prawo na organy administracyjne .Decyzja bezprzedmiotowa takiego narzędzia stanowić nie może. Stąd z punktu widzenia interesu społecznego stwierdzenie jej wygaśnięcia jest zawsze niezbędne. Wymaga tego również postulat pewności prawnej, jako jeden z elementów doktryny państwa prawnego. Taką też rolę należy przypisywać sformułowaniu wiążącemu stwierdzenie wygaśnięcia decyzji bezprzedmiotowej z wymogami interesu społecznego. Równie trudno byłoby generalnie określić na czym mogą polegać interesy strony w stwierdzeniu wygaśnięcia decyzji w konkretnych przypadkach jej bezprzedmiotowości. Przykładowo, taki interes ma strona wówczas, jeżeli na podstawie decyzji, która z jakichś powodów stała się bezprzedmiotowa, strona została obciążona obowiązkami, czy też bezprzedmiotowość decyzji stanowi przeszkodę w uzyskaniu uprawnień "/ Tadeusz Woś PiP zeszyt 5 z 1992r./. W ocenie Sądu trafnie Prezes UKE wywiodła, że w niniejszej sprawie występuje interes społeczny, jako interes ogółu obywateli korzystających z usług telefonii ruchomej w Polsce oraz interes przedsiębiorców telekomunikacyjnych funkcjonujących na tym samym rynku. Konkretyzując organ wskazał, że interes ogółu obywateli korzystających z usług telefonii ruchomej w Polsce wyraża się w korzystniejszych dla nich bo niższych cenowo kosztów połączeń, natomiast interes przedsiębiorców telekomunikacyjnych wynika ze zwiększenia konkurencji na rynku oraz możliwości tworzenia przez operatorów sieci stacjonarnych oraz ruchomych, alternatywnych do oferty P., detalicznych ofert rynkowych, a także zapewni niedyskryminację operatorów przyłączonych do sieci telefonicznej P. Tym samym spełnione zostaną cele regulacyjne, które można oceniać przez pryzmat interesu społecznego tj: 1/ zapobieganie zniekształcaniu konkurencji na rynku telekomunikacyjnym 2/ usuwanie barier rynkowych w zakresie telekomunikacji 3/ efektywne inwestowanie w dziedzinie infrastruktury 4/ zapewnienie równego traktowania przedsiębiorców telekomunikacyjnych Natomiast interes strony tj. spółki P. w wygaszeniu decyzji MTR 2007, organ upatruje w pewności obrotu gospodarczego spółki wynikającej z jasno określonych obowiązków, dzięki czemu spółka będzie mogła realizować przedmiotowe obowiązki z należytą starannością. W celu uniknięcia pozoru obowiązywania w sieci P. także po [...].12.2008r/ stawek MTR wynikających z decyzji MTR 2007 koniecznym było stwierdzenie wygaśnięcia tej decyzji. Nie ulega bowiem wątpliwości, że jednoznaczność sytuacji prawnej sieci P. w zakresie świadczenia usług MTC ma istotne znaczenie dla działalności gospodarczej spółki P. Reasumując Sąd kierując się powyższymi ocenami i ustaleniami uznał, że organ Prezes UKE wykazał i uzasadnił zaistnienie przesłanek wynikających z art.162&1 kpt.1 kpa skutkujących wydaniem decyzji wygaszającej MTR 2007. Sąd nie dopatrzył się także zarzuconych przez skarżącą naruszeń przepisów postępowania tj. art.7, art.77&1,art.75&1, art.78&1 w zw. Z art.138&1 pkt.1 kpa w zw. Z art.140kpa. W ocenie Sądu, organ Prezes UKE zgromadził w toku postępowania materiał niezbędny do rozpatrzenia sprawy, należycie go przeanalizował i w niezbędnym zakresie uwzględnił przy wydawaniu kontrolowanej decyzji. Stąd działanie Prezesa UKE było zgodne z powołanymi wyżej przepisami kpa, a zarzuty skarżącej spółki P uznano za bezzasadne. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art.151 p.p.s.a, orzekł o oddaleniu skargi.