I FSK 563/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Sylwester Marciniak, Sędzia NSA Janusz Zubrzycki, Sędzia NSA Danuta Oleś (spr.), Protokolant Marek Wojtasiewicz, po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2014 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Ministra Finansów od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 grudnia 2012 r. sygn. akt III SA/Wa 1160/12 w sprawie ze skargi K. S.A. z siedzibą w W. (obecnie B. S.A. z siedzibą we W.) na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 5 grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Ministra Finansów na rzecz K. S.A. z siedzibą w W. (obecnie B. S.A. z siedzibą we W.) kwotę 180 (słownie: sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z 14 grudnia 2012 r., sygn. akt III SA/Wa 1160/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną przez K. S.A. z siedzibą w W. interpretację indywidualną Ministra Finansów z 5 grudnia 2011 r., wydaną w przedmiocie podatku od towarów i usług. We wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego K. S.A. z siedzibą w W. (dalej jako "skarżący" lub "Bank") przedstawił stan faktyczny, z którego wynika, że Bank, w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, oferuje i świadczy na rzecz klientów detalicznych, klientów z sektora małych i średnich przedsiębiorstw oraz klientów korporacyjnych usługi finansowe, m.in. z zakresu udzielania finansowania (kredyty, gwarancje bankowe, karty kredytowe). Świadczenie usług finansowych wiąże się z ryzykiem po stronie instytucji finansowej, w tym z tzw. ryzykiem kredytowym. Zarządzanie ryzykiem kredytowym jest jednym z podstawowych obowiązków Banku, którego realizacja jest nadzorowana m.in. przez regulatorów rynków finansowych jak i udziałowców Banku. Zarządzanie ryzykiem kredytowym polega między innymi na wstępnej ocenie wiarygodności kredytowej istniejących i potencjalnych klientów Banku wnioskujących o udzielenie im finansowania, jak i okresowego monitorowania stopnia degradacji lub polepszenia tej wiarygodności. W konsekwencji każda transakcja (usługa finansowa) angażująca kapitał Banku (np. kredyty, gwarancje bankowe, karty kredytowe), przed jej zawarciem oraz w procesie jej świadczenia, podlega ocenie pod kątem ryzyka kredytowego. Jednocześnie, na rynku finansowym funkcjonuje wyspecjalizowany podmiot (dalej jako "Bank BE"), posiadający wieloletnie doświadczenie w zakresie świadczenia usług finansowych oraz wyspecjalizowane kadry posiadające odpowiednią wiedzę w zakresie świadczenia usług finansowych. Bank BE zebrał odpowiedni know-how dotyczący rynków finansowych, co pozwoliło opracować metodologię świadczenia usług finansowych, również odnoszącą się do procedur i procesu zarządzania ryzykiem. Biorąc to pod uwagę, w Banku wprowadzona została procedura zaangażowania Banku BE w proces zarządzania ryzykiem przez Bank. Dążąc do efektywnego i bezpiecznego świadczenia usług finansowych, Bank korzysta z doświadczenia, wiedzy oraz innych zasobów zgromadzonych przez Bank BE, poprzez nabywaną usługę wsparcia merytorycznego w procesie zarządzania ryzykiem kredytowym. W ramach świadczenia usługi, Bank BE wspiera działalność Banku polegającą na świadczeniu usług finansowych Bank BE zapewnia Bankowi wsparcie merytoryczne w procesie świadczenia usług finansowych, w odniesieniu do procesu zarządzania ryzykiem kredytowym Banku, związanym z takimi usługami. Dla Banku współpraca z Bankiem BE jest niezbędna w celu oferowania i efektywnego świadczenia usług finansowych przy jednoczesnym alokowaniu kapitału w transakcje o zadawalającym poziomie ryzyka kredytowego. Przedmiotowa usługa nabywana jest od Banku BE ściśle w związku ze świadczonymi przez Bank usługami finansowymi i de facto stanowi kluczowy element procesu ich świadczenia. Świadczenie usługi wymaga od zaangażowanych pracowników Banku BE w szczególności specjalistycznej wiedzy z zakresu poszczególnych produktów bankowych, jak również oceny ryzyka kredytowego. Z tytułu świadczenia opisanej powyżej usługi wsparcia w procesie zarządzania ryzykiem kredytowym Bank wypłaca Bankowi BE wynagrodzenie. Wynagrodzenie to jest kalkulowane w oparciu o faktyczną ilość aplikacji kredytowych przesłanych przez Bank do Banku BE, celem wykonania wcześniej opisanych czynności. W odniesieniu do powyżej opisanej usługi, Bank uzyskał opinię klasyfikacyjną z 6 maja 2010 r. wydaną przez Ośrodek Standardów Klasyfikacyjnych Urzędu Statystycznego w Łodzi, zgodnie z którą przedstawiona powyżej usługa mieści się w grupowaniach PKWiU: 67.13.10-00 (zgodnie z PKWiU z 1997 r.) — "Usługi pomocnicze związane z pośrednictwem finansowym, pozostałe" oraz 66.19.99.0 (zgodnie z PKWiU z 2008 r.) — "Pozostałe usługi wspomagające usługi finansowe, z wyłączeniem ubezpieczeń i funduszów emerytalnych". W związku z powyższym Bank za pytał czy przedstawiona powyżej kompleksowa usługa, nabywana od Banku BE, objęta jest zakresem zwolnienia od podatku VAT, na gruncie regulacji ustawy o VAT, w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2011 r.? Zdaniem wnioskodawcy usługa nabywana od Banku BE, na podstawie art. 43 ust. 13 w. związku z art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j.: Dz. U. Nr 177, poz. 1054 ze zm., dalej jako "ustawa o VAT"), podlega zwolnieniu z opodatkowania. Wynika to w szczególności z brzmienia przepisów ustawy o VAT, przepisów wspólnotowych oraz orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Zdaniem Banku, charakter ekonomiczny oraz wspólny cel świadczonych czynności jest wystarczający dla uznania ich za usługę kompleksową tj. świadczenie złożone. Nabywane w ramach usługi czynności, ze względu na swój charakter stanowią jedną całość. Z perspektywy Banku stanowią one jedno świadczenie, mające na celu wsparcie jego działalności w procesie świadczenia usług finansowych. W konsekwencji wydzielenie z usługi którejkolwiek czynności byłoby nie tylko sztuczne, ale i gospodarczo nieuzasadnione. Ponadto w zamian za wykonywanie wszystkich opisanych czynności Bank BE otrzymuje od Banku, w okresach rozliczeniowych, jedno określone w umowie wynagrodzenie. W interpretacji indywidualnej z 5 grudnia 2011 r. Minister Finansów uznał stanowisko Banku za nieprawidłowe. Zdaniem organu, w przedmiotowym przypadku mamy do czynienia z sytuacją w której Bank nabywa usługę wsparcia merytorycznego w formie weryfikacji, opinii oraz rekomendacji, które stanowią narzędzia i metodologię pracy wspomagającą proces zarządzania ryzykiem kredytowym. Bank nie nabywa zatem usług finansowych, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy o VAT ani też usługi, która byłaby właściwa dla usługi głównej udzielania kredytów, co za tym idzie nie można stwierdzić, iż nabywane przez nią narzędzia i metodologia pracy jest usługą pomocniczą do usługi finansowej bądź też elementem usługi korzystającej ze zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy o VAT. Czynności wykonywane przez Bank BE polegające na zapewnieniu wsparcia merytorycznego w procesie zarządzania ryzykiem kredytowym nie są również usługami niezbędnymi do świadczenia usługi finansowej, gdyż jedynie ograniczają ryzyko wynikające z zawieranych przez Bank transakcji finansowych. Kompleksowa usługa nabywana od Banku BE wspiera jedynie merytorycznie zarządzanie ryzykiem kredytowym w spółce i nie jest niezbędna do świadczenia usług w postaci np. udzielania kredytów. Zdaniem Ministra Finansów, dokonując analizy treści złożonego wniosku, nie można również stwierdzić, iż nabywana kompleksowa usługa wsparcia merytorycznego stanowi usługę pomocniczą dla świadczonych przez Bank usług finansowych. Za usługę pomocniczą uznać bowiem należy taką usługę, która postrzegana jest przez nabywcę jako element nabywanej usługi finansowej. W analizowanej sprawie nie można uznać, iż przedmiotowe usługi wsparcia są postrzegane przez klienta Banku jako element nabywanej usługi finansowej. Klient zainteresowany jest wyświadczeniem przez Bank usługi finansowej, a ewentualne błędne decyzje Banku w zakresie oceny ryzyka zawieranych transakcji są nieistotne z punktu widzenia klienta Banku. W związku z powyższym Minister Finansów stwierdził, iż usługi wsparcia merytorycznego jako niespełniające warunków określonych w art. 43 ust. 13 ustawy o VAT nie podlegają zwolnieniu od podatku VAT i podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w wysokości 23%. Po uprzednim wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa, Bank wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, z wnioskiem o uchylenie interpretacji i zasądzenie kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga zasługiwała na uwzględnienie. Na wstępie Sąd I instancji zauważył, że zwolnienie podatkowe, o którego interpretację zwrócił się Bank, ma umocowanie w art. 135 ust. 1 lit. b) Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L nr 347, poz. 1 ze zm., dalej jako "Dyrektywa 112") i stanowi jednocześnie z dniem 1 stycznia 2011 r. implementację tego przepisu do prawa krajowego. Przepis ten stanowi, że państwa członkowskie zwalniają transakcje udzielania kredytów i pośrednictwa kredytowego oraz zarządzania kredytami przez kredytodawcę. W ocenie Sądu I instancji celem przepisu unijnego i krajowego jest zmniejszenie obciążeń finansowych Banku przy udzieleniu kredytów, pośrednictwie kredytowym, a więc uniknięcie zwiększenia kosztów kredytu konsumpcyjnego. Z tego względu mogą być zwolnione z opodatkowania podatkiem od towarów i usług te czynności, które wprost dotyczą kosztów obsługi kredytowej za którą płaci konsument. Wszelkie inne czynności, które musi wykonać kredytodawca, aby funkcjonować na rynku kredytowym ponosi on sam i pomimo, że również wpływają one, chociażby w sposób pośredni, na obciążenia kredytu kosztami ogólnymi, dotyczyć będą kredytodawcy, bez niniejszego zwolnienia podatkowego. Przyjmując opisane kryterium, które jest konsekwencją zastosowania zwolnienia o charakterze przedmiotowym, istotne zdaniem Sądu stają się konkretne czynności, podejmowane przez kredytodawcę. Ma to też zasadnicze znaczenie wobec treści art. 43 ust. 13 ustawy o VAT. który zakłada zwolnienie podatkowe również dla usługi stanowiącej element usługi wymienionej w ust. 1 pkt 38. Element usługi musi stanowić odrębną całość i pozostawać właściwym oraz niezbędnym do świadczenia usługi zwolnionej. Analizując stanowisko interpretacyjne Banku oraz Ministra Finansów, Sąd zbadał wskazane przez Bank we wniosku o interpretację czynności, które wykonuje na jego rzecz Bank BE i uznał, że wszystkie pozycje wskazują na bezpośredni udział Banku BE w przydzielaniu kredytu kredytobiorcy oraz zarządzaniu udzielonym kredytem. Każdy element może być i jest niezbędny dla usługi kredytowej w szczególności przy badaniu zdolności kredytowej kredytobiorcy. Zleceniodawca i Bank BE w ramach umowy kredytowej konsumenta ze skarżącym Bankiem wykonuje czynności bezpośrednie jako jednostka specjalizująca się w ocenie ryzyka kredytowego danego kredytobiorcy, tak na etapie zawarcia umowy jak i jej realizacji. Sąd uznał zatem, że art. 43 ust. 1 pkt 38 w zw. z art. 13 ust. 13 ustawy o VAT pozwala Bankowi korzystać ze zwolnienia podatkowego przy korzystaniu z podzlecanych usług, wykonywanych na jego rzecz przy udzielanych i egzekwowanych kredytach, a zatem Minister Finansów dokonał błędnej subsumcji normy prawnej do przedstawionego we wniosku o interpretację stanu faktycznego. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł pełnomocnik Ministra Finansów, w której zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, polegającego na błędnej wykładni art. 43 ust. 13 w zw. z art. 41 ust. 1 pkt 38 ustawy o VAT, poprzez przyjęcie, że w stanie faktycznym opisanym we wniosku o wydanie interpretacji, nabywana przez Bank, usługa wsparcia merytorycznego w procesie zarządzania ryzykiem kredytowym jest zwolniona z podatku od towarów i usług. Z uwagi na tak sformułowane zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i orzeczenie co do istoty sprawy, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną, pełnomocnik Banku wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, gdyż zaskarżony wyrok nie narusza prawa. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w odniesieniu do stanu faktycznego przedstawionego we wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego, nieuzasadniony jest zarzut skargi kasacyjnej dotyczący błędnej wykładni art. 43 ust. 13 w zw. z art. 41 ust. 1 pkt 38 ustawy o VAT. Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy o VAT zwolnione z opodatkowania są usługi udzielania kredytów lub pożyczek pieniężnych oraz usługi pośrednictwa w świadczeniu usług udzielania kredytów lub pożyczek pieniężnych, a także zarządzanie kredytami lub pożyczkami pieniężnymi przez kredytodawcę lub pożyczkodawcę. Natomiast w myśl art. 43 ust. 13 ustawy o VAT, zwolnienie od podatku stosuje się również do świadczenia usługi stanowiącej element usługi wymienionej w ust. 1 pkt 7 i 37-41, który sam stanowi odrębną całość i jest właściwy oraz niezbędny do świadczenia usługi zwolnionej zgodnie z ust. 1 pkt 7 i 37-41. Powołany wyżej art. 41 ust. 1 pkt 38 ustawy o VAT stanowi implementację art. 135 ust. 1 lit.b) Dyrektywy 2006/112/WE, który stanowi, że państwa członkowskie zwalniają transakcje udzielania kredytów i pośrednictwa kredytowego oraz zarządzania kredytami przez kredytodawcę. Jak zauważył Sąd I instancji celem przepisu unijnego i krajowego jest zmniejszenie obciążeń finansowych banków przy udzieleniu kredytów, pośrednictwie kredytowym, a w efekcie uniknięcie zwiększenia kosztów kredytu konsumpcyjnego. Dlatego z opodatkowania podatkiem od towarów i usług zwolnione są te czynności, które wprost dotyczą kosztów obsługi kredytowej za którą płaci konsument. Wszelkie inne czynności, które musi wykonać kredytodawca, aby funkcjonować na rynku kredytowym ponosi on sam i pomimo, że również wpływają one, chociażby w sposób pośredni, na obciążenia kredytu kosztami ogólnymi, dotyczyć będą kredytodawcy, bez niniejszego zwolnienia podatkowego. Przyjmując opisane kryterium, które jest konsekwencją zastosowania zwolnienia o charakterze przedmiotowym, istotne stają się konkretne czynności, podejmowane przez kredytodawcę. Ma to też zasadnicze znaczenie wobec treści art. 43 ust. 13 ustawy o VAT jako, ze zakłada on zwolnienie podatkowe również dla usługi stanowiącej element usługi wymienionej w ust. 1 pkt 38. Element usługi musi stanowić odrębną całość i pozostawać właściwym oraz niezbędnym do świadczenia usługi zwolnionej. Z wniosku o interpretację wynika, że Bank BE wspiera działalność Banku polegającą na świadczeniu usług finansowych, poprzez podejmowanie i wykonywanie czynności w zakresie: 1) weryfikacji pod kątem ryzyka kredytowego założeń aplikacji kredytowych przygotowanych przez pracowników Banku dotyczących zaangażowań istotnych wartościowo (progi wartości zaangażowań, od których analiza taka jest przeprowadzana określają procedury Grupy Banku); 2) weryfikacji pod kątem ryzyka kredytowego założeń aplikacji kredytowych przygotowanych przez pracowników Banku dotyczących transakcji z podmiotami, których rodzaj działalności gospodarczej został uznany przez Grupę Banku za ryzykowny; 3) przygotowania opinii dotyczącej założeń aplikacji kredytowej przygotowanej przez pracowników Banku; 4) opracowania rekomendacji kroków, których podjęcie przez Bank może zminimalizować ryzyko zidentyfikowane przez Bank BE podczas analizy założeń aplikacji kredytowej przygotowanej przez pracowników Banku; 5) przygotowania ponownej opinii o transakcji, której aplikacja kredytowa była uprzednio przedmiotem analizy, po zmianie warunków transakcji. Na opisaną powyżej opinię dotyczącą aplikacji kredytowej składają się m.in. następujące, kluczowe dla procesu zarządzania ryzykiem, wnioski: - ocena poziomu koncentracji kapitału Banku (ew. także Grupy Banku) w odniesieniu do finansowania danego klienta, ew. grupy kapitałowej danego Klienta; - ocena kondycji finansowej danego klienta oraz ew. grupy kapitałowej danego klienta; - ocena zabezpieczeń oferowanych przez klienta; - opis przebiegu relacji Banku oraz ew. banków z Grupy Banku z danym klientem (ew. także ze spółkami z grupy kapitałowej klienta); - weryfikacja wstępnej oceny poziomu ryzyka indywidualnego danego klienta (tzw. Probability of default); - ocena wartości wskaźnika RAROC (ang. Risk Adjusted Return on Capital), przypisanego do relacji z danym klientem, stanowiącego miarę dochodowości działalności Banku wobec tego klienta, skorygowaną o poziom ryzyka związany z tą działalnością. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego opisane powyżej czynności świadczą o tym, że Bank BE w sposób bezpośredni uczestniczy w procesie udzielania kredytu oraz w zarządzaniu udzielonym kredytem. Każdy element może być i jest niezbędny dla usługi kredytowej w szczególności przy badaniu zdolności kredytowej kredytobiorcy. Bank BE jako jednostka specjalizująca się w ocenie ryzyka kredytowego - w ramach umowy kredytowej łączącej kredytobiorcę ze skarżącym Bankiem – wykonuje na rzecz tego Banku czynności mające na celu ocenę ryzyka kredytowego związanego z konkretnym kredytobiorcą, zarówno na etapie zawarcia umowy jak i jej realizacji. Według Sądu I instancji, klasyfikowanie w ten sposób czynności kredytowych jest wynikiem stosowania przepisu art. 43 ust. 13 ustawy o VAT, w którym zawarte jest zwolnienie dla "elementu usługi" udzielania kredytu. Zapis zawarty w tym przepisie wykracza poza zwolnienie przyznane w art. 135 ust. 1 lit. b) Dyrektywy 2006/112/WE, gdyż zwolnienie w Dyrektywie nie zawiera zapisu o prawie do zwolnienia każdego elementu usługi zbiorczej, podejmowanej w celu udzielania kredytów i ich późniejszej egzekucji. Biorąc pod uwagę, że państwo członkowskie Unii Europejskiej nie może stosować przeciwko podatnikowi rozszerzająco zaimplementowanych przepisów Dyrektyw (uprawnienie takie ma jedynie podatnik), w zaistniałym sporze Sąd I instancji przyznał rację Bankowi. We wniosku o interpretację wskazano, że Bank BE dokonuje oceny konkretnych wniosków kredytowych (świadczy o tym m.in. sposób kalkulowania wynagrodzenia wypłacanego Bankowi BE - w zależności od faktycznej ilości ocenionych aplikacji kredytowych). Nie ulega wątpliwości, że ocena ryzyka kredytowego jest właściwa dla usług finansowych związanych z udzielaniem kredytów. Wobec tego czynności opisane przez skarżący Bank mają cechy, o jakich mowa w art. 43 ust. 13 ustawy o VAT, tj. stanowią odrębną całość, a także są właściwe i niezbędne dla świadczenia usług finansowych wymienionych w art. 43 ust. 1 pkt 38 tej ustawy. W skardze kasacyjnej zarzucono, że Bank nabywa "usługę wsparcia merytorycznego w procesie zarządzania ryzykiem kredytowym", która stanowi jedynie narzędzie i metodologię pracy, a nie jest usługą finansową, o której mowa w mowa w art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy o VAT. Ocena organu podatkowego jest nieuprawniona, gdyż skupia się na nazwie nabywanej usługi, a nie opisie czynności, które na tę usługę się składają. Tymczasem w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie jest ważna nazwa usługi lecz jej zakres i rzeczywisty charakter. Z art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej jako "Ordynacja podatkowa") wynika, że minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego. Wniosek ten może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych (art. 14b § 2). Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego (art. 14b § 3). W orzecznictwie sądów administracyjnych wielokrotnie wyrażany był pogląd, że w postępowaniu o wydanie indywidualnej interpretacji organ podatkowy nie może prowadzić żadnego postępowania dowodowego, co oznacza zakaz ingerencji w stan faktyczny zawarty we wniosku. To wnioskodawca ma obowiązek pełnego i wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego, a także odpowiada za to aby prawidłowo opisać czynności, które w jego przekonaniu składają się na usługę, będącą przedmiotem zapytania. Nie oznacza to jednak, aby organ podatkowy był zwolniony z obowiązku dokonania szczegółowej analizy wniosku i odniesienia się do wszystkich istotnych jego elementów. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w rozpatrywanej sprawie organ podatkowy nie przeanalizował szczegółowo treści wniosku, ze szczególnym uwzględnieniem czynności, które składają się na nabywaną przez Bank usługę, lecz dokonał oceny stanowiska wnioskodawcy skupiając się na nazwie nabywanej usługi. Takie działanie organu podatkowego uzasadniało uchylenie zaskarżonej indywidualnej interpretacji przez Sąd I instancji. Podkreślić jeszcze raz należy, że za prawidłowe określenie stanu faktycznego sprawy i szczegółowe opisanie nabywanych usług odpowiadał skarżący Bank. Jeżeli w rzeczywistości jest tak, że skarżący Bank nabywa od Banku BE usługi, które służą ocenie ryzyka kredytowego w odniesieniu do poszczególnych produktów finansowych, to niezależnie od tego jak te usługi zostaną nazwane. zaistnieją podstawy do zastosowania zwolnienia z opodatkowania podatkiem VAT. Tym samym podzielić należy stanowisko Sądu I instancji, że art. 43 ust. 1 pkt 38 w zw. z art. 13 ust. 13 ustawy o VAT pozwala Bankowi na korzystanie ze zwolnienia od podatku VAT przy nabyciu usług, wykonywanych na jego rzecz w związku z udzielanymi i egzekwowanymi kredytami. Wobec niezasadności zarzutów skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Orzeczenie o kosztach postępowania wydano na podstawie art. 204 pkt 2 i art. 209 P.p.s.a.