II SA/Wa 753/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Andrzej Góraj Sędzia WSA – Janusz Walawski Sędzia WSA – Eugeniusz Wasilewski (sprawozdawca) Protokolant – specjalista Marek Kozłowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2013 r. sprawy ze skargi D. K. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby – oddala skargę – Minister Finansów decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Szefa Służby Celnej z dnia [...] czerwca 2012 r., utrzymującej w mocy decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] października 2010 r. w przedmiocie zwolnienia D. K. ze służby. W uzasadnieniu decyzji podano, iż w dniu 25 października 2012 r. pełnomocnik D. K., powołując przepis art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 157 K.p.a., złożył do Ministra Finansów wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Szefa Służby Celnej nr [...] z dnia [...] czerwca 2012 r., jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa. Przedmiotowej decyzji zarzucił: I. rażące naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy: 1. art. 105 pkt 10 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej w zw. z przepisem art. 23 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej poprzez: a) błędne jego zastosowanie i wydanie przedmiotowej decyzji, mimo że w obrocie prawnym istniała decyzja Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. o przedłużeniu okresu zawieszenia w pełnieniu obowiązków służbowych do czasu zakończenia postępowania karnego, co narusza zasadę zaufania obywateli do państwa, b) wydanie zaskarżonej decyzji z przekroczeniem granic uznania administracyjnego, ewentualnie: c) błędną wykładnię – uznanie, że zwolnienie ze służby w trybie art. 105 pkt 10 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej może nastąpić mimo zawieszenia funkcjonariusza w pełnieniu obowiązków służbowych do czasu zakończenia postępowania karnego i dalszego istnienia przesłanki "szczególnie uzasadnionego przypadku" wskazanej w przepisie art. 23 ust. 3 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej. Wskutek powyższego wydanie decyzji nastąpiło z naruszeniem praw podmiotowych wnioskodawcy, wynikających z decyzji o zawieszeniu w wykonywaniu obowiązków służbowych. II. rażące naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy: 1. Art. 6, 7, 77 § 1, 80, 107 § 3 k.p.a. poprzez: a) ograniczenie się organu do wykorzystania schematu uzasadnienia z innych podobnych postępowań i stwierdzenia, iż z analizy materiału dowodowego wynika, że dyrektor Izby Celnej w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy, bez jakiegokolwiek wskazania przez organ administracji publicznej na jakich to dowodach oparł swoje rozstrzygnięcie, dlaczego odmówił wiarygodności i mocy dowodowej przedstawionym przez stronę skarżącą dowodom, b) brak rozważenia wszystkich okoliczności mogących mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia oraz błędne uzasadnienie wydanej decyzji, w szczególności w zakresie elementów dotyczących uznania administracyjnego, c) brak udowodnienia, że wskazywany jako przyczyna zwolnienia fakt "blokowania etatów" stanowi rzeczywisty i racjonalny powód zwolnienia, a nadto brak rozważenia w tym aspekcie słusznego interesu skarżącego. 2. Rażące naruszenie art. 15 K.p.a. w zw. z art. 138 § 1 i 2 K.p.a. poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności ograniczające rozpatrzenie odwołania wnioskodawcy do częściowej oceny zasadności zarzutów podniesionych w stosunku do decyzji organu I instancji, a przez to uchylenie się od kontroli instancyjnej i pozbawienie wnioskodawcy możliwości merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. 3. Rażące naruszenie art. 7 K.p.a. poprzez brak realizacji zasady proporcjonalności. Organ nie realizował uznania administracyjnego w sposób odpowiadający uzasadnionemu interesowi obywatela, podczas gdy organ, działający na podstawie przepisów prawa materialnego przewidujących uznaniowy charakter rozstrzygnięcia, jest obowiązany załatwić sprawę w sposób zgodny ze słusznym interesem obywatela, jeśli nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny, ani nie przekracza to możliwości organu administracji wynikających z przyznanych mu uprawnień i środków. 4. Rażące naruszenie art. 130 § 1 i 2 oraz art. 108 § 1 K.p.a. poprzez pominięcie faktu naruszenia przez organ I instancji zasady niewykonalności decyzji nieostatecznych, tj. dokonanie zwolnienia wnioskodawcy ze służby z dniem doręczenia decyzji nieostatecznej. Decyzją z dnia [...] grudnia nr [...], Minister Finansów odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Szefa Służby Celnej nr [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. utrzymującej w mocy decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] października 2010 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby. W uzasadnieniu organ wykazał, że w sprawie nie doszło do rażącego naruszenia przepisów proceduralnych i materialnych, które skutkowałyby wadliwością decyzji i koniecznością zmiany jej treści. Nie doszło również do przekroczenia granic uznania administracyjnego a przeprowadzone postępowanie spełniało standardy procesowe wynikające z ogólnego postępowania administracyjnego. Pismem z dnia 28 grudnia 2012 r. D. K. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i stwierdzenie na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. nieważności decyzji Szefa Służby Celnej z dnia [...] czerwca 2012 r. w sprawie zwolnienia ze służby. Zdaniem strony skarżącej, w rozpatrywanej sprawie doszło do rażącego naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 105 pkt 10 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej w zw. z art. 23 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej poprzez błędną wykładnię i ich niewłaściwe zastosowanie i wydanie decyzji o zwolnieniu ze służby, mimo iż w obrocie prawnym istniała decyzja Dyrektora Izby Celnej w [...] o przedłużeniu okresu zawieszenia w pełnieniu obowiązków służbowych do czasu zakończenia postępowania karnego. Minister Finansów, rozpoznając wniosek, wskazał, iż zgodnie z art. 105 pkt 10 ustawy o Służbie Celnej funkcjonariusza celnego można zwolnić ze służby w przypadku upływu okresu 12 miesięcy zawieszenia w pełnieniu obowiązków służbowych, jeżeli nie ustąpiły przyczyny takiego zawieszenia. Wydanie decyzji o rozwiązaniu stosunku służbowego jest zatem możliwe po upływie okresu 12 miesięcy zawieszenia, w sytuacji gdy nie ustąpiły przyczyny, z powodu których funkcjonariusz został zawieszony. Po upływie tego okresu organ może rozwiązać stosunek służbowy, z tym, że zobowiązany jest ustalić, czy wystąpiły wszystkie wymienione wyżej ustawowe przesłanki zwolnienia funkcjonariusza ze służby. Stan faktyczny, na podstawie którego ustalane jest spełnienie przesłanek z art. 105 pkt 10 ustawy o Służbie Celnej, jest bezsporny. D. K. został zawieszony w pełnieniu obowiązków służbowych na mocy decyzji z dnia [...] września 2008 r. z uwagi na toczące się przeciwko niemu postępowanie karne. Postępowanie karne na dzień, w którym Dyrektor Izby Celnej w [...] wydał decyzję o zwolnieniu wnioskodawcy ze służby, tj. [...] października 2010 r., nie zostało zakończone. Upłynął również 12-micsieczny okres zawieszenia funkcjonariusza w pełnieniu obowiązków służbowych i nie ustała jeszcze przyczyna stanowiąca podstawę takiego zawieszenia. Spełnienie wskazanych przesłanek uprawniało organ do rozwiązania z D. K.stosunku służbowego. Dodatkowo, jak podniesiono w zaskarżonej decyzji, okoliczności te nie były jedynymi przesłankami zwolnienia funkcjonariusza ze służby. W takiej sytuacji nie doszło do naruszenia przepisów prawa, tym bardziej naruszenia ich w stopniu rażącym. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy organ stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie nie doszło do rażącego naruszenia przepisów proceduralnych, w takim stopniu, że konieczna byłaby zmiana treści skarżonej decyzji. Organy nie przekroczyły granic uznania administracyjnego. Zwolnienie funkcjonariusza nastąpiło po zbadaniu stanu faktycznego w kontekście kryteriów odnoszących się do strony pod kątem wyważenia słusznego interesu strony oraz interesu społecznego. W sprawie przeważyły względy interesu społecznego przejawiającego się w konieczności zapewnienia prawidłowej realizacji zadań jednostki, w której pełnił służbę wnioskodawca. W skarżonej decyzji wyczerpująco wyjaśniono, iż zawieszenie w pełnieniu obowiązków służbowych oznacza brak realizacji powierzonych funkcjonariuszowi zadań i powoduje konieczność obciążania innych funkcjonariuszy dodatkowymi obowiązkami, a często skutkuje także pełnieniem przez nich służby w godzinach nadliczbowych. Podniesiono, iż w sytuacji problemów kadrowych występujących zwłaszcza na obszarze działania Izby Celnej w [...], dalsze pozostawanie w służbie funkcjonariusza, który został zawieszony w czynnościach służbowych oraz czynności tych ze wspomnianego powodu nie pełni i to przez ponad 2 lata, a zatem ponad dwukrotnie dłużej niż wynosi ustalony przez ustawodawcę maksymalny 12-miesięczny okres ochronny, stanowi realne i bardzo istotne zagrożenie dla interesu społecznego, gdyż w sposób oczywisty zakłóca pracę służb omawianej formacji i w znacznym stopniu wpływa na możliwość rzetelnego wywiązywania się przez te służby z powierzonych im zadań publicznych. Z powyższym nie stoi w sprzeczności poszanowanie zasady domniemania niewinności, która obowiązuje na gruncie prawa karnego. Odnosząc się do zarzutu błędnej wykładni, tj. uznania, że zwolnienie ze służby w trybie art. 105 pkt 10 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej może nastąpić mimo zawieszenia funkcjonariusza w pełnieniu obowiązków służbowych do czasu zakończenia postępowania karnego, organ podał, iż przepisy ustawy o Służbie Celnej (art. 105 pkt 10) dopuszczają możliwość zwolnienia funkcjonariusza ze służby w przypadku upływu okresu 12 miesięcy zawieszenia w pełnieniu obowiązków służbowych, jeżeli nie ustąpiły przyczyny będące podstawą zawieszenia. Zatem przepis ten stanowi o możliwości zwolnienia funkcjonariusza w trakcie obowiązywania decyzji o zawieszeniu w pełnieniu obowiązków. Nie występuje w takim wypadku zarzucana sprzeczność z treścią decyzji o przedłużeniu okresu zawieszenia w pełnieniu czynności służbowych. Decyzja o przedłużeniu okresu zawieszenia wskutek wydania decyzji o zwolnieniu ze służby staje się bezprzedmiotowa. Nie zachodzi w takim wypadku konieczność uprzedniego eliminowania "decyzji zawieszającej" przed wydaniem decyzji zwalniającej definitywnie. Skutkiem uprzedniego uchylenia decyzji o zawieszeniu funkcjonariusza Służby Celnej byłoby jego przywrócenie do służby. Wówczas nie byłoby możliwe w ogóle dokonanie zwolnienia w oparciu o tę podstawę prawną W kwestii wykonalności decyzji organ wyjaśnił, iż przepis art. 188 ust. 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej stanowi, że złożenie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz odwołania od określonych decyzji, nie wstrzymuje ich wykonania. Przepis ten jasno określa, że samo złożenie takich środków odwoławczych nie wstrzymuje wykonania decyzji, a zatem zawarta w nim regulacja stanowi wyjątek, o którym mowa w art. 130 § 3 k.p.a. Oznacza to, że nie tylko decyzje organów celnych, którym nadano rygor natychmiastowej wykonalności (art. 108 k.p.a.), ale także decyzje natychmiast wykonalne z mocy ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r., w tym decyzje o zwolnieniu ze służby (art. 188 ust.2 i 3 w zw. z ust. 4 ustawy) mogą być wykonane jeszcze przed terminem do wniesienia środków odwoławczych. Decyzja Ministra Finansów z dnia [...] lutego 2013 r. stała się przedmiotem skargi D. K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący zaskarżonej decyzji zarzucił: I. Rażące naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy tj.: a) art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez odmowę stwierdzenia nieważności decyzji sytuacji, gdy została ona wydana z rażącym naruszeniem prawa i jednocześnie brak jest przesłanek negatywnych stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, b) rażącego naruszenia art. 6 K.p.a. oraz art. 7 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji, mimo iż wydanie decyzji o stwierdzeniu nieważności jest obligatoryjne, w sytuacji gdy zachodzi jedna z przesłanek określonych w art. 156 § 1 K.p.a. i jednocześnie brak jest przesłanek negatywnych stwierdzenia nieważności decyzji; II. Rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 105 pkt 10 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. Nr 168, poz. 1323 ze zm.) w zw. z art. 23 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej (t.j. Dz. U. z 2004 r. Nr 156, poz. 1641 ze zm.), poprzez błędną wykładnię, tj. uznanie, że zwolnienie ze służby w trybie art. 105 pkt 10 ustawy może nastąpić, mimo zawieszenia funkcjonariusza w pełnieniu obowiązków służbowych do czasu zakończenia postępowania karnego i dalszego istnienia przesłanki "szczególnie uzasadnionego wypadku" wskazanej w przepisie art. 23 ust. 3 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej, a w konsekwencji uznanie, iż wydanie decyzji zwalniającej funkcjonariusza ze służby, w sytuacji, gdy jest ona sprzeczna w treści z decyzją o przedłużeniu okresu zawieszenia w pełnieniu obowiązków służbowych nie skutkuje pozostawaniem w obiegu prawnym dwóch wzajemnie wykluczających się decyzji i nie stanowi rażącego naruszenia prawa. Z uwagi na powyższe uchybienia skarżący wnosił o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Ministra Finansów z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] oraz decyzji organu I instancji i zasądzenie od organu administracji kosztów postępowania. W ocenie strony skarżącej, organ w niniejszej sprawie, stosując przepis art. 105 pkt 10 ustawy o Służbie Celnej, nie zrealizował swej kompetencji w zakresie obowiązku wynikającego z uznania administracyjnego. Organ przyjął, że zwolnienie ze służby w trybie powyższego przepisu może nastąpić, mimo iż sytuacja skarżącego nadal spełnia przesłanki: "szczególnie uzasadnionego przypadku", stanowiące podstawę zawieszenia strony w pełnieniu obowiązków służbowych na podstawie art. 23 ust. 3 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej (obecnie art. 103 ust. 3 ustawy o Służbie Celnej. Wskutek powyższego wydanie decyzji nastąpiło z naruszeniem praw podmiotowych skarżącego, wynikających z decyzji o zawieszeniu w wykonywaniu obowiązków służbowych. Dyrektor Izby Celnej w dniu [...] października 2010 r. wydał decyzję o przedłużeniu okresu zawieszenia w pełnieniu obowiązków służbowych do czasu zakończenia postępowania karnego. Zatem, wydając decyzję o zwolnieniu strony skarżącej ze służby, organ podjął decyzję, która jest sprzeczna z treścią decyzji o przedłużeniu okresu zawieszenia. W efekcie w obrocie prawnym istnieją dwie sprzeczne w treści decyzje – jedna zawieszająca funkcjonariusza w czynnościach służbowych do czasu zakończenia postępowania karnego oraz decyzja o zwolnieniu funkcjonariusza ze służby. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniach wydanych decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż przedmiotem sprawy sądowoadministracyjnej jest ocena przez Sąd prawidłowości prowadzenia przez organ administracji publicznej postępowania administracyjnego oraz zapadłego w tym postępowaniu rozstrzygnięcia. Mając na uwadze powyższe kryteria oceny zaskarżonej decyzji, stwierdzić należy, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, iż postępowanie nadzorcze jest nadzwyczajnym trybem postępowania. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowoadministracyjnym, organ administracyjny w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej wszczyna postępowanie w nowej sprawie, w której nie orzeka co do istoty sprawy rozstrzygniętej w wadliwej decyzji, lecz orzeka jako organ kasacyjny. Organ orzeka więc wyłącznie co do nieważności decyzji albo jej niezgodności z prawem, zaś nie jest władny rozstrzygać o innych kwestiach dotyczących istoty sprawy. Przedmiotem postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji jest ustalenie, czy decyzja administracyjna poddana kontroli w trybie nadzorczym jest dotknięta jedną z wad, o których mowa w art. 156 § 1 K.p.a. oraz czy nie występują przesłanki negatywne, wymienione w art. 156 § 2 K.p.a. Dokonując oceny, czy zachodzą przesłanki z art. 156 § 1 K.p.a., organ orzekający w tym zakresie jest obowiązany ustalić zarówno stan faktyczny, jak i stan prawny na dzień wydania decyzji, w stosunku do której toczy się postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji. Podkreślenia też wymaga, że rażące naruszenie prawa (art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.) zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może zostać zaakceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. O rażącym naruszeniu prawa można mówić wówczas, gdy proste zestawienie treści rozstrzygnięcia z treścią zastosowanego przepisu prawa wskazuje na ich oczywistą niezgodność. W wyroku z dnia 24 lipca 2007 r., sygn. akt I OSK 1092/06 (publik. LEX nr 355449) NSA wyraził pogląd, iż: "(...) do rażącego naruszenia dochodzi, gdy w stanie prawnym niebudzącym wątpliwości, co do jego rozumienia wydaje się decyzję, która treścią rozstrzygnięcia stanowi negację całości lub części obowiązujących przepisów". Zauważono również, iż o rażącym naruszeniu prawa nie można mówić, gdy na gruncie określonej regulacji prawnej możliwe są odmienne wykładnie prawa. W niniejszej sprawie skarżący domaga się stwierdzenia nieważności decyzji Szefa Służby Celnej z dnia [...] czerwca 2012 r. utrzymującej w mocy decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] października 2010 r. w przedmiocie zwolnienia ze służby. W ocenie skarżącego, decyzja Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] października 2010 r. wydana została z rażącym usunięciem art. 105 pkt 10 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej w zw. z art. 23 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej poprzez błędną wykładnię, tj. uznanie, że zwolnienie ze służby w trybie przepisu art. 105 pkt 10 może nastąpić mimo zawieszenia funkcjonariusza w pełnieniu obowiązków służbowych do czasu zakończenia postępowania karnego i dalszego istnienia przesłanki "szczególnie uzasadnionego przypadku" wskazanej w przepisie art. 23 ust. 3. W ocenie Sądu organ zasadnie stwierdził, iż w rozpatrywanej sprawie nie doszło do rażącego naruszenia wskazanych przepisów prawa materialnego, bowiem zwolnienie ze służby w trybie art. 105 pkt 10 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej; może nastąpić mimo zawieszenia funkcjonariusza w pełnieniu obowiązków służbowych do czasu zakończenia postępowania karnego. Stosownie do treści art. 105 pkt 10 cyt. ustawy o Służbie Celnej funkcjonariusza można zwolnić ze służby w przypadku upływu 12 miesięcy okresu zawieszenia w pełnieniu obowiązków służbowych, jeżeli nie ustąpiły przyczyny będące podstawą zawieszenia. Zgodnie z art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej (Dz. U. z 2004 r. Nr 156, poz. 1641 ze zm.) funkcjonariusza celnego zawiesza się w pełnieniu obowiązków służbowych na czas nie dłuższy niż 3 miesiące, w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo popełnione umyślnie, ścigane z oskarżenia publicznego. W myśl ust. 3 art. 23 tej ustawy w szczególnie uzasadnionych wypadkach okres zawieszenia w pełnieniu obowiązków służbowych można przedłużyć do czasu zakończenia postępowania karnego. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 3 lutego 2012 r., sygn. akt I OSK 1044/11, analiza tych przepisów prowadzi do wniosku, że każdy z wymienionych przepisów reguluje odrębne kwestie. Przepis art. 105 pkt 10 cyt. ustawy o Służbie Celnej określa fakultatywną podstawę zwolnienia ze służby, zaś art. 23 ust. 3 przedłużenie okresu zawieszenia. Z tych względów należało podzielić stanowisko Ministra Finansów, że brak było podstaw do uznania, że kwestionowana decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa. W uzasadnieniu podjętych decyzji organ wyczerpująco wykazał bezpodstawność podnoszonych zarzutów. Dlatego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), orzekł jak w wyroku.